พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 155

กลางดึกลู่เจียเสวียยังไม่พักผ่อน เย่เหยียนกำลัง

รายงานความคืบหน้าของสถานการณ์ในต้าถงให้

เขาฟัง

“องครักษ์เสื้อแพรเข้าจับกุมเจิงอิ้งคุน เขาไม่ได้

ขัดขืนแต่อย่างใด เขามีพรรคพวกในซานซีจำนวน

มาก ในต้าถงขุนนางฝั่ายบู๊มากกว่าเจ็ดส่วนเป็น

ลูกน้องหรือสหายรักของเขา เรื่องนี้พัวพันเป็นวง

กว้าง คนเหล่านี้ถูกคุมตัวขึ้นรถคุมขังเพื่อส่งมายัง

เมืองหลวงแล้ว แต่ท่านบอกว่าอยากจะให้ล่าช้า

ไปอีกสองวัน ดังนั้นข้าน้อยจึงไม่รู้ว่าควรนำตัวไป

ไว้ที่ใดจึงจะเหมาะสมที่สุด…”

“ที่ด้านหลังเขาวัดต้าฉือมีเรือนอยู่หลายหลัง เดิม

ข้าตั้งใจสร้างไว้เพื่อเป็นที่เก็บอาวุธยุทโธปกรณ์

เจ้านำคนเหล่านี้ไปไว้ที่นั่นชั่วคราว” ลู่เจียเสวียก

ล่าว “อีกสองวันข้าค่อยคุมตัวไปส่งด้วยตัวเอง”

เย่เหยียนประสานมือรับคำ ตะเกียงน้ำมันภายใน

ห้องเหลือแสงไฟขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียว เผาไหม้

จนถึงแกนกลางแล้ว แสงค่อยๆ สลัวลง

ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปในห้องหนังสือของผู้

บัญชาการเพื่อดึงไส้ตะเกียงขึ้น ลู่เจียเสวียกำลัง

เพ่งมองแผนที่ที่อยู่เบื้องหน้าอย่างตั้งใจ ราวกับ

กำลังครุ่นคิดบางสิ่ง แต่ก็ดูคล้ายไม่ได้คิดสิ่งใด

เหล่าผู้ใต้บัญชาต่างไม่กล้าขยับกาย กลั้นลม

หายใจรอคำสั่งต่อไปของลู่เจียเสวีย

เขาเคาะตราพยัคฆ์ที่อยู่ในมือกับขอบโต๊ะ

นี่คือสิ่งที่ใช้โยกย้ายกองกำลังทหารนับพันนับ

หมื่น ทว่าเมื่ออยู่ในมือเขาก็ดูราวกับเป็นของเล่น

ของเด็กน้อย

เพียงเคาะลงบนขอบโต๊ะเบาๆ ทว่ากลับทำให้

หัวใจของผู้ที่ได้ยินแน่นตึงขึ้นทุกขณะ

“ใช่แล้ว ยังมีวัดต้าฉือ…คราก่อนที่ให้เขาช่วย

ทำนายโชคชะตา คำทำนายนับว่าแม่นยำนัก”

ลู่เจียเสวียหลับตา เอนกายพิงกับพนักเก้าอี้

“บอกเขาสักคำ วันหลังข้าจะพาคนไปเยี่ยมด้วย

ตนเอง ให้เขาเตรียมตัวไว้”

เย่เหยียนรับคำอีกครั้ง เขาติดตามลู่เจียเสวียมา

นานหลายปี เข้าใจจิตใจของอีกฝั่ายอย่างทะลุปรุ

โปร่ง

ด้านนอกมีสาวใช้เข้ามารายงาน โดยปกติแล้ว

เวลานี้สาวใช้จากเรือนด้านในจะไม่สามารถเข้ามา

ได้ ทว่าลู่เจียเสวียกลับให้คนรีบปล่อยตัวนางเข้า

มา สาวใช้ยอบกายลงแล้วกล่าว “นายท่านโหว

แม่นางท่านนั้นนางดูไม่ค่อยสบาย…บ่าวเห็นนาง

คล้ายไม่ได้นอน บ่าวถามอะไร นางก็ไม่ยอมตอบ

ท่านว่าควรทำเช่นไรดีเจ้าคะ”

“นางไม่สบายหรือ”

