ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 412 ข้าชินแล้ว

ตอนที่ 412 ข้าชินแล้ว

หลิงอวี้จื้อหยิบไข่สองฟองออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้

เซียวเหยี่ยนราวกับถวายสมบัติ จากนั้นก็หัวเราะคิกคักพูดว่า

“ข้าจะปอกเปลือกไข่ให้ท่าน”

มั่วชิงจะห้ามก็ไม่ทันแล้ว หลิงอวี้จื้อบีบเปลือกไข่เปิดออก

ปรากฏว่าเธออึ้งไปเลย นึกไม่ถึงว่าจะเป็นไข่ดิบ พอจะจินตนาการ

ความรู้สึกของการบีบไข่แตกต่อหน้าคนรักออกไหมเล่า

มือเธอมีแต่ไข่เหลวสีเหลือง หยดย้อยตามร่องนิ้วไม่หยุด ทั้งท้อ

ใจทั้งกระอักกระอ่วนใจ ท่านเทวดาชอบแกล้งเธอนัก ทุกครั้งที่เธอ

อยากอวดอะไรดีๆ ต้องมีปัญหาทุกที

เธอวิ่งมาตั้งไกลเพื่อเอาไข่มาให้เซียวเหยี่ยน นึกไม่ถึงว่าจะมา

บีบไข่ดิบให้เซียวเหยี่ยนดู ความกระอักกระอ่วนนั้นจินตนาการดูก็

รู้ ยังดีที่เธอไม่เคยมีภาพลักษณ์ที่ดีต่อหน้าเซียวเหยี่ยนเลย เรื่องแบบ

นี้ไม่เป็นไร

มั่วชิงยังรู้สึกว่าน่าขำ รีบก้มหน้า เซียวเหยี่ยนเห็นหลิงอวี้จื้อ

อับอายเช่นนี้ รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าจากอกเสื้อออกมาเช็ดมือหลิ

งอวี้จื้อ

“ข้าไม่รู้ว่ามันเป็นไข่ดิบ”

หลิงอวี้จื้ออธิบายตะกุกตะกัก เธอเห็นเปลือกไข่ถูกย้อมเป็นสี

แดงก็นึกว่าต้มสุกแล้ว ไม่นึกว่าท่านป้าผู้อารีจะส่งไข่ดิบมาให้

“อืม”

เซียวเหยี่ยนตอบรับ ก้มหน้าเช็ดมือให้หลิงอวี้จื้ออย่างเอาใจใส่

“เล่นละครตลกให้ท่านดูอีกแล้ว”

หลิงอวี้จื้อทำปากบุ้ย ท่านเทวดาไม่เข้าข้างเธอจริงๆ เธอไม่เคย

เป็นนางฟ้าต่อหน้าเซียวเหยี่ยนเลย ทุกครั้งที่อยากอวดอะไรดีๆ ก็

ต้องทำเรื่องขายหน้าดดยไม่ได้ตั้งใจอยู่ร ่าไป

“ข้าชินแล้ว”

เซียวเหยี่ยนท่าทีใจเย็น ตั้งแต่เป็นพยานรู้เห็นการปีนต้นไม้ของ

เธอเป็นต้นมา เซียวเหยี่ยนก็รู้สึกว่าไม่ว่าหลิงอวี้จื้อจะทำอะไร เขาก็

ไม่ตกใจแล้ว เธอเป็นลูกสาวขุนนางที่ไม่ได้เดินบนเส้นทางปกติมา

แต่ไหนแต่ไร

“อาเหยี่ยน ท่านให้จางผิงไปจัดการเรื่องนี้หรือ”

หลิงอวี้จื้อเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เรื่องขายหน้าให้มันจบตรงนี้ ไม่

สามารถพูดต่อไปได้อีกแล้ว

เห็นจางผิงพาคนสองสามร้อยคนเข้าไปในตำบลเล็กๆ นี้ เธอก็รู้

ว่าเซียวเหยี่ยนต้องมอบเรื่องนี้ให้จางผิงทำแน่ คนเจ็บเยอะเกินไป

หากให้พวกนางไปตรวจดู เกรงว่าสามสี่วันก็ยังตรวจดูไม่หมด ให้

จางผิงไปจัดการเรื่องนี้ดีกว่าจริงๆ

เซียวเหยี่ยนพยักหน้า จูงมือหลิงอวี้จื้อเดินหน้าต่อไป

“อวี้จื้อ เรื่องนี้มอบหมายให้จางผิงทำ เจ้าไม่ต้องยื่นมือมาแล้ว ข้า

ไม่อยากให้เจ้าลำบากใจ”

อย่างไรเซียวเหยี่ยนก็ยังเข้าใจหลิงอวี้จื้อดีมาก ถึงแม้ปากเธอจะ

บอกว่าเผชิญหน้าเรื่องนี้ได้ แต่หากทำขึ้นมาจริงๆ เธอจะต้องทำใจ

ไม่ได้แน่ ถึงแม้ว่าจะฝืนหักใจทำ แต่ภายในใจก็คงเสียใจมาก เขาไม่

อยากให้หลิงอวี้จื้อเสียใจ ถึงแม้ว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเลี่ยงได้ แต่ไม่ได้รู้

เห็นด้วยตาตนเอง อย่างไรก็ยังดีกว่าอยู่สักหน่อย

หลิงอวี้จื้อเข้าใจความหมายของเซียวเหยี่ยน นอนคิดพลิกตัวไป

มาก็ยังคงเป็นเรื่องนี้ ในฐานะที่เป็นคนยุคปัจจุบัน เธอยังคงไม่มีทาง

สั่งการเรื่องนี้อย่างสงบใจได้ ชีวิตสองสามร้อยชีวิตนั้นล้วนเป็นผู้

บริสุทธิ์ แม้จะทำเพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตายที่มากกว่า แต่

ด่านทดสอบจิตใจนี้ เธอก็ยังผ่านไปไม่ค่อยได้

ตอนนี้เซียวเหยี่ยนมอบเรื่องให้จางผิง เธอก็ไม่ได้ต่อต้าน พยัก

หน้ารับคำ

“อืม อาเหยี่ยน พวกเรากลับไปเถิด วันนี้เป็นวันสิ้นไป ข้าจะ

ทำอาหารให้ทุกคนทานสักหน่อย”

เมื่อกลับเรือนไปแล้ว หลิงอวี้จื้อก็สาละวนอยู่ในครัว ในครัวยังมี

ผักสดอยู่หน่อย บวกกับไข่ไก่ที่ป้าข้างบ้านให้มา ยังเค้นทำกับข้าว

ออกมาได้สองสามอย่าง

เพียงแต่ฝีมือทำอาหารของเธอไม่ค่อยดี ทำออกมาไม่สามารถ

รับประกันรสชาติกับหน้าตาได้ ทำได้เพียงกินๆ พอเป็นพิ