ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 162 ความสัมพันธ์ที่จางหาย

บทที่ 162 ความสัมพันธ์ที่จางหาย

ผู้ดูแลหวังมองดูซูจิ่งหยางอย่างสงบนิ่ง ราวกับว่าคาดการณ์ไว้แล้วว่าซูจิ่งหยางจะเป็นเช่นนี้

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก คุณซูมีน้ำใจกับพวกเราเสมอมา พวกเราจะรังเกียจการต้อนรับของคุณซูได้อย่างไร เพียงแต่ว่าการที่ฉันกับกวนเอ๋อร์พักอยู่ที่นี่นานๆ ไม่ใช่วิธีที่ดี พวกเราคุ้นเคยกับการเดินทางค้าขาย ตอนนี้ยังหนุ่มอยู่ก็อยากจะหาเงินทองเก็บไว้บ้าง เผื่อวันหน้าจะได้มีไว้ป้องกันตัวหรือเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า”

“พี่หวังมีความคิดเช่นนี้ก็ดีอยู่หรอก แต่ว่าการจากไปอย่างรีบร้อนเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงฉันเลย แม้แต่คุณย่าของบ้านเราก็ต้องแปลกใจมาก พี่หวังไม่เอาอย่างนี้ดีกว่า พักผ่อนที่บ้านอีกสักสองสามวันเถอะ การจากไปอย่างรีบร้อนเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่สะดวกระหว่างทาง”

ซูจิ่งหยางยังคงพยายามโน้มน้าวให้ผู้ดูแลหวังอยู่ต่อ แม้ว่าซูจิ่งหยางจะเห็นด้วยกับสิ่งที่ผู้ดูแลหวังพูด แต่การจากไปในทันทีเช่นนี้ก็กะทันหันเกินไป ทำให้ยากที่จะยอมรับได้ในทันที

แม้แต่คุณย่าของตระกูลซูที่อยู่ข้างๆ ก็ขมวดคิ้วแน่น เด็กสองคนนี้อยู่ที่บ้านอย่างสบายดี ทำไมถึงบอกจะไปก็ไปเช่นนี้ตระกูลซู คุณยายพูดอย่างร้อนรนต้องการจะรั้ง ผู้ดูแลหวังและหลินหวั่นเฉินไว้ พอพูดออกมาก็รีบร้อนเกินไปจนพูดติดอ่างเหมือนคนแก่ คำพูดหลุดออกมาทีละคำ

“นี่ นี่จะไปไหนกัน กะทันหันเกินไป เด็กสองคนนี้ก็สบายดีอยู่แล้ว จะไปไหนกัน เร็วเข้า มานี่ กลับบ้าน อีกเดี๋ยวก็จะได้กินข้าวแล้ว”

ขณะที่คุณยายตระกูลซูพูด ก็ยังเดินไปข้างหน้าไม่หยุด พอเบียดออกมาได้แล้ว คุณยาย ตระกูลซูก็รีบคว้ามุมกระเป๋าของหลินหวั่นเฉินและผู้ดูแลหวังอย่างรวดเร็ว หวังจะเอามาไว้ ไม่อยากให้เด็กทั้งสองคนจากไป

หลินหวั่นเฉินเห็นคุณยายเป็นแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกอาลัยอาวรณ์ หางตาเริ่มชื้นแล้วท้ายที่สุดแล้ว ผู้ดูแลหวังก็เป็นผู้ชาย เมื่อเห็นคุณยายพยายามรั้งตัวเองไว้แบบนี้ ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งอย่างมาก แต่ยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉยไม่หวั่นไหว พร้อมกับใช้มือจับมือคุณยายตระกูลซู เบาๆ แล้วพูดว่า

“คุณยายครับ ขออภัยในความไม่สุภาพของผม ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่พวกเราก็ได้ปรึกษาหารือกันมานานแล้ว ขอให้ผมออกเดินทางในวันนี้เถอะครับ ผมเกรงว่าถ้าอยู่นานไปกว่านี้จะยิ่งไม่อยากจากไปมากขึ้น”

