ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 454 โลกนี้ใช่ว่ำจะไม่มีผู้ชำยแล้ว

“ไม่ว่าเวลาใด ข้าวก็ต้องกิน นี่อวิ๋น หากเจ้าอยากกินอะไรก็บอก

ข้ามา ข้าจะให้คนไปซื้อมาให้เจ้า”

“ข้าไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น ไม่เหมือนใครบางคน ป่านนี้แล้วยัง

กินอาหารลงอีก”

มู่หรงนี่อวิ๋นพูดพลางมองจูจิ่นด้วยสายตาเหยียดหยามไปพลาง

“มู่หรงนี่อวิ๋น เจ้าว่าใคร ก็แค่มีพระชายารองมาอีกคนมิใช่หรือ

ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายถึงชีวิตใคร

อวี้จื้อ เจ้าก็อย่าโกรธอาเหยี่ยนเลย นางเข้าจวนมาแล้วจะเป็น

อะไร หากไม่ซื่อสัตย์ ก็จัดการให้ตายๆ ไปเสียก็ได้แล้ว ถือว่าเดิน

ผ่านไปอีกด่าน เจ้าก็ไม่ต้องโกรธถึงขนาดนี้แล้ว เจ้าไม่ใช่ผู้หญิง

ประเภทคิดเล็กคิดน้อยสักหน่อย”

ช่างเป็นเพื่อนที่แสนดีจริงๆ ไม่ว่าเมื่อใดจูจิ่นก็จะต้องช่วยเซียว

เหยี่ยนพูดเสมอ เธอชักจะสงสัยแล้วว่าจูจิ่นก็แอบรักเซียวเหยี่ยนอยู่

เช่นกัน

ในเมื่อมีข้อสงสัย เธอก็เลยถามออกมาตรงๆ เสียเลย

“อาจิ่น ไม่ใช่ว่าเจ้าก็ชอบอาเหยี่ยนด้วยหรอกกระมัง!”

“เจ้าพูดอะไร”

จูจิ่นกำลังถือถ้วยชาอยู่ในมือ จู่ๆ ได้ยินประโยคนี้เข้า ตกใจจน

พ่นน ้าชาในปากออกมา น ้าชาทั้งหมดพุ่งใส่หน้ามู่หรงนี่อวิ๋น ไหล

ลงตามไรคิ้วของเขาลงมาเป็นหยด

จูจิ่นเช็ดปาก

“ขอโทษที มู่หรงนี่อวิ๋น ข้าไม่ได้ตั้งใจ เมื่อครู่ข้าตกใจคำพูด

ของอวี้จื้อ จึงได้ออกอาการเช่นนี้”

หลิงอวี้จื้ออดไม่ไหวหัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆ … ตลกจะตายอยู่แล้ว…”

มู่หรงนี่อวิ๋นหน้างอทันที ใช้แขนเสื้อเช็ดน ้าชาบนหน้าของ

ตนเอง

“จูจิ่น ผู้หญิงอย่างเจ้าเป็นคู่ปรับของข้าโดยแท้ ทุกครั้งที่เจอเจ้า

ไม่เคยเจอเรื่องดี”

“พวกเจ้าสองคนดวงสมพงษ์กันไม่เบาเลย ดูท่าข้าคงจะเข้าใจผิด

แล้ว นี่อวิ๋น เจ้าลองพิจารณาสู่ขออาจิ่นกลับจวนได้เลยนะ”

ยิ่งนานวันหลิงอวี้จื้อก็ยิ่งรู้สึกว่าสองคนนี้ดวงสมพงศ์กันไม่เบา

ซ ้ายังเหมาะสมกันมาก เป็นคู่รักคู่กัดกันโดยแท้

มู่หรงนี่อวิ๋นโต้แย้งทันที

“ข้ายอมอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตดีกว่าแต่งงานกับนาง ตั้งแต่หัว

