ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 223 กังวลไปเปล่าๆ
บทที่ 223 กังวลไปเปล่าๆ
หากเป็นเมื่อก่อน อวิ่นเอ๋อร์คงไม่กล้าพูดจากับคุณหนูใหญ่แบบนี้แน่นอน แต่เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป ดูเหมือนว่าหลังจากที่ได้สนิทสนมกับหลี่เก๋อเฟยเธอก็เริ่มไม่กลัวคุณหนูใหญ่ของบ้านตัวเองแล้ว
หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่ การแต่งหน้าของทั้งสองคนก็เสร็จสมบูรณ์
ในตอนนี้ อวิ่นเอ๋อร์ถอยไปยืนข้างๆ หลี่เก๋อเฟยก้มหน้าพูดว่า
“เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณหนูใหญ่”
“อืม ไปกันเถอะ”
หลี่เก๋อเฟยพูดอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินออกไป แต่พอถึงทางเลี้ยว หลี่เก๋อเฟยก็หยุดกะทันหัน
“อ๊ะ!”
อวิ่นเอ๋อร์ถูกชนกะทันหันจนอุทานออกมา
“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
หลี่เก๋อเฟยชินกับการเดินคนเดียวมาตลอด ตอนนี้กลับลืมไปว่ามีคนเดินตามหลังอยู่
เมื่อได้ยินเสียงนั้น หลี่เก๋อเฟยจึงรีบหันกลับไปดูว่าเป็นใคร
อวิ่นเอ๋อร์รู้สึกซาบซึ้งใจมากที่คุณหนูใหญ่ของบ้านเป็นห่วงเธอขนาดนี้ จู่ๆ ความอบอุ่นก็แล่นขึ้นมาในใจ
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณหนูใหญ่ เชิญท่านเดินต่อไปเถอะค่ะ ตอนนี้ไปหาคุณยายคงจะสายเกินไปแล้ว”
จริงๆ แล้วอวิ่นเอ๋อร์ก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง ถ้าเมื่อครู่เธอไม่ได้เรียก หลี่เก๋อเฟยไว้ ตอนนี้ถ้ารีบวิ่งไปหน่อย อาจจะทันไปกินอาหารเช้ากับคุณยายตระกูลซู
แต่ตอนนี้ หลี่เก๋อเฟยกลับลังเลใจ ถ้าตอนนี้ไปหาคุณยายตระกูลซูพอเดินไปถึง คงจะกินอาหารเช้าเสร็จกันหมดแล้ว
“งั้นพวกเราไปส่งพวกสาวใช้กันก่อนดีไหม พวกเขาคงรออยู่ที่นั่นนานแล้ว”
“โอ้ คุณหนูใหญ่ของฉัน ตอนนี้คุณยายสำคัญที่สุดนะคะ ส่วนพวกสาวใช้เดี๋ยวก็ต้องส่งไปอยู่ดี อยู่บ้านก็ไม่ได้ทำงานอะไร ให้พวกเขารออีกสักพักก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าคุณไปสาย ฉันเกรงว่าคุณย่าจะโกรธคุณนะคะ”
อวิ่นเอ๋อร์ได้ยิน หลี่เก๋อเฟยพูดแบบนี้จนถึงตอนนี้ ในใจก็รู้สึกแปลกใจมาก นี่มันสะใภ้ใหม่ที่ไม่กลัวแม่สามีจริงๆ
“ไม่หรอก คุณยายใจดีที่สุดแล้ว เมื่อวานท่านยังกำชับให้ฉันพักผ่อนให้ดีเลย”
หลี่เก๋อเฟยช่างมีจิตใจที่กว้างขวางจริงๆ อย่างน้อยนางจิ้งจอกก็ไม่ได้มาก่อกวนที่บ้าน ทำให้หลี่เก๋อเฟยไม่ต้องคิดมากอะไรมากมาย
