ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 452 อยู่ห่ำงๆ เอำไว้ถูกต้องแล้ว

ตอนที่ 452 อยู่ห่ำงๆ เอำไว้ถูกต้องแล้ว

“อวี้จื้อ เจ้าต้องการจะเย็นชากับข้าเช่นนี้หรือ”

เห็นหลิงอวี้จื้อพูดจาด้วยน ้าเสียงห่างเหิน เฉินเซี่ยวหรูก็นึกถึง

ตอนที่เพิ่งรู้จักหลิงอวี้จื้อใหม่ๆ ตอนนั้นหลิงอวี้จื้อมักจะส่งยิ้มเขิน

อายให้เขา แถมยังให้กระเป๋าเงินแก่เขาเป็นการสารภาพความในใจ

กระเป๋าเงินนั้นยังเก็บไว้ตลอด ตอนนี้ผ่านไปเพียงช่วงสั้นๆ ยัง

ไม่ทันถึงครึ่งปี ของอยู่แต่คนไปเสียแล้ว คิดถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึก

ผิดหวังมาก หากรู้ก่อนว่าใจตนเองจะหวั่นไหวถึงเพียงนี้ ตอนแรก

เขาจะไม่ปฏิเสธหลิงอวี้จื้อเด็ดขาด

หลิงอวี้จื้อยิ้มพูดเรียบๆ

“หรือว่าหม่อมฉันไม่มีมารยาทพอ ตอนนี้หม่อมฉันกำลังจะออก

เรือนแล้ว ท่านอู๋อ๋องเป็นผู้ชาย หม่อมฉันย่อมต้องหลีกเลี่ยงการ

เข้าใจผิด มิเช่นนั้นก็จะเป็นขี้ปากชาวบ้าน เช่นนี้ต่างก็ไม่ดีต่อทั้ง

หม่อมฉันและท่านอู๋อ๋องเพคะ”

“ตอนนี้พวกเราไม่เป็นแม้กระทั่งเพื่อนกันแล้วหรือ”

หลิงอวี้จื้อเห็นแววตาจริงใจของเฉินเซี่ยวหรู คิ้วขมวด เฉินเซี่ยวหรู

ช่างแถจริงๆ ตอนนี้พูดว่าเพื่อน หากเห็นเธอเป็นเพื่อนจริงๆ คงไม่ทำ

เรื่องพวกนั้นได้ลง

เธอจงใจทำท่าทีเย็นชา เพื่อให้เฉินเซี่ยวหรูรู้ว่าเข้าหายากจะได้

ถอยไป นึกไม่ถึงว่าเขาไม่เพียงแต่ไม่ไป ซ ้ายังทำหน้าราวกับว่าเธอ

ทำให้เขาผิดหวังอย่างไรอย่างนั้น

นี่ทำให้เธอยิ่งไม่ชอบเฉินเซี่ยวหรูเข้าไปใหญ่ เมื่อก่อนถือว่า

ตนเองตาบอดไป นึกไม่ถึงว่าจะชอบคนหน้าไหว้หลังหลอกเช่นนี้

เขานอกจากจะหน้าตาคล้ายซ่งเฉิงแล้ว ด้านอื่นๆ ไม่มีอะไรเหมือน

ซ่งเฉิงเลยแม้แต่น้อย

“หากท่านอู๋อ๋องเห็นหม่อมฉันเป็นเพื่อนจริงก็คงไม่สั่งให้อวิ๋นซั่ว

ทำเรื่องพวกนั้น ท่านอู๋อ๋องคงไม่ทราบ ว่าคำพูดของท่านเพียง

ประโยคเดียวฆ่าคนไปเท่าไร

ตำบลเถาหยวนเป็นดินแดนในอุดมคติ แต่ตอนนี้กลายเป็นนรก

บนดิน ชาวบ้านที่นั่นทำผิดต่อท่านอ๋องตรงไหน ถึงแม้ท่านจะมี

เรื่องขัดแย้งกับอาเหยี่ยน แต่จะเอาชาวบ้านมาเชือดเช่นนี้ไม่ได้ การ

กระทำเช่นนี้น่ารังเกียจเกินไป”

“อวิ๋นซั่วคือใคร”

เฉินเซี่ยวหรูถามด้วยหน้าตาสงสัย

“เสแสร้งได้เหมือนจริงมากเพคะ อวิ๋นซั่วที่ควรพูดถึงก็พูดไป

หมดแล้ว เหตุใดท่านอ๋องต้องแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ความขัดแย้ง

ระหว่างท่านกับอาเหยี่ยน หม่อมฉันเข้าใจ และไม่เคยคิดจะให้ท่าน

วางความขัดแย้งนั้นลง

แต่กล้าทำก็ต้องกล้ารับ ท่านอ๋องคอยเอามีดมาแทงข้างหลังอยู่

ตลอดเช่นนี้ ยังจะว่าหม่อมฉันเป็นเพื่อนอีก ใครเขาปฏิบัติเช่นนี้กับ

เพื่อนเพคะ”

เฉินเซี่ยวหรูอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง

“อวี้จื้อ ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า และข้าก็ไม่

รู้จักอวิ๋นซั่ว

ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้ามีอคติกับข้า ข้าจะไม่ทำเรื่องที่เป็นอันตรายต่อ

เจ้า และไม่ได้เป็นคนไร้มโนธรรมขนาดนั้น

ชาวบ้านคือรากฐานของประเทศ บุญคุณหนี้แค้นระหว่างข้ากับ

ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ยุติแล้ว จู่ๆ จะเอาชาวบ้านผู้

บริสุทธิ์มาเชือดได้อย่างไร

เกิดเป็นคนในราชวงศ์ มีบางเรื่องที่ต้องจำใจทำ หากไม่ต่อสู้ ก็มี

แต่ทางตาย ไม่ว่าเจ้าจะยืนอยู่ข้างใคร ข้าก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายเจ้า

เลย”

หากคำพูดนี้เป็นความจริง ก็จริงแค่เฉินเซี่ยวหรูคิดจะใช้

ประโยชน์จากหลิงอวี้จื้อเท่านั้น แต่ไม่เคยคิดจะทำร้ายถึงชีวิตเธอ

ตอนนี้ดูแล้ว เซียวเหยี่ยนคงใช้เวลากับหลิงอวี้จื้อไปไม่น้อย ถึง

ทำให้หลิงอวี้จื้อปฏิเสธเขาเช่นนี้

เมื่อก่อนยังยินดีเป็นเพื่อนกับเขา ตอนนี้เห็นเขาก็หลีกหนีไปไกล

เซียวเหยี่ยนคิดอะไรอยู่ เขารู้ดี ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็จะไม่เกรงใจ

แล้ว

หลิงอวี้จื้อไม่รู้ว่าที่เฉินเซี่ยวหรูพูดนั้นจริงหรือหลอก และไม่

อยากซักไซ้ อย่างไรพวกเขาทั้งสองคนก็ยืนกันคนละฝั่ง อยู่ห่างๆ

เอาไว้ถูกต้องแ