ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 451 ควรท ำอย่ำงไรดี

ตอนที่ 451 ควรท ำอย่ำงไรดี

“หากข้าจะทำให้ตัวเองลำบากจริงๆ ป่านนี้ข้าคงอดอาหารแล้ว

เวลาโกรธต้องยิ่งต้องดูแลกระเพาะอาหาร จะได้ไม่เสียทีที่หน้ากลม

เช่นนี้”

หลิงอวี้จื้อพิงรถม้า สะอึกอีกครั้ง

ถมกระเพาะจนพอแล้ว แต่ถมความเสียใจไม่พอ

แค่นึกถึงเฉินปี้ เธอก็รู้สึกเศร้าใจ ที่ทำให้เธอเศร้าใจที่สุดคือ

เซียวเหยี่ยนรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ทุกคนคิดเช่นนี้

มีแต่เธอผู้เดียวที่โกรธจนแทบระเบิด

เป็นคนแปลกคนเช่นนี้ไม่ง่ายเลย

ช่วงเวลาหวานชื่นมองไม่เห็นช่องว่างที่ขวางกั้นระหว่างพวกเขาทั้ง

สอง เวลาเกิดเรื่องถึงปรากฏขึ้นมา เธอเป็นคนยุคปัจจุบัน เซียวเหยี่ยน

เป็นคนยุคโบราณ วิธีคิดของพวกเขาทั้งสองแตกต่างกันไปคนละ

ทิศทาง นี่ไม่ใช่ความผิดของใคร แต่เพราะเดิมทีพวกเขาแตกต่างกัน

มากอยู่แล้ว

ตอนนี้จะทำอย่างไร ยอมแพ้เรื่องเซียวเหยี่ยน เธอก็ไม่ยินดี นี่

เป็นผู้ชายที่เธออยากแต่งงานด้วยใจจะขาด ใกล้จะถึงประตูวิวาห์

แล้วกลับถอนตัว เธอทำใจไม่ได้

หากไม่ยอมแพ้ เรื่องนี้ก็เป็นเหมือนหนามยอกอก ทำเอาเธอไม่

สบายใจไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม แม้แต่งานมงคลใหญ่ที่จะตามมาเธอ

ก็ไม่ได้เฝ้ารอแล้ว

นี่เป็นเรื่องที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีความสุข สุดท้ายแล้วควรจะทำ

อย่างไรดี

สมองหลิงอวี้จื้อสับสนปนเปไปหมด กลายเป็นแป้งเปียก มั่วตั้ว

ไปหมด

กำลังใจลอยอยู่ มั่วชิงที่อยู่ข้างๆ พูดเตือนขึ้น

“คุณหนู ถึงเฉิงซีแล้วเจ้าค่ะ”

หลิงอวี้จื้ออุทาน อ้อ หนึ่งคำก็ลงจากรถม้า เฉิงซียังมีคนน้อย

เหมือนเดิม เธอมาที่นี่ก็เพราะเห็นว่าที่นี่คนน้อย ทิวทัศน์ก็ไม่เลว

สามารถคิดอะไรเงียบๆ ได้

แสงแดดข้างนอกสดใส ดังนั้นจะยืนอยู่ข้างนอกก็ไม่หนาว

แสงแดดอบอุ่นส่องลงบนตัวเธอรู้สึกสบายอย่างยิ่ง ต้นฤดูใบไม้ผลิ

สรรพสิ่งฟื้นตัว ต้นไม้ข้างๆ แตกหน่อ เต็มไปด้วยพลังชีวิต เป็น

สัญญาณบ่งบอกว่าฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาถึง

หลิงอวี้จื้อเดินเล่นริมทะเลสาบด้วยสีหน้าโศกเศร้า เธอนับว่า

เป็นคนประเภทที่ไม่ค่อยกังวลอะไร แต่ครั้งนี้เธอกังวลใจจริงๆ

นอกจากกังวลแล้ว ยังผิดหวังมากอีกด้วย นอกจากผิดหวังแล้วยัง

หงุดหงิดอีก นอกจากหงุดหงิดแล้ว เฮ้อ ไม่พูดแล้ว อารมณ์เยอะ

เหลือเกิน

“อวี้จื้อ เจ้ามาอยู่ที่ได้อย่างไร”

