ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 222 อีกวันที่ตื่นสาย

บทที่ 222 อีกวันที่ตื่นสาย

วันนี้ไม่ใช่หรือที่ต้องไปส่งพวกสาวใช้ที่เกินมาเหล่านั้น

ป่านนี้แล้ว หลี่เก๋อเฟยพยายามอย่างยากลำบากที่จะลุกขึ้นจากเตียง

เพิ่งจะได้ยินเสียงตะโกนของอวิ่นเอ๋อร์จากนอกประตู

“คุณหญิงใหญ่ คุณหญิงใหญ่ วันนี้ต้องไปทานอาหารเช้ากับคุณยายนะคะ ทำไมยังไม่ตื่นอีกล่ะคะ คุณหญิงใหญ่”

“ปัง ปัง ปัง…”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง อวิ่นเอ๋อร์ช่างใจเย็นจริงๆ เคาะประตูอยู่นานขนาดนี้ หลี่เก๋อเฟยไม่ตอบสักคำ แต่อวิ่นเอ๋อร์ก็ยังคงเคาะประตูอย่างใจเย็น เสียงพูดก็ไม่ได้ดังขึ้นแต่อย่างใด

แต่ถ้าหลี่เก๋อเฟยได้เห็นท่าทางของอวิ่นเอ๋อร์ตอนนี้ จะรู้ได้ว่าอวิ่นเอ๋อร์กำลังร้อนใจแค่ไหน ดูได้จากท่าทางการเดินของเธอเท่านั้น

แม้ว่าเสียงเคาะประตูจะไม่ได้ดังขึ้น แต่อวิ่นเอ๋อร์เดินไปมาเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเดินวนไปมาและเคาะประตูไม่หยุด

ในใจร้อนจนแทบจะลุกเป็นไฟ แต่ถึงจะเดินเร็วแค่ไหน อวิ่นเอ๋อร์ก็ยังคงระวังว่าเสียงของตัวเองดังเกินไปหรือไม่ ถ้าทำให้คุณหญิงใหญ่ตื่นขึ้นมาตกใจ จะไม่ดีหรือเปล่า

แม้ว่าเมื่อคืนตอนที่หลี่เก๋อเฟยเสนอจะจ่ายเงินล่วงหน้าให้กับสาวใช้ที่จะถูกไล่ออก อวิ่นเอ๋อร์จะรู้สึกขอบคุณหลี่เก๋อเฟยมาก และคิดว่าคุณหญิงใหญ่ของพวกเขาเป็นคนใจดี

แต่อวิ่นเอ๋อร์ก็ยังคงนึกถึงเหตุการณ์ที่จวนสกุลซู ตอนที่หลี่เก๋อเฟยด่าทอพวกหญิงสาวที่พยายามจะเข้ามาจีบต่อหน้าท่านยายและคุณชายใหญ่ เธอเป็นภรรยาคุณชายใหญ่ที่น่าเกรงขาม ไม่มีใครกล้าไปยุ่งกับพระพุทธรูปองค์ใหญ่เช่นนี้

“เข้ามาได้”

หลี่เก๋อเฟยที่กำลังจะตื่นไม่ตื่นได้ยินเสียงเคาะประตูจากด้านนอก จึงตะโกนตอบไปอย่างขอไปที

แม้ว่าหลี่เก๋อเฟยจะได้ยินเสียงเคาะประตูและเสียงเรียกจากด้านนอกตั้งแต่แรก แต่ไม่รู้ว่าเพราะเพิ่งตื่นนอนหรืออย่างไร เธอยังคงอยู่ในห้วงฝัน นั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน

ในที่สุดเธอก็รู้สึกตัวตื่นจากภวังค์ หลี่เก๋อเฟยจึงตอบรับเสียงจากนอกประตู

อวิ่นเอ๋อร์ที่อยู่ด้านนอกเมื่อได้ยินเสียงตอบรับจากภรรยาคุณชายใหญ่ก็ดีใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ราวกับฝนหลังฟ้าแล้ง รีบผลักประตูเข้าไปทันที

แสงสว่างจ้าจากนอกห้องพลันส่องเข้ามา หลี่เก๋อเฟยที่อยู่ในห้องมืดมานาน ยังปรับตัวไม่ทัน จึงยกมือขึ้นบังตาโดยอัตโนมัติ

อวิ่นเอ๋อร์เป็นสาวใช้ที่ช่างสังเกต พอเปิดประตูเข้าไปก็จะวิ่งเข้าไปหา แต่ตอนนั้นเธอหันกลับไปมองและไม่ได้ปิดประตูตามที่ควรจะทำ

“คุณหญิงใหญ่ขา นี่มันกี่โมงแล้ว ทำไมยังไม่ตื่นอีก ตอนนี้ท่านย่ากำลังทานอาหารเช้าที่ห้องโถงใหญ่แล้ว คุณยังไม่ได้ไปนั่งเป็นเพื่อน เกรงว่าจะถูกตำหนิเอานะคะ”

หลังจากแขวนประตูแล้ว อวิ่นเอ๋อร์ก็รีบเข้าไปช่วยหลี่เก๋อเฟยแต่งตัว พูดไปด้วยทำงานไปด้วยไม่หยุดมือ

“ฮ่าๆๆ…”

เมื่อได้เห็นสาวใช้ตัวน้อยขยันขันแข็งทำงานอยู่ข้างๆ พลางพึมพำไปด้วย ช่างน่ารักเหลือเกิน หลี่เก๋อเฟยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

