ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 417 บางทีอาจไม่เคยมองท่านให้ชัดๆ
ตอนที่ 417 บางทีอาจไม่เคยมองท่านให้ชัดๆ
ป้าโจวโขกหัวอีกครั้ง นางโขกหัวติดต่อกันเช่นนี้ โขกจน
หน้าผากแตกแล้ว เลือดสีแดงสดไหลออกมา หลิงอวี้จื้อรับปาก
“ได้ ข้ารับปากท่าน”
“ขอบคุณแม่นาง ขอบคุณ”
ป้าโจวกอดเจ้าเสือแน่น น ้าตาไหลรินอีกครั้ง
เธอเพิ่งรับปากไป ทันใดนั้นเซียวเหยี่ยนก็เข้ามาจากข้างนอก
ครั้นเห็นป้าโจวสีหน้าก็เปลี่ยนทันที สั่งการด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
ว่า
“คนมา พาเด็กไป”
พูดจบก็มีพลทหารเข้ามาพาตัวเจ้าเสือ ป้าโจวกอดเด็กไว้แน่น
ตะโกนเสียงดัง
“พวกเจ้าอย่าเข้ามา อย่าเข้ามา!”
“อาเหยี่ยน พวกเราขังพวกเขาเอาไว้ในบ้านตามลำพังก็
เหมือนกัน นี่เป็นความปรารถนาของท่านป้า เราสงเคราะห์นาง
เถิด!”
หลิงอวี้จื้อไม่รู้ว่าเซียวเหยี่ยนจะมีปฏิกิริยาโต้ตอบอย่างไร รีบไป
ดึงแขนเสื้อเซียวเหยี่ยน พูดอธิบาย
เซียวเหยี่ยนไม่ขยับเขยื้อน เหมือนจะอธิบายหลิงอวี้จื้อไม่ทัน
เพียงแต่สั่งการว่า
“รีบพาคนไปเดี๋ยวนี้”
ทหารรีบเข้ามายื้อแยกป้าโจวกับเจ้าเสือออก เจ้าเสือร้องเสียงดัง
กว่าเดิม
ทหารคนหนึ่งจับตัวป้าโจวไว้ นางต่อสู้ดิ้นรนสุดชีวิตที่จะตาม
ไป เพียงแต่โดนทหารจับตัวไว้ขยับไม่ได้ ปากก็ร้องตะโกนไม่หยุด
“เจ้าเสือ เจ้าเสือ…ท่านอ๋อง เจ้าจะต้องไม่ตายดี เอาเจ้าเสือคืนข้า
มา…เอาเจ้าเสือคืนข้ามา…”
หลิงอวี้จื้ออยากห้าม แต่เซียวเหยี่ยนจับตัวเธอไว้เอง ทำให้เธอ
ขยับไปไหนไม่ได้
“เซียวเหยี่ยน ท่าน…”
หลิงอวี้จื้อหันกลับมาจ้องเซียวเหยี่ยนเขม็ง
“ปล่อยข้า ท่านทำอะไรน่ะ”
“อวี้จื้อ อีกประเดี๋ยวข้าจะอธิบายให้เจ้าฟัง”
พูดจบก็พยักหน้าให้ทหาร ทหารก็พาตัวป้าโจวไปทันที เพียงแต่
ป้าโจวเหมือนคนบ้าไปแล้ว ต่อสู้และก่นด่าไม่จบ
ไม่นานหลิงอวี้จื้อก็ไม่ได้ยินเสียงของป้าโจวแล้ว ชั่วพริบตาใจ
ของเธอก็เย็นวาบด้วยผิดหวัง มองเซียวเหยี่ยนอย่างไม่อยากเชื่อ
“ท่านฆ่านางหรือ”
เซียวเหยี่ยนไม่ได้ยอมรับและไม่ได้ปฏิเสธ เห็นเช่นนี้หลิงอวี้จื้อ
ก็เข้าใจแล้ว อยากจะสลัดแขนเซียวเหยี่ยนออกสุดชีวิต เซียวเหยี่ยน
กลัวว่าจะทำร้ายหลิงอวี้จื้อโดยไม่ตั้งใจ จึงปล่อยหลิงอวี้จื้อ
เมื่อหลุดจากพันธนาการ หลิงอวี้จื้อก็วิ่งไปทันที เห็นศพของป้า
โจวบนพื้นอย่างที่คาดไว้ บนคอมีร่องลึกร่องหนึ่ง ข้างใต้มีแอ่งเลือด
เห็นได้ชัดว่าถูกปาดคอ
หลิงอวี้จื้อแทบยืนไม่อยู่ ไม่กล้าเชื่อว่าเซียวเหยี่ยนจะฆ่าป้าโจว
จริงๆ ถอยหลังติดกันสองสามก้าว ไปชนเข้ากับร่างเซียวเหยี่ยนที่วิ่ง
มาทางหลิงอวี้จื้อพอดี
เซียวเหยี่ยนยื่นมือไปประคองนาง เพิ่งโดนไหล่ของหลิงอวี้จื้อ
อารมณ์ของหลิงอวี้จื้อถูกกระตุ้น ถอยไปสองสามก้าวทันที
“อย่าแตะต้องตัวข้า”
พูดจบก็พยายามหลุดพ้นจากเซียวเหยี่ยน รักษาระยะห่างจากเขา
สองสามก้าว
“อวี้จื้อ เจ้าฟังข้าพูด…”
“ตอนนี้ข้าไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น เซียวเหยี่ยน ท่านเป็นท่านอ๋อง
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ชีวิตคนไม่มีค่าในสายตาท่านเลย
จริงๆ อาจพูดได้ว่าเพราะเจ้าเสือติดเชื้อนักรบไร้ชีพ แล้วป้าเล่า
เพราะนางก่นด่าท่านสองสามประโยคอย่างไม่เคารพใช่หรือไม่
ท่านเห็นกับข้าวบนโต๊ะหรือไม่ นั่นเป็นกับข้าวที่ป้าโจวทำให้พวก
เราเอง แถมยังให้เนื้อไก่กับพวกเราด้วย”
น ้าเสียงหลิงอวี้จื้อผิดหวังอย่างรุนแรง
“บางทีข้าอาจไม่เคยมองท่านให้ชัดๆ”
หลิงอวี้จื้อพูดจบก็จะไป เซียวเหยี่ยนดึงมือหลิงอวี้จื้ออีกครั้ง เธอ
อยากสะบัดออก เพียงแต่เซียวเหยี่ยนคว้ามือเธอไว้แน่น เธอขยับ
ไม่ได้โดยสิ้นเชิง
เธอจ้องหน้าเซียวเหยี่ยนเขม็ง
“ปล่อยมือ”
“อวี้จื้อ เจ้ามากับข้า”
พูดจบเซียวเหยี่ยนก็ดึงมือหลิงอวี้จื้อเดินไปข้างหน้า ถึงแม้
หลิงอวี้จื้อไม่ยินยอมและโกรธจนหัวร้อน แต่ภายใต้การควบคุม
เซียวเหยี่ยน เธอไม่มีความสามารถในการต่อต้านเลยแม้แต่น้อย ทำ
ได้เพียงถูกบังคับให้เดินตามเซียวเหยี่ยนไปข้างหน้า
Comments for chapter "ตอนที่ 417 บางทีอาจไม่เคยมองท่านให้ชัดๆ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
