พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 101

เมื่อเฉิงหลางมาถึงกำแพงบังรัศมี รถม้าของอี๋หนิง

เพิ่งจากไป

เขาก้าวออกจากประตูใหญ่ด้วยสีหน้าเย็นเยียบ

รถม้าของเขายังจอดอยู่ด้านนอก

บ่าวตรงประตูคารวะเขา ช่วงเพิ่งเข้าสู่คิมหันต์

ตรอกอวี้จิ่งเต็มไปด้วยหน่อเขียวอ่อนที่ร่วงหล่นใต้

ต้นหรง บ้างร่วงหล่นบนบ่าของเขา ทว่าเขากลับ

ไม่มีท่าทีสนใจ ทันทีที่ขึ้นรถม้าก็สั่งให้สารถีออก

ตัว ยิ่งเร็วเท่าใดยิ่งดีเมื่อสารถีได้ยินก็สะบัดแส้ให้

ม้าเคลื่อนตัวทันที รถม้าวิ่งออกจากตรอกอวี้จิ่ง

อย่างรวดเร็ว

อาจเป็นความฝังใจไม่ยอมปล่อยวางที่หยั่งลึก

เกินไป จึงทำให้วิตกกังวลกับสิ่งที่อาจได้มาและ

สูญเสีย

เฉิงหลางพิงกายกับผนังรถม้า คิดถึงคนผู้นั้นที่ถือ

ดอกล่าเหมยหอมอวลไว้ในมือ คิดถึงนางที่กอด

ตนไว้ในอ้อมแขนพลางสอนตนอ่านหนังสือคิดถึง

เสียงที่ดังขึ้นเหนือศีรษะทีละคำ ๆ คิดถึงยามที่

เขารับรู้ว่านางตายเขาคุกเข่าร้องไห้อย่างเจ็บปวด

ต่อหน้าร่างไร้วิญญาณของนาง นับแต่บัดนั้นก็ไม่

มีเด็กที่คอยหลบอยู่ด้านหลังนางคนนั้นอีกต่อไป

เขาแปรเปลี่ยนเป็นเฉิงหลางอีกคน

เฉิงหลางหลับตาลง นิ้วมือจิกแน่นจนเล็บ

เปลี่ยนเป็นขาวซีด!

เสียงหยุดรถม้าพลันดังขึ้นอย่างกะทันหัน

องครักษ์เปิดม่านออก“ใต้เท้า มีคนต้องการพบ

ท่านขอรับ”

เฉิงหลางเงยหน้าขึ้น นํ้าเสียงเยียบเย็น “ข้าไม่ว่าง

พวกเจ้าถอยออกไปให้หมด!”

ทว่าองครักษ์กลับกล่าวด้วยท่าทีลำบากใจ “…ใต้

เท้า ท่านผู้นี้คือผู้บัญชาการ เกรงว่าท่านคง

จำเป็นต้องไปขอรับ”

คราก่อนตนล่วงเกินลู่เจียเสวีย หากครานี้ยังกล้า

เพิกเฉยอีก เกรงว่าเขาคงไม่ยอมให้จบลงด้วยดี

แล้ว เฉิงหลางตระหนักดีเพราะเขากำลังรอคอย

โอกาสนี้อยู่ตลอดเวลา

เฉิงหลางถามสารถี “จากตรงนี้ไปยังตรอกซิน

เฉียวต้องใช้เวลานานเท่าใด”

สารถีตอบอย่างนอบน้อม “ตอบใต้เท้า อย่างไรก็

ต้องใช้เวลาสองสามชั่วยามขอรับ ยามนั้นเกรงว่า

ฟั้าคงมืดแล้ว”

เฉิงหลางสูดลมหายใจเนิบช้า ก่อนกล่าว “…ไป

จวนหนิงหย่วนโหว” ถึงตามไปทันแล้วจะอย่างไร

เล่า เรื่องนี้หากกล่าวไปก็คงไม่มีผู้ใดเชื่อ ตัวเขา

เองฝังใจอย่างลึกซึ้งไม่ยอมปล่อยวาง ที่สำคัญ

หากเป็นนางจริง เหตุใดรู้จักกันมาเนิ่นนาน แต่

กลับไม่ยอมเอ่ยออกมา หรือเป็นเพราะนางไม่

อยากพบเขา หากนางไม่อยากพบเขาจริง ต่อให้

เขาตามไปสอบถามก็ไร้ผลลัพธ์ใด ๆ ที่สำคัญเรื่อง

ของเสิ่นอวี้…หากอี๋หนิงเป็นนางจริง เกรงว่านาง

อาจมีใจคิดอยากสังหารเขา!