หลิงอวี้จื้อกำลังก้มหน้าเดินอยู่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายที่พูดด้วย

ความประหลาดใจเล็กน้อย

เธอเงยหน้าขวับ เห็นเฉินเซี่ยวหรูพอดี ใช่แล้ว ตนเองเกือบลืม

ไปแล้วว่าที่นี่เป็นที่ที่เฉินเซี่ยวหรูชอบมา เธอไม่ได้เจอเฉินเซี่ยวหรู

มาสักพักแล้ว โค้งตัวให้เฉินเซี่ยวหรู

“คารวะท่านอู๋อ๋องเพคะ”

“ที่แท้เจ้ายังจำที่นี่ได้”

หลิงอวี้จื้อรู้ว่าเฉินเซี่ยวหรูเข้าใจผิดแล้ว แต่ว่าตอนนี้เธอไม่มีแรง

จะอธิบาย จึงขี้เกียจอธิบาย

“ที่นี่ทิวทัศน์สวยงาม ท่านอู๋อ๋องมาที่นี่ได้อย่างไรเพคะ”

“ก็อย่างที่เจ้าพูดนั่นแหละ ที่นี่ทิวทัศน์สวยงาม อวี้จื้อ ไม่นานก็

จะแต่งงานเข้าจวนท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แล้ว ยินดี

ด้วย”

เฉินเซี่ยวหรูสวมชุดคลุมยาวสีเขียวฟ้า ยังคงอ่อนโยนและสง่า

งามเช่นเดิม น ้าเสียงอบอุ่นมาก มุมปากยังมีรอยยิ้มจางๆ

ตั้งแต่รู้ว่าไป๋อู่เป็นคนของเฉินเซี่ยวหรูแล้ว ความรู้สึกดีที่

หลิงอวี้จื้อมีต่อเฉินเซี่ยวหรูก็ดิ่งลงสู่เลขศูนย์ ประกอบกับครั้งที่แล้ว

อวิ๋นซั่วบอกว่าเฉินเซี่ยวหรูเป็นคนสั่งให้เขาทำ ด้วยเหตุนี้หลิงอวี้จื้อ

จึงไม่ได้มีท่าทีเป็นมิตรกับเฉินเซี่ยวหรู เย็นชาอย่างยิ่ง

“ขอบคุณท่านอ๋องเพคะ”

“อวี้จื้อ ยังโกรธข้าเรื่องนั้นอยู่อีกหรือ”

เฉินเซี่ยวหรูถอนหายใจเบาๆ หนึ่งครั้ง

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ และไม่ทราบด้วยว่าท่านอ๋องหมายถึง

เรื่องใด”

“มีบางเรื่องที่ข้าต้องจำใจทำ แต่ข้าไม่เคยคิดจะทำร้ายเจ้าเลย และ

ไม่อยากให้เจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนั้นด้วย”

หลิงอวี้จื้อเดินพลางพูดพลาง

“หม่อมฉันมิได้บอกว่าท่านอ๋องผิด เพียงแต่หม่อมฉันเป็นชายา

ของท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ย่อมอยู่ข้างสามีอยู่แล้ว

หม่อมฉันเพียงแค่หลีกเลี่ยงการเข้าใจผิดเท่านั้นเพคะ”

“ได้ยินมาว่าท่านอ๋องก็ต้อนรับพระชายารองเข้าจวนพร้อมกับเจ้า

เขาก็ปฏิบัติเช่นนี้กับเจ้าเช่นกัน ไม่คุ้มค่าให้เจ้าใส่ใจขนาดนี้”

“นี่เป็นเรื่องของหม่อมฉัน ท่านอู๋อ๋องไม่ต้องเปลืองแรงเป็นห่วง

หรอกเพคะ