พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 15

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัว กำลังส่งคนออกไปตามนางก็

เห็นอี๋หนิงเดินเข้ามาเปลือกตาของฮูหยินผู้เฒ่า

เลิกขึ้น “ดีใจอะไรเยี่ยงนั้น พี่ชายสามของเจ้าส่ง

เจ้ากลับมาหรือ”

อี๋หนิงผงกศีรษะ เดินไปนั่งข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า

หลัว เมื่อเห็นนางกำลังสวดมนต์ก็พลันนิ่งไป

พี่สะใภ้ใหญ่ก็ชอบสวดมนต์ ตั้งแต่ลู่เจียหรันสามี

ของนางเสียชีวิตก็เอาแต่สวดมนต์ทั้งวัน ดังนั้นพอ

นางได้ฟังบทสวดมนต์นานวันเข้าจึงสามารถท่อง

ออกมาได้ ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวกำลังอ่านบทสวดวัชร

ปรัชญาปารมิตาสูตร

เริ่มแรกที่รู้ว่าลู่เจียเสวียสังหารนางก็บังเกิดความ

เคียดแค้น ไม่อาจปล่อยวาง มองเขาวางท่ากราบ

ไหว้ตนอย่างไม่แยแส เมื่อเห็นเขายิ่งนับวัน

ยศถาบรรดาศักดิ์ก็ยิ่งสูงขึ้น เห็นวันที่ไม่มีผู้ใด

สามารถทำร้ายเขาได้อีก นางก็สุดทานทน

อยากจะออกไปแก้แค้นด้วยตนเอง ทว่าเมื่อสวด

มนต์ไปเรื่อย ๆนานสิบกว่าปี นางก็สงบลงไม่น้อย

ถึงอย่างไรนางก็ไม่สามารถสังหารลู่เจียเสวียได้

แม้จะได้เกิดใหม่เป็นคนอีกครั้งแล้ว แต่ก็ยังไร้ซึ่ง

หนทาง

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเห็นนางซบตัวลงบนโต๊ะด้านข้าง

มองบทสวดในมือตนก็ยิ้มพลางลูบผมของนาง

“เป็นอันใดไป เมื่อครู่ไม่ใช่ว่ายังดีใจอยู่หรอกหรือ

พี่ชายสามเพิ่งจะส่งแบบอักษรมาให้เจ้า อยากให้

เจ้าฝึกคัด พี่ชายใหญ่เจ้ายังส่งชุดตุ๊กตาแก้วมาให้

เจ้าหลายตัว ไปดูสิว่าน่าสนุกหรือไม่”

ทันทีที่อี๋หนิงเงยหน้าก็เห็นตุ๊กตานำโชคขนาด

ใหญ่ถึงเล็กวางเรียงรายอยู่บนชั้นข้างหน้าต่าง

โดยทั่วไปตุ๊กตามักจะปันจากดิน ทว่าตุ๊กตา

เหล่านี้กลับขึ้นรูปจากแก้ว เป็นผลึกใสภายใต้

แสงแดดสาดส่อง แน่นอนว่าราคาย่อมไม่ธรรมดา

โต๊ะด้านข้างมีแบบอักษรวางอยู่หลายแผ่น มอง

ลายมือแล้วน่าจะเป็นหลัวเซิ่นหย่วนลงมือเขียน

ด้วยตนเอง ผลงานประณีตเรียบร้อยจัดเข้าเล่ม

เป็นระเบียบ เพียงพอจะทำเป็นหนังสือเล่มหนึ่ง

“ท่านย่า ข้าไม่เล่นตุ๊กตา ข้าจะไปฝึกคัดอักษร

ก่อน ไม่เช่นนั้นเมื่อพี่ชายสามกลับมาจะลงโทษ

ข้าได้” อี๋หนิงลุกขึ้นและหยิบแบบอักษรเดินไปยัง

ห้องหนังสือ

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมองแผ่นหลังของอี๋หนิง ยิ้มพลาง

โคลงศีรษะ ก่อนจะหันไปมองสวีมามาครั้งหนึ่ง

สวีมามาก้มศีรษะยิ้ม “บัดนี้เหมยเจี่ยเอ๋อร์ของ

พวกเรารู้ว่าสิ่งใดดีสิ่งใดไม่ดีแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวผงกศีรษะ “นับวันนางก็ยิ่งรู้

ความ ส่วนคนที่เคยรู้ความ นานไปกลับยิ่งไม่ได้

เรื่อง เรื่องยามบ่ายที่โถงบุปผา เจ้าส่งคนไปบอก

กล่าวเฉินซื่อแล้วหรือยัง”

