ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 415 วอนขออย่างโศกเศร้า

ตอนที่ 415 วอนขออย่างโศกเศร้า

ตอนนี้เองข้างนอกมีทหารวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เห็น

หลิงอวี้จื้อก็ทำความเคารพทันที

“คุณหนู เด็กคนนี้อาจจะติดเชื้อแล้ว พวกเราต้องพาไปทันที”

พูดจบก็เข้าคว้าเจ้าเสือ ป้าโจวปล่อยกระโปรงหลิงอวี้จื้อ กอดเจ้า

เสือไว้แน่นแนบอกอย่างมั่นคง

“เจ้าอย่าขยับ ข้ามศพข้าไปก่อน มิเช่นนั้นข้าจะไม่มีทางมอบเด็ก

ให้พวกเจ้า”

ผมป้าโจวยุ่งเหยิง กรีดร้องเสียงดัง เสียสติไปโดยสิ้นเชิง มั่วชิง

กลัวว่าจะไปทำร้ายหลิงอวี้จื้อเข้า จึงคอยมองป้าโจวอย่าง

ระแวดระวัง

หลิงอวี้จื้ออารมณ์เสียเต็มที่แล้ว สั่งพลทหารว่า

“พวกเจ้าถอยไป เรื่องนี้ข้าจัดการเอง”

“แต่…”

พลทหารลังเล ไม่กล้าถอยไป หากหลิงอวี้จื้อบาดเจ็บขึ้นมา พวก

เขาไม่สามารถรายงานท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ได้ นี่

เป็นถึงว่าที่พระชายาท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

“ถอยไป”

หลิงอวี้จื้อพูดเสียงแข็งขึ้น ถึงแม้ว่าเธอจะมีหน้าตุ๊กตา แต่เมื่อ

โกรธจริงๆ แล้ว ก็มีพอมีพลังยับยั้งอยู่ ประกอบกับเธอเป็นนักแสดง

สายตาจึงแหลมคมถึงอารมณ์มาก

ความน่าเกรงขามของหลิงอวี้จื้อทำให้พลทหารนิ่งตะลึง อึ้งอยู่

ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถอยไป

ป้าโจวคลายกังวลลงอย่างเห็นได้ชัด เอาความหวังทั้งหมดฝาก

ไว้ที่หลิงอวี้จื้อ ดึงเจ้าเสือวิ่งไปด้วยกัน น ้าเสียงลนลาน

“เจ้าเสือ เจ้ารีบขอบคุณคุณหนู นางช่วยเจ้าเอาไว้ รีบโขกคำนับ

คุณหนูสิ”

เด็กตัวเล็กๆ ไม่รู้เรื่องอะไรมาก ถูกป้าโจวนำโขกหัวพูดขอบคุณ

ภายในใจหลิงอวี้จื้อเศร้าโศกมาก เธอก็ช่วยเขาไม่ได้ นี่ทำให้เธอนึก

ถึงหนานเยียน ตอนนั้นหนานเยียนก็จากเธอไปเช่นนี้ เธอพยายาม

ยื้อหนานเยียนสุดชีวิต สุดท้ายทำได้เพียงเห็นหนานเยียนจากไปต่อ

หน้าต่อตา

หลิงอวี้จื้อก้มลงประคองป้าโจวขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ป้าโจว

ไม่ได้ปฏิเสธ พาเจ้าเสือลุกขึ้น หลิงอวี้จื้อไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยปากบอก

ป้าโจวอย่างไร

ดูออกว่า ป้าโจวรักใคร่เอ็นดูหลานชายตนเองมาก สำหรับป้า

โจวเรื่องนี้เหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็

โหดร้ายพอกัน เหมือนตอนแรกที่พวกเขากล่อมเธอให้ยอมสละ

หนานเยียน

ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง หลิงอวี้จื้อก็ยังต้องเอ่ยปาก พยายามข่ม

อารมณ์ตนเองอย่างที่สุดกำลัง

“ป้าโจว เจ้าเสือบาดเจ็บตรงไหน ให้ข้าดูหน่อยสิ”

ป้าโจวเลิกแขนเสื้อของเจ้าเสือขึ้นมา แล้วยื่นแขนไปตรงหน้า

หลิงอวี้จื้อ เธอเห็นหลังมือของเจ้าเสือมีรอยข่วนลึกมากสองรอย

เหมือนโดนเล็บกรีดข่วน เลือดไหลซิบออกมา

รอบแผลมีรอยผื่นแดงขึ้นเต็ม รอยผื่นแดงนี้เธอคุ้นเคยดี เธอรู้ว่า

ผื่นแดงนี้หมายความว่าอย่างไร

“เจ้าเสือมีแผลเล็กน้อยเอง ทายาสักหน่อยก็หายแล้ว พวกเขาจะ

พาเจ้าเสือไปรักษา แล้วไม่พาข้าไปด้วย แต่เจ้าเสือยังเล็กนัก ข้าจะ

วางใจให้เขาไปรักษาแผลเพียงลำพังได้อย่างไร”

ป้าโจวไม่รู้ด้วยซ ้าว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่ในใจมีลางสังหรณ์ไม่

ดี เห็นพลทหารตรวจดูบาดแผลทุกบ้าน บอกว่าจะพาไปรักษา

นางนึกได้ว่ามือของเจ้าเสือเป็นแผล รู้ว่าหากเจ้าเสือถูกพาไป

อาจจะกลับมาไม่ได้แล้ว นางเป็นห่วงเจ้าเสือ ถึงได้ซ่อนเจ้าเสือ

เอาไว้ นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะมาตามหาอีก

“ป้าโจว เจ้าเสือป่วยแล้วจริงๆ ใส่ยาสักหน่อยก็ทำให้แผลหายดี

ได้ แต่ไม่สามารถกำจัดผื่นแดงบนมือของเขาได้ ต่อไปผื่นแดงจะ

มากยิ่งขึ้น ผื่นแดงเหล่านี้แพร่เชื้อได้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องพาเจ้าเสือ

ไปรักษาโรค”

“ข้าไม่กลัวติดเชื้อ อย่างนั้นข้าไปดูแลเจ้าเสือก็ได้ จะไม่ทำให้คน

อื่นลำบากเด็ดขาด หากว่าเจ้าเสือไม่มีทางรอดแล้ว ข้าก็จะตายกับ

เจ้าเสือ แม่นาง ขอร้อง เจ้าไปคุยกับคนข้างนอกหน่อย อย่าพาเจ้า

เสือไปเลย

ไม่ว่าเขาจะเป็นโรคอะไร ข้าก็จะต้องดูแลเขา เด็กคนนี้ชีวิต

ลำบาก เพิ่งเกิดมาก็ไม่มีแม่แล้ว พ่อเขาไปเข้าร่วมกองทัพ บัดนี้ยัง

ไม่กลับ ข้ามีเพียงเจ้าเสือคนเดียว เขาคือชีว