ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 474 โดนพิษอะไร

ตอนที่ 474 โดนพิษอะไร

มีคนเช่นนี้อยู่ข้างตัวก็เป็นเรื่องดีสำหรับมู่หรงกวานเย่ว์ สิบปีมา

นี้ มู่หรงกวานเสวี่ยไม่เคยทำเรื่องทรยศต่อนางจริงๆ นางสามารถ

ควบคุมมู่กรงกวานเสวี่ยได้ คิดถึงตรงนี้ นางก็ตัดสินใจเชื่อมู่หรงก

วานเสวี่ยสักครั้ง

นางประคองมู่หรงกวานเสวี่ยที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยตัวเอง

“ไม่มีคราวหน้าแล้วนะ”

มู่หรงกวานเสวี่ยโล่งใจ สีหน้ายินดี

“ตลอดชีวิตนี้ข้าจะไม่ทรยศท่านพี่เด็ดขาด ยินดีจะภักดีต่อท่านพี่

ไปทั้งชีวิต”

“ลุกขึ้นเถิด! ไม่ต้องกังวลฝั่งท่านอ๋อง มีเราอยู่ทั้งคน”

มู่หรงกวานเสวี่ยพยักหน้า

“ที่จริงข้าไม่กังวลท่านอ๋อง เมื่อครู่ข้าวางยาหลิงอวี้จื้อแล้ว ท่าน

อ๋องไม่กล้าทำอะไรข้าหรอก ยังมีอีกเรื่องเพคะ ท่านพี่ มั่วชิงที่อยู่

กับหลิงอวี้จื้อ ก็เคยเป็นผู้คุมกฎสำนักอู๋จี๋”

“เช่นนี้ก็น่าสนใจแล้วสิ นึกไม่ถึงว่านางก็เป็นคนของสำนักอู๋จี๋

มิน่าวิทยายุทธ์ไม่เลว เจ้ากลับไปก่อนเถิด!”

“เช่นนั้นข้ากลับก่อนเพคะ อีกสองสามวันจะกลับมาเยี่ยนท่านพี่

อีกครั้ง”

มู่หรงกวานเสวี่ยลุกขึ้นแล้วออกไป มู่หรงกวานเย่ว์พิงเก้าอี้ ที่แท้

ก็ยังมีคนทะเยอทะยานเช่นนี้ซ่อนอยู่ในมุมมืด ไม่ว่าอย่างไร นางก็

ต้องรักษาตำแหน่งของเฉินมั่วฉือเอาไว้ให้มั่น ในเมื่อเป็นฮ่องเต้แล้ว

เช่นนั้นชาติบ้านเมืองก็เป็นของเขา ใครก็แย่งไปมิได้ นางสูญเสีย

ความรักจากเซียวเหยี่ยนแล้ว จะไม่ยอมเสียชาติบ้านเมืองไปอีก

เด็ดขาด

หลิงอวี้จื้อรีบร้อนกลับจวน พอกลับไปถึงก็เรียกมั่วชิงมาที่ห้อง

ทันที ให้มั่วชิงจับชีพจรเธอ เธอมองมั่วชิงอย่างวิตกกังวล รอมั่วชิง

บอกผลกับเธอ ในใจตุ้มๆ ต่อมๆ เกรงว่าตนเองจะโดนพิษวิปริต

อะไร

คิ้วมั่วชิงขมวดแน่น ดูเหมือนจะกำลังวินิจฉัยอีกครั้ง รอสักพัก

ถึงปล่อยมือ หลิงอวี้จื้อรีบถามทันที

“มั่วชิง ผลเป็นอย่างไรบ้าง”

“คุณหนู มู่หรงกวานเสวี่ยเป็นคนวางยาพิษคุณหนูหรือเจ้าคะ”

หลิงอวี้จื้อกลับมาถึงก็ลากมั่วชิงมาจับชีพจร ยังไม่ทันได้บอก

มั่วชิงว่าใครวางยาพิษเธอ ตอนนี้ได้ยินมั่วชิงถามเช่นนี้ เธอก็รู้แล้ว

มู่หรงกวานเสวี่ยวางยาพิษของสำนักอู๋จี๋แก่เธอ

เธอพยักหน้า ถามต่อ

“ข้าโดนพิษอะไร”

“คุณหนูโดนพิษแดงทั่วธาร พิษนี้มิได้อันตรายถึงแก่ชีวิต แต่จะ

ทำให้เสียโฉมเจ้าค่ะ”

มั่วชิงใช้คำพูดอย่างระมัดระวัง

“จะเสียโฉมอย่างไร”

ได้ยินว่าไม่อันตรายถึงชีวิต หลิงอวี้จื้อก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ไม่

ถึงแก่ชีวิตก็ดีแล้ว เธอแค่กลัวว่าจะโดนพิษอะไรที่ถึงแก่ชีวิต

มั่วชิงพูดต่อ

“เมื่อโดนยาพิษนี้แล้ว ภายในสามวันจะมีผื่นแดงขึ้นเป็นจำนวน

มาก ทั้งตัวจะมีแต่ผื่นแดง

จากนั้นผื่นแดงก็จะขยายใหญ่ไม่หยุด กลายเป็นตุ่มน ้า ภายในมี

หนอง ผิวจะเริ่มเปื่อยยุ่ย จนสุดท้ายทั้งตัวจะไม่มีผิวดีสักที่เดียว แล้ว

จะทิ้งแผลเป็นที่ชัดเจนเอาไว้เจ้าค่ะ”

จากคำพูดของมั่วชิง หลิงอวี้จื้อสามารถจินตนาการฉากนั้นออก

นั่นก็เท่ากับว่าไม่สามารถพบหน้าใครได้เลย จะเปลี่ยนโฉมไปจน

คนจำไม่ได้

ถึงแม้เธอจะไม่ใช่คนที่เห็นว่าหน้าตาสำคัญกว่าชีวิต แต่ก็รับ

ไม่ได้ที่ตัวเองจะกลายเป็นคนอัปลักษณ์เช่นนั้น ไม่เพียงตนเองจะ

กลัว คนอื่นเห็นแล้วก็จะตกใจเช่นกัน

มู่หรงกวานเสวี่ยเกลียดเธอขนาดไหนกัน นึกไม่ถึงว่าจะวางยา

พิษที่ทำให้เธอเสียโฉมแบบนี้ เธอใกล้จะแต่งงานแล้วแท้ๆ ถึงตอน

นั้นผิวเปื่อยไปทั้งร่าง จะแต่งงานได้อย่างไร

ไม่ได้ เธอจะต้องเอายาถอนพิษมาให้ได้ มิเช่นนั้นการแต่งงาน

ครั้งนี้จะถูกมู่หรงกวานเสวี่ยป่วนย่อยยับ

“มียาถอนพิษหรือไม่”

หลิงอวี้จื้อถามต่อ

“พิษนี้มียาถอนพิษเจ้าค่ะ มู่หรงกวานเสวี่ยคงมียาถอนพิษอยู่กับ

ตัว ให้ข้าน้อยไปหายาพิษที่นั่น ข้ารู้จักยาถอนพิษเจ้าค่ะ”

“เจ้าไปได้แน่ แต่ต้องระวังให้ดี มั่วชิง เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกท่าน

อ๋องนะ ช่วงนี้ท่านอ๋องยุ่งมาก หากจัดการเองได้ เช่นนั้นก็จัดการ

กันเองก่อน”

มั่วชิงรับปาก แล้วออกไป