ที่สำคัญยังมีหลัวเซิ่นหย่วนอยู่ คนผู้นั้นไม่ใช่คนที่

สามารถรับมือได้โดยง่าย

เขาต้องมีโอกาสทดสอบนางเป็นแน่ เขาต้องตรึก

ตรองให้ถี่ถ้วนว่าจะทดสอบนางอย่างไร

สุดท้ายรถม้าก็หันหัวกลับ มุ่งหน้าไปทางจวนหนิง

หย่วนโหว

ลู่เจียเสวียเพิ่งเสร็จจากการพบท่านราช

เลขาธิการวั่งหย่วน บ่าวรับใช้ส่งวั่งหย่วนออกจาก

จวนหนิงหย่วนโหว เขานั่งอยู่ในห้องหนังสือเพื่อ

ดื่มชาฝาถ้วยชาเพิ่งถูกเปิดออกสามส่วน เฉิงหลาง

ก็เข้ามา

“ท่านน้า” เฉิงหลางก้มศีรษะเล็กน้อยพลางขาน

เรียกเขา

ลู่เจียเสวียเงยหน้ามองอีกฝั่าย อันที่จริงเขาชื่นชม

ในตัวหลานชายคนนี้มาโดยตลอด โดยเฉพาะ

อย่างยิ่งเฉิงหลางยังเป็นบุตรชายคนเดียวของ

พี่สาว เฉิงหลางกระทำการสิ่งใดก็ระมัดระวัง

รอบคอบ ทั้งยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด ตัวเขา

เองก็ยินดีเรียกใช้งาน เรื่องในคราก่อนเขาจึงถือ

เสียว่าลูกหมาปั่าเพิ่งงอกกรงเล็บ จึงอดไม่ได้ที่จะ

ทดลองความแหลมคมดูสักครั้งจะอย่างไรอีกฝั่าย

ก็เป็นหลานชายของตน เขาจึงไม่คิดจะถือสาหา

ความอีก

“ข้าได้ยินมาว่าระยะนี้เจ้าสนิทสนมกับหลัวเซิ่น

หย่วน ซ่าวชิงแห่งศาลต้าหลี่” ลู่เจียเสวียถามเขา

เฉิงหลางตอบ “ไม่อาจกล่าวว่าสนิทสนม คนผู้นี้มี

ความคิดแยบยลเพียงไปมาหาสู่กันเท่านั้น”

ลู่เจียเสวียได้ยินก็ยิ้ม “ช่างประจวบเหมาะนัก

บัดนี้มีงานยากงานหนึ่งเจ้ารู้หรือไม่ว่า เมื่อไม่กี่วัน

ก่อนหลิวผูผู้ปกครองเมืองเจ้อเจียงถูกจับกุมด้วย

ข้อหาฉ้อโกง”

เฉิงหลางย่อมรู้จักคนผู้นี้ ขณะที่หลิวผูดำรง

ตำแหน่งก็ไม่เคยก่อร่างสร้างประโยชน์ใด ๆ แก่

บ้านเมือง กลับฉ้อโกงรับสินบนต่าง ๆ นานา ขุน

นางเบื้องล่างแต่ละชั้นยังคอยสมรู้ร่วมคิดช่วยกัน

ปกปิด ตัดสินคดีอย่างไม่เป็นธรรมไว้ไม่น้อย ก่อน

หน้านี้ไม่นานเพิ่งตรวจสอบพบความผิด ทั้งยังถูก

องครักษ์เสื้อแพร[1] คุมตัวมายังเมืองหลวง แต่ไม่

รู้ว่าเพราะเหตุใดระหว่างทางกลับปล่อยให้เขาหนี

ไปได้ จนถึงยามนี้ก็ยังไร้ร่องรอย

ลู่เจียเสวียไม่รอให้เขาพูดอะไรก็กล่าวต่อ “ยาม

นั้นผู้ที่ให้องครักษ์เสื้อแพรไปจับเขาก็คือสวีเว่ย”