ขณะที่ผู้ดูแลหวังพูด เขาก็พยายามรักษาอารมณ์ให้สงบ แต่ริมฝีปากของเขาก็ยังสั่นเล็กน้อย คำพูดที่ออกมาก็เหมือนมีคลื่นบ้าง บางครั้งสูง บางครั้งต่ำ

คุณยายตระกูลซูเห็นผู้ดูแลหวังยังคงยืนยันจะจากไป ก็รู้ว่าเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จะจากไปจริงๆ หรือ ป้าจางที่อยู่ข้างๆ มองดูด้วยความอิจฉาริษยา คิดในใจว่าทำไมต้องแสดงความรู้สึกมากมายขนาดนี้กับคนที่ไม่เกี่ยวข้องและไม่ใช่ญาติด้วย

หากเป็นป้าจางพูด ก็คงจะบอกว่าการให้ผู้ดูแลหวังและหลินหวั่นเฉินอยู่กินข้าวที่บ้านนั้นเป็นการสิ้นเปลืองอาหารของครอบครัว ยังไม่ดีเท่าเอาไปให้สุนัขกิน อย่างน้อยมันยังเฝ้าบ้านได้

ในตอนนี้ป้าจางกำลังมองคนทั้งสองที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาของเธอคงจะกลอกไปมาหลายรอบแล้ว

ในขณะที่คุณยายแห่งตระกูลซูยังคงรู้สึกเศร้าใจอยู่ เธอตั้งใจจะชวนให้เด็กทั้งสองอยู่ต่อ แต่พบว่าไม่สามารถโน้มน้าวได้ จึงหันไปจัดแต่งใบหน้าของตัวเองโดยไม่รู้ตัวแน่นอนว่าเมื่อเห็นป้าจางที่กำลังกลอกตาไปมา ในใจก็ยิ่งรู้สึกหดหู่มากขึ้น น้องสาวคนนี้ช่างไม่มีทางรอดจริงๆ

“ไปเถอะ พวกเธอไปกันหมดแล้ว เหลือแต่ฉันคนแก่คนเดียว”

คุณย่าตระกูลซูพูดขณะที่มองไปที่ป้าจาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวังและหดหู่

ผู้ดูแลหวังได้ยินแล้วก็ไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี ได้แต่ปลอบประโลมคุณย่าเล็กน้อย จึงพูดว่า” คุณยายครับ ทำไมทุกคนถึงจากไปหมดล่ะครับ คุณซูเป็นคนกตัญญูมาตลอด เป็นไปไม่ได้ที่จะทิ้งคุณยายไว้คนเดียวที่บ้านแบบนี้”

คุณยายตระกูลซูก็ไม่รู้ว่าเสียใจมากเกินไปหรือเปล่า เพียงแค่ฟังประโยคนี้ของผู้ดูแลหวังจบก็เดินกลับไปเงียบๆ

เห็นคุณยายตระกูลซูไม่ได้รั้งไว้ ดูเหมือนจะยอมรับเรื่องที่ผู้ดูแลหวังและหลินหวั่นเฉินจะจากไปในวันนี้ ซูจิ่งหยางยืนมองอยู่เงียบๆ ข้างๆ ไม่รู้ว่าควรจะขยับร่างกายอย่างไรดี

หลังจากคุณยายตระกูลซูเดินจากไป ป้าจางก็กลอกตาใส่ผู้ดูแลหวังและหลินหวั่นเฉินทันที จากนั้นก็ส่ายก้นเหมือนกลองแขวนเดินกลับไปอย่างกระฟัดกระเฟียดเมื่อคุณยายของตระกูลซูได้รั้งตัวไว้เช่นนี้ ผู้ดูแลหวังและหลินหวั่นเฉินก็ตัดสินใจจะจากไปแล้ว ดูเหมือนว่าหลี่เก๋อเฟยก็คงจะห้ามไว้ไม่ได้เช่นกัน

