ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 418 เข้าใจเซียวเหยี่ยนผิด

เซียวเหยี่ยนพาหลิงอวี้จื้อมาหน้าโต๊ะกินข้าว เห็นว่าบนนั้นมีชาม

และตะเกียบจัดวางอยู่ เขาปล่อยมือหลิงอวี้จื้อ

เมื่อครู่หลิงอวี้จื้อพูดว่าป้าโจวเอาเนื้อไก่มาหนึ่งชาม เขาหยิบเข็ม

เงินเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ เข็มเงินแหลมเล็กปักเข้าไปในเนื้อ

ไก่ที่ไม่ร้อนแล้ว ทิ้งไว้ประมาณสองสามวินาที ก็ดึงเข็มเงินออก

อย่างไว

หลิงอวี้จื้อเข้าใจว่าเซียวเหยี่ยนต้องการทำอะไร นี่ไม่ใช่เข็มเงิน

ทดสอบพิษหรอกหรือ หรือว่าเนื้อไก่จานนี้มีพิษ เป็นไปไม่ได้ อยู่

ดีๆ ป้าโจวจะมาวางยาพวกเขาทำไม

เธอมองเข็มเงินในมือเซียวเหยี่ยนตาไม่กะพริบ เห็นเข็มเงิน

เปลี่ยนเป็นสีดำอย่างรวดเร็ว เธอก็เข้าใจหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอเข้าใจเซียวเหยี่ยนผิด

นึกไม่ถึงว่าบทละครจะหักมุมรวดเร็วปานนี้ ป้าโจวให้เนื้อไก่มี

พิษแก่พวกเขาหนึ่งจาน ไม่มีความจำเป็นอะไรเลย

เธอกับป้าโจวไม่มีความแค้นอะไรต่อกัน แล้วทำไมป้าโจวถึงทำ

เช่นนี้

แล้วเซียวเหยี่ยนรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเขาไม่เคย

พบปะพูดคุยกับป้าโจว ข้อสงสัยในหัวมากเกินไปแล้ว ตอนนี้เธอ

ได้แต่มองเซียวเหยี่ยนอย่างงุนงง รอเซียวเหยี่ยนอธิบายให้เธอฟัง

เซียวเหยี่ยนดึงหลิงอวี้จื้อนั่งลง แล้วเอาเนื้อไก่บนโต๊ะส่งให้มั่ว

ชิงที่อยู่ข้างๆ ให้มั่วชิงเทเนื้อไก่ทิ้ง เห็นหลิงอวี้จื้อนิ่งอึ้งไปโดย

สิ้นเชิง มู่หรงนี่อวิ๋นก็ทนไม่ไหวถามว่า

“ท่านอ๋อง เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ขอรับ”

“อวี้จื้อ นางไม่ใช่ป้าข้างบ้านอะไรเลย นางเป็นคนของสำนักอู๋จี๋”

“หา…”

หลิงอวี้จื้อตกใจจนอ้าปากค้างตาเบิกโต

“แล้วหลานชายของนางล่ะ เด็กน้อยขนาดนี้ไม่น่าจะแสดงละคร

ได้ เจ้าเสือโดนพิษนักรบไร้ชีพจริงๆ”

“ตอนที่ข้าอยู่สำนักอู๋จี๋เคยเจอนางครั้งหนึ่ง จึงจำนางได้”

นึกไม่ถึงว่าความจำของเซียวเหยี่ยนจะดีกว่านักแสดงมืออาชีพ

อย่างเธอ เห็นเพียงครั้งก็ไม่ลืมจริงๆ

หากเปลี่ยนเป็นเธออาจจะจำไม่ได้ หากเทียบกับคนทั่วไป

ความจำของเธอก็ถือว่าเก่งกาจมากแล้ว สามารถท่องบทยาวๆ ได้

อย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ถึงระดับเซียวเหยี่ยน

คิดถึงตรงนี้ ภาพลักษณ์ของเซียวเหยี่ยนในใจเธอก็ยกระดับขึ้น

ไปอีกไม่น้อย ยังดีที่เซียวเหยี่ยนกลับมาทันเวลา มิเช่นนั้นพวกเขา

กินเนื้อไก่จานนี้เข้าไป ก็คงตายกันไปยกกลุ่ม

ความเสี่ยงมีอยู่ทุกหนแห่งจริงๆ เป็นคนระดับสูงนี่ก็ไม่ง่าย เธอ

เพิ่งค้นพบว่าการระมัดระวังตัวของตนเองนั้นยังไม่ดีนัก เมื่อเทียบ

กับเซียวเหยี่ยนไม่รู้ว่าห่างชั้นกันสักเท่าไร เธอต้องเรียนรู้จากเซียว

เหยี่ยนไว้ถึงจะดี

คิดถึงที่ตนเองชิมอาหารก่อนหน้านี้ หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกกลัวอยู่ใน

ใจ

ป้าโจวทำกับข้าวเสร็จแล้ว เธอชิมไปหนึ่งรอบ มีเพียงเนื้อไก่จาน

นี้ที่ไม่ได้แตะ ตอนนั้นเธอรู้สึกว่านี่เป็นอาหารจานที่มีเนื้อสัตว์จาน

เดียวสำหรับคืนนี้ จึงอยากเก็บไว้กินตอนเย็นด้วยกัน น ้าใจนี้

ช่วยชีวิตเธอเอาไว้แทน เสี่ยงจริงๆ

หลิงอวี้จื้อแอบตบหน้าอกตัวเองเบาๆ

“ข้าเพิ่งกลับมาก็จำป้าโจวได้ นางมาหาเจ้าย่อมไม่มาด้วยเจตนาดี

แน่ มีปัญหาตามมาเช่นนี้ เก็บเอาไว้ไม่ได้ นางคิดไม่ซื่อตามคาด ยัง

วางยาในเนื้อไก่ คนที่สำนักอู๋จี๋สั่งสอนมา แทบจะไม่กล้าทรยศ”

ความร้อนรนที่ป้าโจวแสดงออกมาไม่เหมือนแสร้งทำเลย หลาน

ของนางคงจะเป็นหลานแท้ๆ

เด็กเล็กขนาดนี้ยังแสดงละครไม่ได้ ที่สำนักอู๋จี๋นางก็ไม่ได้มี

ตำแหน่งอะไร เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเข้าออกสำนักอู๋จี๋ได้ดั่งใจ

ต้องการ

ในเมื่อเป็นคนสำนักอู๋จี๋ เช่นนั้นก็คงคุ้นเรื่องพิษนักรบไร้ชีพ ป้า

โจวขอร้องเธอเช่นนั้นเพราะอยากตายไปพร้อมกับพวกนางหรือ

หากคิดเช่นนั้น นางก็จงรักภักดีต่อสำนักอู๋จี๋จริงๆ

ถึงแม้ยังมีข้อสงสัย แต่ตอนนี้คนก็ตายไปแล้ว จะสอบสวนเรื่อง

เหล่านี้อีกก็ไม่มีความหมายแล้ว