ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 225 ต้องการเงินมากกว่านี้

บทที่ 225 ต้องการเงินมากกว่านี้

หลี่เก๋อเฟยมองไปเห็นสาวใช้คนหนึ่งที่มีสายตาดุร้าย ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“ไม่ได้ เงินแค่นี้มันไม่พอหรอก แค่จะกลับบ้นสักครั้งก็ยังไม่พอเลย นายหญิง คุณช่างตระหนี่เหลือเกิน แค่นี้ก็คิดจะไล่พวกเราแล้วหรือ”

หลี่เก๋อเฟยไม่เคยคิดว่าพวกสาวใช้พวกนี้จะกล้าขนาดนี้ แถมยังไม่รู้จักพอ ทั้งที่ยังไม่ได้ทำงานอะไรในจวนนี้เลย แค่ที่จะจ่ายเงินล่วงหน้าให้พวกเธอก็ดีมากแล้ว แถมเงินพวกนี้ก็ยังต้องไปยืมนายหญิงหลิ่วมาอีก

“งั้นเธอหมายความว่าต้องการเงินจากฉันอีกเท่าไหร่”

“เพิ่มอีกยี่สิบต้าลึง”

หลี่เก๋อเฟยจ้องสาวใช้ที่พูดจาไร้มารยาทคนนั้นด้วยสายตาดุดัน ยังพูดไม่ทันจบ ไม่คิดว่าสาวใช้คนนี้จะกล้าเรียกราคาสูงขนาดนี้ต่อหน้าคนมากมาย

สาวใช้คนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึง เพิ่มอีก 20 ต้าลึง นั่นมันรายได้ทั้งปีของชาวนาเลยนะ คนนี้กำลังจะปล้นหรืออย่างไร

“ได้ แน่นอนว่าเพิ่มให้ได้ขนาดนั้น แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเงินจำนวนมาก งั้นพวกเราไปที่ศาลเมืองกัน ไปถามท่านผู้พิพากษาดูว่าสมควรจะให้เงินพวกเธอมากขนาดนั้นหรือไม่”

เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย หลี่เก๋อเฟยเน้นเสียงของตัวเองเป็นพิเศษ พร้อมกับจ้องสาวใช้คนนั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

สาวใช้คนนั้นเมื่อได้ยินว่าจะไปหาท่านผู้พิพากษาที่ศาลเมือง ถึงได้ตระหนักว่าตัวเองทำเรื่องใหญ่เกินไป ในใจเริ่มรู้สึกกังวล แต่เพราะเห็นแก่เงิน สาวใช้ก็ยังคงพูดต่อไป

“แค่จะไล่สาวใช้ในจวนออกไปไม่กี่คน จะเอาเรื่องไปถึงท่านผู้พิพากษาได้ยังไง คุณนายใหญ่ แบบนี้คุณไม่ยุติธรรมแล้วนะ”

“แต่เดิมไม่จำเป็นต้องไปพบท่านผู้พิพากษาหรอก แต่ตอนนี้พวกเธอดันเรียกร้องเงินเพิ่มอีก 20 ตำลึง ชั่วชีวิตฉันก็ไม่เคยมีเงินมากขนาดนั้น ที่จะจ่ายให้สาวใช้มากมายขนาดนั้น ฉันก็ต้องฟ้องพวกเธอที่ศาลอำเภอ หลังจากที่พวกเราถูกขังในคุกสักสองสามวัน แล้วเผชิญหน้ากันต่อหน้าท่านผู้พิพากษา คงจะแก้ไขเรื่องนี้ได้”

เมื่อหลี่เก๋อเฟยพูดจบ สาวใช้คนอื่นๆ ก็เริ่มก้มหน้าซุบซิบกัน

“เรื่องเล็กๆ แค่นี้ จะให้พวกเราต้องติดคุกด้วยเหรอ ฉันไม่ยอมหรอก”

“ใช่ๆ เธอคนเดียวอยากจะทำเรื่องใหญ่ จะให้พวกเราต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยได้ยังไง”

“ใช่แล้ว ปกติฉันก็เห็นว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร ไม่นึกว่าถึงตอนนี้ยังจะลากพวกเราลงน้ำด้วย”

“พวกเธอ”

สาวใช้คนนั้นยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ถูกคนอื่นล้อมรอบ ได้ยินคำพูดเหล่านั้นอย่างชัดเจน

ไม่คิดว่าตัวเองพยายามช่วยทุกคนเรียกร้องเงินเพิ่ม กลับถูกพวกเดียวกันใส่ร้าย สาวใช้ที่เสนอเรื่องขอเงินเพิ่มรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก จ้องมองสาวใช้คนอื่นๆ ด้วยดวงตาเกรี้ยวกราด ยื่นมือออกไปแต่ไม่รู้จะชี้ไปที่ใคร

“ไปกันเถอะ พวกเราไปที่ที่ว่าการอำเภอกันเดี๋ยวนี้เลย จะได้พูดเรื่องนี้ให้กระจ่าง ยิ่งจัดการเร็วเท่าไหร่ พวกคุณก็จะได้ไม่ต้องติดคุกเร็วเท่านั้น”