เฉิงหลางเงยหน้าขึ้น ประหลาดใจเล็กน้อย “เหตุ

ใดใต้เท้าสวีถึงมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องการฉ้อโกงได้”

เขาครุ่นคิดชั่วครู่ “หลิวผูสามารถรอดพ้นจากการ

ควบคุมขององครักษ์เสื้อแพร เกรงว่าน่าจะมีคน

ช่วยเขา…หรือจะเป็น…”

ลู่เจียเสวียผงกศีรษะ ยิ้มพลางเอ่ย “ย่อมมีคน

ช่วยเขา เป็นข้าเองข้าให้ซ่งเฉิงนำทหารฝีมือเยี่ยม

สามร้อยนายไปช่วยเขาออกมา ทั้งยังสังหาร

องครักษ์เสื้อแพรไปสองคน แต่ระหว่างทาง

ลูกน้องคนสนิทของเขากลับถูกลักพาตัวไป พวก

เรากำลังตามหาลูกน้องคนสนิทของเขาอยู่”

ลู่เจียเสวียลุกขึ้น เดินมาหยุดเบื้องหน้าเขา “ยาม

นี้ข้ามีเบาะแสแล้ว คนผู้นี้อยู่ในมือของหลัวเซิ่น

หย่วน ซ่าวชิงแห่งศาลต้าหลี่ แต่ข้าลองสืบแล้ว

คนไม่ได้อยู่ที่คุกของกรมอาญาและศาลต้าหลี่

น่าจะถูกซ่อนตัวไว้ ข้าต้องการให้เจ้าช่วยคนผู้นี้

ออกมา จะให้ตกอยู่ในมือของหลัวเซิ่นหย่วน

ไม่ได้”

เมื่อเฉิงหลางได้ฟังก็พอเข้าใจบางสิ่งแล้ว

มิน่าเล่า…เขาครุ่นคิดมาตลอดว่าเป็นผู้ใดที่

ช่วยเหลือหลิวผูจากเงื้อมมือขององครักษ์เสื้อแพร

ที่แท้ก็เป็นลู่เจียเสวีย!

ดังนั้นหลิวผูก็น่าจะเป็นคนของลู่เจียเสวีย แต่ก็มี

แนวโน้มว่าน่าจะเป็นคนของวั่งหย่วนมากกว่า แต่

ไหนแต่ไรมาวั่งหย่วนกับลู่เจียเสวียก็ร่วมมือกันมา

โดยตลอด ระหว่างสองคนนี้เดิมก็มีผลประโยชน์

เกี่ยวพันน้อยครั้งนักที่ลู่เจียเสวียจะไปมาหาสู่กับ

ขุนนาง แต่วั่งหย่วนมีความสัมพันธ์แนบแน่นกับ

คนเหล่านี้มากกว่า ในมือของหลิวผูอาจกุม

ความลับสำคัญอะไรไว้และต้องสำคัญมากเป็นแน่

ดังนั้นสวีเว่ยถึงได้ลงมาจัดการด้วยตนเอง

อาจเป็นลู่เจียเสวียหรือวั่งหย่วนที่ไม่อยากให้สวีเว่

ยล่วงรู้

เขาประสานมือรับคำ “ข้าเข้าใจแล้วขอรับ ข้าจะ

ไปตามหาตัวคนผู้นี้ประเดี๋ยวนี้”

หลัวเซิ่นหย่วน เช่นนั้นคงต้องเผชิญหน้ากับเขา

แล้ว

ลู่เจียเสวียส่งเสียงอืมรับคำ ก่อนจะเรียกผู้ใต้

บัญชาเข้ามา ให้ส่งทหารส่วนตัวหลายสิบนายให้

เขา เฉิงหลางพาคนออกไปจากจวนหนิงหย่วน

โหวเมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นเดือนเสี้ยวที่กำลังแขวน