ลู่เจียเสวียขมวดคิ้วมุ่น จากนั้นจึงเอ่ย “ข้าจะไปดู

พร้อมกับเจ้า”

บ่าวรับใช้ปรี่เข้าสวมเสื้อคลุมหนังกระรอกให้เขา

อย่างรวดเร็ว ลู่เจียเสวียหันกลับไปปรายตามอง

ก่อนกล่าวอย่างชั่งใจ “พวกเจ้าออกไปก่อน”

จากนั้นจึงก้าวยาวๆ ไปจากห้องหนังสือ

เย่เหยียนกับท่านรองแม่ทัพสบตากัน ก่อนจะพา

กันออกไปจากห้องหนังสือ ทั้งสองคนเดินไปตาม

เฉลียงทางเดิน เย่เหยียนอดเอ่ยถามไม่ได้ “ท่าน

จำได้หรือไม่ว่าท่านผู้บัญชาการไร้คนข้างกายมา

นานเท่าไรแล้ว…คราก่อนที่เชียนเหนียนมีคน

ต้องการเอาใจท่านผู้บัญชาการจึงมอบม้าผอมห

ยางโจวที่เชี่ยวชาญการบรรเลงคงโหว[1]มาให้

ทว่าท่านเหมือนจะเก็บไว้ไม่กี่เดือนก็ส่งต่อไปเสีย

แล้ว”

รองแม่ทัพกดเสียงต่ำ “ยามที่ท่านผู้บัญชาการอุ้ม

คนเข้ามามีเสื้อคลุมปิดบังอยู่ ทว่าข้าลอบมองไป

ครั้งหนึ่ง แม้จะเป็นสิบม้าผอมหยางโจวก็มิอาจ

หาญเทียบคนผู้นั้นได้”

เย่เหยียนอ้าปากค้าง “เจ้ากล่าวเสียมีลับลมคมใน

งดงามถึงเพียงนั้นเลยหรือ”

รองแม่ทัพยิ้มพลางโคลงศีรษะอย่างภูมิใจ “ข้า

ติดตามท่านผู้บัญชาการมานับสิบปี ในช่วงแรก

ข้างกายท่านผู้บัญชาการมีสาวงามมากมาย แต่ก็

ไม่เคยพบว่าท่านให้ความสำคัญกับผู้ใดเช่นนี้มา

ก่อน บางทีคนผู้นี้อาจต่างออกไป ไม่แน่ว่าไม่กี่

เดือนหลังจากนี้ พวกเราอาจจะมีโหวฮูหยินแล้ว”

เย่เหยียนหัวเราะ “หากมีโหวฮูหยินจริงข้าย่อมดี

ใจ กิจการของท่านผู้บัญชาการยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้

แต่ไร้ทายาทสืบสกุล เช่นนั้นคงต้องให้หลานจาก

เครือญาติมารับสืบทอดต่อ นั่นจะไม่ถือเป็นการ

ปล่อยให้พวกเขาชุบมือเปิบหรอกหรือ” เย่เหยียน

คิดเสมอว่ามีเพียงสายเลือดของท่านโหวเท่านั้นที่

คู่ควรกับการรับตำแหน่งบรรดาศักดิ์นายท่านโหว

แห่งจวนหนิงหย่วนโหว

“ทั้งข้าและเจ้าอย่าเพิ่งคิดไปไกล ไม่แน่ว่าท่านผู้

บัญชาการอาจเพียงต้องการหาอะไรแปลกใหม่

เท่านั้น” เมื่อรองแม่ทัพเห็นว่าผ่านประตูจันทรา

ใกล้จะถึงกำแพงบังรัศมีแล้วจึงกล่าว “หากอยาก

แต่งรับโหวฮูหยินจริงก็ควรหาแม่สื่อไปส่งเทียบ

ขอตามประเพณี ทว่าท่านผู้บัญชาการกลับซ่อน

คนไว้ในจวน นางจึงน่าจะเป็นเพียงม้าผอม

เท่านั้น”

