ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 160 ทำไมต้องเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก

บทที่ 160 ทำไมต้องเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ทุกคนต่างแยกย้ายกลับไปยังสถานที่ที่พวกเขาควรจะอยู่

ท่านหญิงซูนั่งไม่ติดอยู่ในห้อง มองดูนายท่านซูที่อยู่ตรงหน้า แล้วนึกย้อนถึงเรื่องราวในอดีต ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างชัดเจน

ในอดีต เพราะลุงจางนี่แหละ ตระกูลซูถึงได้สูญเสียเงินไปไม่น้อย นายท่านซูถึงได้ตำหนิตัวเองอย่างรุนแรงว่าไม่ควรคบหากับน้องสาวคนนี้อีกต่อไป ครั้งนี้เมื่อเห็นลุงจางแทบจะไม่พูดอะไรเลย ท่านหญิงซูคิดว่าลุงจางคงจะเกลียดชังการกลับตัวกลับใจเป็นคนดีอย่างสุดหัวใจ ไม่เหมือนแต่ก่อนที่รู้แต่จะสร้างปัญหา

ดังนั้นท่านหญิงซูจึงยิ่งเอนเอียงไปทางน้องสาวของตัวเองมากขึ้น ครั้งนี้เมื่อได้ยินคำพูดที่แฝงความหมายของหลี่เก๋อเฟย แม้จะไม่รู้ว่าเบื้องหลังเรื่องนี้คืออะไร แต่เมื่อมองดูสีหน้า ท่าทางและลักษณะของป้าจางกับลุงจาง ท่านหญิงซูก็รู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างคลุมเครือ ในใจก็เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาบ้าง

เสียงหนึ่งดังขึ้น ท่านหญิงซูมองไปตามเสียงประตูที่เปิดออก พอดีเห็นลูกสะใภ้ที่เมื่อเช้านี้ตนเองได้ดุด่าไป

ฉวยโอกาสตอนที่ไฟยังไม่สว่าง ท่านหญิงซูวางความคิดที่ยุ่งเหยิงลง หันหลังกลับไป แล้วเงียบ ๆ ค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่มุมตาของตัวเองอย่างระมัดระวัง หลี่เก๋อเฟยคาดว่าทุกคนคงกลับห้องกันหมดแล้ว จึงมาหาท่านหญิงซู ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะตีเหล็กขณะร้อน เล่าทุกอย่างให้ท่านหญิงซูฟัง

แต่เมื่อเห็นแววตาอ่อนล้าและน้ำตาคลอเบ้าของท่านหญิงซู หลี่เก๋อเฟยก็ชะงักงัน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี แม้แต่ความตื่นเต้นที่เตรียมมาดูปฏิกิริยาประหลาดใจของท่านหญิงซูหลังจากได้ยินเรื่องของป้าจางก็หายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกงุนงงและไม่รู้จะทำอย่างไร

ทั้งที่ควรจะเป็นหลี่เก๋อเฟยที่เอ่ยปากก่อน แต่ในตอนนี้ท่านหญิงซูกลับโบกมือ ส่งสัญญาณให้หลี่เก๋อเฟยออกไป พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้งและอ่อนล้า “เราออกไปคุยกันข้างนอกกันเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

ไม่ทันได้พูดอะไรออกมา หลี่เก๋อเฟยก็ตอบรับทันทีแล้วเดินกลับไป

หลังจากนั้นไม่นาน ท่านหญิงซูก็เดินตามหลี่เก๋อเฟยออกมา

“กลับไปคุยในห้องของเจ้าก่อน”

ในตอนนี้ เมื่อมองดูท่านหญิงซู ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่รู้สึกว่าในชั่วขณะหนึ่ง ผู้หญิงที่ควรจะอยู่ในวัยกลางคนคนนี้ ดูเหมือนจะแก่ลงในตอนนี้ มีความรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของคนชรา

หลี่เก๋อเฟยก็รู้สึกว่าทั้งร่างกายและจิตใจของนางไม่สามารถควบคุมได้โดยไม่รู้ตัว เมื่อท่านหญิงซูพูดอะไร หลี่เก๋อเฟยก็เริ่มตอบตกลงทุกอย่างหลังจากกลับมาที่ห้องของหลี่เก๋อเฟย หลี่เก๋อเฟยยืนงงอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี จนกระทั่งท่านหญิงซูเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน ถามหลี่เก๋อเฟยว่าอยากจะพูดอะไรกับตนกันแน่

หลี่เก๋อเฟยจึงเริ่มเล่าอย่างละเอียด ค่อย ๆ เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับป้าจางที่หลินหวั่นเฉินเล่าให้ตนฟัง

หลังจากฟังจบ ท่านหญิงซูได้แต่นั่งอย่างอ่อนแรงบนม้านั่ง ก้มหน้าลง ค่อย ๆ มองดูคนวัยกลางคนตรงหน้าที่แม้จะไม่ใช่คนแก่ แต่กลับรู้สึกว่าแก่ลงไปแล้ว หลี่เก๋อเฟยไม่รู้ว่าตัวเองควรจะดีใจกับปฏิกิริยาของท่านหญิงซูแบบนี้ หรือควรจะปลอบโยนท่านหญิงซูต่อไป และปล่อยป้าจางไปแบบนี้

แต่ถึงแม้ท่านหญิงซูจะเป็นคนใจดีและอ่อนโยน แต่ก็เป็นคนที่มีวิจารณญาณดี เมื่อเกี่ยวข้องกับการพนัน และดูเหมือนว่าลุงจางน่าจะเป็นหนี้พนันจำนวนมหาศาล

