ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 437 เพียงแค่โง่เขลาเท่านั้น

ตอนที่ 437 เพียงแค่โง่เขลาเท่านั้น

หลิงอวี้จื้อนึกได้ว่าตนเองไม่ได้ดื่มชาน ้าผึ้งส้มโอนานแล้ว ตั้งแต่

ออกจากเมืองหลวงไปก็ยังไม่ได้ดื่มอีกเลยสักครั้ง เธอจึงให้มั่วชิง

ไปเอาชาน ้าผึ้งส้มโอมาที่โต๊ะ

เพิ่งชงเสร็จ หลิงจื่อเฉิงก็ผลักประตูเข้ามา เธอรู้ว่าหลิงจื่อเฉิงจะ

มาหาเธอ จึงทักทายตามสบายว่า

“พี่ ดื่มชาน ้าผึ้งส้มโอหรือไม่”

“ข้าไม่ชอบดื่มของเล่นเช่นนี้หรอก”

หลิงจื่อเฉิงมาถึงก็ปฏิเสธ พูดต่อว่า

“ข้ารู้ว่าเจ้าให้อภัยชิวจวี๋ไม่ได้ เจ้าให้ข้าจัดการนางเถิด เจ้าวางใจ

ได้ ข้าจะส่งนางออกไปจากจวน ต่อไปเจ้าจะไม่เห็นนางในจวนอีก”

หลิงอวี้จื้อกลอกตามองบน

“โห พี่ ท่านตัดสินใจจะแอบเลี้ยงเมียนอกจวนหรือ”

“นางเพิ่งจะเสียลูก น่าสงสารนะ”

“ท่านช่างเป็นคนเห็นอกเห็นใจผู้อื่นอย่างท่วมท้นเสียจริง ท่าน

ทำให้ผู้หญิงที่รักโดนทำร้ายจนกระโดดทะเลสาบ เกือบตาย ต่อมา

ยังใส่ความน้องสาวตนเอง นึกไม่ถึงว่าท่านยังคิดว่าคนเช่นนี้น่า

สงสารอีก ซ ้ายังคิดจะหาที่ทางให้นางลงหลักปักฐานข้างนอกด้วย

สมองท่านพังแล้วหรืออย่างไร ท่านทำเช่นนี้เคยนึกถึงความรู้สึก

ของชิงชิงบ้างหรือไม่”

ตอนแรกหลิงอวี้จื้อก็ไม่อยากปากมาก สุดท้ายก็ทนไม่ไหว จึง

ปากมากไปหลายประโยค

“เด็กในท้องนางอย่างไรก็เป็นของข้า เรื่องนี้ข้าก็ผิด ข้าไม่มี

เจตนาอื่น และไม่เคยคิดจะทำเรื่องผิดต่อชิงชิง ข้าเพียงแค่อยากให้

ตัวเองรู้สึกสบายใจบ้าง”

“จิตใจเมตตาของท่านช่างอ่อนแอเสียจริง เห็นอยู่ตำตาว่านาง

เป็นคนไม่ดี หลอกใช้ความใจอ่อนของท่านกัดกินท่านจนอยู่หมัด

ท่านยังกระโดดลงไปในหลุมของนางอีก

ข้าจะบอกให้ ท่านจะจับปลาสองมือไม่ได้ หากท่านนึกถึงชิงชิง

จริงๆ เช่นนั้นก็อย่าทำเรื่องไร้สาระอีก มิเช่นนั้นท่านกับชิงชิงก็ถือ

ว่าหมดวาสนากันเพียงเท่านี้ ท่านไปคิดเอาเองให้กระจ่าง อย่ามาหา

ว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน”

หลิงจื่อเฉิงยังกวนหลิงอวี้จื้อ

“เจ้าไม่ต้องมายุ่งเรื่องของข้า ชิวจวี๋ไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นที่เจ้าพูด

อวี้จื้อ ตั้งแต่เจ้ากลายเป็นว่าที่พระชายา นับวันเจ้าจะยิ่งเหลิง ไม่

พูดคุยกันด้วยเหตุผลเสียแล้ว

เป็นไปตามสำนวน ‘คนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ’

จริงๆ เจ้าอยู่ใกล้ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เรียนรู้เอา

ความเลือดเย็นไร้หัวใจของเขามาเสียแล้ว”

คราวนี้หลิงอวี้จื้อถูกหลิงจื่อเฉิงจี้จุดโกรธจริงๆ แล้ว วางถ้วยชา

ในมือลงอย่างแรง

“ข้าเลือดเย็นไร้หัวใจหรือ ท่านนี่มันสมองหมูจริงๆ สมน ้าหน้าที่

ถูกคนปั่นหัวเล่นจนหมุนติ้ว ถ้าท่านชอบให้คนปั่นหัวเล่นขนาดนี้

ข้าก็จะไม่ห้ามท่านแล้ว

ท่านอย่ามาสร้างความเดือดร้อนให้ชิงชิงกับคนในจวนก็พอ ชิง

ชิงตาบอดจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะชอบคนที่เห็นอกเห็นใจผู้อื่นเป็นล้น

พ้นคนนี้ได้ ท่านหลงคิดว่าตัวเองเป็นเครื่องปรับอากาศส่วนกลาง

แล้วยังอยากให้ความอบอุ่นกับทุกคนอีกด้วย รีบพาชิวจวี๋ของท่าน

ออกจากที่นี่ไปเถิด ข้าไม่ต้อนรับท่าน”

หลิงจื่อเฉิงหน้าบึ้งทันที ออกไปจากห้องหลิงอวี้จื้อไปโดยไม่พูด

อะไร

หลิงอวี้จื้อไม่มีใจจะดื่มชาแล้ว ตบโต๊ะอย่างโกรธจัด

“ข้ามีพี่ชายอย่างนี้ได้อย่างไร โกรธเป็นบ้า ต่อไปเรื่องของเขาข้า

จะไม่ยุ่งอีก สมน ้าหน้าทั้งเพ”

“คุณหนู ใจเย็นๆ นะเจ้าคะ คุณชายมิได้มีเจตนาร้าย อย่าโมโห

จนเสียสุขภาพเลยเจ้าค่ะ”

หรูเยียนพูดปลอบอยู่ข้างๆ

“คุณชายมิได้มีเจตนาร้ายจริงๆ เพียงแค่โง่เขลาเท่านั้น”

มั่วชิงวิจารณ์เรียบๆ

“มั่วชิงพูดถูก หากเขาไม่หกล้มก็แปลกแล้ว หากไปพบคนที่มี

เจตนาแอบแฝง เขาก็คงพาจวนมหาเสนาบดีไปสู่ความย่อยยับ มิน่า

ท่านพ่อถึงเกลียดคนไม่ได้ความ ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว หาก

เปลี่ยนเป็นข้า ข้าก็คงโกรธเขาแทบตาย”

หลิงอวี้จื้อผ่อนลมหายใจ

“เอาเถิด ไม่ว่าเขาแล้ว หรูเยียน ไปในครัวหยิบอะไรมาให้ข้ากิน

สักหน่อย อารมณ์ไม่ดีต้องกินมากๆ หน่อย”

“บ่าวจะไปดูว่าที่ครัวมีอะไรกินบ้างนะเจ้าคะ”