อวิ่นเอ๋อร์มองดูคุณหญิงใหญ่ของบ้านตัวเองในสภาพนี้ ก็รู้สึกกังวลอย่างมาก แต่เดิมสาวใช้คนนี้เคยเป็นคนที่มีความมั่นคงและเป็นผู้ใหญ่ ไม่คิดว่าเพียงแค่อยู่กับหลี่เก๋อเฟยไม่กี่วัน ก็จะกลายเป็นคนใจร้อนเช่นนี้
อวิ่นเอ๋อร์เริ่มขมวดคิ้วด้วยความกังวลและพูดว่า
“คุณหญิง ท่านยายพูดแบบนั้น คุณก็ไม่ควรทำแบบนี้นะคะ ถ้าท่านยายจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจล่ะคะ”
ทันใดนั้น หลี่เก๋อเฟยก็รู้สึกตื่นจากภวังค์ และรีบหันหลังไปหาท่านยายตระกูลตระกูลซูทันทีโดยไม่ลังเล
เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ ก็พอดีเจอกับคุณยายตระกูลซู
เกือบจะชนเข้ากับคุณยายตระกูลซูเต็มๆ ซึ่งยังคงมีสาวใช้ที่เมื่อวานคุกเข่าอยู่นั้นคอยดูแลอยู่
ตอนนี้เมื่อเห็นใบหน้าของสาวใช้คนนั้นตรงหน้า หลี่เก๋อเฟยรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ราวกับเป็นการเผชิญหน้ากับศัตรูในที่แคบ
สาวใช้คนนั้นก็เห็นหลี่เก๋อเฟยเช่นกัน เพียงแต่โค้งตัวเล็กน้อย ทำความเคารพอย่างเบาๆ
อวิ่นเอ๋อร์เห็นอาหารที่เหลือบนโต๊ะทันที ยังไม่มีใครเก็บไปไหน
ตอนนี้อวิ่นเอ๋อร์รู้สึกกังวลใจ เพราะเพิ่งเป็นวันแรกที่คุณชายใหญ่จากไป ไม่รู้ว่าวันนี้คุณยายตระกูลซูจะมาแสดงอำนาจกับคุณหญิงใหญ่หรือเปล่า
“เก๋อเฟย วันนี้เธอมาเช้าหน่อยนะ”
คุณยายตระกูลซูมองหน้าหลี่เก๋อเฟยพร้อมรอยยิ้ม ไม่มีทีท่าว่าจะตำหนิหลี่เก๋อเฟยเลยแม้แต่น้อย
หลี่เก๋อเฟยก็ดูเหมือนจะคาดการณ์เอาไว้แล้ว
“อ๋อ ที่จริงฉันตั้งใจจะมาทานอาหารกับคุณแม่ค่ะ แต่ไม่คิดว่าจะมาช้าไป”
พูดถึงตรงนี้ หลี่เก๋อเฟยก็ยิ้มแหยๆ อย่างเก้อเขิน
คุณยายตระกูลซูมองหน้าหลี่เก๋อเฟยอย่างเอ็นดู แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม
“เธอมีน้ำใจดี ถ้าไม่มีอะไรก็ไปดูสิ”
“ค่ะ”
หลี่เก๋อเฟยคิดว่าคุณยายตระกูลซูพูดจบแล้ว เพิ่งตอบรับไปคำเดียว กำลังจะโค้งส่งคุณย่าออกไป แต่แล้ว…
“ฉันจะไปเยี่ยมคุณพ่อสามีของเธอ ช่วงนี้พวกเราอาบแดดกันที่สวนดอกไม้ ถ้าเธอไม่มีธุระอะไร ก็ไม่ต้องมาหาฉันหรอก”
“ค่ะ”
หลังจากพูดจบ คุณยายตระกูลซูก็จากไปจริงๆ
หลี่เก๋อเฟยมองแผ่นหลังของคุณย่าที่ค่อยๆ เลือนหายไปจนมองไม่เห็น จึงกลับเข้าไปในห้องเพื่อรับประทานอาหาร
อวิ่นเอ๋อร์ตกใจไปเปล่าๆ ไม่คิดว่าคุณยายตระกูลซูที่เล่าลือกันจะเป็นคนใจดีและพูดคุยง่าย เรื่องนี้เป็นความจริง
