ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 414 ก็เพราะปากหวาน

ตอนที่ 414 ก็เพราะปากหวาน

ป้าโจวตอบกลับอย่างเริงร่า พูดจบก็เริ่มงานทันที นาง

คล่องแคล่วมาก ไม่นานกลิ่นกับข้าวหอมๆ ก็โชยออกมาจาก

ห้องครัว หลิงอวี้จื้อที่เฝ้าอยู่ข้างๆ ก็ดูอย่างตั้งใจ อยากจะเรียนรู้ฝีมือ

เพียงแต่ป้าโจวเคลื่อนไหวว่องไวมาก เธอยังไม่ทันได้มองดูชัดๆ

กับข้าวแต่ละจานต่างก็ทำเสร็จแล้ว

แครอทผัดไข่ ต้นหอมผัดไข่ ผัดผักกาดขาว และยังมีผัดมันฝรั่ง

หั่นเส้นอีกจาน ล้วนเป็นกับข้าวสามัญประจำบ้าน ด้วยฝีมือของป้า

โจวทำให้กลิ่นหอมยวนใจฟุ้งกระจาย หลิงอวี้จื้ออดใจไม่ไหวต้อง

ยกนิ้วหัวแม่มือให้

“ท่านป้า ฝีมือทำครัวของท่านดีเหลือเกิน ครัวทั้งห้องมีแต่กลิ่น

หอมอบอวล”

“พวกเจ้ารีบกินข้าวสักหน่อยเถิด ข้ากลับก่อนแล้ว หลานข้าไม่

สบายเล็กน้อย เอาแต่ร้องโวยวายไม่หยุด ยังรอข้าอยู่เลย”

พูดจบป้าโจวก็ไปก่อนแล้ว หลิงอวี้จื้ออดทอดถอนใจไม่ได้

“ป้าโจวใจดีจริงๆ ข้าชิมก่อนล่ะ”

พูดจบก็ชิมอาหารแต่ละจานรอบหนึ่ง ชมไม่หยุดปาก

“หอมมาก ป้าโจวเป็นแม่ครัวจริงๆ ทำกับข้าวอร่อยกว่าในจวน

มหาเสนาบดีเสียอีก”

“เจ้านี่นะ ก็เพราะปากหวาน ป้าโจวถูกเจ้าชมจนใจพองโตเป็น

ดอกไม้บานแล้ว”

มู่หรงนี่อวิ๋นส่ายหน้าติดกัน

“การชมเชยผู้อื่นเป็นคุณธรรมที่ดีงามอย่างหนึ่ง เจ้าเรียนรู้ไว้

หน่อย ต่อไปแต่งงานมีเมียแล้ว ชมนางทุกวัน ข้ารับรองเลยว่า

ความสัมพันธ์ของพวกเจ้าจะดีมากราวกับเป็นแฝดสยาม”

“แฝดสยามคืออะไร”

มู่หรงนี่อวิ๋นถามอย่างสงสัย

“ไม่มีอะไร ยกอาหาร”

หลิงอวี้จื้อยกอาหารขึ้นมาสองจานก็ออกไปก่อน มั่วชิงกับ

มู่หรงนี่อวิ๋นต่างก็ยกคนละสองจาน อยู่ในจวน มู่หรงนี่อวิ๋นไม่เคย

ทำเรื่องเหล่านี้เลย และไม่เคยคิดจะทำสิ่งเหล่านี้ด้วย ต่อหน้า

หลิงอวี้จื้อกลับทำอย่างเป็นธรรมชาติมาก ขนาดลืมฐานะของตนเอง

ไปแล้ว ทำเหมือนว่าตนเองเป็นคนธรรมดา

อาหารวางบนโต๊ะแล้ว หลิงอวี้จื้อก็ให้มั่วชิงไปตามเซียวเหยี่ยน

เห็นอู่จิ้นกลับมา ก็เรียกอู่จิ้นมาตรงหน้า ถามว่า

“อู่จิ้น มีชาวบ้านติดเชื้อทั้งหมดเท่าไรหรือ”

“ตรวจสอบแล้ว มีผู้ติดเชื้อนักรบไร้ชีพทั้งหมดห้าร้อยห้าสิบสาม

คนขอรับ”

อู่จิ้นยืนอยู่ตรงหน้าหลิงอวี้จื้อ รายงานตามความจริง

ได้ยินตัวเลขนี้ หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกหนักใจทันใด

“เยอะขนาดนี้เชียว บริเวณบาดแผลของพวกเขามีผื่นแดงขึ้นกัน

หมดหรือยัง”

“ขอรับ เพียงได้รับเชื้อ ก็จะมีผื่นแดงปรากฏหมดขอรับ ห้าร้อย

กว่าคนนี้ถูกพาออกนอกเมืองแล้ว มีเด็กน้อยที่ติดเชื้อคนหนึ่งหาย

ตัวไป ตอนนี้กำลังค้นหาตัวอยู่ น่าจะจับได้ในอีกไม่นาน

คนบาดเจ็บที่เหลือทำแผลเรียบร้อยหมดแล้วขอรับ ตอนนี้ได้รับ

การดูแลชั่วคราว อีกสองวันหากบาดแผลไม่มีปัญหาก็จะปล่อยกลับ

บ้าน คุณหนู วางใจเถิด สี่ร้อยกว่าคนนี้ แม่ทัพจางจะจัดการอย่าง

ถูกต้องเหมาะสม”

หลิงอวี้จื้อไม่ได้พูดอะไร ที่บอกว่าจัดการอย่างถูกต้องเหมาะสม

ก็คือฆ่าพวกเขาทั้งหมด ซ ้ายังไม่สามารถเก็บศพเอาไว้ได้ เธอไม่ได้

ถามต่อ เพียงแต่ตอบรับว่าอืมหนึ่งคำ เป็นสัญญาณให้อู่จิ้นไปได้

ตอนนี้เองที่ป้าโจววิ่งโซซัดโซเซเข้ามา อุ้มเด็กผู้ชายตัวน้อยใน

มือ เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อก็วางเด็กลง แล้วคุกเข่าดังตึง กอดขา

หลิงอวี้จื้อเอาไว้

“แม่นาง ขอร้อง ช่วยเจ้าเสือด้วย ขอร้อง ช่วยเขาหน่อย เขาเพิ่ง

จะสี่ขวบเอง ขอร้องนะ ตอนนี้มีเพียงเจ้าที่ช่วยเจ้าเสือได้”

ป้าโจวโขกหัวดังปึงปัง โขกไปพลางพูดซ ้าๆ ไปพลาง

ส่วนเด็กชายที่อยู่ข้างๆ ก็ร้องไห้ไม่หยุด

“ท่านย่า ข้ากลัว…”

หลิงอวี้จื้อเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อครู่อู่จิ้นบอกว่าเด็กติด

เชื้อคนหนึ่งหายตัวไป เด็กที่หายไปก็คือเจ้าเสือ บังเอิญเป็น

หลานชายของป้าโจวด้วย

เธอก้มตัวลงจะประคองป้าโจวขึ้นมา เพียงแต่ทำอย่างไรป้าโจวก็

ไม่ยอมลุก คว้ากระโปรงของหลิงอวี้จื้อไว้แน่น

“พวกเขาจะเอาเจ้าเสือไป แม่นาง เจ้าเป็นคนดี เจ้าช่วยเจ้าเสื