ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 413 ไม่มีพรสวรรค์ด้านการทำอาหาร

ตอนที่ 413 ไม่มีพรสวรรค์ด้านการทำอาหาร

ไข่กวนจานหนึ่งเพิ่งออกมาจากกระทะ มู่หรงนี่อวิ๋นเดิน

ทอดน่องเข้ามา หลิงอวี้จื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก รีบทักทาย

มู่หรงนี่อวิ๋น

“นี่อวิ๋น เจ้ามาชิมฝีมือข้าหน่อยสิ”

มู่หรงนี่อวิ๋นเดินเข้ามาดู เห็นในมือหลิงอวี้จื้อยกจานไข่

กระดำกระด่าง เขาก็กลืนน ้าลาย

“นี่คือไข่กวนของเจ้าหรือ”

“ใช่แล้ว ไฟแรงไปหน่อย ดังนั้นก็เลยไหม้ไปนิด แต่ว่ารสชาติ

น่าจะไม่เลว เจ้าลองชิมก่อน”

พูดจบก็ส่งตะเกียบคู่หนึ่งให้มู่หรงนี่อวิ๋น รอคอยคำวิจารณ์จาก

มู่หรงนี่อวิ๋นอย่างใจจดใจจ่อ เธอรู้สึกว่าอาหารจานนี้คงจะไม่ดีแค่

หน้าตา รสชาติยังคงถนัดมือ

เห็นไข่กระดำกระด่างจานนี้แล้ว มู่หรงนี่อวิ๋นมีความอยาก

อาหารเสียที่ไหน แต่เขาไม่อยากให้หลิงอวี้จื้อผิดหวัง กัดฟันกินไป

หนึ่งชิ้น หลิงอวี้จื้อถามด้วยสีหน้าตั้งตารอคอย

“รสชาติดีมากใช่หรือไม่”

สีหน้าของมู่หรงนี่อวิ๋นประหลาดมาก ฝืนกลืนไข่ในปากลงไป

“นี่เป็นรสชาติที่เจ้าทำออกมาจริงๆ หรือ”

“กินยากขนาดนั้นเลยหรือ”

หลิงอวี้จื้อไม่ยอม หยิบตะเกียบในมือมู่หรงนี่อวิ๋นมา คีบเข้าปาก

หนึ่งชิ้น เพิ่งกัดไปได้หนึ่งคำก็ถุยออกมา บ้าจริง รสชาติแย่กว่า

หน้าตาอีก ดูท่าแล้วพรสวรรค์ด้านการทำอาหารของตัวเองไม่มีเลย

สักนิด กับข้าวแบบนี้เอาไปให้เซียวเหยี่ยนกินได้เสียที่ไหน เผื่อกิน

แล้วท้องเสียขึ้นมา

คิดถึงตรงนี้ หลิงอวี้จื้อก็ท้อใจมาก ต่อไปจะทำอย่างไร ตำบลเถา

หยวนแย่กันไปหมด พวกนางไม่กี่คนก็ทำกับข้าวไม่เป็น คืนวันส่ง

ท้ายปีเก่าแม้แต่ของกินยังไม่มี นี่เป็นคืนวันส่งท้ายปีเก่าที่ย ่าแย่

เหลือเกิน

มู่หรงนี่อวิ๋นมองหลิงอวี้จื้ออย่างงงๆ เพียงแต่ประเด็นของเขาไม่

เหมือนกับหลิงอวี้จื้อ ตะเกียบนั่นเขาใช้กินอาหารไปแล้ว เหตุใด

หลิงอวี้จื้อถึงเอาไปแล้วใช้กินเลย ไม่เลี่ยงเลยสักนิด ดังนั้นเขาเพิ่ง

จะใช้ตะเกียบคู่เดียวกันกับหลิงอวี้จื้อหรือ

เช่นนี้หมายความว่า เขาก็มีพื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่ในใจหลิงอวี้จื้อ ใช่

หรือไม่

“ทำอย่างไรดี กับข้าวทำออกมาเช่นนี้ จะให้อาเหยี่ยนกินได้

อย่างไร”

หลิงอวี้จื้อทำหน้าทุกข์ใจ พูดกับตนเอง ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร

ดี

“มีไข่ไก่แล้ว ก็ต้มน ้าเอาสักสองสามใบก็พอแล้วไม่ใช่หรือ

อาหารอื่นเจ้าไม่ต้องทำแล้ว จะได้ไม่เสียของ”

หลิงอวี้จื้อไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของมู่หรงนี่อวิ๋น

ความคิดทั้งหมดจดจ่ออยู่กับอาหาร ไม่มีวิธีใดแล้วจริงๆ ทำได้เพียง

ไปหาป้าข้างบ้านมาช่วยแล้ว

ตอนนี้เองมั่วชิงเข้ามา ข้างหลังตามมาด้วยป้าดจวที่ส่งไข่มาให้

นางตอนเช้า

ในมือป้าดจวถือเนื้อไก่มาด้วยหนึ่งจาน เห็นไข่ดำๆ ในมือของ

หลิงอวี้จื้อ ป้าดจวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยิ้มพูดว่า

“แม่นาง พวกเราฆ่าไก่ไปตัวหนึ่ง ข้าก็เลยเอามาให้พวกเจ้าจาน

หนึ่ง”

“ป้าดจว ท่านป้าเกรงใจเกินไปแล้ว เนื้อไก่นี้พวกป้าเก็บเอาไว้กิน

เองเถิดเจ้าค่ะ”

หลิงอวี้จื้อได้กลิ่นหอมยวนใจ อดกลืนน ้าลายมิได้ นานมากแล้ว

ที่ไม่ได้กินอาหารที่หอมกรุ่นเช่นนี้ เพียงได้กลิ่นท้องก็รู้สึกหิว

เพียงแต่เธอรู้ว่าพวกนางใช้ชีวิตไม่ง่าย และเป็นเพราะเทศกาลฉลอง

ปีใหม่ ถึงได้เสียสละเนื้อไก่มากินได้ เธอย่อมกระดากใจที่จะรับ

กับข้าวจานนี้

ป้าดจววางเนื้อไก่ลงบนดต๊ะวางเตาทำอาหาร ตอบกลับอย่างเป็น

มิตรว่า

“บ้านข้ายังมี ครั้งนี้ต้องขอบคุณที่เจ้าช่วยตำบลเถาหยวนไว้ เจ้า

สมควรได้รับ พวกเจ้าเอาไปกิน แม่นางเป็นคุณหนูบ้านคนใหญ่คน

ดต ไม่เคยทำอาหารแน่ ข้าช่วยพวกเจ้าทำ”

“เช่นนั้นขอบคุณมากเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าช่วยนะเจ้าคะท่านป้า”

“ไม่ต้อง ไม่ต้อง เจ้าล้างเรียบร้อยหมดแล้ว ข้าคนเดีย