พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่41 หมากกระดาษแรกข้าเป็นฝ่ายชนะ
บทที่41 หมากกระดาษแรก…ข้าเป็นฝ่ายชนะ!
การจากไปขององค์หญิงใหญ่ทำให้ฮูหยินเมิ่งคลายความกังวลลงได้ในทันที นางรีบชี้นิ้วใส่หน้าเมิ่งซีโจว พลางโต้กลับด้วยท่าทางฮึกเหิม
“ท่านโหว เป็นนางต่างหากที่ไม่ทำตัวอยู่ในโอวาท ขัดขืนการลงโทษจนทำให้ป้ายวิญญาณบรรพชนต้องล้มระเนระนาดเช่นนี้! แต่อยู่ต่อหน้าองค์หญิงใหญ่ กลับกล่าววาจาพลิกลิ้นโยนความผิดทั้งมวลมาให้ข้า! นางทั้งไม่ภักดี ทั้งอกตัญญู มิหนำซ้ำยังเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่ง… นางหาใช่บุตรีที่ข้าอบรมเลี้ยงดูอีกต่อไปไม่!”
“หากมิใช่เพราะนางเนรคุณต่อผู้ใหญ่ ลอบหนีออกจากจวนไปเช่นนั้น จะก่อคลื่นลมวุ่นวายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? ส่วนข้าเพียงคิดคำนึงถึงหน้าตาของจวนโหวเท่านั้น!”
ครั้นกล่าวจบ นางก็หันไปถลึงตามองเขม็งใส่เมิ่งซีโจว พลางตวาดเสียงเขียวว่า
“นังหญิงต่ำช้า! เจ้ายังไม่รีบออกมารับผิดอีกรึ! อย่าได้เป็นรินสุราเชิญแล้วไม่ดื่ม กลับอยากดื่มสุราลงทัณฑ์เล่า!”
ฮูหยินเมิ่งพลิกดำเป็นขาว กลับผิดเป็นถูก สาดโคลนใส่เมิ่งซีโจวไม่หยุดหย่อน หวังฉวยโอกาสนี้พลิกสถานการณ์กลับคืนมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ
ภายในศาลบรรพชนพลันเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเปลวเทียนปะทุแผ่วเบาดังขึ้นเป็นระยะๆเท่านั้น
“วาจาของท่านแม่ครานี้เห็นทีจะไม่ถูกต้องนัก” เมิ่งซีโจวเอียงศีรษะเล็กน้อย ขณะเอ่ยตอบโต้พร้อมรอยยิ้มบาง
“ลูกเห็นว่าสุราเชิญก็ดี สุราลงทัณฑ์ก็ช่างเถิด เพราะทั้งหมดล้วนแต่เข้าท้องท่านแม่เพียงผู้เดียวเป็นแน่ หาไม่แล้วไฉนท่านจึงได้กล่าววาจาเมามายเช่นนี้ออกมาเล่า?”
“เจ้า—”
ฮูหยินเมิ่งถูกวาจาประชดประชันแผ่วเบานั้นสะกิดแทงเสียจนเลือดลมในกายพลุ่งพล่าน ดวงตาพลันพร่าเลือนเป็นระลอก แทบมืดดับลงตรงหน้าเสียเดี๋ยวนั้น
นังตัวร้ายผู้นี้! ปากคอเยี่ยงนี้!
นางขบเคี้ยวฟันด้วยความเดือดดาลจนเขี้ยวเงินของตนแทบแตกละเอียด
เก่ง… ช่างเก่งยิ่งนัก!
ที่แท้วาจาคมคายนั้นยังนับว่าพอมีประโยชน์อยู่บ้าง! ประดุจคางคกอัปลักษณ์ที่เกาะอยู่บนหลังเท้า แม้กัดคนไม่ตาย ทว่ากลับสามารถทำให้ผู้คนรู้สึกขยะแขยงจนแทบคลุ้มคลั่งได้!