ท่านหญิงซูไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่สามารถปล่อยให้ตระกูลซูตกอยู่ในชีวิตที่ยากลำบากพร้อมกับป้าจางได้

ดังนั้นท่านหญิงซูจึงจำใจเอ่ยปากพูดกับหลี่เก๋อเฟย “เจ้าก็น่าจะรู้แล้วว่าป้าของเจ้าเป็นคนแบบไหน ข้าก็ไม่รู้จะพูดถึงนางยังไงดี แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นป้าของเจ้า เราควรรักษาหน้าให้นางบ้างต่อหน้าคนอื่น”

หลี่เก๋อเฟยเห็นปฏิกิริยาของท่านหญิงซูแบบนี้ นางคิดว่าท่านหญิงซูจะตัดสินใจไล่ป้าจางออกไป แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำตำหนิเช่นนี้ หลี่เก๋อเฟยรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว และไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อ

ส่วนท่านหญิงซูหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดต่อ “แต่เรื่องนี้มันร้ายแรงเกินไปจริง ๆ ถึงแม้จะเป็นพวกเราตระกูลซูก็ช่วยครอบครัวพวกเขาไม่ได้แล้ว ดังนั้นข้าจะหาข้ออ้างสักอย่าง ให้พวกเขาไม่ต้องอาศัยอยู่ในตระกูลซูอีกต่อไป เรื่องพวกนี้ให้ข้าจัดการเองทั้งหมด ถ้าเจ้าไปพูดก็ไม่เหมาะสม”

พูดถึงตรงนี้ ท่านหญิงซูก็เงยหน้าขึ้นมองหลี่เก๋อเฟยสักครู่

หลี่เก๋อเฟยงงไปชั่วขณะ กำลังจะตอบรับว่าได้ แต่ไม่ทันคิดว่าท่านหญิงซูจะพูดต่อ “เมื่อพูดไปแล้ว ก็ไม่ควรไปคบหากับครอบครัวของป้าจางอีก มาพูดถึงบ้านที่ป้าจางแนะนำกันดีกว่า”

“ท่านแม่ บ้านหลังนั้นข้าคิดว่าเราไม่ควรซื้อมันอีกแล้ว”

เมื่อได้ยินเรื่องบ้าน หลี่เก๋อเฟยก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที เพราะนางขุดคุ้ยเรื่องพวกนี้ขึ้นมาก็เพื่อให้ตระกูลซูไม่ซื้อบ้านที่ป้าจางแนะนำ ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยยิ่งต้องแทรกแซงเข้าไป

ท่านหญิงซูกลับไม่รีบร้อนและพูดคุยกับหลี่เก๋อเฟยอย่างใจเย็น “จริง ๆ แล้วข้าก็ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อบ้านหลังนั้น แค่รู้สึกว่าบ้านหลังนั้นใหญ่ เหมาะสำหรับครอบครัวใหญ่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าก็ไม่มีคนมากขนาดนั้นแล้ว และข้างในก็สกปรกยากที่จะทำความสะอาด ข้าสนใจบ้านที่นายหญิงหลิ่วแนะนำมากกว่า”

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ หลี่เก๋อเฟยก็รู้สึกดีใจมาก ไม่คิดว่าท่านหญิงซูจะมีความคิดแบบนี้ ดูเหมือนว่าท่านหญิงซูยังไม่ใช่คนที่สับสน ถ้าเป็นนิสัยของท่านหญิงซูที่ไม่อ่อนโยนขนาดนั้น แม้จะมีป้าจางอยู่ข้าง ๆ ก็คงไม่สามารถสร้างความวุ่นวายอะไรได้ นี่จะช่วยประหยัดเวลาของนางไปได้มาก

“แต่ไม่ทราบว่าท่านแม่สนใจบ้านหลังไหนที่นายหญิงหลิ่วแนะนำมาหรือเจ้าคะ” หลี่เก๋อเฟยถามอย่างระมัดระวัง เพราะบ้านหลังแรกที่นายหญิงหลิ่วแนะนำมานั้นเมื่อพิจารณาจากฐานะทางการเงินของนางในตอนนี้ การซื้อมันคงจะเป็นเรื่องยากลำบากอยู่บ้าง แต่ถ้าพูดถึงบ้านหลังที่สองที่นายหญิงหลิ่วแนะนำ นางก็กลัวว่าแม่สามีของนางจะไม่พอใจ

“ก็คือบ้านที่พวกเราเคยอยู่มาก่อนน่ะ จริง ๆ แล้วในนั้นก็ไม่ได้มีแต่ความทรงจำที่เจ็บปวดเท่านั้น ตอนที่ข้าแต่งเข้าตระกูลซู ข้าก็อาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นตลอด และเรายังคุ้นเคยกับเพื่อนบ้านรอบ ๆ ด้วย ถ้าพูดถึงการย้ายไปอยู่ที่นั่น บางทีอาจจะคึกคักกว่าเดิมก็ได้”

“เจ้าค่ะ งั้น งั้น… งั้นข้าจะไปบอกนายหญิงหลิ่วให้จองบ้านหลังนั้นเลยนะเจ้าคะ” หลี่เก๋อเฟยได้ยินคำพูดนี้ของท่านหญิงซู หัวใจของนางเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น รู้สึกราวกับว่าความสุขจะทำให้นางลอยขึ้นไปบนฟ้าได้ ริมฝีปากของหลี่เก๋อเฟยตอนนี้ยิ้มกว้างมาก แท้จริงแล้วนางดีใจจนอยากจะกระโดดขึ้นมา แต่เนื่องจากท่านหญิงซูยังอยู่ตรงหน้านาง จึงได้แต่ดีใจเงียบ ๆ