ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 221 ในที่สุดก็นอนหลับลงอย่างสงบ

บทที่ 221 ในที่สุดก็นอนหลับลงอย่างสงบ

“ถึงแม้คนพวกนี้จะอยู่เฉยๆ ไม่มีงานอะไรให้ทำ แต่ก็เป็นคนที่เราจ้างเข้ามาในบ้านเรา จู่ๆ จะไล่พวกเขาออกไปก็ดูไม่ค่อยดีนัก ตอนนั้นให้พวกเขายืนเรียงแถว แล้วจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้สามเดือนแล้วกัน”

หลี่เก๋อเฟยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แม้ว่าการจ่ายเงินจำนวนมากออกไปในคราวเดียวจะทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก แต่เมื่อคิดว่าพวกคนรับใช้เหล่านี้คงมาจากครอบครัวที่ไม่ค่อยมีฐานะ และตอนนี้พวกเขากำลังจะตกงาน หลี่เก๋อเฟยจึงคิดว่าควรให้เงินพวกเขาเพิ่มอีกหน่อย

เมื่ออวิ่นเอ๋อร์ได้ยินคำพูดเหล่านี้ของหลี่เก๋อเฟย ก็รู้สึกซาบซึ้งใจในตัวคุณหญิงใหญ่คนนี้มาก ที่ตัวเองได้พบกับเจ้านายที่ดีขนาดนี้ อวิ่นเอ๋อร์รู้สึกว่าตัวเองช่างมีบุญสามชาติ

“คุณหญิงใหญ่ใจดีจริงๆ เลยค่ะ ดิฉันขอขอบคุณแทนทุกคนด้วยนะคะ”

ขณะที่พูดประโยคนี้ อวิ่นเอ๋อร์มองหลี่เก๋อเฟยด้วยสายตาจริงใจ

“พอเถอะ ดึกแล้ว กลับไปนอนได้แล้ว”

“ค่ะ”

หลังจากพูดจบ อวิ่นเอ๋อร์ก็วิ่งเหยาะๆ กลับห้องของตัวเอง

หลี่เก๋อเฟยอยู่ในห้องคนเดียว เขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเข้านอนตามปกติ

หลี่เก๋อเฟยนอนอยู่บนเตียง พลิกตัวไปมาอย่างสบายใจ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเตียงกว้างขวางขึ้นมาก

สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ หลี่เก๋อเฟยไม่ได้คิดถึงซูจิ่งหยางเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่าพอเขาไป ตัวเองก็อยู่บ้านได้อย่างสบายใจ ไม่มีนางปีศาจมาก่อกวนอีก ที่บ้านคุณยายตระกูลซูก็ฟังคำพูดของหลี่เก๋อเฟยทุกอย่าง รู้สึกว่าทุกอย่างเป็นไปตามใจ ทุกอย่างราบรื่น

แน่นอน ไม่นานหลี่เก๋อเฟยก็นอนหลับสนิทบนเตียง

แต่ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง แม้ซูจิ่งหยางจะอยู่ในห้องของตัวเอง แต่เป็นครั้งแรกที่เขานอนพลิกไปมาบนเตียงแล้วนอนไม่หลับ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเคยชินหรือเปล่า ที่ตอนนอนต้องกอดภรรยาที่แสนโง่ของตัวเองนอน ซูจิ่งหยางรู้สึกว่าข้างกายของตัวเองขาดอะไรบางอย่างไป

ซูจิ่งหยางพลิกตัวไปมาบนเตียง นอนไม่หลับเสียที ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจความทรมานของหลี่เก๋อเฟยที่นอนบนเตียงในยามปกติ ที่ดึกดื่นแบบนี้อยากจะนอนแต่ก็นอนไม่หลับ

ไม่คิดว่าเวลาที่ในใจคิดถึงเรื่องอะไรสักอย่าง ตอนกลางคืนมันจะทรมานคนได้ขนาดนี้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ในคืนนั้น ซูจิ่งหยางพลิกตัวไปมาจนเหนื่อยล้า สุดท้ายก็หลับไปในที่สุด

วันรุ่งขึ้นแต่เช้าตรู่ ซูจิ่งหยางตื่นขึ้นมาเพื่อเตรียมออกเดินทาง

แต่ในเวลานั้น หลี่เก๋อเฟยยังคงนอนอยู่บนเตียง

“ปัง ปัง ปัง”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ต่อเนื่องไม่หยุด

“คุณหนู ตื่นแล้วหรือยังคะ”

“คุณหนู”

แม้ว่าเรื่องราวทั้งหมดในเช้าวันนี้จะมอบหมายให้อวิ่นเอ๋อร์จัดการ แต่ถึงอย่างไรคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลก็ควรออกมาทักทายทุกคนสักหน่อย

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเงินที่จะต้องให้สาวใช้ทั้งหมดยังอยู่ในมือของหลี่เก๋อเฟย ถึงแม้แต่อวิ่นเอ๋อร์ก็ไม่กล้าตัดสินใจเองในตอนนี้

อวิ่นเอ๋อร์เรียกคุณนายใหญ่อยู่นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากด้านในเลย

เมื่อคืนนี้เป็นครั้งแรกที่หลี่เก๋อเฟยนอนหลับสบายโดยไม่ต้องพลิกไปพลิกมาบนเตียงนับตั้งแต่เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลซู

