ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 163 หลี่เก๋อเฟยงงงัน กำลังคิดอะไรอยู่

บทที่ 163 หลี่เก๋อเฟยงงงัน กำลังคิดอะไรอยู่

ใช่แล้วมันคือระบบ ก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือที่มีการแจ้งเตือนว่ามีภารกิจอยู่ข้างหน้า หลี่เก๋อเฟยคิดว่าเป็นการรั้ง ผู้ดูแลหวังและหลินหวั่นเฉิน ไว้ แต่ตอนนี้พวกเขาจากไปจริงๆ แล้ว นั่นก็หมายความว่าภารกิจล้มเหลวสิ ทำไมระบบถึงไม่มีเสียงอะไรเลย ในเวลาแบบนี้ก็ไม่พูดอะไร

ระบบ ระบบ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ

“เสียงแจ้งเตือนจากระบบ เจ้านาย เรียกฉันทำไมหรือ”

“เสียงแจ้งเตือนจากระบบ ฉันไม่ได้บอกว่านี่เป็นภารกิจ ภารกิจล่าสุดยังไม่เสร็จสิ้น”

อะไรนะ แล้วที่คุณพูดถึงมันคือภารกิจแบบไหนกันแน่

ระบบออกมาเดี๋ยวนี้ ระบบหลบไปไหนแล้ว รีบออกมาเดี๋ยวนี้!

หลี่เก๋อเฟยตะโกนเรียกอยู่ครึ่งค่อนวัน แต่ระบบก็ไม่ได้ออกมาพูดอะไรสักคำ

ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยเริ่มคิดวนไปวนมาในใจ วันนี้เธอเห็นผู้ดูแลหวังและ หลินหวั่นเฉิน เดินจากไปกับตาตัวเอง พวกเขาทั้งสองคนจะไม่มีทางกลับมาอีกแล้วอย่างแน่นอน นั่นหมายความว่าภารกิจนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเขาทั้งสองคนตั้งแต่แรกใช่ไหม

ถ้าอย่างนั้น…มันจะเกี่ยวข้องกับใครได้บ้างล่ะ” ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นป้าจางหรือว่าภารกิจไม่ใช่การรั้งตัวไว้ แต่เป็นการไล่ครอบครัวของป้าจางออกไปทั้งหมด”

“ภรรยา ภรรยา”

ซูจิ่งหยางมองดูอยู่ข้างๆ รู้สึกว่าสภาพของหลี่เก๋อเฟยแบบนี้ไม่ไหว ถ้าเธอเป็นบ้าไปจะทำอย่างไรดี หลังจากรอสักพัก เขาก็หมดความอดทน จึงเริ่มเรียกหลี่เก๋อเฟย เขาใช้มือโบกไปมาตรงหน้าเธอ

ตอนแรกเธอไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองจริงๆ แต่โชคดีที่เห็นหลี่เก๋อเฟยถอยหลังเล็กน้อย แล้วก็กะพริบตา ซูจิ่งหยางจึงรู้ว่าในที่สุดเธอก็ได้สติกลับมาแล้ว”ภรรยา เมื่อกี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่หรือ ทำไมฉันเรียกเธอ เธอถึงไม่ตอบสักคำ”

“ฉัน ฉันกำลังคิดเรื่องอะไรบางอย่างอยู่”

หลี่เก๋อเฟยตกใจกับคำถามกะทันหันนั้น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ อาการพูดติดอ่างที่มีอยู่แล้วก็ปรากฏออกมา

ซูจิ่งหยางแน่นอนว่าสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ทั้งหมด เขาขมวดคิ้วแน่น แม้แต่มุมปากที่มักจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มตามปกติ ตอนนี้ก็กลับทิศทางไปในทางตรงกันข้าม ด้วยความกังวลของตัวเอง ซูจิ่งหยางจึงเริ่มซักถามหลี่เก๋อเฟย

“เมื่อกี้เธอกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ หรือว่ายังคิดเรื่องของผู้ดูแลหวังกับหลินหวั่นเฉินอยู่”