อยู่บนขอบฟั้าส่องแสงสุกสกาว

ความคิดของเขาค่อย ๆ สงบลง ไม่อาจให้ปัจจัย

ภายนอกส่งผลกระทบต่อความเยือกเย็นของตน

อี๋หนิงเพิ่งมาถึงจวนของหลัวเซิ่นหย่วนในตรอก

ซินเฉียว เพิ่งชะโงกหน้าออกมาจากรถม้าก็เห็น

มือหนึ่งยื่นมาทางนาง

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบพี่ชายสาม นางจึงวางมือทาบ

ทับลงไป ก่อนขยับกายลงจากรถม้า

ในตรอกซินเฉียวนี้มีชนชั้นสูงศักดิ์ที่เพิ่งถือกำเนิด

ใหม่อาศัยอยู่ จวนของพี่ชายสามน่าจะเป็นจวนที่

เพิ่งซื้อมา อย่างไรเขาก็ถือเป็นผู้ที่มีเงินทองจวน

จึงดูโอ่อ่าใหญ่โตไม่น้อย ระเบียงทางเดินคดเคี้ยว

ไปมา ศิลาไท่หู[2] วางสลับทับซ้อนเป็นภูเขา

จำลอง ให้ความรู้สึกอบอุ่นเฉกภูมิทัศน์ในเจียง

หนานอยู่หลายส่วน ในจวนมีบ่าวไพร่มากมาย

เขาพานางเดินไปข้างหน้าพลางกล่าว “…เรือน

ของเจ้าเพิ่งทำความสะอาดเสร็จ เจ้าอยู่ที่นี่ไป

ก่อน อีกไม่กี่วันท่านแม่น่าจะมาถึง ยามนั้นก็ให้

พำนักอยู่ข้างเรือนเจ้า พวกเจ้าจะได้สนทนา

ปราศรัยกัน”

สถานที่พำนักของอี๋หนิงคือเรือนห้าห้องเจ็ดคาน

[3] หากมองผ่านช่องหน้าต่างสามารถเห็นบัวสาย

ที่เติบโตอยู่ในสระนํ้า ยังมีกิ่งหลิวห้อยระย้า

ตระการตายิ่งนัก เพียงแต่ท้องฟั้าเริ่มมืดคํ่าแล้ว

จึงเลือนราง มองเห็นไม่ชัดเจนนัก บรรดาสาวใช้

ขนสิ่งของเข้าไปจัดวางแล้ว อี๋หนิงพบว่ามีสาวใช้

หลายคนในนี้เคยปรนนิบัตินางมาก่อน บัดนี้เมื่อ

ได้พบนางอีกครั้งก็พากันตื่นเต้น

ในห้องมีการจัดวางโต๊ะแปดเซียนไว้ อี๋หนิงนั่งลง

บนเก้าอี้กลม จากนั้นก็พบว่าบนนั้นปูด้วยผ้า

กำมะหยี่ ทั้งวิจิตรและอ่อนนุ่ม…ห้องนี้น่าจะถูก

ประดับตกแต่งอย่างตั้งใจอย่างยิ่ง

นางให้หลัวเซิ่นหย่วนนั่งลงแล้วรินนํ้าให้เขา

“พี่ชายสาม ยามนี้ท่านอยู่เพียงคนเดียวหรือ ไม่มี

คนคอยอยู่พูดคุยเป็นเพื่อนท่านหรือ”

หลัวเซิ่นหย่วนมองนางที่ตั้งอกตั้งใจรินนํ้าให้

จากนั้นก็อธิบาย “ข้าไม่ค่อยได้พักอาศัยอยู่ที่นี่

จากที่นี่เดินทางไปยังศาลต้าหลี่ไม่ค่อยสะดวกนัก

ฉะนั้นปกติข้าจึงอาศัยอยู่ที่หน่วยงาน”

