ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 477 ข่มขู่

ตอนที่ 477 ข่มขู่

มู่หรงกวานเสวี่ยตบตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างแรง เห็นได้ชัดว่า

โมโหแล้ว

“เจ้าจะไปยุ่งกับเรื่องของนางทำไม นางมิได้เกี่ยวอะไรกับเจ้า

ด้วยซ ้า ไม่นานนางก็จะแต่งกับอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

แล้ว เจ้ากระตือร้นช่วยนางเช่นนี้ช่างน่าขัน ขายหน้าตระกูลมู่หรง

แท้ๆ เจ้าวางใจเถิด นางไม่ตายหรอก เรื่องของนางไม่ถึงคราวให้เจ้า

ต้องกังวล”

“เจ้าไม่ให้ใช่หรือไม่!”

“ข้าไม่มียาถอนพิษ”

“ดี เจ้าอย่าเสียใจภายหลังแล้วกัน”

มู่หรงนี่อวิ๋นพูดประโยคนี้จบ ก็เดินก้าวยาวๆ ไปหาเจียงปินที่

กำลังเดินมาทางเขา มู่หรงกวานเสวี่ยทำหน้าไม่ยี่หระ เขาอยากพูดก็

พูดไป เรื่องไร้สาระเช่นนี้ เจียงปินไม่เชื่อแน่นอน เป็นสามีภรรยามา

หลายปี นางรู้จักเจียงปินเป็นอย่างดี

เห็นมู่หรงนี่อวิ๋นเดินมาหาตน สีหน้าไม่ค่อยดี เจียงปินมึนงง

แกว่งเหล้าในมือ

“ข้าเพิ่งหาเหล้ามาให้เจ้า นี่อวิ๋น เจ้าเป็นอะไร”

“พี่เขย เหล้านี้เป็นเหล้าดี แต่ข้ามีเรื่องอยากคุยกับเจ้าเล็กน้อย”

มู่หรงนี่อวิ๋นพูดพลางเหลือบมองมู่หรงกวานเสวี่ย เห็นนางไม่

แยแส จึงพูดต่อ

“เจ้ากับพี่รองแต่งงานกันก็เจ็ดปีแล้ว พี่รองมีอาการร่างกายเย็น

[1] จึงมีลูกไม่ได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดพี่รองถึงมีอาการร่างกายเย็น

มาตลอด”

ได้ยินเช่นนี้ มู่หรงกวานเสวี่ยก็สีหน้าเปลี่ยน เขารู้เรื่องพวกนี้ได้

อย่างไร รีบเดินก้าวยาวมาอย่างรวดเร็ว คล้องแขนเจียงปินไว้

“ข้าสุขภาพร่างกายไม่ดีมาตั้งแต่กำเนิด ข้าไม่มีบุญวาสนาเอง เจ้า

จะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร”

เจียงปินมีนิสัยอ่อนโยนใจกว้าง และซื่อสัตย์ ไม่ได้คิดอะไร

มาก มองมู่หรงกวานเสวี่ยด้วยความรักและสงสาร ตบหลังมือ

มู่หรงกวานเสวี่ยเบาๆ

“ข้าบอกตั้งนานแล้ว ชีวิตนี้มีเจ้าก็เพียงพอ เรื่องลูกเป็นโชคชะตา

ไม่มีก็ไม่สามารถฝืนได้”

“พี่เขยช่างดีกับพี่รองจริงๆ ไม่เคยนำปัญหานี้มาทำให้พี่รอง

ลำบากใจเลย ข้าได้ยินมาว่ามีของสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าหญ้าเย็นใจ เมื่อ

กินไปแล้ว…”

“นี่อวิ๋น เมื่อครู่เจ้าไม่ได้ถามข้าเรื่องยาถอนพิษหรอกหรือ ข้าเอา

ยาถอนพิษให้เฉินปี้ไปแล้ว”

มู่หรงนี่อวิ๋นยังพูดไมาทันจบ ก็โดนมู่หรงกวานเสวี่ยตัดบท

เสียก่อน

นึกไม่ถึงว่าเขาจะรู้เรื่องหญ้าเย็นใจ เขารู้ตั้งแต่เมื่อใดกันแน่ เรื่อง

นี้จะให้เจียงปินรู้ไม่ได้เด็ดขาด ถึงแม้ว่าเจียงปินจะดีกับนางมาก แต่

เจียงปินรักเด็กอย่างยิ่ง

การไม่มีลูกเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมากสำหรับเขา หากเขารู้ความ

จริง จะต้องไม่ยกโทษให้นางแน่

มู่หรงนี่อวิ๋นได้ยินว่ายาถอนพิษอยู่ในมือของเฉินปี้สีหน้าก็ยิ่งดู

ไม่ได้ แต่เขาก็ไม่เสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อ

“พี่เขย ข้ายังมีธุระ เหล้านี้ข้าจะเอากลับไปก่อน คราวหน้าข้าจะ

มาดื่มเหล้ากับเจ้า”

พูดจบมู่หรงนี่อวิ๋นก็รับเหล้าจากมือเจียงปิน แล้วออกจากจวน

ตระกูลเจียงไปอย่างรีบร้อน

เจียงปินยังคงมึนงง ถามอย่างสงสัย

“กวานเสวี่ย เจ้ากับนี่อวิ๋นมีความลับอะไรกันหรือ”

“ก็ยังไม่พ้นเรื่องหลิงอวี้จื้อเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าเขาไปโดนอะไรเข้าสิง

ยุ่งเรื่องของผู้หญิงคนนี้อยู่ได้ ห้ามก็ห้ามไม่อยู่ ข้าว่าเขาไปสองสาม

คำเขาก็เลยไม่ค่อยพอใจ”

“กวานเสวี่ย เรื่องของนี่อวิ๋นเจ้าไม่ต้องไปกังวลมากนัก เขาไม่ใช่

เด็กเล็กๆ แล้ว เขารู้ว่าอะไรคือความพอดี พูดมากไปเขาก็คงจะไม่

พอใจ”

“ไม่ว่าเขาแล้ว ท่านพี่ ข้าตุ๋นซุปไก่ให้เจ้า วางจนเย็นแล้ว เจ้าไป

ชิมดูสิ”

ได้ยินว่ามู่หรงกวานเสวี่ยตุ๋นซุปให้ แววตาของเจียงปินก็ยิ่ง

อ่อนโยนลง ปกติเขาเป็นคนซื่อๆ พูดไม่เก่ง และพูดคำหวานๆ ไม่

เป็น ครั้งนี้ก็ได้แค่พูดว่า

“กวานเสวี่ย ลำบากเจ้าแล้ว”

“เจ้าเป็นสามีของข้า ข้าควรทำสิ่งเหล่านี้อยู่แล้วเจ้าค่ะ”

มู่หรงกวานเสวี่ยในตอนนี้ แตกต่างจากมู่หรงกวานเสวี่ยตอน

ปกติที่โหดเ**้้ยมโดยสิ้นเชิง บนโลกนี้มีคนสองคนที่นางปฏิบัติ

ต่อกันด้วยความจริงใจ

คนหนึ่งคือมู่หรงกวานเย่ว์ อีกคนหนึ่งก็คือเจียงปิน

——

[1] การแพทย์แผนจีนเน้นเรื่องการรักษาสมดุลหยินหยาง (ร้อน-

เย็น) ในร่างกาย อาการร่างกายเย็นคืออาการที่หยางพร่องหยินแกร่ง

หยินหยางไม่สมดุล คนร่างกายเย็นจะกลัวหนาว หนาวง่าย ในเพศ

หญิงจะส่งผลต่อรอบเดือน และก