สวีมามาเอ่ย “บ่าวบอกอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว

เจ้าค่ะ”

“แต่ไหนแต่ไรอี๋อวี้นิสัยหยิ่งทะนง เกรงว่าคงไม่

ถูกใจคุณชายของท่านรองเจ้าเมืองตระกูลหลิว

แต่กลับชมชอบคนแบบเฉิงหลางยิ่งนัก” สีหน้า

ของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเรียบเฉย “เจ้าเอาปั้าย

ประจำตัวข้าไปเชิญฮูหยินหลิวมาชมการแสดง

ตอนต้นเดือนแปด หากไม่จัดการเรื่องนี้ให้

เรียบร้อย อี๋อวี้ไม่มีทางยอมตัดใจแน่”

สวีมามารับคำแล้วถอยออกไป

เมื่อเฉินหลันรู้เรื่องที่เกิดในโถงบุปผาเมื่อช่วงบ่าย

ก็โกรธจัด สาวใช้และหญิงชราในห้องต่างล่าถอย

ออกไป หลัวอี๋อวี้คุกเข่าอยู่เบื้องหน้านางหยาดนํ้า

ตาร่วงรินไม่ขาดสาย เฉินหลันโกรธจนมือไม้สั่น

ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้เอ่ยด้วยนํ้าเสียงเคร่งขรึม

“บัดนี้เจ้าเก่งกาจแล้ว ที่สอนให้เจ้าเรียนรู้

กฎระเบียบลงท้องสุนัขไปหมดหรืออย่างไร! แม้

คุณชายรองเฉิงจะมีความสัมพันธ์กับตระกูลเรา

ทว่าการกระทำของเจ้ากำลังทำให้ผู้อื่นขบขัน!

ผู้ใดสั่งให้เจ้าไปมาหาสู่กับลูกอนุนั่น เจ้าถือตน

เป็นสตรีสูงศักดิ์ เป็นบุตรีสายตรงแต่กลับไม่รู้จักดู

ว่าตนมีศักดิ์ศรีนั้นหรือไม่ นางไม่รู้จักกฎระเบียบ

คอยสนับสนุนให้ท้ายเจ้า แต่เจ้าก็ฟังวาจาไร้สาระ

ของนางหรือ”

หลัวอี๋อวี้เม้มริมฝีปาก กล่าวทั้งนํ้าตา “อี๋เหลียน

ไม่ใช่บุตรสายตรงก็จริงทว่านางอ่อนโยน

เรียบร้อย มีสายสัมพันธ์อันดีกับข้า เรื่องนี้ไม่ใช่

เพราะนางยุแยงข้า แต่เป็นข้าเองที่อยากลองดูสัก

ครั้ง ท่านไม่ได้กล่าวหรอกหรือว่าเรื่องต่าง ๆ หาก

ไม่ลองดูจะรู้ได้อย่างไร…”

เฉินหลันโมโหจนพูดไม่ออก ทันทีที่ได้ยินหลัวอี๋อวี้

ต่อปากต่อคำก็หยิบม้วนหนังสือที่อยู่ข้างมือขึ้นมา

หมายจะตี

สาวใช้ใหญ่ข้างกายรีบเข้ามาห้าม “ฮูหยิน ตีไม่ได้

นะเจ้าคะ คุณหนูโตขนาดนี้แล้ว!”

“นางทำลายชื่อเสียงของตระกูลเฉิน ข้าไม่ตีนาง

จนตายก็ถือว่าปรานีนางมากแล้ว!” เฉินหลันชี้ไป

ที่หลัวอี๋อวี้ “เจ้ายังกล้าต่อปากต่อคำกับข้า ข้าขอ

ถามเจ้า คุณชายของท่านรองเจ้าเมืองตระกูลหลิว

ไม่ดีอย่างไร ถึงทำให้เจ้าต้องทำเรื่องพรรค์นี้

ออกมา!”

หลัวอี๋อวี้ไม่เคยถูกมารดาต่อว่าด้วยถ้อยคำรุนแรง

เช่นนี้มาก่อน นางพูดทั้งนํ้าตา “แล้วเขามีดี

อย่างไร เป็นแค่บุตรชายของท่านรองเจ้าเมืองเล็ก

ๆเมืองหนึ่ง คราก่อนข้าเห็นเขา…ไม่ว่าจะเป็น

รูปลักษณ์ การศึกษา หรือความสามารถ เขาจะ

เทียบกับพี่ชายเฉิงหลางได้อย่างไร!”

