ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 421 ท่ำนอ๋องผู้ส ำเร็จรำชกำรที่ท ำอำหำรเป็น

“ท่านก็ต้องระวัง เจียงสือน่ากลัวมากจริงๆ ไม่รู้ว่าไปเรียนรู้

วิธีการวิปริตต่างๆ มาจากไหน”

“ข้าไม่เป็นอะไร”

หลิงอวี้จื้อพูดพลางก็ตบหน้าผากตัวเอง

“โอ๊ยตาย มัวแต่คุยจนลืมกินข้าว เย็นนี้ส่งท้ายปีเก่า อย่างไรทุก

คนก็มารวมตัวกันทานข้าวสักมื้อเถิด!

ท่านดูสิข้างนอกฟ้ามืดแล้ว เดิมทีข้าอยากทำกับข้าวให้ท่านกิน

ให้ท่านได้ชิมฝีมือของข้า

นึกไม่ถึงว่าการทำกับข้าวสักอย่างจะยากเช่นนี้ กับข้าวที่ข้าทำ

เอาเข้าปากไม่ได้เลย พวกนี้เป็นกับข้าวที่ป้าโจวทำ ท่านยังมีเข็มเงิน

อีกหรือไม่ ทดสอบสักหน่อย ดูว่ากับข้าวพวกนี้มีพิษหรือไม่”

“เอากับข้าวเหล่านี้ไปเททิ้งให้หมด ในครัวมีผักอีกหรือไม่ ข้าจะ

ไปทำเอง”

หลิงอวี้จื้อสงสัยว่าตัวเองฟังผิด เซียวเหยี่ยนบอกว่าเขาจะไป

ทำกับข้าว ตายแล้ว หรือว่าเธอหูฝาด ผ่านไปค่อนวันกว่าจะมีสติ

กลับมา น ้าเสียงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใจ

“เมื่อครู่ท่านบอกว่าท่านจะทำกับข้าวหรือ”

เซียวเหยี่ยนตอบรับเสียงเรียบ

“อืม”

“หิวแล้วใช่หรือไม่ เวลาก็สายมากแล้ว อวี้จื้อ เจ้ามาช่วยข้าล้าง

ผักหน่อย”

เซียวเหยี่ยนพูดจบก็เดินไปทางห้องครัว หลิงอวี้จื้ออึ้งไปสักครู่

ก็รีบไล่ตามไป

“อาเหยี่ยน ท่านเอาจริงหรือ”

“ข้าเคยหลอกเจ้าเสียเมื่อไหร่”

เซียวเหยี่ยนไม่หยุดเดิน เข้าไปในห้องครัวแล้ว หลิงอวี้จื้อตาม

เข้าห้องครัวไป สมองยังคงมึน นึกไม่ถึงว่าท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ

แทนพระองค์จะทำอาหารเป็น เรื่องนี้ถ้าแพร่ออกไปจะต้อง

กลายเป็นข่าวสะเทือนเมืองหลวง ใครก็นึกไม่ถึงว่าท่านอ๋องจะเข้า

ครัว ท่าทางดูเป็นการเป็นงาน ไม่เหมือนมือใหม่เลยสักนิด

ยุคสมัยนี้ หากเป็นชาวบ้านทั่วไป ผู้หญิงจะเป็นฝ่ายทำกับข้าว

หากเป็นชนชั้นสูง แม่ครัวจะเป็นคนทำกับข้าว ขอเพียงมีคฤหาสน์

บ้านหลังใหญ่ก็จะมีแม่ครัว แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีคุณชายหรือ

คุณหนูลูกขุนนางคนไหนเข้าครัวทำกับข้าว เซียวเหยี่ยนเกิดในจวน

ซีหนานอ๋อง นับว่าชาติกำเนิดสูงมากแล้ว นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเขา

จะเรียนทำกับข้าวได้อย่างไร

เซียวเหยี่ยนหยิบแครอทขึ้นมาหั่น ท่าทางชำนาญมาก ไม่นานก็

หั่นแครอทเป็นเส้น หลิงอวี้จื้อยืนมองจนตะลึงไปเลย ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึก

ว่าเซียวเหยี่ยนหล่อมาก มิน่าคนอื่นถึงบอกว่าผู้ชายทำอาหารเป็นจะ

หล่อเป็นพิเศษ ตอนนี้ในสายตาของเธอเซียวเหยี่ยนเป็นหนุ่มหล่อ

ทุกมุม ทั้งสามร้อยหกสิบห้าองศา

“อวี้จื้อ ข้ารู้ว่าเจ้าสงสัย ว่าข้าเรียนทำกับข้าวเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่

เมื่อก่อนแม่ข้าทำกับข้าวให้ท่านพ่อเป็นประจำ ฝีมือทำอาหารดีมาก

แม่ข้าสอนสิ่งเหล่านี้แก่ข้าเอง

เมื่อท่านแม่ไปแล้ว ทุกครั้งที่ถึงวันเกิดของนางและวันเกิดของข้า

ข้าก็จะเข้าครัวที่จวน ท่านแม่เคยบอกว่า อาจจะมีสักวันที่ข้าจะได้

พบกับผู้หญิงที่ข้ายินดีเข้าครัวเองเพื่อนาง

เดิมทีคิดว่าทั้งชีวิตนี้จะไม่พบผู้หญิงเช่นนี้อีกแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะ

เจอเจ้า อวี้จื้อ เพื่อเจ้าแล้ว ไม่ว่าเรื่องใดที่ต้องถอดยศออก ข้าก็ยินดี

ทำ”

เซียวเหยี่ยนก้มหน้าหั่นผัก หั่นไปพูดไป ใจของหลิงอวี้จื้อรู้สึก

อบอุ่น เหมือนมีอะไรมาเติมใจของเธอจนเต็ม

ทำอย่างไรดี ยิ่งนานวันยิ่งรักเซียวเหยี่ยนมากขึ้นทุกที ยิ่งคลุกคลี

กันนาน เซียวเหยี่ยนยิ่งทำให้เธอประหลาดใจมากยิ่งขึ้น เข้ามายึด

พื้นที่ในใจเธอมากยิ่งขึ้น ทำให้เธอยิ่งไปจากเซียวเหยี่ยนไม่ได้

“ใครสอนท่านพูดสิ่งเหล่านี้ เดี๋ยวนี้แค่อ้าปากก็พรั่งพรูออกมา

เองแล้ว”

หลิงอวี้จื้อก้มหน้าล้างมันฝรั่งในอ่างไม้ เส้นผมยาวตกลงมา ขน

ตาดกยาวสั่นไหว เซียวเหยี่ยนเงยหน้าขึ้นมาเป็นระยะๆ เห็นหน้า

ด้านข้างของหลิงอวี้จื้อ แอบหวั่นไหวในใจ รอยยิ้มมุมปากเป็นรอย

ลึกขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานก็หั่นผักต่อ

มุมปากของเซียวเหยี่ยนแฝงรอยยิ้ม

“ข้าไม่ต้องมีใครสอน”

“ท่านอ๋องไม่เหมือนใครเลย พรสวรรค์มากล้น เรียนเองก็เก่งได้”

เซียวเหยี่ยนได้แต่หัวเราะ ไม่ได้พูดต่อ ไม่นานแครอทก็

ลงกระทะได้แล้ว เซียวเหยี่ยนพลิกตะหลิวอย่างเชี่ยวชาญ เห็นเขา

เคลื่อนไหวชำนาญอย่างนี้ คราวนี้หลิงอวี้จื้อเชื่อแล้วจริงๆ ว่า

เซียวเหยี่ยนทำกับข้าวเป็น