หลี่เก๋อเฟยที่อยู่บนเวที แม้จะฟังไม่ชัดเจนนัก แต่ก็พอจะเข้าใจใจความได้ สาวใช้พวกนี้ล้วนแต่เป็นคนที่คอยดูลมทิศทางกันทั้งนั้น แค่พูดไม่กี่ประโยค พวกเธอก็เชื่อไปแล้ว

ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยแกล้งเดินออกไปข้างนอกสองสามก้าว

ทันใดนั้นสาวใช้คนหนึ่งก็ตกใจกลัว รีบวิ่งมาขวางหน้าหลี่เก๋อเฟยไว้ กางแขนทั้งสองข้างไม่ให้หลี่เก๋อเฟยเดินไป

“คุณหญิงใหญ่ เรื่องนี้พวกเราไม่เกี่ยวด้วยนะคะ คนที่บอกว่าจะเพิ่มเงินคือเขาเอง พวกเราได้เงินแล้วก็จะไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

หลังจากพูดจบ หลี่เก๋อเฟยคิดว่าหลังจากสาวใช้คนนี้พูดจบ จะต้องมีสาวใช้คนอื่นมาช่วยพูด แต่ไม่คิดว่าหลังจากสาวใช้คนนี้พูดจบ เธอก็หันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

สาวใช้คนอื่นๆ เห็นคนแรกวิ่งหนีไปเร็วขนาดนั้น ก็ลืมไปหมดแล้วว่าจะต้องรออยู่ฟังหลี่เก๋อเฟยจัดการเรื่องนี้

สาวใช้คนอื่นๆ ที่ยอมรับเงินไปแล้วก็วิ่งตามสาวใช้คนแรกไปกันหมด

สิ่งที่ทำให้หลี่เก๋อเฟยประหลาดใจมากคือ แม้ว่าสาวใช้ในลานบ้านจะวิ่งไม่เร็วนัก แต่สุดท้ายที่หลี่เก๋อเฟยคิดว่าจะเหลือสักสามสี่คน กลับเหลือเพียงสาวใช้ที่ก่อเรื่องคนเดียวยืนอยู่ตรงนั้น

“ยังไง ยังไม่ไปอีกเหรอ หรือว่าอยากจะขอเงินเพิ่มจากฉัน หรือว่าอยากไปนั่งในที่ว่าการอำเภอจริงๆ”

ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยมองตรงไปที่สาวใช้คนสุดท้าย สายตาไม่ได้คมปลาบเหมือนเมื่อครู่แล้ว แต่บนใบหน้าก็ไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย มองสาวใช้คนสุดท้ายด้วยสีหน้าเคร่งขรึมมาก

ที่จริงสาวใช้ที่ก่อเรื่องคนนี้ยังไม่ได้ไปไหน เพราะขาอ่อนไปหมดด้วยความกลัวตั้งแต่แรกแล้ว ในใจอยากจะมีปีกงอกออกมาแล้วบินหนีไปพร้อมกับสาวใช้คนอื่นๆ เหลือเกิน

“ฉัน… ฉัน ไม่ใช่”

เมื่อเห็นหลี่เก๋อเฟยค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ สาวใช้ก็ยิ่งรู้สึกตื่นตระหนกมากขึ้น เธอนึกถึงภาพที่เคยเห็นคุณนายใหญ่จัดการกับพวกนางปิศาจจิ้งจอก พอคิดถึงตรงนี้ จู่ๆ ในใจก็มีความคิดผุดขึ้นมาว่า ด้วยนิสัยของคุณนายรองที่เห็นทุกวัน ตอนนี้ที่ค่อยๆ เดินเข้ามา คงจะต้องตบหน้าเธอแน่ๆ

“ดูสิ เธอยังไม่ขยับตัวเลย ชัดเจนว่าไม่อยากไปใช่ไหม ฉันว่าเธอตั้งใจจะอยู่ที่นี่เพื่อรีดไถเงินฉันอีกแน่ๆ”

ตลอดทั้งกระบวนการ หลี่เก๋อเฟยยังคงรักษาความสงบและความมั่นคงไว้ได้อย่างดี

สิ่งที่ทำให้หลี่เก๋อเฟยไม่คาดคิดที่สุดคือ สาวใช้คนนี้ทรุดตัวลงคุกเข่าพร้อมกับก้มศีรษะลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว

“คุณนายใหญ่ ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคนอื่นยุยงให้ฉันทำ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฉันไม่เคยคิดจะทำแบบนี้เลย”

ดูเหมือนว่าสาวใช้ที่ทำเรื่องแบบนี้ก็ไม่ได้โง่เท่าไหร่ รู้จักโยนความผิดให้คนอื่น ถึงอย่างไรคนพวกนั้นก็จากไปแล้ว ย่อมไม่มีทางพิสูจน์ความจริงได้

ใบหน้าของหลี่เก๋อเฟยมีเส้นสีดำปรากฏขึ้น เธอยกมือขึ้นแตะหน้าผากด้วยความหนักใจ

จากนั้นก็พูดว่า

“ไปซะ รีบไปให้พ้น”

หลี่เก๋อเฟยโบกมือไล่สาวใช้คนนั้นอย่างต่อเนื่อง

“คุณนายใหญ่ พวกเราที่เป็นสาวใช้ก็ลำบากนะคะ เงินพวกนี้คุณจะให้ฉันเก็บมันขึ้นมาได้ไหมคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”