“หยุดได้แล้ว!” เมิ่งชินรุ่ยตวาดเสียงดังลั่นจนเส้นลำคอปูดโปน เพลิงโทสะลุกโชนพลุ่งพล่านถึงขีดสุด
เหตุใดสตรีโง่งมผู้นี้จึงมองสถานการณ์ตรงหน้าไม่ออก? องค์หญิงใหญ่ทรงโยนความผิดเรื่องนี้มาไว้บนศีรษะของนางแล้ว เช่นนั้นเขายังจะกล้าเอ่ยคำว่า ‘ไม่ได้ทำ’ ออกมาได้หน้าด้านๆ!?
ไม่ว่าอย่างไร ฮูหยินเมิ่งย่อมไม่อาจยอมรับความผิดนี้ไว้กับตนแน่ จึงยังคงกล่าววาจาแก้ต่างต่อไปไม่หยุด
“เรื่องนี้หาได้เกี่ยวข้องอันใดกับข้าจริงๆนะท่านพี่…”
โทสะที่เมิ่งชินรุ่ยพยายามกดข่มเอาไว้อย่างยากลำบาก พลันถูกฮูหยินตนจุดให้ลุกโหมขึ้นมาอีกครา ครั้นสุดจะอดกลั้นไว้ได้ เขาจึงเงื้อฝ่ามือขึ้นหมายฟาดเข้าใส่ใบหน้าของฮูหยินเมิ่งทันที
“ท่านพ่อได้โปรดระงับโทสะ!”
เมิ่งหนานอี้ที่หลบอยู่ ณ มุมหนึ่งของศาลบรรพชนพลันรีบพุ่งตัวออกมาทันใด หยาดน้ำตาหลั่งรินออกมาเป็นสาย เอาร่างเข้าขวางกั้นฝ่ามือนั้นไว้โดยเร็ว
“ท่านแม่… เพียงเลอะเลือนชั่ววูบเท่านั้น นางคล้ายถูกบางสิ่งบางอย่างบดบังใจ! ขอท่านพ่อเห็นแก่ที่ท่านแม่คอยจัดการงานจิปาถะภายในจวนมาเนิ่นนานหลายปี ทั้งยังให้กำเนิดบุตรีแก่ท่านพ่อด้วย โปรดเมตตาอภัยให้ท่านแม่สักครั้งเถิด!”
“ท่านแม่ ท่านรีบกล่าวขอขมาต่อท่านพ่อเร็วเข้า!”
ในห้วงขณะที่อารมณ์เดือดดาลของเมิ่งชินรุ่ยชะงักงันไปชั่วขณะนั้นเอง เมิ่งซีโจวจึงได้สาวเท้าก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว พลางเปล่งเสียงให้ดังกว่าเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นของเมิ่งหนานอี้
“ท่านพ่อ ศาลบรรพชนเป็นสถานที่สถิตของดวงวิญญาณเหล่าบรรพชนรุ่นก่อน ที่ผ่านมาล้วนพำนักอยู่อย่างสงบ แต่วันนี้กลับต้องประสบเคราะห์กรรมเยี่ยงนี้ นับเป็นการลบหลู่ต่อดวงวิญญาณบรรพชนอย่างใหญ่หลวง บุตรีในฐานะสายเลือดแห่งตระกูลเมิ่ง ยินดีที่จะอยู่เก็บกวาดศาลบรรพชนแห่งนี้แทนท่านแม่ ทั้งยังจะขอใช้ทรัพย์ส่วนตัวบูรณะซ่อมแซมให้ ทั้งนี้เพื่อเป็นการปลอบประโลมดวงวิญญาณเหล่าบรรพชนบนสรวงสวรรค์ และเป็นการวิงวอนขออภัยโทษในคราเดียวด้วย”
ครั้นวาจานี้หลุดออกจากปากของเมิ่งซีโจว เสียงร่ำไห้ของเมิ่งหนานอี้ก็พลันขาดห้วงลงฉับพลัน ประหนึ่งแม่ไก่ที่ถูกบีบคอไว้แน่นจนสิ้นเสียง
นางเงยหน้าพรวดขึ้นมองเมิ่งซีโจว สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยความโมโหขุ่นเคืองอย่างมากด้วย!
