ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 161 หลินหวั่นเฉินจากไปแล้ว

บทที่ 161 หลินหวั่นเฉินจากไปแล้ว

คุณยายตระกูลซูมองเห็นท่าทีเล็กๆ น้อยๆ ของหลี่เก๋อเฟยในใจก็รู้สึกดีใจอยู่บ้าง

แม้ว่าจะไม่มีน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองคนนี้แล้ว แต่ก็ยังมีลูกชายแท้ๆ และลูกสะใภ้ที่ดีแบบนี้อยู่ ตัวเองจะเรียกร้องอะไรได้อีกเล่า

“เธอไปจัดการเรื่องนั้นเถอะ จริงๆ แล้วการซื้อบ้านหลังนั้นก็ดีนะ ล้มลงตรงไหนก็ลุกขึ้นตรงนั้น อีกอย่างก็พอดีจะได้บอกกับเพื่อนบ้านเก่าๆ ว่าครอบครัวเราไม่ได้ตกอับอีกต่อไปแล้ว”

“ใช่ ใช่”

หลี่เก๋อเฟยได้ยินคำพูดของคุณยายซูที่สามแล้ว ยิ่งตื่นเต้นจนได้แต่ตอบรับสั้นๆ แม้แต่ประโยคที่สมบูรณ์ก็ยังพูดไม่ออก

“พักผ่อนในห้องให้ดีนะ ฉันขอตัวกลับก่อน”

“ดี ดี ดีมาก”หลี่เก๋อเฟยยังไม่ทันได้ตั้งตัว คุณย่าตระกูลซูก็ตอบตกลงกับเธอเสียแล้ว

ตอนนี้หลี่เฟยเกอถึงได้พยุงคุณย่าตระกูลซูส่งท่านออกไปนอกประตู

คุณย่าตระกูลซูเพิ่งออกมาจากประตู ก็เห็นป้าจางที่แอบซ่อนตัวอยู่ในที่มืด คุณย่าตระกูลซูเห็นสถานการณ์แบบนั้นก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก

จริงๆ แล้วตอนที่เดินตามหลี่เก๋อเฟยเข้าไปในห้องของเธอ ป้าจางก็แอบตามคุณย่าตระกูลซูมาแล้วตั้งแต่อยู่ที่โต๊ะอาหาร ป้าจางก็รู้สึกได้ว่าท่าทีของคุณยายแห่งตระกูลซูที่มองมาที่เธอดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ดังนั้นป้าจางจึงคอยสังเกตการกระทำทุกอย่างของคุณยายแห่งตระกูลซูเป็นพิเศษ

ถึงอย่างไรคุณยายแห่งตระกูลซูก็เป็นพี่สาวแท้ๆ ของป้าจาง เธอจึงเข้าใจป้าจางเป็นอย่างดี

“ออกมา ออกมาให้ฉัน ยังจะแอบอยู่ตรงนั้นทำไม” ป้าจางตรวจดูรอบๆ ตัวคุณย่าตระกูลซูอย่างละเอียด เมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่ เธอจึงตระหนักได้ว่าคุณย่าตระกูลซูกำลังพูดกับเธอ

ป้าจางจึงค่อยๆ เดินออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก ปรากฏตัวในสายตาของคุณย่าตระกูลซู

“เฮ้อ ตามฉันมา”เหมือนกับการมองดูลูกที่ไม่เอาไหนของตัวเอง คุณยายตระกูลตระกูลซูถอนหายใจก่อน แล้วจึงพาป้าจางออกไปอย่างจนปัญญา

หลังจากหาที่เงียบสงบที่ไม่มีคนอยู่ได้แล้ว คุณยายตระกูลตระกูลซูจึงเริ่มพูดคุยเรื่องนี้กับป้าจาง ซึ่งก็นับว่าให้เกียรติป้าจางมากทีเดียว

“คุณลองพูดมาสิว่าคุณเห็นเรื่องดีๆ อะไรบ้าง สมัยก่อนตอนที่ตระกูลตระกูลซูยังไม่ตกอับ ฉันก็ไม่รู้ว่าได้เอาเครื่องประดับทองเงินไปช่วยเหลือคุณไปมากแค่ไหนแล้ว คุณยังไม่รู้จักทะนุถนอม มาถึงตอนนี้แล้ว คุณยังกล้ามาที่ตระกูลตระกูลซูอีก คุณคิดยังไงกันแน่”

