ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 224 ไม่ยอมไปเสียที

บทที่ 224 ไม่ยอมไปเสียที

หลี่เก๋อเฟยก็ตักอาหารจานหนึ่งให้อวิ่นเอ๋อร์ตามธรรมชาติ

อวิ่นเอ๋อร์ในตอนนี้รู้สึกซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล ในใจรู้สึกประทับใจมาก ไม่เคยคิดว่าตัวเองที่เป็นแค่สาวใช้จะได้เจอเจ้านายที่ดีขนาดนี้ อวิ่นเอ๋อร์ตั้งปณิธานในใจว่าจะต้องรับใช้คุณนายใหญ่ของบ้านให้ดีที่สุด

“ขอบคุณคุณนายใหญ่ค่ะ ขอบคุณคุณนายใหญ่ค่ะ”

แค่คำขอบคุณเท่านั้น อวิ่นเอ๋อร์พูดซ้ำหลายครั้ง

“ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องขอบคุณหรอก”

จริงๆ แล้วหลี่เก๋อเฟยไม่ได้รังเกียจที่ต้องกินข้าวกับคนรับใช้เลย ในเมื่อต่างก็เป็นคนเหมือนกัน จะกินด้วยกันจะเป็นไรไป อีกอย่างอาหารก็มีมากมาย หลี่เก๋อเฟยคนเดียวก็กินไม่หมด ปล่อยทิ้งไว้ก็เสียเปล่า

หลังจากที่นายบ่าวทั้งสองกินข้าวเสร็จอย่างมีความสุข อวิ่นเอ๋อร์ก็เริ่มเร่งให้หลี่เก๋อเฟยไปส่งพวกสาวใช้เหล่านั้น

“โธ่เอ๊ย ทำไมยังไม่มาอีกล่ะ แต่เช้าตรู่เรียกพวกเรามา แล้วก็ไม่พูดอะไรสักคำ น่ารำคาญจริงๆ”

“ใช่แล้ว วันนี้ไม่รู้ว่าคุณนายใหญ่บ้านเราเป็นลมอะไรขึ้นมา”

“อาจจะจะไล่พวกเราไปทั้งหมด เมื่อคืนฉันได้ยินพี่น้องคนอื่นพูดว่า คุณนายใหญ่คนนี้พูดกับคุณย่าว่าจะส่งสาวใช้บางคนออกไป”

“ทำไมต้องไล่พวกเราไปด้วย”

“ไม่จริงใช่ไหม เร็วเกินไปแล้ว”

บรรดาสาวใช้น้อยรวมตัวกันพูดคุยซุบซิบนินทา บางครั้งก็ด่าว่าหลี่เก๋อเฟยเป็นครั้งคราว

“คุณหญิงใหญ่มาแล้ว ทุกคนยืนให้เรียบร้อย”

ที่จริงแล้วอวิ่นเอ๋อร์เคยได้ยินคำพูดไม่ดีเกี่ยวกับคุณหญิงใหญ่ของบ้านตัวเองมาก่อน ดังนั้นเมื่อมาที่นี่จึงตั้งใจจะตะโกนเตือนแบบนี้ก่อน เพื่อให้พวกสาวใช้น้อยได้ยินและรู้จักปิดปาก

แน่นอนว่าเมื่อบรรดาสาวใช้น้อยได้ยินเสียงนั้น ก็รีบเข้าแถวยืนเรียงกันอย่างเรียบร้อย

ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยก็เดินมาอยู่ตรงหน้าพวกสาวใช้น้อยทั้งหมดแล้ว

หลังจากจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย หลี่เก๋อเฟยก็เริ่มพูดกับพวกสาวใช้น้อยด้วยท่าทางจริงจังและตกใจ

“ทุกคนก็รู้ดีว่า ฉันเชิญพวกคุณมาก็เพื่อช่วยงานเลี้ยงในวันที่ย้ายเข้าตระกูลซูเท่านั้น ตอนนี้งานเลี้ยงก็ผ่านไปหลายวันแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องให้ทุกคนอยู่ต่อ ไม่อยากให้เสียเวลาของพวกคุณ แต่ฉันก็คิดว่าหลายวันมานี้ทุกคนก็ลำบาก ถ้าปล่อยให้พวกคุณไปแบบนี้ ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจ ดังนั้นฉันจึงจ่ายค่าแรงล่วงหน้าให้พวกคุณไปสองสามเดือน หลังจากรับเงินแล้วก็แยกย้ายกันไปเถอะ”

แต่เดิมมีบางคนที่โกรธมากเมื่อได้ยินจากปากหลี่เก๋อเฟยว่าจะไล่พวกเขาไป กังวลว่าต่อไปจะอยู่ที่ไหนและกินอะไร

แต่พอได้ยินตอนท้ายว่าหลี่เก๋อเฟยจะให้ค่าแรงพิเศษ บางคนกลับรู้สึกว่าเธอก็ไม่ได้เลวร้าย จึงคิดว่าจะรับเงินแล้วไปดีกว่า

แต่คนอื่นๆ ไม่ได้เรียบง่ายแบบนั้น พวกเขาจ้างสาวใช้มามากมายเพื่องานเลี้ยงในวันนั้น ไม่คิดว่าตอนนี้จะเก็บบางคนไว้และส่งบางคนกลับ ทำไมคนที่ต้องถูกส่งกลับถึงเป็นพวกเขา มันไม่ยุติธรรมกับพวกเขาเลย

