ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 478 สุดท้ายผู้ชนะก็ย่อมเป็นนาง

ตอนที่ 478 สุดท้ายผู้ชนะก็ย่อมเป็นนาง

นางเลือกทรยศเจียงสือ เหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือเจียงปิน ถึงแม้

ตอนออกเรือนจะคอยย ้าเตือนกับตนเองว่า อย่าถือว่าตนเองเป็น

ผู้หญิงของเจียงปินจริงๆ เพียงแต่อยู่ด้วยกันทุกวันมาเจ็ดปี ก็ยังไหว

หวั่นโดยไม่สามารถควบคุมได้

เรื่องหญ้าเย็นใจนางไม่สามารถให้เจียงปินล่วงรู้ได้ นางเคยคิด

จะให้กำเนิดบุตรแก่เจียงปิน เพียงแต่เมื่อคิดถึงวิธีการของเจียงสือ

ในที่สุดก็ไม่กล้า เทียบกับเรื่องลูกแล้ว นางอยากอยู่ข้างกายเจียงปิน

ตลอดไปมากกว่า

เพียงแต่เรื่องนี้เกรงว่านางจะปิดต่อไปได้ไม่นานแล้ว นางไม่รู้ว่า

เจียงสือจะยอมปล่อยมือมาจัดการนางที่ทรยศต่ออาจารย์หรือไม่ ตอนนี้

นางทำได้เพียงยืนอยู่ข้างมู่หรงกวานเย่ว์อย่างมั่นคง มู่หรงกวานเย่ว์เป็น

คนเดียวที่นางพอจะพึ่งพิงได้

เฉินปี้ได้ยาถอนพิษแดงทั่วธารแล้ว ก็ถือเอาไว้ในมือตลอด

ต่อไปจะทำอย่างไร ในใจนางคำนวณเอาไว้แล้ว นี่เป็นโอกาสดีที่ฟ้า

ประทานมาให้ จะโทษก็ต้องโทษที่หลิงอวี้จื้อหาเรื่องคนไว้เยอะ

แม้แต่มู่หรงกวานเสวี่ยยังไม่ชอบขี้หน้าเธอ สร้างศัตรูไว้มากเกินไป

ก็ต้องรับผิดชอบผลที่ตามมา

“ซูฮว่า เจ้าไปเอากริชมาให้ข้าสักเล่มสิ”

ผ่านไปนาน เฉินปี้ถึงพูดสั่งการ

ถึงแม้ว่าซูฮว่าจะไม่รู้ว่าเฉินปี้ต้องการกริชไปทำอะไร แต่ก็ไม่ได้

ถามมาก ลงไปเอากริชมาให้เฉินปี้อย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปสักครู่ ก็

หยิบกริชเล่มหนึ่งมา

ซูฮว่าส่งกริชให้เฉินปี้ ถามด้วยความสงสัย

“คุณหนู เอากริชไปทำอะไรหรือเจ้าคะ”

เฉินปี้ไม่พูดอะไร ดึงแขนเสื้อขึ้นมา เผยแขนขาวผ่อง ซูฮว่ายิ่ง

สงสัย ไม่รู้ว่าเฉินปี้คิดจะทำอะไร

เฉินปี้เอากริชกรีดแขนตนเองอย่างแรง ความรู้สึกเจ็บปวด

รุนแรงแผ่ซ่านไปทั้งตัว เธอเหยียดปากยิงฟันด้วยความเจ็บปวด

เลือดสีแดงสดใหลหยดลงมาจากแขนไม่ขาดสาย

การกระทำของเฉินปี้ทำให้ซูฮว่าตกใจจนตะลึง รีบหยิบ

ผ้าเช็ดหน้ามาอุดบาดแผลบนแขนของเฉินปี้ แต่เฉินปี้ปฏิเสธ เฉินปี้

เบี่ยงแขนตัวเองออกไป มองแขนที่เลือดไหลไม่หยุดของตนเอง

อย่างไม่แยแส

“ไม่ต้องห้ามเลือด ยิ่งเยอะยิ่งดี”

พูดจบเฉินปี้ก็กรีดแขนตัวเองอีกรอย ซูฮว่าตกใจจนเกือบกรีด

ร้องออกมา หรือว่าคุณหนูของเธอเป็นบ้าไปแล้ว ใครที่ไหนจะเอา

มีดมาเฉือนตัวเอง

เฉินปี้โยนกริชในมือลง พื้นโชกไปด้วยหยดเลือดสด กลิ่นคาว

เลือดจางๆ ฟุ้งกระจายทั่วห้อง เฉินปี้เจ็บจนต้องกัดฟัน สูดหายใจลึก

ดึงแขนเสื้อลงอย่างระวัง ปล่อยให้เลือดเปื้อนแขนเสื้อ

“คุณหนู คุณหนูทำอะไรเจ้าคะ”

สติซูฮว่ายังไม่กลับมาจากอาการตกใจ พูดจาระมัดระวัง เห็นได้

ชัดว่าตกใจการกระทำของเฉินปี้จนมึนงงไปแล้ว

เฉินปี้ทนความเจ็บปวด แต่ก็สงบนิ่งอย่างมาก

“ไปเถิด ตอนนี้ข้าจะไปจวนท่านอ๋อง”

พูดจบเฉินปี้ก็ลุกขึ้น ซูฮว่าไล่ตามไป

“คุณหนู แผลของคุณหนูลึกเช่นนี้ ไม่พันแผลหรือเจ้าคะ เสื้อผ้า

มีแต่เลือด ไปหาท่านอ๋องเช่นนี้ไม่เหมาะสมกระมังเจ้าคะ!”

“หากไม่มีแผลนี้ จะไปหาท่านอ๋องง่ายๆ ได้อย่างไร ถึงเขาจะใจ

แข็งเป็นหินแต่ก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง หากข้าบาดเจ็บเพราะต้องการ

ช่วยเหลือผู้หญิงของเขา ซูฮว่า เจ้าว่าท่านอ๋องจะว่าอย่างไร

ถ้าอยากได้คนคนหนึ่ง อย่างแรกสุดต้องได้ใจเขาก่อน ข้าไม่

ต้องการให้เขาตกหลุมรักข้า แค่ต้องการมีตำแหน่งเล็กๆ ในใจเขา

เขาเริ่มมีใจสงสารข้า ข้าก็ตั้งหลักในใจท่านอ๋องได้แล้ว

ต่อไประหว่างสองคนนี้ขอเพียงข้าได้ยุแยงสักหน่อย ไม่แน่ว่าไม่

ต้องให้ข้าลงมือ หลิงอวี้จื้ออาจจะเป็นฝ่ายยอมมอบท่านอ๋องแก่ข้า

เอง นี่เป็นสงครามที่ยืดเยื้อ ข้าเตรียมตัวอย่างดีแล้ว ไปเถิด! ซูฮว่า”

ความทุ่มเทของเฉินปี้ ซูฮว่านับถืออย่างยิ่ง นางรู้สึกว่าคุณหนู

ของนาง สุดท้ายจะได้เป็นพระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์อย่างแน่นอน สุดท้ายผู้ชนะย่อมเป็นคุณหนูของนาง

หลิงอวี้จื้อไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณหนูของนา