ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 422 อำเหยี่ยน ท่ำนดีเหลือเกิน

หลิงอวี้จื้ออยู่ข้างๆ คุยกระจุ๊กกระจิ๊กไม่หยุด เดี๋ยวก็ถามเซียวเห

ยี่ยนว่าสุกหรือยัง เดี๋ยวก็ถามเขาว่าใส่เกลือเมื่อไหร่ เซียวเหยี่ยนก็ใจ

ดี ไม่มีท่าทีเบื่อหน่ายแม้แต่น้อย มีเสียงหัวเราะเป็นระยะๆ ดังแว่ว

ออกจากห้องครัวไป

มั่วชิงได้กลิ่นหอมมาจากห้องครัว เห็นเซียวเหยี่ยนกำลังผัดผัก ก็

ตะลึงไปครู่หนึ่ง เห็นอู่จิ้นเดินมา ก็ถามอย่างประหลาดใจ

“ท่านอ๋องทำอาหารเป็นด้วยหรือ”

อู่จิ้นพยักหน้า

“นายท่านทำอาหารเป็นจริงๆ เพียงแต่ปีหนึ่งจะเข้าครัวเพียงสอง

ครั้งเท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เข้าครัวเพื่อคนอื่น นายท่านชอบคุณหนู

มากจริงๆ”

“ท่านอ๋องเหมาะสมกับคุณหนูมาก”

“อยู่มาตั้งหลายปีแล้ว ข้าเห็นมีเพียงแต่คุณหนูเท่านั้น ที่ทำให้

ท่านอ๋องหัวเราะมีความสุขเช่นนี้ได้”

อู่จิ้นเหลือบมองเข้าไปในครัว ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

เมื่อก่อนเขารู้สึกว่าหลิงอวี้จื้อไม่เหมาะสมกับเซียวเหยี่ยน ตอนนี้

เห็นเซียวเหยี่ยนมีความสุขเช่นนี้ เขาก็ดีใจแทนเจ้านายของตนเอง

เมื่อก่อนใบหน้าของเซียวเหยี่ยนไม่แสดงความรู้สึกใด แม้ว่า

ตอนยังเยาว์จะเคยชอบมู่หรงกวานเย่ว์ แต่ก็ยังมีความยับยั้งชั่งใจ ไม่

เหมือนตอนนี้จะซ่อนก็ซ่อนไม่อยู่ ถึงขนาดแก้ไขนิสัยหลายๆ อย่าง

เพื่อเธอ

หากไม่ได้เห็นกับตาตนเอง เขาก็ไม่กล้าเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง ครั้ง

หนึ่งเคยคิดว่าเจ้านายของตนคงไม่มีใจหวั่นไหวให้ใครแล้ว แต่เขา

กลับชอบสาวน้อยผู้มีใบหน้าอ่อนเยาว์คนหนึ่ง

ตอนที่เพิ่งรับรู้ได้ อู่จิ้นรู้สึกว่าเหลือเชื่อ ต่อมาได้พบปะกันมาก

ขึ้น เขาก็พบว่าหลิงอวี้จื้อมีหลายอย่างที่เหนือกว่าผู้อื่น เขานับถือ

คุณหนูใหญ่หน้าเด็กแห่งจวนมหาเสนาบดีคนนี้มาก ทั้งแคว้น

ตะวันตก เกรงว่ามีนางเพียงผู้เดียวที่มีความสามารถนี้

ท่ามกลางเสียงเอะอะวุ่นวายของหลิงอวี้จื้อ ในที่สุดเซียวเหยี่ยน

ก็ทำกับข้าวได้สองสามอย่าง

หลิงอวี้จื้อรอไม่ไหวแล้ว ใช้มือหยิบไชเท้าออกมาเส้นหนึ่ง เห็น

เซียวเหยี่ยนมองตนเอง เธอก็ยิ้มสดใสให้เซียวเหยี่ยน

“เมื่อครู่ข้าล้างมือแล้ว จริงๆ นะ จะตรวจดูหรือไม่”

“เจ้านี่นะ”

เซียวเหยี่ยนส่ายหัวอย่างเหลืออด เห็นได้ชัดว่าไม่รู้จะจัดการนาง

อย่างไร เขาเป็นโรครักสะอาด หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นมาแตะกับข้าว

จานนี้ เขาจะต้องเทกับข้าวจานนี้ทิ้งแน่ แต่ยกเว้นนาง เขายอมให้

นางทำตามอำเภอใจต่อหน้าเขา

“อร่อยจริงๆ รสชาตินี้เยี่ยมมาก ต่อไปข้ามีลาภปากแล้ว

อาเหยี่ยน ท่านดีเหลือเกิน”

หลิงอวี้จื้อพูดจบก็อดใจไม่ไหวจูบแก้มเซียวเหยี่ยน เห็นได้ชัดว่า

ความกระตือรือร้นและคำชมของหลิงอวี้จื้อใช้ได้ผลกับเขา รอยยิ้ม

บนใบหน้ายิ่งลึกไปอีก

“ทานเถิด!”

“ได้เลย ข้าไปยกกับข้าว”

พูดจบหลิงอวี้จื้อก็ยกกับข้าว ฮัมเพลงออกมาจากห้องครัว เจอ

มู่หรงนี่อวิ๋นข้างนอก หลิงอวี้จื้อก็อดไม่ได้ที่จะคุยโวสักยก

“นี่อวิ๋น ได้กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารหรือยัง ได้กลิ่นแล้วอยาก

กินเลยใช่หรือไม่”

“เจ้าเอาอาหารไปอุ่นอีกรอบหรือ”

“จะอุ่นอีกทำไม นี่อาเหยี่ยนเป็นคนทำ อร่อยมากเลย เจ้าว่าเหตุ

ใดอาเหยี่ยนของข้าถึงเก่งปานนี้เล่า ขนาดกับข้าวยังทำเป็น ซ ้ายังทำ

อร่อยมากด้วย เก่งทุกด้านจริงๆ ชาติที่แล้วข้าคงเคยกอบกู้ทาง

ช้างเผือกเอาไว้ ถึงได้เจอพ่อเทพบุตรที่ยอดเยี่ยมอย่างเขา”

ความชื่นชมในแววตาของหลิงอวี้จื้อจะซ่อนก็ซ่อนไม่อยู่ ขาดแค่

เพียงชมให้เซียวเหยี่ยนจนลอยขึ้นฟ้าไป

“ถึงแม้ท่านอ๋องจะทำครัวเป็น แต่ปกติก็เข้าครัวน้อยมาก เช่นนี้

แล้วรสชาติที่ทำออกมาจะดีได้อย่างไร”

“ประเดี๋ยวเจ้าชิมก็รู้เอง ถือว่าเจ้ามีลาภปาก เจ้าไม่ต้องไปยกชาม

กับตะเกียบ เดี๋ยวข้าทำเอง”

หลิงอวี้จื้อไปแล้ว แต่นี่อวิ๋นกลับรู้สึกหงุดหงิดโดยไม่มีสาเหตุ

พูดงึมงำคนเดียว

“ไม่ใช่แค่ทำกับข้าวหรือไร ข้าก็เรียนได้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่า

คุณชายอย่างข้าจะ