มีคนเริ่มพูดเสียงดังด้วยความไม่พอใจกับหลี่เก๋อเฟย

“คุณนายใหญ่ก็ไม่รู้ว่าพวกเราทำอะไรผิด ทำไมถึงต้องไล่พวกเราไป ในเมื่อตอนแรกบอกว่าต้องการจ้างพวกเราเพื่องานเลี้ยงตอนที่ตระกูลซูย้ายเข้ามา แต่ทำไมตอนนี้งานเลี้ยงเสร็จแล้ว คุณถึงส่งบางคนกลับและเก็บบางคนไว้ล่ะ”

“ใช่แล้วๆ”

“ใช่”

“นั่นแหละ มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด”

เมื่อมีคนกล้าพูดออกมาคนแรก ก็มีคนอื่นๆ พึมพำเห็นด้วยตามมาทันที

หลี่เก๋อเฟยคุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้มานานแล้ว เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ พร้อมกับเอ่ยปาก

“ทุกคนใจเย็นๆ ก่อน ใจเย็นๆ พวกคุณอยู่ที่ตระกูลซูมาก็นานพอสมควรแล้ว คงรู้ดีว่าบ้านหลังนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร การที่จะรองรับพวกคุณได้มากขนาดนี้ก็ถือว่าฝืนมากแล้ว แล้วยิ่งต้องจัดการให้พวกคุณมีงานทำด้วย”

“ลานบ้านก็แค่นี้ จะมีงานอะไรให้ทำมากมาย ก็ไม่จำเป็นต้องใช้คนมากขนาดนี้ ดังนั้นแทนที่พวกคุณจะอยู่เฉยๆ ก็ออกไปหาทางใหม่ดีกว่า บางทีอาจจะได้เงินมากกว่าอยู่ที่ตระกูลซูของฉันด้วยซ้ำ นี่ก็หวังว่าจะไม่เป็นการขัดขวางอนาคตของทุกคน”

หลีเกอเฟยพูดอย่างมีเหตุผล ราวกับกำลังคิดเพื่อบรรดาคนรับใช้เหล่านี้จริงๆ

บางคนที่ได้ฟังคำพูดของหลีเกอเฟยก็เห็นด้วยอยู่ในใจ เพราะช่วงหลายวันมานี้พวกเขาก็รู้สึกว่าตัวเองอยู่ในคฤหาสน์สกุลซูแห่งนี้ มักจะว่างงานไม่มีอะไรทำอยู่บ่อยๆ

แต่บางคนก็ไม่สนใจหรอกว่าตัวเองจะมีงานทำหรือไม่ แค่สนใจว่าจะได้รับเงินเดือนจากหลีเกอเฟยไปเรื่อยๆ หรือเปล่า แบบนี้ต่อไปก็ไม่ต้องกังวลเรื่องไร้ที่อยู่อาศัย มีที่พัก มีอาหารกิน แถมยังมีเงินใช้

“แล้วทำไมต้องไล่พวกเราออกด้วย แล้วคนพวกนั้นล่ะ พวกเขาขยันกว่าพวกเราหรือไง”

อวิ่นเอ๋อร์มองคุณนายใหญ่พูดแบบนี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่จู่ๆ ก็นึกถึงท่าทางที่คุณนายใหญ่จัดการกับนางปีศาจจิ้งจอกเมื่อก่อน

“ทุกคนก็เพิ่งเข้ามาในจวนสกุลซู ทำไมพวกเขาพอเข้ามาก็หางานทำได้เลย แต่พวกคุณเข้ามาก็ไม่ทำอะไรเลย ถ้าคุณเป็นฉัน คุณจะเลือกคนที่ขยันหาอะไรทำเอง หรือจะเลือกคนที่แค่ยืนรออยู่ตรงนั้นให้คุณไปสั่งงาน”

เมื่อหลี่เก๋อเฟยพูดประโยคนั้นออกมา ทุกคนต่างเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไร และไม่รู้ว่าจะโต้แย้งหลี่เก๋อเฟยอย่างไรดี

หลี่เก๋อเฟยโบกมือเรียกสาวใช้ที่ถือเงินเข้ามา

“ทุกคนรับเงินนี้ไป จะถือว่าเป็นค่าเดินทางหรือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากฉันก็ได้ โปรดรับไว้ด้วย อวิ่นเอ๋อร์ เรียกชื่อสิ ใครที่ถูกเรียกชื่อให้ออกมารับเงินแล้วเก็บของกลับไปได้”

ตอนนี้ อวิ่นเอ๋อร์เริ่มหยิบสมุดรายชื่อขึ้นมา แล้วเรียกชื่อทีละคนด้วยเสียงดังฟังชัด

แน่นอนว่ามีสาวใช้บางคนที่ไม่เต็มใจ ก้มหน้าเดินไปรับเงินด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

แต่สิ่งที่ทำให้หลี่เก๋อเฟยรู้สึกปลื้มใจคือ มีสาวใช้บางคนรับเงินไปด้วยความยินดี

บางคนถึงกับวิ่งมาขอบคุณหลี่เก๋อเฟยหลังจากรับเงินไปอย่างมีความสุข

ในตอนนี้หลี่เก๋อเฟยก็ยินดีที่จะเป็นคนใจดี จึงพยักหน้าและยิ้มให้กับสาวใช้เหล่านั้น

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังกังวาน หลี่เก๋อเฟยเห็นเงินที่เพิ่งให้ไปถูกโยนลงพื้น