ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 475 ถามรายละเอียดให้รู้เรื่อง

ตอนที่ 475 ถามรายละเอียดให้รู้เรื่อง

หลิงอวี้จื้อให้คนไปเชิญมู่หรงนี่อวิ๋นมา ในเมื่อมู่หรงกวานเสวี่ย

ก็เป็นพี่สาวแท้ๆ ของเขา มีบางเรื่องที่เธออยากถามเขาให้กระจ่าง

พอรู้ว่าหลิงอวี้จื้อตามหาเขา มู่หรงนี่อวิ๋นก็มาทันที รวดเร็วเสีย

จนหลิงอวี้จื้ออดใจไม่ไหว เดาะลิ้นจุ๊ๆ

“เร็วขนาดนี้เชียวหรือ”

“กำลังจะมาหาเจ้าพอดี อวี้จื้อ อย่างนี้เรียกว่าใจตรงกันหรือไม่”

“แค่เรื่องบังเอิญ เจ้าก็พูดเสียเป็นเรื่องลึกลับ ดื่มชาน ้าผึ้งส้มโอ

หรือไม่”

หลิงอวี้จื้อถาม เห็นมู่หรงนี่อวิ๋นพยักหน้า จึงรินชาให้ตัวเองกับ

มู่หรงนี่อวิ๋นคนละถ้วย

ชาน ้าผึ้งมะนาวรสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ กระตุ้นปุ่มรับรส

หลิงอวี้จื้อดื่มหมดรวดเดียว

“ชานี้อร่อยเหมือนเดิม”

“รสชาติประหลาดเช่นนี้ อร่อยตรงไหน”

มู่หรงนี่อวิ๋นบ่นพึมพำ แต่เสียงเบามาก หลิงอวี้จื้อไม่ได้ยิน พูด

จบเขาก็ดื่มอีกอึก หลิงอวี้จื้อชอบดื่มขนาดนี้ ก็ดูเหมือนจะอร่อยมาก

จริงๆ ของที่นางชอบ เขาก็ยอมรับไปด้วยโดยไม่รู้ตัว

“วันนี้ข้าเชิญเจ้ามาเพื่ออยากคุยเรื่องพี่รองของเจ้าสักหน่อย”

หลิงอวี้จื้อหยิบกาน ้าชาขึ้นมารินชาให้ตนเองอีกถ้วย

“พี่รองของเจ้าวิทยายุทธ์สูงส่งขนาดนี้ เจ้าไม่รู้สึกว่าประหลาด

บ้างหรือ นางเรียนศิลปะการต่อสู้จากที่ใด เรียนวิทยายุทธ์ไม่

เหมือนกับเรียนอย่างอื่น และไม่ใช่แค่วันสองวันก็เป็นได้ หากนาง

ฝึกวิทยายุทธ์ในจวน เจ้าก็ย่อมต้องรู้”

มู่หรงนี่อวิ๋นวางถ้วยชาในมือลง พูดว่า

“พี่รองของข้าเพิ่งกลับมาเมื่อวาน ก่อนหน้านี้ข้าไปหาท่านพ่อ

พูดเรื่องสำนักอู๋จี๋กับเขาแล้ว เพียงแต่ท่านพ่อไม่เชื่อคำพูดของข้า

บอกว่าพี่รองไม่มีทางมีความสัมพันธ์กับสำนักอู๋จี๋ เป็นอย่างที่พี่รอง

ข้าพูดไว้จริงๆ เขาไม่เชื่อคำพูดข้าเลยสักนิด

ข้ารู้ว่าเมื่อวานพี่รองกลับมาแล้ว เดิมทีกะว่าวันนี้จะไปหาพี่รอง

เพื่อถามให้รู้เรื่อง วันนี้นางเข้าวังแล้ว ข้าไปจวนตระกูลเจียงไม่พบ

นาง อวี้จื้อ วันนี้เจ้าเจอนางในวังใช่หรือไม่”

หลิงอวี้จื้อทำเสียงหึอย่างเย็นชา

“มากกว่าเจอกันเสียอีก นางแค้นข้ามาตั้งแต่ชาติปางก่อนแล้ว ทำ

ข้าตกน ้าก่อน จากนั้นก็วางพิษที่ชื่อแดงทั่วธารใส่ข้า อยากจะให้ข้า

เสียโฉม

นี่อวิ๋น ข้าทนไม่ไหวแล้วจริงๆ นางรังแกกันมากเกินไปจริงๆ รอ

ข้าได้ยาถอนพิษมาก่อน ข้าไม่สนว่านางเป็นพี่สาวเจ้าหรือไม่ ข้า

จะต้องลงมือกับนาง ที่แทงนางไปหนึ่งครั้งก่อนหน้านี้ ข้าดูถูกนาง

เกินไปแล้ว”

มู่หรงนี่อวิ๋นยืนขึ้นทันที ตอนแรกคิดจะยื่นมือไปจับหลิงอวี้จื้อ

ไว้ ยื่นไปได้ครึ่งทางก็ชักมือกลับไป ถามอย่างกังวล

“เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

“ไม่ถึงตาย แต่ผิวจะเปื่อยุ่ยเสียโฉมทั้งร่าง พ่อเจ้าไม่รู้จริงๆ หรือ

ว่านางจะไม่ใช่มู่หรงกวานเสวี่ยตัวจริงด้วยซ ้า ข้าจำได้ว่าหน้ากาก

มนุษย์ของสำนักอู๋จี๋เหมือนจริงมาก”

มู่หรงนี่อวิ๋นนึกย้อนอย่างละเอียด

“พี่รองแก่กว่าข้าสี่ปี ตอนเด็กๆ นางนิสัยร่าเริงน่ารักอย่างยิ่ง ไม่

ค่อยอยู่ในจวน ไปบ้านท่านตาที่ฮุ่ยหยางเป็นประจำ

แต่ละปีก็จะอยู่ถึงสองสามเดือน ที่นั่นไม่มีพันธนาการใดๆ ให้

นางไปเล่นว่าว วิ่งเล่นข้างนอกได้ ตอนที่นางอยู่ในจวน ข้าก็

ตามหลังนางต้อยๆ ไปเล่นกัน ไม่เคยเห็นนางฝึกยุทธ์เลย

ตอนที่นางอายุสิบสี่ปี จู่ๆ ก็ป่วยขึ้นมาครั้งหนึ่ง หลังจากป่วยแล้ว

ก็ไม่ค่อยเล่นอย่างที่เคยเล่นเมื่อก่อน และไม่ค่อยเล่นกับข้าด้วย

ต่อมาก็ไม่ค่อยคุ้นเคยกับข้าแล้ว แต่กลับสนิทกับพี่ใหญ่มากขึ้น

เรื่อยๆ

เจ้าพูดเช่นนี้ ก็มีเหตุผล วิทยายุทธ์ของนางสูงเช่นนี้ ข้าพูดถึง

สำนักอู๋จี๋กี่รอบ ท่านพ่อก็จะทำหน้าเหยียดหยาม น ้าเสียงดูแคลน

ลัทธิองค์กรต่างๆ ในยุทธภพ นางอาจจะไม่ใช่พี่รองตัวจริงของข้าก็

ได้”

“ใช่แล้ว วิทยายุทธ์ต้องฝึกฝนอย่างหนัก วิทยายุทธ์ของนางกับ

มั่วชิงสูสีกัน สิ่งนี้ต้องใช้ความพากเพียรพยายามอย่างหนัก มีความ

เป็นไปได้ว่านางจะไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ ขอ