ก่อนหน้านี้แม้แต่ซูจิ่งหยางที่นอนข้างๆ ยังเรียกหลี่เก๋อเฟยให้ตื่นได้ยากเลย แล้วเสียงเบาๆ ของอวิ่นเอ๋อร์ที่เรียกอยู่นอกประตูจะปลุกหลี่เก๋อเฟยให้ตื่นได้อย่างไร

หลี่เก๋อเฟยที่กำลังฝันหวานอยู่นั้น ตอนนี้แม้แต่เสียงเคาะประตูและเสียงเรียกของอวิ่นเอ๋อร์ก็ไม่ได้ยิน

อวิ่นเอ๋อร์เรียกอยู่นานแต่ก็ไม่เป็นผล

สุดท้ายก็ต้องกลับไปมือเปล่า เดินจากไปด้วยความหดหู่

เดินกลับไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องไปกินอาหารเช้ากับคุณยายตระกูลซู

เห็นเวลาใกล้จะหมดแล้ว อวิ่นเอ๋อร์รู้สึกกังวลมาก การเป็นสะใภ้ในตระกูลใหญ่แบบนี้นั้นยากที่สุด โดยเฉพาะการต้องอยู่ร่วมกับแม่สามีที่ไม่ชอบหน้า

ปกติแล้วแม่สามีในตระกูลร่ำรวยนี้ไม่มีอะไรทำที่บ้าน สิ่งที่คิดมากที่สุดคือจะแสดงอำนาจของตนในฐานะแม่สามีต่อลูกสะใภ้อย่างไร จึงมักคิดหาทางกลั่นแกล้งลูกสะใภ้อยู่เสมอ

แต่เช้าตรู่แบบนี้ หากลูกสะใภ้ไม่ปรนนิบัติแม่สามีในมื้อเช้า นั่นจะเป็นเรื่องใหญ่ที่แม่สามีต้องก่อเรื่อง อย่างน้อยก็ต้องถูกดุด่าว่ากล่าว และความผิดแบบนี้คงต้องถูกลงโทษด้วยการห้ามกินข้าวมื้อเที่ยง เมื่อไม่อยากกินมื้อเช้า ก็ไม่ต้องกินมื้อเที่ยงเช่นกัน

เพื่อไม่ให้คุณหญิงใหญ่ของบ้านต้องลำบาก อวิ่นเอ๋อร์รู้สึกกังวลมาก ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน คุณหญิงใหญ่ยังกระตือรือร้นทำหน้าที่นี้มาก บางครั้งคุณนายตระกูลซูยังไม่ตื่น คุณหญิงใหญ่ก็ตื่นและล้างหน้าแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว

แต่พอคุณชายใหญ่จากไป คุณหญิงใหญ่กลับดูเหมือนจะทำตามใจตัวเอง ถึงแม้บ้านนี้จะให้คุณหญิงใหญ่เป็นแม่บ้าน แต่ก็เป็นเพียงลูกสะใภ้ จะไปเทียบกับคุณนายตระกูลซูที่เป็นแม่แท้ๆ ของคุณชายใหญ่ได้อย่างไร

สาวใช้อวิ่นเอ๋อร์ตอนนี้เป็นเหมือนขันทีร้อนใจแทนพระเจ้า

อวิ่นเอ๋อร์ที่ยืนอยู่นอกประตูเคาะประตูดังขึ้นอีก แต่หลี่เก๋อเฟยที่อยู่ข้างในเพียงแค่รู้สึกได้ยินเสียงแว่วๆ

สำหรับคนที่ยังอยู่ในห้วงนิทรา ย่อมคิดว่าเป็นเสียงที่ได้ยินในความฝัน ดังนั้นตอนนี้หลี่เก๋อเฟยจึงยังคงมองหาต้นเสียงในฉากความฝันของตัวเอง

แต่แปลกมาก ไม่ว่าหลี่เก๋อเฟยจะหาอย่างไร ก็หาต้นเสียงไม่เจอ จนกระทั่งหาไปทั่วทุกที่ ทุกซอกทุกมุม หลี่เก๋อเฟยก็เหมือนจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

อ๊ะ ตัวเองกำลังหลับอยู่ เสียงที่คุ้นเคยนี้… ดูเหมือนจะเป็นเสียงของอวิ่นเอ๋อร์

“มีคนเรียกอะไรนะ อะไรกันนะ”

“ระบบแจ้งเตือน มีคนอยู่หน้าประตูกำลังปลุกคุณอยู่”

ตอนนี้แม้แต่ระบบก็ยังทนดูไม่ได้แล้ว ที่ได้ยินเสียงเบาๆ ของอวิ่นเอ๋อร์ที่อยู่ข้างนอก ไม่รู้ว่าเรียกไปกี่ครั้งแล้ว

ระบบถึงได้ออกมาช่วยปลุกหลี่เก๋อเฟย

จู่ๆ มีเสียงดังขึ้นมาดังขนาดนี้ หลี่เก๋อเฟยก็สะดุ้งตกใจ

ตอนนี้เธอถึงได้รู้สึกตัวตื่นจากความฝัน

เธอใช้มือยันตัวค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง

แล้วก็พบว่า…