ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 479 ยุให้รำ ตำให้รั่ว

ตอนที่ 479 ยุให้รำ ตำให้รั่ว

พอขึ้นรถม้าแล้ว เฉินปี้ก็จงใจปล่อยผมกระเซอะกระเซิง ทำให้

ตัวเองดูสะบักสะบอม ถึงค่อยลงจากรถม้า

เซียวเหยี่ยนกำลังอ่านเอกสารอยู่ในห้องทำงาน ได้ยินว่าเฉินปี้

ต้องการพบเขา ฟ้าก็มืดไปนานแล้ว เหตุใดเฉินปี้ถึงวิ่งมาหาเขาดึก

ดื่นเช่นนี้

หรือว่าจะต้องการอะไร เขาวางเอกสารลง ลุกขึ้นไปโถงกลาง

ห้องทำงานของเขานอกจากหลิงอวี้จื้อกับจูจิ่นแล้ว ก็ไม่มีใครเคยมา

และเขาก็ไม่ให้คนอื่นเข้าห้องทำงานด้วย

เพิ่งจะมาถึงโถงกลางก็เห็นเฉินปี้ที่ลุกนั่งไม่เป็นสุข ผมนาง

กระเซอะกระเซิง หน้าขาวซีด แขนเสื้อมือซ้ายชุ่มโชกไปด้วยเลือด

สีแดงสด นอกจากนั้นยังมีคราบเลือดประปรายที่กระโปรง

เห็นเซียวเหยี่ยนเข้ามา เฉินปี้ก็รีบเข้าไปหา พูดด้วยน ้าเสียงร้อน

ใจ

“ท่านอ๋อง ในที่สุดท่านก็มา ท่านรีบไปช่วยคุณหนูหลิงเถิด นี่คือ

ยาถอนพิษเพคะ”

เฉินปี้หยิบขวดกระเบื้องสีดำออกมาจากออกเสื้อด้วยอาการสั่น

เทา แล้วส่งให้ทันที มือของนางมีรอยเลือดเกรอะกรัง รอยเลือดสี

แดงนั้นเตะตามาก ใครเห็นแล้วก็ต้องรู้สึกสงสาร

“เกิดอะไรขึ้น”

เซียวเหยี่ยนยังไม่รู้เรื่องหลิงอวี้จื้อโดนพิษ เห็นเฉินปี้เอายาถอน

พิษให้ตนเองอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สีหน้าก็ขรึมลงทันใด

เฉินปี้ตะลึง จากนั้นรีบร้อนอธิบาย

“วันนี้ตอนเช้าไทเฮาทรงจัดงานเลี้ยงในวังเพคะ หม่อมฉันกับ

คุณหนูหลิงตกน ้าทั้งคู่ จากนั้นพวกเราก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยกัน

หม่อมฉันอยู่ในที่อับ เห็นเจียงฮูหยินป้อนยาพิษให้คุณหนูหลิง

หม่อมฉันควรเข้าไปช่วยคนหนูหลิงตั้งแต่แรก แต่ว่าเจียงฮูหยินดู

เหมือนจะเก่งมาก หม่อมฉันจึงไม่กล้าข้าไปเพคะ”

เฉินปี้ก้มหน้า ดูเหมือนรู้สึกผิด

“หม่อมฉันคิดไปคิดมาหลายตลบ สุดท้ายก็ไปจวนตระกูลเจียง

หม่อมฉันรู้ว่าท่านอ๋องกับคุณหนูหลิงรักกันมาก

หากคุณหนูหลิงเกิดเรื่องเพราะเหตุนี้ ท่านอ๋องย่อมอยู่ไม่เป็นสุข

อีกไม่นาน พวกเราก็ต้องแต่งงานเข้าจวนท่านอ๋องด้วยกัน ข้า

หวังว่าท่านอ๋องจะแต่งงานรับคุณหนูหลิงเข้าจวนอย่างมีความสุข

คนที่รักกันควรจะอยู่ด้วยกัน พูดแล้วก็ละอายใจ หม่อมฉันขี้ขลาด

เอง ยังดีที่เจียงฮูหยินเอายาถอนพิษให้หม่อมฉัน

ท่านอ๋อง ท่านรีบไปช่วยคุณหนูหลิงเถิด ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นพิษอะไร

เกรงว่าช้าไปจะไม่ทันเพคะ”

ซูฮว่าที่อยู่อีกด้านคุกเข่าได้เวลาพอดี พูดอย่างน่าเวทนาว่า

“ท่านอ๋องเพคะ คุณหนูบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ให้นางทำแผลสัก

หน่อย นางก็ไม่ยอมเพคะ เอาแต่กลัวว่าคุณหนูหลิงจะเกิดเรื่อง

คุณหนูหลิงเข้าใจคุณหนูผิดมากมายนัก วันนี้ตอนที่อยู่ริม

ทะเลสาบก็ผลักคุณหนูลงทะเลสาบไป คุณหนูตกใจมาก ตอนอยู่ที่

จวนตระกูลเจียงก็ถูกเจียงฮูหยินทำร้ายร่างกาย

ท่านอ๋องต้องอธิบายคุณหนูหลิงให้เข้าใจนะเพคะ คุณหนูไม่เคย

คิดอะไรเกินเลยต่อท่านอ๋องจริงๆ เพคะ นางก็ถูกไทเฮาบังคับ

เช่นกัน ไม่รับปากไม่ได้เพคะ”

ได้ยินซูฮว่าพูดมาก เฉินปี้ก็อ้าปากตำหนิทันที

“ซูฮว่า เจ้าหุบปาก เจ้าพูดจาอะไรเหลวไหลต่อหน้าท่านอ๋อง”

นางเงยหน้ามองเซียวเหยี่ยน ฝืนกลั้นน ้าตา

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่เป็นอะไรเพคะ คุณหนูหลิงรักท่านอ๋อง

มาก ถึงได้จงใจทำรุนแรงกับหม่อมฉันเช่นนั้น

หม่อมฉันไม่ได้คิดอะไรเลยเถิดกับท่านอ๋องเลยจริงๆ ตอนนี้คิด

เพียงแต่จะช่วยพี่ชายเท่านั้น เมื่อใดที่พี่ชายได้ยาถอนพิษ เมื่อนั้น

หม่อมฉันก็จะไปจากจวนท่านอ๋องทันที หม่อมฉันไม่เคยคิดจะเพิ่ม

ภาระให้ท่านอ๋อง แต่ก็ยังทำให้ท่านอ๋องวุ่นวาย ขออภัยนะเพคะ

ท่านอ๋อง”

เฉินปี้พูดพลางโขกหัวหนึ่งครั้ง ถึงแม้ว่าในคำพูดจะไม่ได้

ประณามหลิงอวี้จื้อสักคำ แต่สีหน้าที่แสดงออกนั้น สื่อถึงการได้รับ

ความอยุติธรรมนั้นชัดเจน ใครได้ยินก็ต้องคิดว่าหลิงอวี้จื้อก่อเรื่อง

โดยไร้เหตุผล

เซียวเหยี่ยนประคองเฉินปี้ขึ้นมาด้วยตนเอง

“คุณหนูเฉิน พี่ชายเจ้าจะไม่เป็นอะไร คุณหนูเฉินวางใจก็พอ”

“ขอบคุณท่านอ๋องเพคะ ท่านอ๋อง ท่านรีบไปเถิด อย่าเสียเวลาอีก

เลย หม่อมฉันไม่เป็นอะไร ประเดี๋ยวจะกลับเรือนเองเพคะ”

เฉิ