ป้าจางได้ฟังคำพูดของคุณยายตระกูลตระกูลซูแล้วก็รู้สึกน้อยใจราวกับอะไรสักอย่าง รีบใช้มือทั้งสองข้างกอดแขนข้างหนึ่งของคุณยายตระกูลตระกูลซูไว้ ก็คือพวกเราที่กำลังจะย่นเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ทำสีหน้าท่าทางครบถ้วน ป้าจางจึงเริ่มระบายความทุกข์ให้คุณยายตระกูลตระกูลซูฟัง”พี่สาวคะ คุณก็รู้ว่าพ่อแก่ไร้ค่าของฉันเป็นยังไง เขาออกไปเล่นการพนันก็ไม่ใช่เรื่องวันสองวันแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะห้ามได้ พี่สาวคะ คุณต้องรับพวกเราไว้นะ ไม่อย่างนั้นพวกเราก็จะไร้ที่อยู่อาศัยจริงๆ ต้องนอนอยู่บนถนนแล้ว”

“พวกคุณไร้ที่อยู่อาศัย ต้องนอนอยู่บนถนน แต่ถ้าเจ้าหนี้มาหาที่ตระกูลซู คุณก็จะให้ฉันไร้ที่อยู่อาศัย นอนอยู่บนถนนด้วยใช่ไหม คุณเรียกฉันว่าพี่สาวตลอด แต่คุณเคยคิดถึงฉันเหมือนพี่สาวของคุณบ้างไหม คุณคิดถึงฉันแบบนี้เองหรือ”

จริงๆแล้ว คุณยายแห่ง ตระกูลซูมองดูสภาพของป้าจางก็รู้สึกสงสารเธอมาก ตอนที่แต่งงานไป คุณยายแห่งตระกูลซูก็ไม่เห็นด้วยกับผู้ชายคนนี้ของครอบครัวป้าจางและพวกเขาทั้งสองก็ไม่ได้ผ่านการจัดการของพ่อแม่หรือการเป็นสื่อสารของแม่สื่อ แต่แอบคบกันเองลับๆดังนั้นคุณยายแห่งตระกูลซูจึงรู้สึกสงสารป้าจางมาตลอด คิดว่าป้าจางเป็นคนน่าสงสารที่ต้องทะเลาะกับพ่อแม่เพราะเรื่องนี้

แต่ต่อมาป้าจางก็ยิ่งทำตัวเกินเลยมากขึ้น เกิดเรื่องอะไรก็วิ่งมาหาตัวเองที่ตระกูลซู แม้แต่ครั้งนี้ที่ป้าจางมาขอความช่วยเหลือ คุณยายแห่งตระกูลซูก็ยังคิดว่าเธอคงสำนึกผิดแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าจะทำให้เรื่องราวยิ่งร้ายแรงขึ้น

“พี่สาวคะ ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วจริงๆ แต่งงานกับผู้ชายแบบนี้ สุภาษิตบอกว่าแต่งกับไก่ก็ต้องเป็นไก่ แต่งกับหมาก็ต้องเป็นหมา ฉันก็ทำได้แค่นี้แหละค่ะ พี่สาวคะ ช่วยน้องสาวด้วยนะคะ” แม้ว่าป้าจางจะอยู่ในวัยกลางคน แต่ก็ยังมีเสน่ห์ของสตรีวัยกลางคนหลงเหลืออยู่ ในตอนนี้เธอก็ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้คุณยายแห่งตระกูลซูตัดสินใจอย่างเด็ดขาดที่จะไล่ป้าจางออกไป ไม่สนใจแม้ป้าจางจะร้องไห้อยู่ข้างๆ คุณยายก็ไม่แม้แต่จะมองป้าจางสักครั้ง

“อย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้ พวกเธอต้องย้ายออกไปจากตระกูลซู ไม่อย่างนั้นเธอก็อย่าได้มานับฉันเป็นพี่สาวอีกเลย”