ทั้งสองคนพูดคุยพลางเดินจากไปไกล

อี๋หนิงกุมท้องน้อย นอนขดตัวอยู่บนเตียง ท้อง

ส่วนล่างราวกับถูกใบมีดกรีดกวน ทั้งร่างท่วมไป

ด้วยเหงื่อเย็น ความรู้สึกอยากอาเจียนเข้าจู่โจม

เป็นระลอก

อาการปวดระดูเป็นโรคเก่าของนาง เดิมรักษา

บำรุงมานานกว่าหนึ่งปี อาการจึงดีขึ้นมาบ้าง แต่

ไม่รู้เพราะเหตุใดบัดนี้จึงกำเริบขึ้นอีกครั้ง หากอยู่

ในจวน ชิงชวี่คงไปต้มยา ส่วนเจินจูก็จะทำเตาอุ่น

พกเพื่อสร้างความอบอุ่นที่ท้องให้นาง พี่ชายสาม

เองก็คงเอาใจใส่นางเป็นพิเศษ เพียงนางมีอาการ

ปวดหัวเป็นไข้เล็กน้อย เขายังกังวลราวกับห่วงใย

เด็กเล็กๆ เขามักรู้สึกว่าปกตินางไม่ค่อยฟังความ

ชอบกินของเย็น บางครั้งก็ผล็อยหลับระหว่าง

อ่านหนังสือในห้องหนังสือโดยไม่ได้ห่มผ้าจน

เจ็บปั่วย ดังนั้นทันทีที่รู้ว่านางไม่สบาย หัวคิ้วเขา

จะขมวดมุ่น หลังจากนั้นจะคอยเฝั้าตรวจตราดู

นางกินยาและอาหาร

เวลาไม่สบายมักเป็นช่วงที่คนเราอ่อนแอมากที่สุด

หลัวอี๋หนิงเริ่มคิดถึงตระกูลหลัวอย่างไม่อาจ

พรรณนา คิดถึงหลัวเซิ่นหย่วน หรือกระทั่งจวน

อิงกั๋วกง

สำหรับจวนหนิงหย่วนโหว ที่นี่ไม่ใช่บ้านของนาง

มาเนิ่นนานแล้ว ความคุ้นเคยที่มีต่อคนเหล่านั้น

สูญหายไปนานแล้ว

อาจเป็นเพราะความเจ็บปวดรุนแรง อี๋หนิงจึงเริ่ม

คิดฟุั้งซ่าน

สาวใช้มาดูนางสองครั้ง แต่ก็อับจนหนทาง ทำได้

เพียงต้มน้ำร้อนให้นาง จากนั้นจึงรีบไปรายงาน

ลู่เจียเสวีย

เมื่อลู่เจียเสวียมาถึงก็ถอดเสื้อคลุมส่งให้สาวใช้

เขาแหวกม่านเดินเข้าไปในเตียงเชียงกง นั่งลงข้าง

เตียงแล้วกอดนางไว้ในอ้อมแขน สติสัมปชัญญะ

ของอี๋หนิงเลือนราง ไม่รู้ว่าผู้ใดกอดนางไว้ นาง

เพียงได้กลิ่นที่ทั้งคล้ายแปลกหน้าและคุ้นเคยเข้า

โอบล้อมรอบกาย

“รู้สึกไม่สบายท้องน้อยหรือ” สาวใช้ที่ไปรายงาน

ที่ห้องหนังสือไม่สามารถพูดอะไรมากได้ เพราะ

เห็นว่าที่นั่นมีคนมาก แต่แท้จริงเพียงสาวใช้ปราด

ตามองก็รู้ว่าอี๋หนิงเป็นอะไร ลู่เจียเสวียคาดไม่ถึง

ว่าร่างกายของนางในตอนนี้จะย่ำแย่ถึงเพียงนี้

ชาติภพก่อน แม้แต่ปวดหัวเป็นไข้ หลัวอี๋หนิงก็ไม่

เคยมีอาการ เขาโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน ก่อน

จะวางมือบนท้องน้อยของนางเพื่อช่วยสร้างความ

อบอุ่น

เขาบังเกิดความรู้สึกอิ่มเอมที่ได้ดูแลนาง นี่

แตกต่างจากในอดีต หลัวอี๋หนิงในอดีตมีใจพึ่งพา

เขา เขาจึงถือหลัวอี๋หนิงเป็นภรรยาที่ต้องคอย

ปกปั้องดูแลให้ดี ทว่าหลัวอี๋หนิงในยามนี้มีจิตใจ

แข็งแกร่งไร้ใดเปรียบ มีเพียงช่วงเวลาที่นางไม่

สบายเท่านั้นจึงจะซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา

โดยไม่ดิ้นรนขัดขืน

ลู่เจียเสวียสัมผัสเท้าของนางก็พบว่ายังคงเย็นอยู่

เขาจึงพลิกตัวขึ้นไปบนเตียง ก่อนจะดึงนางเข้ามา

ไว้ในอ้อมแขน

สติของอี๋หนิงไม่แจ่มชัด นางสัมผัสได้ถึงความ

อบอุ่นของมือใหญ่จึงพึมพำออกมา “พี่ชายสาม

…”