เช่นนั้นที่ตั้งใจตกแต่งที่นี่เป็นอย่างดีเพราะนาง…

ไม่แน่ว่าอาจเพื่อให้นางอาศัยอยู่ที่นี่

แต่ไหนแต่ไรมาเขาก็สงวนวาจา บรรดาสาวใช้

กำลังจัดเรียงสิ่งของขณะที่รับนํ้ามาจากนาง มือ

ของเขาก็บังเอิญไปสัมผัสกับมือของอี๋หนิง เขาชัก

กลับไปอย่างรวดเร็ว

อาจเป็นเพราะไม่ได้อยู่ร่วมกันมานาน เมื่อต้องอยู่

กับเขาจึงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

อี๋หนิงลอบคิด นางกล่าวกับหลัวเซิ่นหย่วนอีกครั้ง

“ท่านแม่เขียนจดหมายถึงข้า กล่าวว่านายท่าน

รองหลัวมีเจตจำนงให้ท่านแต่งคุณหนูซุนมาเป็น

ภรรยา ข้ายังไม่ได้พบว่าที่พี่สะใภ้ของข้าเลย

คุณหนูซุนมีรูปโฉมเป็นเช่นไรหรือเจ้าคะ ยังมี

คุณหนูเซี่ยที่ข้าได้พบในคราก่อน นางคล้ายจะมี

ใจต่อท่าน…เหตุใดจนบัดนี้ท่านจึงยังไม่ได้กล่าวถึง

เรื่องหมั้นหมายอีกเล่า ข้าเห็นสาวใช้ของท่าน

หลายคนล้วนมีรูปโฉมพริ้มเพรา ท่าน…ท่านเห็น

พวกนางทุกวัน ไม่มีคนใดที่ชื่นชอบเป็นพิเศษบ้าง

หรือเจ้าคะ”

โบราณมีคำกล่าวว่า สร้างครอบครัวก่อตั้ง

รากฐานการงาน หากเป็นผู้อื่นที่มีอายุอานาม

ใกล้เคียงกับเขา เกรงว่าคงมีลูกกันหมดแล้ว เขา

เองก็มีสาวใช้ข้างกายหลายคน หากสาวใช้คนใด

ถูกรับตัวเป็นสาวใช้ห้องข้างก็ต้องเกล้ามวยเป็น

สตรีออกเรือน แต่เมื่อครู่ที่นางได้พบเจอบรรดา

สาวใช้ของเขาทุกคนต่างเกล้ามวยเฉกสาวน้อย

ทั้งสิ้น

แม้แต่เว่ยหลิงก็ยังมีสาวใช้ห้องข้างอยู่หลายคน

ต่อให้บุรุษจะไม่กระตือรือร้นในเรื่องพรรค์นี้ แต่ก็

เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีเลยสักนิด

หลัวเซิ่นหย่วนได้ยินเช่นนั้นก็มองนาง น้อยครั้ง

นักที่เขาจะเอื้อมมือมาลูบศีรษะของนาง “เจ้าจะ

ยุ่งเรื่องไร้สาระไปไย”

นางเป็นสตรี จะมาพูดเรื่องชอบไม่ชอบอะไรกัน

อี๋หนิงลอบคิดว่านางต้องเข้าไปยุ่งแน่นอน มอง

สาวใช้ที่หลินไห่หรูส่งมาปรนนิบัติข้างกาย

หลัวเซิ่นหย่วนก็รู้ว่าแม่เลี้ยงรีบร้อนเพียงใด สาว

ใช้เหล่านั้นล้วนมีใจต่อเขา นี่เป็นสิ่งที่พบเห็นได้

ทั่วไป สำหรับสาวใช้ สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพวกนาง

คือได้ขึ้นเป็นอนุของเจ้านาย จะได้ไม่ต้องถูก

ส่งออกจากจวนหรือถูกยกให้บ่าวรับใช้เล็ก ๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่พวกนางได้ปรนนิบัติคือ

หลัวเซิ่นหย่วน พวกนางได้เห็นเขาตั้งแต่เช้าจรด

เย็น แล้วจะไม่ชมชอบเขาได้อย่างไร

“เจ้าพักผ่อนเสีย พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าออกไปดู

โดยรอบ” หลัวเซิ่นหย่วนกล่าวแล้วลุกขึ้น

อี๋หนิงเงยหน้ามองเขา “ท่านไม่นั่งต่ออีกสักครู่

หรือ”