คุณยายแห่งตระกูลซูรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนใจอ่อน ดังนั้นจึงรีบจัดการให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว หลังจากพูดประโยคนั้นจบ เธอก็สะบัดแขนเสื้อทันทีเพื่อสลัดป้าจางออก แล้วคว้ามือตัวเองเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลยป้าจางถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว นอนร้องไห้อยู่บนพื้น ในตอนนี้ป้าจางยิ่งเกลียดชังหลี่เก๋อเฟยมากขึ้นไปอีก ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กสาวคนนี้ ตัวเองคงไม่ต้องตกต่ำถึงขนาดนี้

ที่มุมกำแพงด้านหลังป้าจาง มีมือข้างหนึ่งกำลังขูดกำแพงอย่างแรง จนถลอกเลือดออก แต่ดูเหมือนยังไม่สาแก่ใจ จึงยังคงขูดต่อไปอย่างรุนแรง ราวกับว่าการทำเช่นนี้จะช่วยระบายความโกรธได้

ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลี่เก๋อเฟยกลับดีใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร หลังจากที่คุณย่าของตระกูลซูจากไปแล้ว หลี่เก๋อเฟยก็ยังนั่งไม่ติด เดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง สุดท้ายก็ยังอยู่เฉยๆ ไม่ได้ คิดไปคิดมา หลี่เก๋อเฟยก็รู้สึกว่าควรจะไปบอกเรื่องนี้กับนายหญิงหลิ่วก่อน การจองบ้านให้เรียบร้อยเป็นเรื่องสำคัญที่สุดดังนั้นหลี่เก๋อเฟยจึงวิ่งเหยาะๆ ไปบอกเรื่องเหล่านี้กับนายหญิงหลิ่ว ทั้งสองคนตกลงกันได้ทันที หลังจากจ่ายเงินมัดจำแล้ว พวกเขาก็นัดวันส่งมอบบ้าน จากนั้นหลี่เก๋อเฟยก็กลับมา เธอยุ่งวุ่นวายไปมากับนายหญิงหลิ่ว หลี่เก๋อเฟยจึงอยู่ที่บ้านของนายหญิงหลิ่ว และกลับมาหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ

แต่ไม่คาดคิดว่า เพิ่งกลับมาจากบ้านของนายหญิงหลิ่วก็เจอกับหลินหวั่นเฉินและผู้ดูแลหวังที่เก็บกระเป๋าเสร็จแล้ว

“พี่สาว นี่คุณจะ”

“ฉันไม่ได้บอกแล้วหรือ ฉันคิดว่าตอนนี้ออกไปพอดีจะได้หาคณะพ่อค้าไปด้วย พวกนี้คุ้นเคยกันดี ตอนนี้ไปก็พอดี”

แน่นอนว่าตอนนี้ซูจิ่งหยางก็อยู่ข้างๆ ด้วย หลังจากคุณย่าได้ยินเสียงก็รีบออกมาทันที เห็นหลินหวั่นเฉินและผู้ดูแลหวังถือห่อผ้าเหมือนจะไป รู้สึกว่ามันกะทันหันมาก อีกทั้งเด็กสองคนนี้ก็ใจดีและซื่อสัตย์ ไม่รู้สึกว่าพวกเธออยู่ในบ้านหลังนี้แล้วเป็นอย่างไร ทำไมถึงจู่ๆ จะไป

“พี่ซู พวกเราคงต้องลาจากกันตรงนี้แล้วล่ะ แต่ในอนาคตพวกเราจะกลับมาอีกแน่นอน”

“อะไรนะ ทำไมพวกคุณถึงจะจากไปกะทันหันแบบนี้ล่ะ ไม่ปรึกษาหารือกันก่อนหรือ การจากไปแบบกะทันหันแบบนี้ หรือว่าพี่หวังคิดว่าการต้อนรับของครอบครัวเราไม่ดีพอ”

ซูจิ่งหยางมองไปที่ผู้ดูแลหวัง พลางพูดด้วยความงุนงงครึ่งหนึ่งและประหลาดใจอีกครึ่งหนึ่ง