“ไม่ใช่”หลี่เก๋อเฟยปฏิเสธคำพูดของซูจิ่งหยางอย่างรวดเร็ว

ยิ่งเป็นเช่นนี้ ซูจิ่งหยางก็ยิ่งรู้สึกว่าหลี่เก๋อเฟยกำลังคิดถึงพวกเขาทั้งสองคน แม้ว่าผู้ดูแลหวังและหลินหวั่นเฉินเพิ่งจากไป การที่หลี่เก๋อเฟยจะคิดถึงพวกเขาบ้างก็เป็นเรื่องปกติ แต่การที่เธอคิดอย่างลึกซึ้งเช่นนี้ ซูจิ่งหยางจึงอยากจะปลอบใจหลี่เก๋อเฟยให้สบายใจขึ้น

“ถ้าเธอบอกว่าไม่ใช่ แล้วเมื่อกี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ทำไมถึงคิดเพลินขนาดนั้น”

หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลี่เก๋อเฟยยิ่งรู้สึกแปลกใจ การถามว่าเมื่อกี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอจะบอกได้อย่างไรว่าเมื่อกี้เธอกำลังคุยกับระบบอยู่ มันเป็นไปไม่ได้

“พอเถอะ เธอไม่ต้องถามอีกแล้ว ฉันไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น”

หลี่เก๋อเฟยเริ่มแสดงอาการหงุดหงิด แต่ซูจิ่งหยางก็ยังคงซักไซ้ไล่เลียงไม่หยุด ด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะต้องถามให้รู้เรื่องให้ได้

“เมื่อกี้เธอต้องกำลังคิดถึง ผู้ดูแลหวังกับหลินหวั่นเฉินแน่ๆ ฉันบอกเธอนะ…” หลี่เก๋อเฟยได้ยินคำพูดนี้ก็รู้ทันทีว่าซูจิ่งหยางกำลังจะเริ่มบรรยายยืดยาวอีกแล้ว ช่างเป็นบัณฑิตที่เซ่อซ่าจริงๆ

“พอเถอะ ฉันจะบอกคุณว่าฉันกำลังคิดจะพูดอะไร”

ซูจิ่งหยางมองหลี่เก๋อเฟยด้วยสายตาจริงจัง ทำให้คนมองรู้สึกคาดหวังบางอย่าง สีหน้าของเขาบ่งบอกว่า “คุณพูดมาสิ”

เมื่อได้ยินบรรยากาศรอบข้างเงียบลงทันที หลี่เก๋อเฟยก็เกิดปัญญาขึ้นมาอย่างฉับพลันในยามคับขัน จู่ๆ ก็คิดแผนขึ้นมาได้คิ้วขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเบาๆ ไม่รู้ว่าเธอต้องการให้คนอื่นเห็นว่าเธอน่ารัก หรือต้องการให้คนอื่นรู้สึกว่าเธอน้อยใจกันแน่

ไม่ว่าจะอย่างไร หลี่เก๋อเฟยก็ต้องการแสดงออกว่าตัวเองลำบากใจมาก จากนั้นก็เริ่มการแสดงพิเศษที่เธอเตรียมไว้สำหรับซูจิ่งหยางโดยเฉพาะ

ด้วยท่าทางที่ไม่อยากพูดออกมา แต่ก็จำเป็นต้องพูด เธอเล่าเรื่องราวของครอบครัวป้าจางที่มาขอพึ่งพาตระกูลซู โดยบรรยายเรื่องการพนันของลุงจางอย่างละเอียดและมีชีวิตชีวาหลี่เก๋อเฟยก็มองดูสีหน้าของซูจิ่งหยางที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละนิด จากความประหลาดใจในตอนแรก กลายเป็นความชาด้านในภายหลัง แล้วก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ซับซ้อนมาก จนไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

หลังจากฟังจบ ซูจิ่งหยางก็เงียบไปตลอด นั่งก้มหน้าอยู่ตรงนั้น ราวกับว่าความผิดนี้ไม่ได้เกิดจากการพนันของลุงจาง แต่เป็นเพราะซูจิ่งหยางเองที่ไม่ได้ทำหน้าที่และความรับผิดชอบของหลานชายให้ดีพอ จึงทำให้ลุงจางต้องเดินมาถึงจุดนี้