เมื่อครู่นางยังอ้อนวอนร้องขอความเมตตาอยู่แท้ๆ แต่พริบตาเดียวเมิ่งซีโจวกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอ ‘รับโทษแทนมารดา’ ด้วยตนเองอย่างนั้นรึ?
เช่นนี้มิยิ่งขับให้คำร้องขอความเมตตาของนางดูเบาหวิวไร้น้ำหนัก กระทั่ง…ดูเหมือนเสแสร้งกระนั้นรึ?
นังสารเลวผู้นี้ เรื่องอื่นไม่เห็นจะเก่ง กลับเก่งนักในเรื่องเสแสร้งแกล้งทำ!
“ลูกเองก็ยินดีเจ้าค่ะ! บุตรีผู้นี้ก็ยินดีที่จะอยู่เก็บกวาดศาลบรรพชนเพื่อไถ่โทษแทนท่านแม่ด้วยเช่นกัน!”
เมิ่งหนานอี้แทบจะแผดเสียงแหลมสูงร้องแทรกขึ้นฉับพลัน นางรีบร้อนสุดกำลังเพื่อที่จะกอบกู้สถานการณ์กลับคืนมา ทั้งยังเป็นการพิสูจน์ความกตัญญูของตนด้วย
เมิ่งชินรุ่ยจ้องมอง ‘เมิ่งหนานอี้’ แน่นิ่ง นางถูกฮูหยินเมิ่งกล่าวหาใส่ร้ายป้ายสีถึงเพียงนี้ กลับยังมิอาจตัดใจจากความผูกพันฉันแม่ลูกได้ลง ทั้งยังคิดจะออกแรงและควักเงินช่วยบูรณะศาลบรรพชนแห่งนี้แทนด้วย ในขณะที่ ‘เมิ่งซีโจว’นั้น มิรู้ว่าเริ่มมีความสัมพันธ์อันดีกับฮูหยินเมิ่งถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน จึงได้ถึงกับร่ำไห้เอ่ยปากร้องขอความเมตตาแทนนางเช่นนี้
เขากวาดตามองฮูหยินเมิ่งอีกคราหนึ่ง ความลังเลเสี้ยวสุดท้ายในใจพลันสลายหายไป กลับกลายเป็นความผิดหวังอย่างสิ้นเชิง
“หึ!”
เขาสะบัดชายแขนเสื้ออย่างแรงคราหนึ่ง จนเปลวเทียนจากโคมสั่นไหวระริก ก่อนจะร้องตะโกนสั่งการเสียงห้วนว่า
“นำตัวฮูหยินไปกักบริเวณไว้ที่เรือนโยวหลัน หากไร้คำสั่งของข้า ห้ามนางก้าวเท้าออกจากเรือนแม้เพียงครึ่งก้าว! แล้วเรื่องในวันนี้ หากผู้ใดบังอาจแพร่งพรายออกสู่ภายนอกแม้เพียงครึ่งคำ ก็จงรอรับโทษตามกตระกูลได้เลย! ส่วนเรื่องศาลบรรพชน…”
สายตาของเขากวาดมองผ่าน ‘เมิ่งซีโจว’ ก่อนจะตกลงบนร่างของ ‘เมิ่งหนานอี้’ สายตาที่จ้องมองแฝงแววพินิจสอบสวน “ในเมื่อพวกเจ้าทั้งสองมีน้ำใจถึงเพียงนี้ ก็จงอยู่ทำความสะอาดเก็บกวาดที่นี่เสีย ทำให้ศาลบรรพชนกลับคืนมาเป็นดังเดิม อย่าให้มีสิ่งใดขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย!”
Comments for chapter "บทที่41 หมากกระดาษแรกข้าเป็นฝ่ายชนะ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