เฉินหลันฟังถึงตรงนี้ก็ยิ่งอยากตีหลัวอี๋อวี้จนทำให้

หลัวอี๋ซิ่วที่อยู่ด้านข้างตกใจ แม้นางจะไม่ชอบ

พี่สาวเท่าไรนัก แต่ก็ยังพุ่งตัวออกไปคุกเข่าขอร้อง

แทนหลัวอี๋อวี้ ขณะที่ในห้องกำลังวุ่นวาย สาวใช้ก็

เข้ามารายงานว่าคุณชายใหญ่กับคุณชายรองมา

คารวะเฉินซื่อ

หลัวซานหย่วนเพิ่งเดินเข้ามาก็กล่าวว่า “ท่านแม่

ท่านอย่าเพิ่งด่วนตีอี๋อวี้ อันที่จริงความคิดของข้า

ก็ไม่ได้ต่างจากอี๋อวี้เท่าไรนัก ท่านรองเจ้าเมือง

ตระกูลหลิวเป็นเพียงขุนนางระดับห้า แม้

บุตรชายคนเดียวของเขาจะขยันพากเพียร แต่ก็

ไม่ผ่านการสอบคัดเลือก แต่เฉิงหลางมากด้วย

ความสามารถเส้นทางในภายภาคหน้ายาวไกลไร้

ขีดจำกัด”

หลัวหวยหย่วนรู้ว่าน้องชายของตนหัวสมองไม่

ซับซ้อน จึงชำเลืองมองเขาครั้งหนึ่งเพื่อให้เขาหุบ

ปาก

“ท่านแม่กำลังเกลี้ยกล่อมน้องสาว เจ้าเข้าไป

วุ่นวายทำไม”หลัวหวยหย่วนประคองหลัวอี๋อวี้

ขึ้น หลัวอี๋อวี้ซบบนร่างพี่ชาย ร้องไห้จนเอื้อนเอ่ย

วาจาไม่ออก หลัวหวยหย่วนกล่าวว่า “อี๋อวี้ เจ้ารู้

ภูมิหลังของเฉิงหลางหรือไม่”

หลัวอี๋อวี้ส่ายศีรษะ หลัวหวยหย่วนจึงเอ่ยเสียงตํ่า

เบา “เฉิงหลาง…เดิมเขาเป็นบุตรที่ถือกำเนิดจาก

อนุ”

แม้แต่เฉินหลันก็ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน นาง

นั่งหลังตรง คิ้วขมวดมุ่น “ในเมื่อเป็นบุตรอนุ

แล้วเปลี่ยนมาเป็นบุตรสายตรงได้อย่างไร”

หลัวหวยหย่วนจึงเอ่ยต่อ “เคราะห์ดีที่เฉิงหลางมี

ท่านน้าดี ลู่เจียเสวียหลังจากลู่เจียเสวียได้รับการ

แต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหาร ก็ให้ตระกูลเฉิงยก

ฐานะของพี่สาวร่วมบิดาของตนขึ้นเป็นภรรยา

เอก ทว่าชาติกำเนิดของพี่สาวร่วมบิดาของเขาตํ่า

ต้อยเกินไป จึงให้อิงกั๋วกงซื่อจื่อรับพี่สาวร่วมบิดา

เขาเป็นน้องสาว ถึงได้ขึ้นเป็นภรรยาเอกอย่าง

สมเหตุสมผล เฉิงหลางในวัยเยาว์มักถูกพี่ชายสาย

ตรงรังแก กล่าวได้ว่าชีวิตในช่วงนั้นน่าสงสารยิ่ง

นัก ทว่าต่อมายามพี่ชายสายตรงสองคนนั้นพบ

เขาก็ราวกับหนูเห็นแมวอย่างไรอย่างนั้น…รู้

หรือไม่ว่าเฉิงหลางปฏิบัติต่อพี่ชายสายตรงสอง

คนนั้นอย่างไร”

นํ้าเสียงหลัวหวยหย่วนตํ่าลง “พี่ชายสายตรงสอง

คนนั้นของเขาคนหนึ่งแต่งกับบุตรสาวของสือเจีย

เมืองทงโจว แต่นางกลับปั่วยออด ๆแอด ๆ ยังไม่

ทันถึงปีก็จากไป ส่วนอีกคนแต่งกับบุตรสาวอนุ

ของขุนนางในสำนักสารบรรณกลาง เมืองซานซี

บุตรสาวอนุผู้นี้ขาพิการ แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้า

กล่าวสิ่งใด…”