มือใหญ่ของลู่เจียเสวียเปลี่ยนเป็นกำแน่น มุมปาก

ผุดรอยยิ้มเย็น หากไม่ใช่เพราะหลัวเซิ่นหย่วน

เป็นพี่ชายของนาง การที่แต่งรับนางเป็นภรรยาก็

เป็นเพราะเหตุการณ์คับขันบีบบังคับ เขาต้อง

สังหารหลัวเซิ่นหย่วนเป็นแน่

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะก้มศีรษะ

ประทับจุมพิตเบาๆ บนริมฝีปากนาง

ภรรยาของเขา ยามนี้กลับมาแล้ว

จิตใจที่แห้งแล้งค่อยๆ ถูกชโลมให้ชุ่มชื้น อ่อนโยน

ขึ้นมาเล็กน้อย

หลัวเซิ่นหย่วนให้คนส่งฮูหยินหยางกลับ ก่อน

หน้านั้นยังสั่งกำชับนางว่าจะให้เรื่องนี้แพร่งพราย

ออกไปไม่ได้โดยเด็ดขาด

ฮูหยินหยางตระหนักดี

เรื่องนี้นางตกลงกับเซี่ยอวิ้นไว้แล้ว

เซี่ยอวิ้นยืนอยู่ข้างประตูห้องหนังสือของหลัวเซิ่น

หย่วน นี่เป็นครั้งแรกที่นางมาเยือนตระกูลหลัว

ภายในห้องหนังสือของเขาเลี้ยงเต่าตัวใหญ่ไว้สอง

ตัว เห็นได้ชัดว่าได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เต่าตัว

ใหญ่ว่ายน้ำไปมา กินปลาตัวเล็กและกุ้งตัวน้อย

บางครั้งก็จะหยุดพักผ่อนอยู่ใต้ภูเขาจำลอง

เคลื่อนไหวเนิบช้า กระดองเต่าแวววาว เพราะรู้

ว่าไม่มีทางถูกกินจึงได้ใช้ชีวิตอย่างสบายอารมณ์

เซี่ยอวิ้นรู้สึกว่าหลัวเซิ่นหย่วนเป็นคนประเภทเฉย

ชาต่อความรู้สึก ไม่เหมือนกับคนที่มีเวลาว่างมา

เลี้ยงเต่า

คราแรกที่นางได้พบหลัวเซิ่นหย่วน อันที่จริงนาง

ก็รู้สึกว่าเขาไม่ได้มีสิ่งใดเป็นพิเศษ เขายืนอยู่ข้าง

กายใต้เท้าซุนนิ่งเงียบ สงวนวาจา ยามนั้นผู้อื่น

บอกนางว่าซุนฉงวันเป็นสาวงามที่มีชื่อเสียงโด่ง

ดัง นางยังรู้สึกดูแคลนอย่างยิ่ง คุณหนูในห้องหับ

เรือนในที่เปราะบางอ่อนแอพรรค์นั้น เพียงท่อง

บทกลอนที่พรรณนาถึงความรักได้ไม่กี่ประโยคก็

มีชื่อเสียงเสียแล้ว

ดังนั้นนางจึงเจตนาใช้โคมปริศนามาสร้างความ

ลำบากให้กับซุนฉงวัน ทว่าเขากลับลุกขึ้นช่วยซุน

ฉงวันแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างง่ายดาย เขา

โต้ตอบได้อย่างน่าอัศจรรย์ ท่วงท่าโอบอ้อมอารี

ราวกับนางเป็นเพียงเด็กน้อยที่ชอบก่อความ

วุ่นวายโดยไร้เหตุผล

ยามนั้นเซี่ยอวิ้นยังไม่ยอมจำนน น้ำเสียงแฝงแวว

เชือดเฉือน ‘ท่านลุงซุน ผู้ที่กำลังกล่าววาจาอยู่

เป็นญาติของท่านหรือ’

