ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 419 ไม่นึกว่าเซียวเหยี่ยนจะขอโทษ

ก็ไม่รู้ว่าเจียงสือใช้วิธีอะไรควบคุมลูกน้อง ลูกน้องต่างไม่กล้า

หักหลังนาง พอพูดถึงนางก็จะตัวสั่นสะท้าน แม้แต่มั่วชิงก็ไม่เว้น

ถึงแม้วิธีการของเซียวเหยี่ยนจะไม่ได้ใกล้เคียงคำว่ามี

มนุษยธรรม แต่ก็เพื่อช่วยพวกเขา หลิงอวี้จื้อก้มหน้า ไม่รู้ว่าควรพูด

อะไร เซียวเหยี่ยนทำสัญญาณให้คนอื่นออกไปให้หมด

รอจนทุกคนไป ก็กึ่งนั่งกึ่งคุกเข่าลงตรงหน้าหลิงอวี้จื้อ ยื่นมือ

ออกไปกุมมือทั้งสองข้างของหลิงอวี้จื้อ พูดเบาๆ ว่า

“อวี้จื้อ ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าเผชิญกับอันตรายมานับไม่ถ้วน

บางอย่างอาจเป็นสัญชาตญาณ

ข้าเห็นป้าโจวก็นึกถึงความปลอดภัยของเจ้า เจ้าเสือก็ติดเชื้อพิษ

แล้ว จำเป็นต้องส่งเขาไป ป้าโจวเป็นคนของสำนักอู๋จี๋ ก็ไม่อาจไว้

ชีวิตได้ ข้าเองก็ไม่ชอบฆ่าผู้บริสุทธิ์ แต่คนที่สมควรตายก็เก็บไว้

ไม่ได้เด็ดขาด”

“ข้าเข้าใจความหมายของท่าน แต่เมื่อครู่ข้าตกใจเพราะท่าน

จริงๆ ไม่พูดอะไรสักคำ มาถึงก็ฆ่าคน คนผู้นี้เพิ่งจะทำกับข้าวให้ข้า

กิน ข้า…วันนี้ก็เป็นวันสิ้นปีด้วย ท่านไม่กลัวข้าจะฝันร้ายหรือ”

หลิงอวี้จื้อไม่รู้ว่าเซียวเหยี่ยนเข้าใจความหมายของเธอหรือไม่

เธอใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่มีกฎหมาย เคารพยำเกรงเรื่องชีวิตมาก

ถึงแม้ว่าจะพยายามเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามอย่างที่สุดแล้ว

กับคนเลวก็ลงมืออย่างไม่เหลือความปรานี แต่ไม่มีทางเหมือนเซียว

เหยี่ยนที่เด็ดขาดขนาดนั้น ฆ่าคนทันทีโดยไม่ถามไถ่

ชั่วพริบตานั้น เธอรู้สึกว่าน่ากลัวเหลือเกิน การที่คนจำนวนไม่

น้อยในแคว้นเว่ยตะวันตกต่างกลัวเซียวเหยี่ยนก็เป็นเรื่องที่

หลีกเลี่ยงยาก เพียงแต่เวลาเซียวเหยี่ยนอยู่ต่อหน้าเธอเขาช่าง

อ่อนโยนเหลือเกิน ทำให้เธอเริ่มลืมฐานะของเขาไปแล้ว ลืมไปว่า

เขาเป็นท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการที่มือกุมอำนาจแห่งชีวิตและความ

ตาย

เซียวเหยี่ยนที่เป็นเช่นนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นเคย ความรู้สึกเช่นนี้

ไม่ดีเอามากๆ

เซียวเหยี่ยนเห็นความสับสนในแววตาของหลิงอวี้จื้อ ใจเขาเต้น

ตุบ กุมมือหลิงอวี้จื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว เห็นได้ชัดว่านึกไม่ถึงว่าเรื่อง

นี้จะมีผลกระทบต่อหลิงอวี้จื้อ

เรื่องทำนองนี้เมื่อก่อนเขาทำเป็นประจำ เขาเป็นอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์ จะฆ่าใครสักคนนั้นง่ายดายมาก พูดเพียง

ประโยคเดียวก็พอ

เขาเคยชินกับการจัดการคนเช่นนี้ ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งสิ้น เขา

แค่รู้สึกว่าคนผู้นี้สมควรตายก็พอ

แต่สำหรับหลิงอวี้จื้อเป็นข้อยกเว้น ทุกเรื่องต้องอธิบายให้

ชัดเจน กลัวว่าหลิงอวี้จื้อจะเข้าใจเขาผิด ครั้งนี้ เขาไม่รู้ว่าหลิงอวี้จื้อ

กลัวเขาแล้วหรือไม่ ในโลกนี้ ใครก็กลัวเขาได้ มีนางเท่านั้นที่กลัว

ไม่ได้

“อวี้จื้อ ขอโทษ ข้าเพียงอยากจะปกป้องเจ้า เมื่อครู่จึงไม่ได้สนใจ

ความรู้สึกของเจ้า เจ้าตกใจแล้วใช่หรือไม่”

น ้าเสียงของเซียวเหยี่ยนอ่อนโยนมาก ลูบมือหลิงอวี้จื้อไปมา

เบาๆ

หลิงอวี้จื้อมองเซียวเหยี่ยนอึ้งๆ มองตาเขา เธอไม่ได้ฟังผิดใช่

ไหม! นึกไม่ถึงว่าเซียวเหยี่ยนจะขอโทษ ตั้งแต่เธออยู่กับเซียวเห

ยี่ยนมา ยังไม่เคยได้ยินเซียวเหยี่ยนพูดขอโทษมาก่อน เรื่องนี้ไม่ใช่

ความผิดของเซียวเหยี่ยนด้วยซ ้า ก็ยังพูดให้ตัวเองผิดได้ เธอต่างหาก

ที่ผิด

“ท่านไม่ต้องขอโทษข้า คนที่ควรพูดขอโทษคือข้าต่างหาก ดีที่

ท่านมากลับมาทันเวลา มิเช่นนั้นพวกเราคงต้องไปพบยมบาลกัน

หมดแล้ว”

หลิงอวี้จื้อก้มหน้าเหมือนเด็กน้อยที่ทำความผิด เธอหน้าตา

เยาว์วัยอยู่แล้ว พอทำสีหน้าเช่นนี้ออกมาก็ทำให้คนตำหนิไม่ลง

เซียวเหยี่ยนไม่อาจต้านทานสีหน้าเช่นนี้ของหลิงอวี้จื้อได้เลย ใจ

แข็งแค่ไหนก็อ่อนลงได้

“ทำให้เจ้าตกใจเป็นความผิดของข้า ข้าขอโทษเจ้าเรื่องนี้”

หลิงอวี้จื้อยื่นมือออกไปโอบรอบคอเซียวเหยี่ยน

“ข้าไม่เป็นอะไร ข้าไม่ดีเอง”

“เหตุใดปฏิกิริยาแรกของเจ้าถึงไม่เชื่อข้า อวี้จื้อ ในใจเจ้าข้าเป็น

คนเลือดเย็นไร้ความรู้สึกใช่หรือไม่”

หลิงอวี้จื้อซุกศีรษะเข้าไปในซอกคอของเซียวเหยี่ยน ในสายตา

เธอเซียวเหยี่ยนกุมอำนาจความเป็นความตายเอาไว้ คงจะไม่เห็น

ชีวิตคนสำคัญอะไร ถึงแม้จะรักใคร่ทะนุถนอมเธอมาก แต่ก็ปฏิบัติ

เช่นนี้กับเธอเพียงผู้เดีย