หลัวอี๋อวี้พูดด้วยนํ้าตานองหน้า “เช่นนั้น…

เช่นนั้นแล้วอย่างไร ถึงชาติกำเนิดเขาจะไม่

เหมาะสม ข้า…ข้าก็ไม่เปลี่ยนใจ”

หลัวหวยหย่วนมองน้องสาวที่ไร้ความเกรงกลัวใด

ๆ ก็ได้แต่ทอดถอนใจ“ช่างเถิด ชาติตระกูลของ

พวกเราก็ไม่เลว ท่านพ่อเป็นขุนนางใหญ่ขั้นสาม

ทั้งยังมีตระกูลของท่านตาคอยสนับสนุน ไม่ใช่ว่า

เจ้าจะไม่คู่ควรกับเฉิงหลางหากเจ้าชอบพอเขาถึง

ขั้นนั้นจริง ก็ขอให้ท่านแม่ลองดูสักครั้งเถิด”

เฉินซื่อมองลูกชายที่กำลังมองนาง จากนั้นก็โบก

มือ “ท่านย่าเจ้าปฏิเสธแล้ว นอกจากนี้ตระกูลเฉิง

ก็ซับซ้อนนัก ถึงแม้อวี้เจี่ยเอ๋อร์จะเฉลียวฉลาด

ทว่าแต่ไหนแต่ไรก็มีนิสัยแข็งกร้าวหยิ่งทะนง แล้ว

จะเหมาะสมได้อย่างไร”โทสะของนางบรรเทาลง

แล้ว จึงเรียกสาวใช้ให้ประคองหลัวอี๋อวี้กลับห้อง

ไปพักผ่อน “เจ้ากลับไปใคร่ครวญให้ดี พรุ่งนี้ข้า

ค่อยคุยกับเจ้าอีกครั้งซิ่วเจี่ยเอ๋อร์ เจ้ากลับไปเป็น

เพื่อนพี่สาวเจ้า”

หลัวอี๋อวี้ซับนํ้าตา หัวใจเย็นเยียบดุจขี้เถ้าที่ดับ

มอด นางไม่พูดสิ่งใดอีก คำนับก่อนจะออกไปจาก

ห้องเฉินซื่อ

เฉินซื่อดึงลูกชายทั้งสองให้นั่งลง ไต่ถามเรื่องการ

เรียนของพวกเขาแต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยกังวลกับ

ผลการเรียนของหลัวหวยหย่วน แต่หลัวซานหย่

วนกลับเอื่อยเฉื่อยไปเล็กน้อย นางไถ่ถามอยู่

หลายประโยคทั้งยังลดเสียงเอ่ยถึงหลัวเซิ่นหย่วน

“…แม้พวกเจ้าสามคนจะเป็นพี่น้องกันทว่า

หลัวเซิ่นหย่วนเป็นบุตรชายคนโตของอนุบ้านรอง

เป็นคนละครอบครัวกับพวกเรา ไม่รู้ว่าเหตุใด

บัดนี้ฮูหยินผู้เฒ่าถึงปฏิบัติต่อเขาอย่างใกล้ชิด

สนิทสนมอย่าถือโทษหากแม่ต้องกล่าวถ้อยคำ

เย็นชาสักประโยค ในภายหน้าตระกูลหลัว

สามารถมีขุนนางใหญ่ในราชสำนักได้เพียงคน

เดียว คนที่เหลือต้องยอมล่าถอยหวยหย่วน ท่าน

พ่อของเจ้าให้ความสำคัญกับเจ้า แม้แต่ฮูหยินผู้

เฒ่าก็ยังกล่าวชื่นชมเจ้า เจ้าต้องขยันหมั่นเพียรให้

มาก”

หลัวซานหย่วนลุกขึ้นเอ่ย “ผลการเรียนของข้าไม่

โดดเด่น ทว่าพี่ใหญ่เฉลียวฉลาดยิ่งนัก มักได้

รับคำชมจากอาจารย์เสมอ นับว่ามีชื่อเสียง

พอสมควรในเมืองเปั่าติ้งนี้ ท่านแม่ไม่ต้องเป็น

ห่วง นอกจากนี้แม้พี่สามจะเข้าเรียน แต่ก็ไม่เคย

มีผลงานโดดเด่น ท่านแม่ไม่ต้องกังวลไป”

เฉินซื่อฟังถึงตรงนี้ก็โล่งอก ผงกศีรษะให้ทั้งสอง

คนรีบกลับไปพักผ่อน