ใต้เท้าซุนยิ้มพลางกล่าวกับนาง ‘มิใช่ว่าเจ้าพบ

อยากพบจ้วงหยวนเยาว์วัยมาโดยตลอดหรือ คน

ผู้นี้ก็คือเขา’

เซี่ยอวิ้นดึงความคิดกลับมา เดินไปมาอยู่หน้า

ประตูชั่วครู่จึงเอ่ย “ผู้ที่จับนางไปน่าจะไม่ใช่พวก

โจรชั่ว ท่านไปล่วงเกินขุนนางใหญ่คนใดไว้หรือ

ถึงทำให้นางถูกจับตัวไป ข้ารู้ว่าท่านห่วงน้องสาว

คนนี้มาก เมื่อนางถูกจับตัวไป ท่านย่อมร้อนรน

หากท่านต้องการความช่วยเหลือตรงจุดใด ท่าน

สามารถมาหาข้าได้…”

ทว่าเขากลับนั่งพิงพนักเก้าอี้ ปิดตาพักผ่อนราว

กับไม่ได้ยิน

เซี่ยอวิ้นอดตะโกนเรียกเขาเสียงสูงไม่ได้

“หลัวเซิ่นหย่วน!”

หลัวเซิ่นหย่วนลืมตาขึ้น เหลือบมองนางปราด

หนึ่งก่อนปิดตาลงอีกครั้ง “เหตุใดเจ้าจึงยังไม่ไป

อีก”

ในมือเขามีสิ่งของที่ฮูหยินหยางมอบให้ เป็นต่างหู

ข้างหนึ่งที่อี๋หนิงสวมยามที่ออกจากจวน เขาเคย

บอกอี๋หนิงว่า หากตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายก็

ให้ทิ้งต่างหูไว้ข้างหนึ่งเป็นความหมายว่าไร้

อันตรายถึงชีวิต คาดไม่ถึงว่านางจะยังจดจำได้

นางตัดสินใจตามลู่เจียเสวียไป ยังจะไร้อันตราย

ถึงแก่ชีวิตได้อย่างไร อันที่จริงที่นางทำเช่นนี้

เพราะไม่ต้องการให้เขาเป็นกังวลเท่านั้น

สติสัมปชัญญะของหลัวเซิ่นหย่วนย้ำเตือนเขา

อย่างกระจ่างชัดยิ่งกว่าสิ่งใด ว่าเขาต้องตัดสินใจ

อย่างสุขุมเยือกเย็น

“หากท่านต้องการความช่วยเหลือจากข้า…”

เซี่ยอวิ้นเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มละมุน กล่าวสำทับ

อีกครั้ง

หลัวเซิ่นหย่วนส่ายศีรษะ “เจ้ากลับไปเถิด”

เขาคลุมเสื้อกันลม ก่อนเดินออกไปด้านนอก “ไป

รายงานจวนอิงกั๋วกงว่าข้าต้องการพบท่านอิงกั๋ว

กง”

เรื่องนี้ควรบอกกล่าวเว่ยหลิง เขาเป็นบิดาของอี๋ห

นิง ที่สำคัญในมือยังกุมกองกำลังทหาร

ทว่าเว่ยหลิงไม่อาจตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์กับลู่เจียเส