หลี่เก๋อเฟยได้แต่ก้มหน้าลง พูดกับหลินหวั่นเฉินด้วยความรู้สึกหดหู่อย่างมาก

“พี่สาวหลิน ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไร ฉันจะคอยสนับสนุนคุณอยู่เบื้องหลังเสมอ แม้ว่าวันนี้คุณจะจากไปอย่างกะทันหัน ฉันก็ไม่มีอะไรดีๆ จะมอบให้ ขอให้คุณรับสิ่งนี้ไว้ก่อน แม้ว่าเมื่อไปถึงที่หมายแล้วจะขายมันเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายก็ยังดี

“หลี่เก๋อเฟยจึงส่งบุหรี่ชั้นดีทั้งหมดที่ นายหญิงหลิ่เพิ่งให้เธอมาไปให้หลินหวั่นเฉิน

“ไม่ได้หรอก ฉันจะรับของจากคุณมากมายขนาดนี้ได้ยังไง”

หลินหวั่นเฉินรู้สึกเกรงใจมากที่จู่ๆ บอกว่าตัวเองจะไป แล้วหลี่เก๋อเฟยยังให้ของมากมายขนาดนี้กับเขา”รับไว้สิ ถ้าเธอไม่รับก็เท่ากับไม่ยอมรับฉันเป็นน้องสาว พวกเราก็รู้จักกันมาพักใหญ่แล้ว เธอช่วยฉันมามากมาย ไม่คิดว่าวันนี้จะต้องจากกันกะทันหัน ฉันก็ทำได้แค่มอบของเหล่านี้ให้เธอ หวังว่าเธอจะไม่รังเกียจนะ”

หลี่เก๋อเฟยพูดพลางยัดของลงในห่อของหลินหวั่นเฉิน

หลินหวั่นเฉินได้ยินคำพูดของหลี่เก๋อเฟยแล้วก็ไม่กล้าขยับอีก

“ไม่รังเกียจหรอก ฉันจะรังเกียจของที่น้องสาวให้ได้ยังไงกัน ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตามที่น้องสาวให้มา พี่สาวก็ชอบทั้งนั้น” หลินหวั่นเฉินจึงไม่ปฏิเสธและรับมันไว้

“พี่ซู ลาก่อน”

ผู้ดูแลหวังรู้สึกว่าถึงเวลาแล้ว จึงโค้งคำนับลาทันทีหลินหวั่นเฉินก็ไม่มีอะไรจะพูด เธอเพียงแค่ทำความเคารพให้กับหลี่เก๋อเฟยพร้อมกับผู้ดูแลหวัง

จากนั้นทั้งสี่คนก็เดินไปด้วยกันพลางพูดคุยไปด้วยซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟยยืนกรานที่จะส่งผู้ดูแลหวังและหลินหวั่นเฉินไป

เมื่อมาถึงศาลาพักม้า พวกเขาก็โบกมือลากันอย่างเป็นทางการ ผู้ดูแลหวังและ หลินหวั่นเฉินก็จากไปเพื่อใช้ชีวิตของพวกเธอเอง เป็นชีวิตประจำวันเล็กๆ ที่เป็นของพวกเธอทั้งสองคนตอนที่จากลา หลี่เก๋อเฟยรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก นี่แหละคือความสัมพันธ์ระหว่างคน เมื่อมีวาสนาต่อกันก็มาอยู่ร่วมกัน เมื่อวาสนาหมดก็แยกย้ายกันไปด้วยดี

ระหว่างทางกลับบ้าน ซูจิ่งหยางมองดูหลี่เก๋อเฟยแล้วรู้สึกว่าเธอดูเหม่อลอย แม้ว่าผู้ดูแลหวังและหลินหวั่นเฉินจะจากไปอย่างกะทันหัน แต่ด้วยนิสัยของภรรยาที่โง่เขลาของเขา ก็ไม่น่าจะคิดมากขนาดนี้ ทำไมถึงได้เศร้าซึมไม่พูดไม่จา ดวงตาทั้งสองข้างก็ดูไร้ชีวิตชีวา

ในตอนนี้หลินหวั่นเฉินไม่ได้กำลังคิดถึงผู้ดูแลหวังและหลินหวั่นเฉินอีกต่อไปแล้ว แต่กลับรู้สึกแปลกๆ ว่ามันว่างเปล่า ราวกับว่าขาดอะไรบางอย่างไป

อ๊ะ ระบบ