ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 420 ใช้ยศอ๋องผู้ส ำเร็จรำชกำรมำบีบข้ำอีกแล้ว

ตอนที่ 420 ใช้ยศอ๋องผู้ส ำเร็จรำชกำรมำบีบข้ำอีกแล้ว

เห็นเซียวเหยี่ยนฆ่าคน เธอจึงมีปฏิกิริยาเช่นนั้น ไม่ใช่ไม่เชื่อใจ

เซียวเหยี่ยน แต่เซียวเหยี่ยนเป็นคนเช่นนั้นอยู่แล้ว สำหรับเขา ชีวิต

คนคนหนึ่งไม่ได้สำคัญอะไร เธอไม่เชื่อว่าเซียวเหยี่ยนจะเปลี่ยนไป

โดยสิ้นเชิงเพราะเธอ

นี่ถือว่าเป็นช่องว่างระหว่างพวกเขา อารยธรรมห่างไกลกันตั้ง

สองสามพันปี เธอไม่รู้ว่าความแตกต่างกันเช่นนี้จะมีผลต่อการ

ดำเนินชีวิตของพวกเธอในภายภาคหน้าหรือไม่

“ข้า…”

หลิงอวี้จื้ออยากบอกมากว่าใช่ แต่ก็พูดไม่ออก อ ้าๆ อึ้งๆ อยู่

เช่นนี้ เหมือนไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่ถูกต้อง

“อวี้จื้อ ข้ารู้ว่าเจ้ามีจิตใจเมตตา ไม่อยากทำร้ายผู้บริสุทธิ์ แต่บาง

คนก็เก็บไว้ไม่ได้ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ข้าใส่ใจผู้อื่น มีบางเรื่องที่ทำได้

ไม่ดี เจ้าต้องให้เวลาข้าสักหน่อย ข้าจะค่อยๆ แก้ไขนิสัยต่างๆ ที่เคย

เป็นเมื่อก่อน”

“เหตุใดต้องเปลี่ยนเล่า”

หลิงอวี้จื้อเงยหน้าขวับ มองเซียวเหยี่ยนงงๆ

เซียวเหยี่ยนประคองใบหน้าของหลิงอวี้จื้อ พูดข้างหูเธอด้วย

เสียงต ่าเบาว่า

“ความรู้สึกของเจ้าสำคัญต่อข้ามาก ข้าไม่อยากให้เจ้าอยู่กับข้า

อย่างไม่มีความสุข”

ความอบอุ่นซาบซ่านผ่านกลางใจ หลิงอวี้จื้อรู้สึกอบอุ่นในใจ

คิดไม่ถึงว่าเซียวเหยี่ยนจะพูดเช่นนี้ เขาทำเพื่อเธอมามากมายแล้ว

เธอไม่เคยคิดจะให้เซียวเหยี่ยนเปลี่ยน แต่คิดว่าตนเองจะค่อยๆ

ปรับตัวเข้ากับเซียวเหยี่ยน

“ถ้าเปลี่ยนอีกก็จะไม่เหมือนท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแล้ว ท่าน

ไม่ต้องเปลี่ยน ข้าไม่เป็นอะไร ไม่เป็นอะไรจริงๆ ”

“ต่อหน้าเจ้าข้าเป็นเพียงสามีของเจ้า ไม่ใช่อ๋องผู้สำเร็จราชการ

แทนพระองค์ ข้าก็ไม่คิดจะให้เจ้ามองข้าเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการ

แทนพระองค์”

หลิงอวี้จื้อหน้าแดงทันที

“ท่านยังไม่ได้สู่ขอข้าอย่างเป็นทางการ ยังไม่ถือว่าเป็นสามีของ

ข้า อย่ามาเอาเปรียบข้านะ”

“ข้าบอกว่าใช่ก็ใช่”

