ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 416 ให้ข้าตายไปพร้อมเขา

ตอนที่ 416 ให้ข้าตายไปพร้อมเขา

ป้าโจวยิ่งร้องยิ่งเสียใจ น ้าตาทั้งหมดไหลรินลงไปบนตัวของเจ้า

เสือ ถึงแม้เจ้าเสือจะไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่รู้ว่าเขาต้องแยก

จากย่าแล้ว เห็นย่าร้องไห้ไม่หยุด เขาก็ร้องไห้ตามเสียงดัง ย่าหลาน

ยิ่งร้องยิ่งปวดใจ

ขอบตาหลิงอวี้จื้อแดงไปหมดแล้ว เบือนหน้าหนีเล็กน้อย เช็ด

น ้าตาที่คลอเบ้า เสียใจอย่างสุดซึ้ง

มู่หรงนี่อวิ๋นรู้ว่าหลิงอวี้จื้อพูดไม่ออก เขานับว่ายังใจเย็น เอ่ยปาก

พูดว่า

“ป้าโจว มิใช่ว่าพวกเราไม่อยากช่วยชีวิตเจ้าเสือ แต่ว่าเจ้าเสือไม่

มีทางรอดแล้ว

คืนนั้นป้าก็เห็นเหล่านักรบไร้ชีพที่เห็นคนก็เข้าไปกัดแล้ว ผื่น

แดงปรากฏขึ้นบนมือนั่น หมายความว่าติดเชื้อพิษนักรบไร้ชีพแล้ว

เมื่อใดที่พิษออกฤทธิ์ เจ้าเสือก็จะกลายเป็นเช่นนั้น ไม่รู้จักใคร

เห็นคนก็กัด คนอื่นขอเพียงผิวมีแผลปรินิดเดียวก็จะติดเชื้อ

ตอนนี้ตำบลเถาหยวนมีคนเหลือไม่เท่าไรแล้ว หากมีอีกคนหนี

รอด คนอื่นก็จะเดือดร้อน พิษนี้แพร่กระจายได้รวดเร็ว ถึงเวลานั้น

ตำบลเถาหยวนก็จะถึงคราวจบสิ้นจริงๆ ท่านอยู่ที่ตำบลเถาหยวน

มาตั้งนาน ย่อมไม่ต้องการให้ตำบลเถาหยวนเกิดเรื่องเช่นนี้แน่”

ป้าโจวอึ้ง สติยังไม่กลับมา คืนนั้น คนที่นางเห็นคือฝันร้ายของ

นางจริงๆ ใบหน้าที่ดุร้ายน่าเกลียดนั้นนางจำได้ดี เพียงนึกถึง ในใจ

ก็ยังหวาดกลัว นางไม่มีทางจินตนาการได้ว่าเจ้าเสือจะกลายเป็น

เช่นนั้น

ไม่นานนางก็ส่ายหน้า มองหลานชายที่ทำหน้ามึนงง ไม่มีทาง

เป็นไปได้เด็ดขาด เจ้าเสือจะกลายเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร พวกเขา

หลอกนางแน่นอน หลอกแน่นอน หลอกนางเพื่อให้นางยอมมอบ

เจ้าเสือให้

คิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของป้าโจวก็สูญเสียการควบคุมอีกครั้ง

ตะโกนเสียงดัง

“เป็นไปไม่ได้! ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อว่าจะเสือจะกลายเป็นเช่นนั้น

ข้าไม่ส่งตัวเจ้าเสือให้พวกเจ้าหรอก ไม่ให้เด็ดขาด!”

ป้าโจวพูดพลางก็กอดเจ้าเสือแนบอกอีกครั้ง กลัวว่าจะมีคนแย่ง

เจ้าเสือจากนางไป ท่าทางเช่นนั้นเริ่มบ้าคลั่งแล้ว

หลิงอวี้จื้อเช็ดตา มั่นใจว่าอารมณ์ตนเองมั่นคงแล้วจึงเอ่ยว่า

“ป้าโจว พวกเราไม่ได้หลอกท่าน เจ้าเสือถูกพิษนักรบไร้ชีพ

จริงๆ คนของข้าก็เคยโดนพิษนักรบไร้ชีพมาก่อน ข้าเข้าใจอารมณ์

ของป้าโจวดี แต่ป้าโจวรั้งเจ้าเสือเอาไว้ไม่ได้แล้ว เขามีเวลาไม่มาก

แล้ว”

ป้าโจวตะลึงงัน ร้องไห้อีกครั้ง เสียงร้องไห้ดังกึกก้อง

“เหตุใดต้องเป็นเจ้าเสือ เหตุใดต้องเป็นเขา เขายังเล็กอยู่เลย…”

“ท่านย่า ข้ารู้สึกแย่จัง”

เจ้าเสือบิดตัวไปมาในอ้อมแขนป้าโจว ป้าโจวยื่นมือที่สั่นเทาไป

บนหน้าผากของเจ้าเสือ พบว่าหน้าผากของเขาร้อนจี๋ ในใจนางมี

ความรู้สึกสิ้นหวัง

หากแค่บาดเจ็บ เขาคงไม่เป็นไข้ เห็นอยู่ว่าแค่แผลข่วนเล็กน้อย

ถึงกับพรากชีวิตของเจ้าเสือไป เหตุใดถึงไม่เป็นนาง นางอายุมาก

ขนาดนี้แล้ว แม้จะตายก็ไม่เสียดาย แต่เจ้าเสือแค่สี่ขวบเท่านั้น

ป้าโจวกอดเจ้าเสือเอาแต่ร้องไห้ หลิงอวี้จื้อก็ไม่พูดอะไร ใน

ที่สุดป้าโจวก็สงบใจลง นางเช็ดน ้าตา ดวงตาทั้งสองบวมเหมือนลูก

วอลนัทที่เหลือรอยแตกสองรอย

นางยังคงกอดเจ้าเสือไว้ โขกหัวอีกครั้ง

“แม่นาง ข้ารู้ว่าพวกเราทำร้ายคนอื่นไม่ได้ ตอนนี้ข้ามีข้อ

เรียกร้องเพียงอย่างเดียว ให้ข้ากับเจ้าเสืออยู่ในบ้าน พวกท่านใส่

กลอนประตูไว้ รอพวกเราตายแล้วค่อยเผาศพพวกเรา ข้าอยากไป

ส่งเขาถึงฝั่ง ข้าจะไปเป็นเพื่อนเขา ได้หรือไม่”

“ป้าโจว ป้า…ป้าควรจะใช้ชีวิตดีๆ แทนเจ้าเสือนะ”

“ข้าอยู่มาถึงอายุปูนนี้แล้ว ไม่เสียดายอะไรแล้ว สองสามปีมานี้

ข้ากับเจ้าเสือใช้ชีวิตพึ่งพาอาศัยกัน หากเจ้าเสือไปคนเดียวจะต้อง

หวาดกลัวแน่นอน ข้าอยากไปกับเขา

แม่นาง เจ้าสงเคราะห์ข้าเถิด! พวกเจ้าพาเขาไปแล้ว ข้าก็อยู่ต่อไป

ไม่ได้ ให้ข้าตายไปพร้อมเขา จัดการศพให้เขาด้วยมือของตนเอง แม่

นาง ขอร้องเจ้าล่