ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 436 คิดเสียว่าไม่มีน้องสาวคนนี้
ตอนที่ 436 คิดเสียว่าไม่มีน้องสาวคนนี้
“พ่อยังมีภาระต้องสะสาง อวี้จื้อ เรื่องนี้ยกให้เจ้าจัดการ”
พูดจบหลิงจ้ายเทียนก็ออกไปก่อน เขามาแค่จะดูหลาน ในเมื่อ
เด็กไม่อยู่แล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ ความเป็นความตายของสาว
ใช้คนหนึ่ง เขาไม่สนใจ อีกอย่างสาวใช้คนนี้เดิมทีก็เป็นคนของ
หลิงอวี้จื้ออยู่แล้ว
หลิงจ้ายเทียนเพิ่งไป หรูเยียนก็ตามหมอมาแล้ว หลิงจื่อเฉิงไม่
พูดอะไร ประคองชิวจวี๋ไปนอนบนเตียง หมอจับชีพจรนาง รายงาน
อย่างเคารพนอบน้อมว่า
“เรียนคุณชาย คุณหนู เด็กแท้งแล้วขอรับ อาการบาดเจ็บของแม่
นางไม่ร้ายแรง เพียงแต่ต้องรักษาให้ดีๆ ชั่วระยะหนึ่ง ไม่นานก็ฟื้น
กลับสู่ปกติ”
ผลลัพธ์เช่นนี้อยู่ในความคาดหมายของทุกคน ก่อนนี้ล้มลง
เลือดออก แถมโดนปิ่นแทงท้องอย่างแรง รักษาเด็กเอาไว้ไม่ได้
อย่างแน่นอน ขณะนั้นชิวจวี๋แทงลงไปแรงมาก เห็นได้ชัดว่าลงมือ
อย่างโหดเ**้้ยม
“คุณชาย บ่าวยอมรับผิดแล้ว ต่อไปบ่าวไม่กล้าอีกแล้ว ตอนที่
บ่าวมา คุณหนูให้บ่าวไปคุกเข่าข้างนอกสามชั่วยาม
บ่าวจึงบอกว่าตนเองรู้สึกไม่ค่อยสบาย เริ่มมาถึงคุณหนูก็ทำให้
บ่าวลำบากแล้ว ดังนั้นบ่าวจึงได้พูดผิดๆ ถูกๆ ไปเช่นนั้น คุณชาย
ท่านอย่าตำหนิบ่าวเลยนะเจ้าคะ บ่าวแค่เป็นห่วงลูก…”
ชิวจวี๋พูดพลางก็ร้องไห้คร ่าครวญ หมอที่อยู่อีกด้านเริ่มทำตัวไม่
ถูก ชิวจวี๋เป็นเช่นนี้ เขาไม่สามารถทำแผลได้เลย ได้เพียงแต่ยืนอยู่
ข้างๆ รอคำสั่งเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าหลิงจื่อเฉิงเริ่มเห็นอกเห็นใจ พูดปลอบใจชิวจวี๋ว่า
“ชิวจวี๋ เจ้าทำใจให้สบายรักษาแผล เรื่องมันผ่านไปแล้ว ต่อไป
ใครก็ห้ามพูดถึงอีก”
“ลูก ลูก…”
อารมณ์ของชิวจวี๋ยิ่งถูกกระตุ้น ปากก็ตะโกนเรียกลูกไม่หยุด
หลิงจื่อเฉิงยื่นมือออกไปเช็ดน ้าตาให้ชิวจวี๋
“เจ้าอายุยังน้อย ต่อไปยังมีลูกได้อีก ตอนนี้ให้ท่านหมอทำแผล
ให้เจ้าก่อนเถิด”
หลิงจื่อเฉิงปลอบอยู่นาน ชิวจวี๋ถึงค่อยๆ สงบลง ยอมให้หมอทำ
แผลให้
หลิงอวี้จื้อพาหรูเยียนกลับห้องนานแล้ว หรูเยียนยืนอยู่
ตรงหน้าหลิงอวี้จื้อ อย่างไรชิวจวี๋ก็เป็นน้องสาวของหรูเยียน เธอไม่
อยากให้หรูเยียนต้องแตกแยกกับเธอเช่นนี้ หรูเยียนกับหนานเยียน
ต่างก็อยู่เคียงข้างเธอมาตั้งแต่แรก ตอนนี้หนานเยียนไม่อยู่แล้ว เธอ
จึงให้ความสำคัญกับหรูเยียนมาก
“หรูเยียน หากข้าบอกเจ้าว่า ปิ่นปักผมนั้นนางเป็นคนแทงตัวเอง
เจ้าจะเชื่อหรือไม่”
จู่ๆ หรูเยียนก็คุกเข่าลง
“บ่าวขอพูดความจริง หากเป็นเมื่อก่อน บ่าวไม่เชื่อแน่นอนเจ้า
ค่ะ ตอนนี้บ่าวเชื่อคำพูดของคุณหนู ชิวจวี๋ในตอนนี้ไม่ใช่ชิวจวี๋คน
ก่อนแล้ว แม้แต่บ่าวเองยังรู้สึกแปลกหน้า ไม่รู้ว่าเหตุใดนางถึง
กลายเป็นเช่นนี้ไปได้
ขอโทษนะเจ้าคะ คุณหนู บ่าวผิดเอง บ่าวไม่ควรไปรับชิวจวี๋เขา
มาในจวนท่านมหาเสนาบดีเลย”
พูดจบหรูเยียนก็โขกหัวหนึ่งครั้ง นางรู้สึกผิดจริงๆ หากรู้ก่อนว่า
ชิวจวี๋เป็นคนที่หลงใหลที่ลาภยศจอมปลอม นางจะไม่พาชิวจวี๋เข้า
มาในจวนมหาเสนาบดีแล้วสร้างปัญหาให้หลิงอวี้จื้อเด็ดขาด หาก
เกิดเรื่องมากมายเช่นนี้ นางก็รู้สึกละอายใจ
“เจ้าลุกขึ้นเถิด ความผิดของนาง เจ้าไม่ต้องขอโทษ”
หลิงอวี้จื้อประคองหรูเยียนจากพื้นด้วยตนเอง แล้วพูดต่อว่า
“หรูเยียน นางอยู่ในจวนมหาเสนาบดีอีกไม่ได้แล้ว”
“บ่าวเข้าใจเจ้าค่ะ จากวันนี้เป็นต้นไปข้าจะไม่ไปมาหาสู่กับนาง
อีกแล้ว คิดเสียว่าไม่มีน้องสาวคนนี้”
หรูเยียนตัดสินใจตัดขาดความสัมพันธ์กับชิวจวี๋แล้ว ต่อไปเรื่อง
ของชิวจวี๋ นางจะไม่ยุ่งอีกแล้ว
“ที่นางกลายเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่ความผิดของเจ้า นี่เป็นทางที่นาง
เลือกเอง บนโลกนี้คนที่เดือดร้อนลำบากมีมากมาย สุดท้ายจะ
กลายเป็นคนแบบใด ทางเลือกก็อยู่ในกำมือของตนเอง เจ้าไม่
ต้องโทษตัวเอง ข้าก็ไม่ได้มีเจตนาจะโทษเจ้า เพียงแต่สงสารเจ้า ใน
ใจเจ้าคงจะเป็นห่วงนางมาก แต่นางทำให้เจ้าผิดหวัง”
หรูเยียนถอนหายใจหนึ่งครั้ง แต่ไม่พูดอะไร กับชิวจวี๋ นางไม่รู้
ว่าควรจะพูดอะไร แม้พูดไป นางก