ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 483 วันไหนเรื่องแดงขึ้นมาคงจะกระอักกระอ่วนน่าดู

ตอนที่ 483 วันไหนเรื่องแดงขึ้นมาคงจะกระอักกระอ่วนน่าดู

มั่วชิงพยักหน้า หยิบยาถอนพิษจากบนโต๊ะยื่นให้หลิงอวี้จื้อ เธอ

เทยาออกจากขวด กลืนลงไปโดยไม่ลังเลทันที เรื่องที่โดนพิษไม่ใช่

เรื่องหลอก ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกินยาถอนพิษนี้

กินยาถอนพิษแล้ว เธอก็สั่งการต่อ

“รีบส่งข่าวให้นี่อวิ๋น บอกเขาว่าข้ากินยาถอนพิษแล้ว เผื่อเขาจะ

ทำอะไรวู่วาม”

มั่วชิงพยักหน้า ไม่นานก็ออกไปสั่งการ หลิงอวี้จื้อมองเพดาน

อย่างเหม่อลอย ปากก็คอยพูดไม่หยุด เซียวเหยี่ยนบ้า เกลียดเจ้า

เกลียดเจ้า เกลียดจะตายอยู่แล้ว!

หลิงอวี้จื้ออารมณ์ขุ่นมัว บ่นงึมงำอยู่ในปากไม่หยุด วันดีๆ ที่

เฝ้าคอยในที่สุดก็มาถึงแล้ว ผลคือไม่ดีใจเลยสักนิด เซียวเหยี่ยน ข้า

แค่อยากไปได้ดีกับเจ้า เจ้าเข้าใจบ้างไหมเนี่ย

คิดถึงตรงนี้ หลิงอวี้จื้อก็ถอนหายใจแรงหนึ่งครั้ง

ปกติเธอไม่ค่อยถอนหายใจ และไม่ชอบถอนหายใจด้วย แต่พอ

นึกถึงเรื่องนี้ทีไรก็อดไม่ได้ อยากถอนหายใจทุกที เธอจะทำอย่างไร

ดี

เฉินปี้มานอนขวางอยู่ตรงกลาง ไม่มีทางหลีกหนีเรื่องนี้ได้เลย

เธอจำเป็นต้องเผชิญหน้า แม้ว่าระหว่างเธอกับเซียวเหยี่ยนจะขัดแย้ง

กันเพราะเรื่องนี้ เธอก็จะไม่มีทางปล่อยเซียวเหยี่ยนให้เฉินปี้ เฉินปี้

ไม่มีคุณสมบัติเข้าจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

วันถัดมา หลิงอวี้จื้อไปจวนตระกูลเฉิน อยากไปพบเฉินปี้ สาว

ใช้นำทางไปที่ห้องของเฉินปี้ แขนของเฉินปี้พันด้วยผ้าพันแผล

หนาๆ กำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้อง

มิน่าถึงบอกว่านางเป็นผู้หญิงมีความสามารถ ในห้องเต็มไปด้วย

หนังสือ เก็บห้องอย่างสะอาดเป็นระเบียบและสง่างาม บนโต๊ะเขียน

หนังสือก็วางกระดาษเซวียนจื่อที่เขียนอักษรแล้วจำนวนไม่น้อย

ลายมือที่เขียนบนกระดาษก็สวยงาม ทั้งหมดล้วนเป็นบทกวี ดูออก

ว่าเฉินปี้เป็นคนที่เก่งมาก

คนเช่นนี้ควรเป็นคนที่ทำให้คนอื่นรู้สึกดีด้วยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

แต่ดันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์เสียนี่

เห็นหลิงอวี้จื้อเข้ามา เฉินปี้ก็ลุกขึ้น วางหนังสือในมือลง

ทักทายหลิงอวี้จื้อด้วยรอยยิ้มน้อยๆ

“เหตุใดวันนี้จู่ๆ คุณหนูหลิงถึงมีเวลาว่างมาได้หรือ”

หลิงอวี้จื้อตอบพลางยิ้มไม่จริงใจ

“ได้ยินคุณหนูเฉินบาดเจ็บเพราะช่วยเหลือข้า ข้าก็ย่อมต้องมา

ขอบคุณถึงเรือน มิเช่นนั้นข้าจะอยู่อย่างสบายใจได้อย่างไร”

“ตอนที่ตกน ้าคุณหนูหลิงก็ช่วยข้าไว้ ข้าเพียงปฏิบัติเช่นเดียวกัน

กับเจ้าเท่านั้น”

พูดจบเฉินปี้ก็ทำท่าเชิญ ซูฮว่าที่อยู่ข้างๆ รีบยกชามาให้

หลิงอวี้จื้อนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ

“ตอนเช้าข้าเพิ่งช่วยเจ้า ตอนบ่ายเจ้าก็ช่วยข้าคืนแล้ว คุณหนูเฉิน

ทำอะไรกระตือรือร้นจริงๆ คุณหนูเฉินเข้าใจความคิดของผู้ชาย

อย่างดี บนโลกนี้สถานที่ที่เข้าใจผู้ชายที่สุดก็คือหอนางโลม หรือว่า

คุณหนูเฉินไปเรียนรู้ประสบการณ์ที่นั่นมาเป็นพิเศษ”

“คุณหนูหลิงเอาชนะใจท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

ภายในระยะเวลาไม่นาน คุณหนูหลิงคงจะเคยไปเรียนรู้

ประสบการณ์ที่นั่นเสียมากกว่า”

เฉินปี้ไม่น้อยหน้า ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

หลิงอวี้จื้อยักไหล่

“ช่วยไม่ได้ ท่านอ๋องชอบคนอย่างข้า ก็นับว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้น

เองโดยไม่ได้ตั้งใจ อย่างนี้เรียกว่าพรหมลิขิตบันดาลชักพา เป็นการ

แต่งงานที่ฟ้าลิขิต ก็เกรงว่าใครบางคนแม้จะใช้อุบายเสียหมด

สุดท้ายก็ไม่มีอะไรตกถึงท้อง

คุณหนูเฉิน อย่าดูถูกสติปัญญาของท่านอ๋อง ที่เขาเป็นถึงอ๋อง

ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ได้ก็ย่อมต้องมองได้ทะลุปรุโปร่งกว่า

คนทั่วไป อุบายเล็กๆ น้อยๆ ของเจ้าแม้แต่ข้ายังหลอกไม่ได้เลย

นับประสาอะไรกับท่านอ๋อง”

“ข้าไม่เคยคิดจะหลอกคุณหนูหลิงมาก่อน ข้าอยากให้คุณหนู

หลิงเข้าใจตรงจุดนี้มาตลอด”

เฉินปี้ปิดหน้าพลางยิ้มพูดว่า

“สิ่งที่ข้าต้องการกับสิ่งที่คุณหนูหลิงต้องการนั้นเหมือนกัน หาก

สู้คนอื่นไม่ได้เอง ก็โทษใครไม่ได้”

หลิงอวี้จื้อหยิบผลไม้แช่อิ่มจากโต๊ะขึ้นมาหนึ่งชิ้น กินแล้วถึงพูด

ว่า

“ต่อหน้าอาเหยี่ยนเจ้ามิใช่เก่งเรื่องแสร้งทำเป็นใจกว้างและมี

เหตุผลหรอกหรือ เช่นนั้นก็แสร้งทำต่อไปให้ตลอด หากวันใดเรื่อง

แดงขึ้นมา คงจะกระอักกระอ่วนน่าดู”

“คุณหนูหลิงไม่ต้องเป็นห่วง ข้าต้องไปได้ด