หลิงอวี้จื้อจิ้มหัวเซียวเหยี่ยน

“เมื่อครู่ยังพูดอยู่เลยว่าตนเองไม่ใช่อ๋องผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์ ใช้ยศของอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์มาบีบข้าอีก

แล้ว”

“ใช่หรือ”

ใครบางคนตีหน้าซื่อย้อนถาม

หลิงอวี้จื้ออดหัวเราะมิได้ ความรู้สึกไม่สบายใจมลายหายไป

โดยไม่รู้ตัว พวกเขาต่างพยายามเข้าหาซึ่งกันและกัน ถึงแม้จะมี

อารยธรรมที่ห่างกันสองสามพันปี ต้องมีสักวันที่เข้าหากันได้ เธอรู้

ว่าเซียวเหยี่ยนเอาใจใส่เธอมากเหลือเกิน ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้เธอ

มีความสุขมาก

หลิงอวี้จื้อยื่นมือออกไปดึงให้เซียวเหยี่ยนมานั่งข้างตนเอง ครั้น

นึกถึงชาวบ้านตำบลเถาหยวนขึ้นมา สีหน้าก็หมองลงทันที

“อาเหยี่ยน จะปลอบขวัญชาวบ้านที่เหลืออย่างไรดี”

“เรื่องนี้ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ตอนนี้พวกเขายังไม่รู้เรื่อง ข้าจะ

ให้จางผิงจัดการเรื่องพิธีศพของพวกเขาอย่างดี และจะมอบเงินให้

ชาวบ้านที่เหลือสักหน่อย ให้พวกเขายังพอใช้ชีวิตปกติได้”

หลิงอวี้จื้อพยักหน้า

“อืม ครั้งนี้สำนักอู๋จี๋ทำร้ายชาวบ้านไปตั้งมากมาย อาเหยี่ยน หาก

มีโอกาสจับเจียงสือได้ จะต้องไม่ปล่อยนางไปแน่”

“สำนักอู๋จี๋ถูกทำลายสิ้นแล้ว เจียงสือพาคนออกไปแล้ว นางหนี

ไปได้เพียงชั่วระยะหนึ่ง แต่ไม่สามารถหนีไปได้ตลอดชีวิต แค่เพียง

นางปรากฏตัว ข้าจะสับนางให้แหลกเป็นหมื่นชิ้น”

แววตาเซียวเหยี่ยนมีรังสีสังหารเข้มข้น เมื่อก่อนเขาไม่เคยสัมผัส

กับสำนักอู๋จี๋ตรงๆ และไม่เห็นสำนักอู๋จี๋อยู่ในสายตาสักเท่าไร

ครั้งนี้ไปสำนักอู๋จี๋ด้วยตนเอง ถึงได้พบว่าสำนักอู๋จี๋มีอำนาจยิ่ง

กว่าที่จินตนาการไว้มาก ทั้งยังมีความสัมพันธ์อันซับซ้อนซ่อนเงื่อน

กับทางราชสำนักอย่างเงียบเชียบ เมื่อก่อนเขาไม่เคยรู้สึกสัมผัสได้

เลย เห็นได้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังนั้นปฏิบัติการได้อย่างแยบยลมาก

สำนักอู๋จี๋ได้หินอาตมันไป นี่แสดงให้เห็นว่าคนที่ติดต่อกับพวก

เขามีฐานะระดับหนึ่ง แม้แต่ลูกสาวคนเล็กของตระกูลมู่หรงยังเป็น

ผู้คุมกฎของสำนักอู๋จี๋

หากไม่กำจัดสำนักอู๋จี๋ ก็จะทำให้เกิดหายนะไม่จบไม่สิ้น เขาต้อง

รีบหาตัวคนที่แอบสมรู้ร่วมคิดกับสำนักอู๋จี๋ให้เร็วที่สุด ถึงตอนนั้นก็

จะถอนรากถอนโคนพวกมันให้สิ้นซากอีกครั้ง