วียได้ การที่หลัวเซิ่นหย่วนบอกกล่าวเขาเพราะ

ต้องการกำลังสนับสนุน หากเกิดเหตุการณ์ไม่

คาดคิดจริง เว่ยหลิงอาจร่วมเสริมทัพให้ตนได้

เพราะอยากจะดึงดูดความสนใจของเขา ลู่เจียเส

วียจึงใช้การฟั้องร้องล่อเสือออกจากภูเขา ขุนนาง

ที่ฟั้องร้องเขามีจำนวนมากขึ้นทุกขณะ ทว่าเขา

ไม่ได้กังวล ฮ่องเต้ไว้วางใจและให้ความสำคัญกับ

เขามาก หากไร้หลักฐานแน่ชัด ต่อให้ขุนนางจะ

ก่นด่าอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้นเขาเองก็

มีวิธีรับมือ

บุรุษเกลียดแค้นการถูกแย่งชิงภรรยามากที่สุด

ลู่เจียเสวียแย่งตัวหลัวอี๋หนิงไป แท้จริงแล้วมี

จุดประสงค์อย่างไรต่อนาง…

สีหน้าของหลัวเซิ่นหย่วนสงบนิ่ง ทว่าในหัวใจ

ปันปั่วนทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ต่างหูของ

อี๋หนิงถูกบีบจนแทบจมหายลงไปในฝั่ามือเขา คน

ที่เขาปกปั้องดูแลมาอย่างดีถูกผู้อื่นช่วงชิงไป ไม่รู้

เป็นตายร้ายดีอย่างไร

สถานะพี่ชายจอมปลอมนี้ เขาไม่สามารถเป็น

ต่อไปได้อีก เขาอยากจะเป็นสามีที่แท้จริงของ

นาง ไม่อาจยอมให้ผู้อื่นมาทำให้นางต้องแปด

เปือนแม้เพียงเศษเสี้ยว

ขณะที่เขาหันหน้ากลับไป สีหน้าจึงเย็นชาอย่าง

ไม่อาจปกปิด “ไปแจ้งคนผู้นั้น กล่าวว่าพรุ่งนี้ข้า

จะไปพบเขา”

เขาแทบไม่ได้ไปพบคนผู้นั้นแล้ว

ทุกคราที่เจอกันก็ยากจะห้ามไม่ให้เกิดการ

ประลองอันแสนอันตรายและชิงไหวชิงพริบกัน

มีผู้มีความสามารถมากมาย ทว่ามีเพียงไม่กี่คนใน

ใต้หล้านี้ที่สามารถต่อกรกับเขาได้ หลัวเซิ่นหย่วน

คิดก้าวเข้าสู่ทางโลก ดังนั้นจึงต้องฝึกฝนจนเปียม

ด้วยทักษะความสามารถ ส่วนคนผู้นี้เป็นผู้ที่เปียม

ด้วยความสามารถซึ่งปฏิเสธการก้าวเข้าสู่ทางโลก

เลือกแฝงตัวอยู่ในทิวปั่าหุบเขา ยามนี้ถึงเวลาที่

หลัวเซิ่นหย่วนต้องไปพบอีกฝั่ายสักครั้งแล้ว

หลัวอี๋หนิงเจ็บปวดทรมานจนถึงกลางดึก ก่อน

ใกล้รุ่งสางถึงได้ผล็อยหลับไป ทว่าผ่านไปไม่นาน

นางก็ตื่นขึ้น ทั้งร่างแข็งทื่อเพราะสัมผัสได้ว่าตน

กำลังอยู่ในอ้อมกอดของผู้อื่น

ฟั้านอกหน้าต่างใกล้สว่างแล้ว แสงสีขาวรำไรส่อง

ผ่านบานหน้าต่างกระดาษ ห้องที่ประดับตกแต่ง

อย่างหรูหราปรากฏสู่สายตาอย่างเลือนราง นาง

กระทั่งได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของสาวใช้ชรา

ด้านนอกที่กำลังต้มน้ำร้อน หรือเสียงดังสวบสาบ

ของใบไผ่ด้านนอกที่กำลังถูกปัดกวาดด้วยสาวใช้

นอกเหนือจากนี้ กระทั่งเสียงพูดคุยก็ไม่มี

มือใหญ่มือหนึ่งวางอยู่บนท้องน้อยของนาง ฝั่ามือ

อุ่นร้อนกำลังนวดไล้เบาๆ

“ตื่นแล้วหรือ” ยามเขาเอ่ยปาก ริมฝีปากจะไล้

ผ่านผิวของนางอย่างแผ่วเบา กรุ่นไอร้อนนั้นทำ

ให้ร่างนางสั่นสะท้าน มือของเขาออกแรงรัดนาง

และอุ้มนางมาเบื้องหน้าตน นางรีบหดตัวไป

ด้านหลัง

เมื่อสัมผัสได้ถึงการผละออกห่าง เขาก็กล่าวด้วย

รอยยิ้ม “อย่างไรกัน ไม่ได้ตื่นในอ้อมกอดของ

สามีมานานหลายปี รู้สึกกลัวแล้วหรือ”

อี๋หนิงมองแสงตะวันที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง

สำหรับนาง นี่คือภาพบรรยากาศที่ไม่ได้พบเห็น

มานานนับหลายปีแล้วจริงๆ

“ท่านไม่ใช่สามี” หลัวอี๋หนิงได้ยินตนกล่าวขึ้น

——————–

1. คงโหว เครื่องดนตรีชนิดสายของจีน