ขณะที่กำลังรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย หลี่เก๋อเฟยก็นึกขึ้นมาได้
“นั่งสิ มากินด้วยกัน”
เมื่ออวิ่นเอ๋อร์ได้ยินคำพูดของหลี่เก๋อเฟยก็โดยสัญชาตญาณมองตามสายตาของหลี่เก๋อเฟยที่มองผ่านตัวเธอไป อวิ่นเอ๋อร์หันไปมองตาม
เมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่ อวิ่นเอ๋อร์ก็สงสัยว่าคุณหญิงใหญ่ของบ้านกำลังเรียกเธอหรือ แต่เธอก็รีบปฏิเสธความคิดนั้นในใจอย่างรวดเร็ว
“ฮ่าๆๆๆ”
หลี่เก๋อเฟยไม่เคยเห็นคนน่ารักแบบนี้มาก่อน ทั้งๆ ที่ตอนพูดก็มองไปที่อวิ่นเอ๋อร์ แต่ทำไมอวิ่นเอ๋อร์ถึงทำเป็นไม่รู้เรื่องแบบนี้
ในตอนนั้น อวิ่นเอ๋อร์แสดงสีหน้างุนงงเพราะคิดไม่ออก ทำให้หลี่เก๋อเฟยยิ่งหัวเราะอย่างมีความสุขมากขึ้น
“ฉันกำลังพูดถึงเธอไงล่ะ อวิ่นเอ๋อร์ เธอกินข้าวหรือยัง ถ้ายังไม่ได้กินก็นั่งลงมากินสิ”
จู่ๆ ได้ยินคุณหญิงใหญ่ของบ้านเรียกชื่อตัวเองว่าอวิ่นเอ๋อร์ เธอรู้สึกตกใจกับความเมตตานี้
รีบโบกมือปฏิเสธทันที
“ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”
คราวนี้กลับเป็นหลี่เก๋อเฟยที่แสดงสีหน้างุนงงบ้าง
“ฉันเป็นแค่สาวใช้ คุณเป็นคุณหญิง ไม่เคยมีที่ไหนที่เจ้านายจะกินข้าวร่วมกับคนรับใช้ มันไม่ถูกต้อง ไม่เป็นไปตามธรรมเนียม”
อวิ่นเอ๋อร์ตอบหลี่เก๋อเฟยด้วยท่าทางจริงจังมาก ราวกับว่านี่เป็นความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
หลี่เก๋อเฟยได้ยินแล้วกลับหัวเราะ
“มันจะเป็นไรไปล่ะ คุณหญิงใหญ่ไม่ใช่คนหรือไง ถึงกินข้าวไม่ได้ คนรับใช้ก็ไม่ใช่คนหรือ อาหารที่กินก็ไม่ใช่ข้าวหรือ”
พูดพลางก็ดึงอวิ่นเอ๋อร์ให้นั่งลง
“ฉันบอกให้นั่งลง ก็นั่งลงเถอะ ในเมื่อยังไม่ได้กินข้าว ก็กินด้วยกันแล้วกัน”
ในตอนนั้นก็มีสาวใช้นำชามและตะเกียบมาให้แล้ว
หากเป็นเมื่อก่อน อวิ่นเอ๋อร์คงไม่กล้าพูดจากับคุณหนูใหญ่แบบนี้แน่นอน แต่เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป ดูเหมือนว่าหลังจากที่ได้สนิทสนมกับหลี่เก๋อเฟยเธอก็เริ่มไม่กลัวคุณหนูใหญ่ของบ้านตัวเองแล้ว
หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่ การแต่งหน้าของทั้งสองคนก็เสร็จสมบูรณ์
ในตอนนี้ อวิ่นเอ๋อร์ถอยไปยืนข้างๆ หลี่เก๋อเฟยก้มหน้าพูดว่า
“เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณหนูใหญ่”
“อืม ไปกันเถอะ”
หลี่เก๋อเฟยพูดอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินออกไป แต่พอถึงทางเลี้ยว หลี่เก๋อเฟยก็หยุดกะทันหัน
“อ๊ะ!”