หลี่เก๋อเฟยมองดูความเงียบของซูจิ่งหยาง แล้วก็รู้สึกไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมซูจิ่งหยางถึงเป็นแบบนี้ จากนั้นเธอก็ก้มหน้าเหมือนกับซูจิ่งหยาง โน้มตัวเข้าไปใกล้เขา แล้วเลือกที่จะเอ่ยปากอย่างระมัดระวังและรอบคอบมาก”มีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไร”

จากนั้นซูจิ่งหยางเงยหน้าขึ้น หลี่เก๋อเฟยก็เห็นดวงตาที่เปียกชื้นของเขา

“ไม่มีอะไรงั้นเหรอ ถ้ามีอะไรก็บอกฉันสิ ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ”

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ก็ทำให้หัวใจของซูจิ่งหยางอบอุ่นขึ้นมาทันที”จริงๆ แล้ว ฉันรู้สึกเสียดายป้าจาง ได้ยินมาว่าสมัยก่อนป้าเป็นสาวงามที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้หลงรักคนคนนี้ ตอนฉันยังเด็ก ป้าจางก็ดีกับพวกเรามาก”

ไม่แปลกที่คุณย่าตระกูลซูถึงได้ตามใจป้าจางขนาดนี้ เพราะแต่ก่อนป้าจางก็ไม่ได้มีนิสัยแบบนี้ คงเป็นเพราะทัศนคติที่ว่าแต่งงานกับไก่ก็ต้องเป็นเหมือนไก่ แต่งงานกับหมาก็ต้องเป็นเหมือนหมา ถึงทำให้ป้าจางถูกชีวิตบีบคั้นจนกลายเป็นแบบนี้

หลี่เก๋อเฟยยิ่งรู้สึกสะเทือนใจกับชะตากรรมของป้าจาง แต่ก็ยังไม่อาจปล่อยให้ป้าจางทำตามใจชอบได้ เรื่องบ้านหลังนี้เป็นเรื่องใหญ่ เงินที่เกี่ยวข้องไม่ใช่จำนวนที่ตัวเองจะหามาทดแทนได้ในเร็ววัน ไม่อาจปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือคนอื่นได้แบบนี้

“อืม”

หลี่เก๋อเฟยเผชิญหน้ากับซูจิ่งหยางก็ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วเมื่อเผชิญหน้ากับญาติที่เคยสนิทสนมกันมาก่อน ซูจิ่งหยางคงจะรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องเห็นครอบครัวของป้าจางต้องมาใช้ชีวิตอย่างลำบากยากเย็นเช่นนี้

แต่ในชีวิตจริง ใครจะรู้ว่าใครมีชีวิตที่ง่ายกว่ากัน หลี่เก๋อเฟยตั้งใจแน่วแน่ที่จะขับไล่ครอบครัวของป้าจางออกไป

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น คุณยายของตระกูลซูก็ไม่ได้ให้ป้าจางนั่งข้างตัวเองอีกต่อไป แต่กลับเป็นหลี่เก๋อเฟยที่ได้นั่งแทนที่อย่างเป็นธรรมชาติ “มากินผักเยอะๆ หน่อย เก๋อเฟยกินให้ดีๆ นะ ช่วงนี้เธอเหนื่อยมากเลย”

เมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นอย่างกะทันหันของคุณย่าตระกูลซูในตอนนี้ หลี่เก๋อเฟยย่อมรู้ถึงสาเหตุเป็นอย่างดี เธอไม่เพียงแต่รู้สึกดีใจมากในใจ แต่ใบหน้าของเธอก็เบิกบานขึ้นทันที

จางซีเหยียนรู้สึกแปลกใจเป็นธรรมดา ปกติแล้วที่นั่งนี้ไม่ได้เป็นแบบนี้

ป้าจางมองหลี่เก๋อเฟยด้วยท่าทางกัดฟันกรอด เธอไม่เคยคิดว่าตอนนี้ตัวเองจะถูกลูกสะใภ้ที่เพิ่งแต่งงานเข้ามารังแกและจับจุดอ่อนได้