จรดเท้า จูจิ่นเหมือนผู้หญิงเสียที่ไหน”

“เจ้าวางใจเถิด แม่นางคนนี้ก็ไม่ได้พิศวาสอะไรเจ้า”

จู่จิ่นตอกกลับทันที

หลิงอวี้จื้อส่ายหน้า

“พวกเจ้าจะดื่มสุราหรือไม่ ดื่มด้วยกันสักจอกเป็นอย่างไร”

เมื่อครู่มู่หรงนี่อวิ๋นคิดจะห้าม เขาจำได้ว่าหลิงอวี้จื้อคออ่อนมาก

ยังไม่ทันได้ส่งเสียง จู่จิ่นก็แย่งพูดเสียก่อน

“ดี วันนี้ข้าจะพลีชีพอยู่เป็นเพื่อนเจ้า ไม่เมาไม่กลับ หรูเยียน รีบ

ไปเอาสุรามา ต้องเป็นสุราชั้นดีด้วยนะ”

“นี่อวิ๋น มาดื่มด้วยกันเถิด ข้าไม่สบายใจ วันนี้พวกเราดื่มกันสัก

จอก ดื่มกันให้เต็มที่ คุยกันให้เต็มที่ ไม่ต้องเกรงใจใครทั้งนั้น”

หลิงอวี้จื้อพูดเชิญชวนอยากฮึกเหิม

เมื่อหรูเยียนหยิบเหล้ามาแล้ว มั่วชิงก็ถือขนมแป้งอบรูปดอก

เหมยควันฉุยมาด้วย จูจิ่นหยิบขนมแป้งอบรูปดอกเหมยจากมือ

มั่วชิง กำลังจะกิน หลิงอวี้จื้อก็แย่งขนมไปจากมือนาง กัดหนึ่งคำ

จากนั้นค่อยส่งให้จูจิ่น

จูจิ่นรับขนมแป้งอบรูปดอกเหมยมาอย่างงงๆ ถลึงตาใส่

หลิงอวี้จื้อ

“เจ้ากินของข้าทำไม ไม่ใช่ว่าจะไม่มีชิ้นอื่น”

หลิงอวี้จื้อกลืนขนมแป้งอบรูปดอกเหมยลงไป ดื่มชาอีกหนึ่งอึก

ถึงได้พูดยานคางว่า

“ก็ใช่น่ะซี ข้ากินของเจ้า เจ้าก็ไม่ชอบใช่หรือไม่! นี่แค่ขนมหนึ่ง

ชิ้น เจ้าก็มีปฏิกิริยาเช่นนี้เสียแล้ว นับประสาอะไรกับคนเล่า

เจ้าบอกให้ข้ารองานแต่งอย่างยินดีปรีดา จู่ๆ มีผู้หญิงคนหนึ่ง

โผล่มาบอกข้าว่า นี่ สามีเจ้าก็คือสามีข้า ความรู้สึกของข้าก็

เหมือนกับความรู้สึกของเจ้าเมื่อครู่นี้แหละ เจ้าแย่งผู้ชายของข้า

ทำไม บนโลกนี้ใช่ว่าจะไม่มีผู้ชายแล้ว”

“เจ้านี่ช่างทุ่มเทเสียจริงๆ เพื่อให้ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า

ถึงกับต้องใช้ไม้นี้ ข้าก็หลงคิดว่าเจ้าสนใจจริงๆ ว่าข้าชอบกินอะไร

ของจะเข้าปากอยู่แล้วโดนคนกัดไปหนึ่งคำ ทำให้รู้สึกไม่สบาย

ใจจริงๆ แต่เรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องยอมรับสิ คนคนนั้น

ไม่ได้กัดจริงๆ เพียงแต่ให้สิทธิ์นางได้กัดเท่านั้น เจ้าวางใจเถิด ด้วย

คุณธรรมของอาเหยี่ยน คำนี้นางกัดไม่ได้หรอก”