อวิ่นเอ๋อร์ถูกชนกะทันหันจนอุทานออกมา
“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
หลี่เก๋อเฟยชินกับการเดินคนเดียวมาตลอด ตอนนี้กลับลืมไปว่ามีคนเดินตามหลังอยู่
เมื่อได้ยินเสียงนั้น หลี่เก๋อเฟยจึงรีบหันกลับไปดูว่าเป็นใคร
อวิ่นเอ๋อร์รู้สึกซาบซึ้งใจมากที่คุณหนูใหญ่ของบ้านเป็นห่วงเธอขนาดนี้ จู่ๆ ความอบอุ่นก็แล่นขึ้นมาในใจ
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณหนูใหญ่ เชิญท่านเดินต่อไปเถอะค่ะ ตอนนี้ไปหาคุณยายคงจะสายเกินไปแล้ว”
จริงๆ แล้วอวิ่นเอ๋อร์ก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง ถ้าเมื่อครู่เธอไม่ได้เรียก หลี่เก๋อเฟยไว้ ตอนนี้ถ้ารีบวิ่งไปหน่อย อาจจะทันไปกินอาหารเช้ากับคุณยายตระกูลซู
แต่ตอนนี้ หลี่เก๋อเฟยกลับลังเลใจ ถ้าตอนนี้ไปหาคุณยายตระกูลซูพอเดินไปถึง คงจะกินอาหารเช้าเสร็จกันหมดแล้ว
“งั้นพวกเราไปส่งพวกสาวใช้กันก่อนดีไหม พวกเขาคงรออยู่ที่นั่นนานแล้ว”
“โอ้ คุณหนูใหญ่ของฉัน ตอนนี้คุณยายสำคัญที่สุดนะคะ ส่วนพวกสาวใช้เดี๋ยวก็ต้องส่งไปอยู่ดี อยู่บ้านก็ไม่ได้ทำงานอะไร ให้พวกเขารออีกสักพักก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าคุณไปสาย ฉันเกรงว่าคุณย่าจะโกรธคุณนะคะ”
อวิ่นเอ๋อร์ได้ยิน หลี่เก๋อเฟยพูดแบบนี้จนถึงตอนนี้ ในใจก็รู้สึกแปลกใจมาก นี่มันสะใภ้ใหม่ที่ไม่กลัวแม่สามีจริงๆ
“ไม่หรอก คุณยายใจดีที่สุดแล้ว เมื่อวานท่านยังกำชับให้ฉันพักผ่อนให้ดีเลย”
หลี่เก๋อเฟยช่างมีจิตใจที่กว้างขวางจริงๆ อย่างน้อยนางจิ้งจอกก็ไม่ได้มาก่อกวนที่บ้าน ทำให้หลี่เก๋อเฟยไม่ต้องคิดมากอะไรมากมาย
อวิ่นเอ๋อร์มองดูคุณหญิงใหญ่ของบ้านตัวเองในสภาพนี้ ก็รู้สึกกังวลอย่างมาก แต่เดิมสาวใช้คนนี้เคยเป็นคนที่มีความมั่นคงและเป็นผู้ใหญ่ ไม่คิดว่าเพียงแค่อยู่กับหลี่เก๋อเฟยไม่กี่วัน ก็จะกลายเป็นคนใจร้อนเช่นนี้
อวิ่นเอ๋อร์เริ่มขมวดคิ้วด้วยความกังวลและพูดว่า
“คุณหญิง ท่านยายพูดแบบนั้น คุณก็ไม่ควรทำแบบนี้นะคะ ถ้าท่านยายจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจล่ะคะ”
ทันใดนั้น หลี่เก๋อเฟยก็รู้สึกตื่นจากภวังค์ และรีบหันหลังไปหาท่านยายตระกูลตระกูลซูทันทีโดยไม่ลังเล
เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ ก็พอดีเจอกับคุณยายตระกูลซู
เกือบจะชนเข้ากับคุณยายตระกูลซูเต็มๆ ซึ่งยังคงมีสาวใช้ที่เมื่อวานคุกเข่าอยู่นั้นคอยดูแลอยู่
ตอนนี้เมื่อเห็นใบหน้าของสาวใช้คนนั้นตรงหน้า หลี่เก๋อเฟยรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ราวกับเป็นการเผชิญหน้ากับศัตรูในที่แคบ
สาวใช้คนนั้นก็เห็นหลี่เก๋อเฟยเช่นกัน เพียงแต่โค้งตัวเล็กน้อย ทำความเคารพอย่างเบาๆ
อวิ่นเอ๋อร์เห็นอาหารที่เหลือบนโต๊ะทันที ยังไม่มีใครเก็บไปไหน
ตอนนี้อวิ่นเอ๋อร์รู้สึกกังวลใจ เพราะเพิ่งเป็นวันแรกที่คุณชายใหญ่จากไป ไม่รู้ว่าวันนี้คุณยายตระกูลซูจะมาแสดงอำนาจกับคุณหญิงใหญ่หรือเปล่า
“เก๋อเฟย วันนี้เธอมาเช้าหน่อยนะ”