อวิ่นเอ๋อร์แสดงสีหน้างุนงงอย่างเห็นได้ชัด เรื่องสำคัญขนาดนี้ คุณหนูใหญ่ของบ้านเธอกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ซ้ำยังหัวเราะออกมาได้

“โอ้โห คุณหนูใหญ่ของฉัน ทำไมในเวลาแบบนี้คุณถึงยังหัวเราะออกมาได้ คุณไม่กังวลเลยหรือ ถ้าเดี๋ยวคุณย่าโกรธขึ้นมา ดูสิว่าคุณจะยังหัวเราะออกมาได้อีกไหม”

ตอนนี้อวิ่นเอ๋อร์กำลังช่วยคุณหนูใหญ่ของเธอแต่งตัวอยู่ เธอรีบวิ่งออกไปตะโกนที่หน้าประตู

“น้ำร้อนล่ะ ทำไมยังไม่ยกมาอีก คุณหนูใหญ่ตื่นแล้วนะ”

อวิ่นเอ๋อร์ไม่ได้หยุดพักแม้แต่น้อย หลังจากสั่งงานเสร็จก็หมุนตัวกลับมา ตั้งใจจะแต่งหน้าทำผมให้คุณหนูก่อน

หลี่เก๋อเฟยปล่อยให้คนจัดการตัวเองตามสบาย จริงๆ แล้วเธอไม่ค่อยใส่ใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ แค่มวยผมขึ้นมาง่ายๆ ก็พอแล้ว

ตั้งแต่มีสาวใช้มาคอยดูแล ผมของหลี่เก๋อเฟยก็ไม่เคยถูกซูจิ่งหยางล้อว่าสยายผมรุงรังอีกเลย

“อวิ่นเอ๋อร์ ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก คุณย่าเป็นคนที่พูดด้วยง่าย ท่านคงไม่โกรธพวกเราเพียงเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้หรอก”

หลี่เก๋อเฟยพูดอย่างไม่ใส่ใจ พลางหยิบปิ่นปักผมอันหนึ่งขึ้นมาพลิกดูอย่างพินิจพิเคราะห์

อวิ่นเอ๋อร์มวยผมให้หลี่เก๋อเฟยเป็นทรงสวยอย่างคล่องแคล่วว่องไว

อีกครั้งที่ได้ฟังนายของตัวเองคิดเรื่องง่ายๆ แบบนี้ กลับทำให้เป็นห่วงหลี่เก๋อเฟย บางทีท่าทางที่ดูเท่ก่อนหน้านี้ อาจจะแค่การแสดงออกเท่านั้น ต่อหน้าคนอื่นทำตัวไม่ยั้งไม่อาย แต่คุณหนูของบ้านเราลับหลังคนเป็นแบบนี้ ไม่รู้จะต้องเสียเปรียบอีกมากแค่ไหน

“คิดแบบนี้ก็ไม่ได้นะคะ ถึงคุณยายจะไม่ตำหนิ ไม่ใช่ว่าฉันพูดมาก แต่กลัวว่าจะมีคนอื่นนินทาลับหลังคุณอีก”

ระหว่างที่พูดคุยกันอยู่นั้น สาวใช้ตัวน้อยได้ยินคำสั่งของอวิ่นเอ๋อร์แล้ว จึงนำน้ำร้อนที่อุ่นซ้ำแล้วซ้ำอีกมาวางไว้เรียบร้อย

หลี่เก๋อเฟยยื่นมือตบหน้าตัวเองสองสามที เป็นธรรมชาติราวกับเคยชินมานาน แล้วเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยื่นมือข้างหนึ่งออกไป

อวิ่นเอ๋อร์เป็นคนขยันและฉลาด เข้าใจกันดี รีบส่งผ้าที่ชุบน้ำเรียบร้อยแล้วให้หลี่เก๋อเฟย

หลี่เก๋อเฟยรับผ้ามาเช็ดน้ำ ขณะที่กำลังจะเดินไป อวิ่นเอ๋อร์ก็ยื่นมือออกมาห้ามคุณหนูใหญ่ของบ้านไว้ทันที

“คุณหนู ยังไม่ได้ลบเครื่องสำอางเลยค่ะ”

ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยรู้สึกแปลกใจ ปกติตัวเองไม่แต่งหน้า เพราะการไม่แต่งหน้าช่วยประหยัดเวลาและไม่ยุ่งยาก

วันนี้จู่ๆ ถูกอวิ่นเอ๋อร์เตือนแบบนี้กลับรู้สึกแปลก ทำไมจะต้องแต่งหน้าด้วย

“คุณพูดว่าอะไรนะ”

“คุณหนู การไปเยี่ยมคุณยายแบบเรียบง่ายเกินไปมันเป็นการไม่สุภาพนะคะ เท่ากับไม่ให้เกียรติคุณยายเลย ดังนั้นคุณหนูคะ พวกเราควรนั่งลงแต่งหน้าทาปากกันสักหน่อย”

ในขณะที่พูด อวิ่นเอ๋อร์ก็ดึงตัวหลี่เก๋อเฟยมานั่งลงแล้ว

หลี่เก๋อเฟยยังไม่ทันได้ปฏิเสธ อวิ่นเอ๋อร์ก็ลงมือจัดการแต่งหน้าให้เธอเสียแล้ว

เมื่อเป็นเช่นนี้ หลี่เก๋อเฟยก็ได้แต่ยอมตามที่อวิ่นเอ๋อร์บอก นั่งนิ่งๆ อยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างว่าง่าย

หลังจากอวิ่นเอ๋อร์ลงมือไปได้สักพัก เธอก็เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองทำกับคุณหนูใหญ่หยาบคายเกินไป และก่อนหน้านี้เธอเองก็ยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