ดึกมากแล้ว ที่สำคัญนางไม่ใช่เด็กน้อยเช่นแต่

ก่อนแล้ว หากเขาอยู่ต่อคงไม่เหมาะสมนัก นาง

ถือเขาเป็นพี่ชาย ไม่ได้ตระหนักถึงความแตกต่าง

ระหว่างชายหญิงแม้แต่น้อย

แสงเทียนสาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของนาง

ดวงหน้าดุจหยกขาวสลักเสลา คิ้วดวงตา

เพริศพริ้ง นัยน์ตาสะท้อนแสงวูบไหวของเปลว

เทียนริมฝีปากเนียนนุ่มละเอียด นี่คือความงดงาม

ชนิดหนึ่งที่อวลไปด้วยกรุ่นกลิ่นหอม มิใช่เพียงน่า

มองเท่านั้น…แน่นอนว่าอาจเป็นเพราะจิตใจที่ไม่

ใสบริสุทธิ์ของเขา ยามนี้นางยังเชื่อมั่นในตัวเขา

ถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็อย่าได้นั่งต่อไปเลยจะดีกว่า

กลับเป็นเจินจูที่ติดตามนางที่ตระหนักได้ ยอบตัว

ลงกล่าว “คุณชายสามควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว

เจ้าค่ะ ท่านต้องเดินทางตั้งไกลเพื่อไปรับตัว

คุณหนูถือว่าลำบากท่านแล้ว”

หลัวเซิ่นหย่วนต้องเดินทางไปกลับ ถือว่าลำบาก

แล้วจริง ๆ บัดนี้เรื่องในจวนเขายังต้องจัดการ

ด้วยตนเอง ไร้คนช่วยดูแล เกรงว่าคงสูญเสียพลัง

ไปไม่น้อย ที่สำคัญเขาก็เพิ่งรับตำแหน่งซ่าวชิง

แห่งศาลต้าหลี่ ยามปกติคงมีภารกิจรัดตัว

คดีอาญาสำคัญของแว่นแคว้นล้วนถูกส่งไปที่

ศาลต้าหลี่ไม่รู้ว่าทุกวันต้องรับมือกับคดีมากมาย

เท่าใด

“เช่นนั้นก็ค่อยว่ากันพรุ่งนี้เถิดเจ้าค่ะ ให้ข้าส่ง

ท่านออกไปเถิด” อี๋หนิงลุกขึ้นยืน

หลัวเซิ่นหย่วนโบกมือเป็นเชิงให้นางไม่ต้องไปส่ง

ทั้งยังยิ้มกล่าว“เจ้าพักผ่อนเถิด เจ้าไม่รู้ทางใน

จวนนี้ จะไปส่งข้าเพื่ออะไร”

เขาลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วก้าวเดิน

ออกไป พวกบ่าวไพร่และองครักษ์ที่อยู่อารักขา

ตรงประตูติดตามเขาไป เหลือเพียงไม่กี่คนที่เหลือ

ไว้นอกเรือนอี๋หนิงเพื่อคอยปกปั้องนางแทนเขา

อี๋หนิงนั่งลงบนเตียงอุ่นข้างหน้าต่าง มองร่างสูง

ตระหง่านของเขาที่เดินจากไปท่ามกลางคืนอัน

มืดมิด ผ่านไปชั่วครู่ก็เก็บสายตากลับ ชิงชวี่ยกนํ้า

ล้างเท้าเข้ามาให้นาง

——————–

[1] องครักษ์เสื้อแพร เป็นหน่วยงานที่ทำหน้าที่

คล้ายตำรวจลับ มีหน้าที่รับใช้ราชสำนัก

[2] ศิลาไท่หูคือหินที่มีรูพรุน มักนิยมนำมาจัด

สวน

[3] ห้าห้องเจ็ดคาน คือสถาปัตยกรรมอาคาร

รูปแบบหนึ่งของจีนโบราณ