คุณยายตระกูลซูมองหน้าหลี่เก๋อเฟยพร้อมรอยยิ้ม ไม่มีทีท่าว่าจะตำหนิหลี่เก๋อเฟยเลยแม้แต่น้อย
หลี่เก๋อเฟยก็ดูเหมือนจะคาดการณ์เอาไว้แล้ว
“อ๋อ ที่จริงฉันตั้งใจจะมาทานอาหารกับคุณแม่ค่ะ แต่ไม่คิดว่าจะมาช้าไป”
พูดถึงตรงนี้ หลี่เก๋อเฟยก็ยิ้มแหยๆ อย่างเก้อเขิน
คุณยายตระกูลซูมองหน้าหลี่เก๋อเฟยอย่างเอ็นดู แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม
“เธอมีน้ำใจดี ถ้าไม่มีอะไรก็ไปดูสิ”
“ค่ะ”
หลี่เก๋อเฟยคิดว่าคุณยายตระกูลซูพูดจบแล้ว เพิ่งตอบรับไปคำเดียว กำลังจะโค้งส่งคุณย่าออกไป แต่แล้ว…
“ฉันจะไปเยี่ยมคุณพ่อสามีของเธอ ช่วงนี้พวกเราอาบแดดกันที่สวนดอกไม้ ถ้าเธอไม่มีธุระอะไร ก็ไม่ต้องมาหาฉันหรอก”
“ค่ะ”
หลังจากพูดจบ คุณยายตระกูลซูก็จากไปจริงๆ
หลี่เก๋อเฟยมองแผ่นหลังของคุณย่าที่ค่อยๆ เลือนหายไปจนมองไม่เห็น จึงกลับเข้าไปในห้องเพื่อรับประทานอาหาร
อวิ่นเอ๋อร์ตกใจไปเปล่าๆ ไม่คิดว่าคุณยายตระกูลซูที่เล่าลือกันจะเป็นคนใจดีและพูดคุยง่าย เรื่องนี้เป็นความจริง
ขณะที่กำลังรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย หลี่เก๋อเฟยก็นึกขึ้นมาได้
“นั่งสิ มากินด้วยกัน”
เมื่ออวิ่นเอ๋อร์ได้ยินคำพูดของหลี่เก๋อเฟยก็โดยสัญชาตญาณมองตามสายตาของหลี่เก๋อเฟยที่มองผ่านตัวเธอไป อวิ่นเอ๋อร์หันไปมองตาม
เมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่ อวิ่นเอ๋อร์ก็สงสัยว่าคุณหญิงใหญ่ของบ้านกำลังเรียกเธอหรือ แต่เธอก็รีบปฏิเสธความคิดนั้นในใจอย่างรวดเร็ว
“ฮ่าๆๆๆ”
หลี่เก๋อเฟยไม่เคยเห็นคนน่ารักแบบนี้มาก่อน ทั้งๆ ที่ตอนพูดก็มองไปที่อวิ่นเอ๋อร์ แต่ทำไมอวิ่นเอ๋อร์ถึงทำเป็นไม่รู้เรื่องแบบนี้
ในตอนนั้น อวิ่นเอ๋อร์แสดงสีหน้างุนงงเพราะคิดไม่ออก ทำให้หลี่เก๋อเฟยยิ่งหัวเราะอย่างมีความสุขมากขึ้น
“ฉันกำลังพูดถึงเธอไงล่ะ อวิ่นเอ๋อร์ เธอกินข้าวหรือยัง ถ้ายังไม่ได้กินก็นั่งลงมากินสิ”
จู่ๆ ได้ยินคุณหญิงใหญ่ของบ้านเรียกชื่อตัวเองว่าอวิ่นเอ๋อร์ เธอรู้สึกตกใจกับความเมตตานี้
รีบโบกมือปฏิเสธทันที
“ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”
คราวนี้กลับเป็นหลี่เก๋อเฟยที่แสดงสีหน้างุนงงบ้าง
“ฉันเป็นแค่สาวใช้ คุณเป็นคุณหญิง ไม่เคยมีที่ไหนที่เจ้านายจะกินข้าวร่วมกับคนรับใช้ มันไม่ถูกต้อง ไม่เป็นไปตามธรรมเนียม”
อวิ่นเอ๋อร์ตอบหลี่เก๋อเฟยด้วยท่าทางจริงจังมาก ราวกับว่านี่เป็นความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
หลี่เก๋อเฟยได้ยินแล้วกลับหัวเราะ
“มันจะเป็นไรไปล่ะ คุณหญิงใหญ่ไม่ใช่คนหรือไง ถึงกินข้าวไม่ได้ คนรับใช้ก็ไม่ใช่คนหรือ อาหารที่กินก็ไม่ใช่ข้าวหรือ”
พูดพลางก็ดึงอวิ่นเอ๋อร์ให้นั่งลง
“ฉันบอกให้นั่งลง ก็นั่งลงเถอะ ในเมื่อยังไม่ได้กินข้าว ก็กินด้วยกันแล้วกัน”
ในตอนนั้นก็มีสาวใช้นำชามและตะเกียบมาให้แล้ว
Comments for chapter "บทที่ 223 กังวลไปเปล่าๆ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
