พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 190

หลัวอี๋หนิงให้บรรดาสาวใช้สาวใช้ชรารอนางอยู่

ตรงนี้ นางกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น สายลมพัด

แทรกผ่านสาบเสื้อทางลำคอ ก่อให้เกิดความรู้สึก

หนาวสะท้าน

นางก้าวไปด้านหน้า พรูลมหายใจก่อนกล่าวเสียง

ต่ำ “นั่นเป็นของคุ้มกายของท่าน จะเก็บไว้ที่ข้า

ไม่ได้”

ลู่เจียเสวียปรายตามองนางอย่างเย็นชา น้ำเสียง

แผ่วเบาระคนเหยียดหยัน “เจ้าเพียง…ละอายใจ

เท่านั้น!”

เมื่อวานทันทีที่เขาได้รับสร้อยลูกประคำที่เฉิง

หลางส่งกลับมาก็รู้สึกโกรธ จะไม่ให้เขาโกรธได้

อย่างไร เขาในเวลานั้นคุกเข่าลงเบื้องหน้านาง

วางสร้อยลูกประคำไว้ในมือนางเพียงหวังให้นาง

แคล้วคลาดปลอดภัยโดยไร้เจตนาอื่น ทว่ายามนี้

ที่นางส่งคืนให้เขามิใช่เพราะอยากจะตัดวาสนา

กับเขาหรือ

วันนี้ลู่เจียเสวียจึงต้องมาหานางให้จงได้ เขาบุก

เข้ามาโดยไม่สนใจการขัดขวางขององครักษ์

ตระกูลหลัว ด้วยเหตุนี้คนของตระกูลหลัวจึงรีบ

วิ่งไปเรียกคนที่หน่วยทหารม้าลาดตระเวนใน

เมืองหลวงเพื่อทำการฟั้องร้องทันที

ทว่าหน่วยทหารม้าลาดตระเวนในเมืองหลวงจะ

กล้าทำอะไรลู่เจียเสวียได้

“หากเจ้าไม่อยากรับไว้ก็ช่างเถิด เหตุใดยังต้อง

ส่งคืนกลับมา” น้ำเสียงเขาเย็นเยียบ เขาก้าวเข้า

ประชิดนางอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางแสงอัสดงต่าง

หูหยกขาวของนางแกว่งไกวเบาๆ นางหลุบตาลง

ด้วยท่วงท่า เปลือกตาราวกับถูกห่อหุ้มด้วยแสง

จากตะเกียงที่เพิ่งจุดขึ้น

“จะโยนทิ้งก็ไม่เป็นไร ในเมื่อข้ามอบให้เจ้าแล้ว

เจ้าคิดว่าข้าขาดแคลนของสิ่งนี้หรือ” ลู่เจียเสวีย

ยิ้มหยัน พูดจบเขาก็เขวี้ยงออกไป สร้อย

ลูกประคำตกลงบนทุ่งหิมะด้านข้าง ท่ามกลาง

แสงสนธยาเช่นนี้จึงไม่อาจเห็นชัดว่าตกลงบริเวณ

ใด

หลัวอี๋หนิงมองเขาที่ขว้างสิ่งนั้นออกไป สร้อย

ลูกประคำทำจากไม้ เมื่อตกลงจึงไร้ซึ่งสรรพเสียง

ใด

หลัวอี๋หนิงอยากหัวเราะ นางมองเขาด้วยสายตา

เย็นชา “ลู่เจียเสวีย ท่านเคยชินกับนิสัยเผด็จการ

แล้วใช่หรือไม่ ผู้อื่นจำเป็นต้องเชื่อฟังท่านรึ

เสียงของนางสูงกร้าวขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงฉะฉาน

“ข้าถูกท่านลักพาตัวไปที่เมืองจินหลิงจนสุดท้าย

ได้กลับมายังเมืองหลวง ท่านคิดว่ารอบกายข้าไร้

ซึ่งเสียงซุบซิบนินทาหรือไร ท่านคิดว่าการที่ข้า

ต้องออกไประเหเร่ร่อนในขณะตั้งครรภ์เป็นเรื่อง

สนุกใช่หรือไม่ ข้าในยามนี้เป็นสะใภ้ของตระกูล

หลัว ท่านมาหาข้าเยี่ยงนี้ผู้อื่นจะมองข้าอย่างไร”

“ก็เหมือนกับปีนั้นที่ข้าอยู่ในตระกูลลู่ ข้าต้องผูก

สัมพันธ์กับเซี่ยหมิ่นเพื่อเอาตัวรอด ท่ามกลาง

บรรดาพี่สะใภ้ ชาติตระกูลของข้าต่ำต้อยมาก

ที่สุด ไม่สามารถแม้แต่จะเงยศีรษะขึ้น ท่านรู้

หรือไม่ว่าข้ายากลำบากเพียงใด” นางเคลื่อนตัว

เข้าหาเขาทีละก้าว น้ำเสียงคมกร้าวขึ้นทุกขณะ

“ในปีนั้นท่านประพฤติตนเช่นลูกหลานขุนนาง

เสเพล เตร็ดเตร่ร่ำสุราอยู่ด้านนอก…ท่านไม่ต้อง

อธิบาย ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้ทำสิ่งใด! แต่ท่านรู้

หรือไม่ว่าผู้อื่นมองข้าเยี่ยงไร ภรรยาของลู่ซื่อ[1]ผู้

นั้น สามีเอาแต่ร่ำสุราเคล้าดนตรีอยู่ด้านนอก แต่

กระนั้นนางก็ไม่กล้ากล่าวอะไรแม้เพียงประโยค

เดียว ช่างน่าเวทนาเพียงใด!”

ในที่สุดหลัวอี๋หนิงก็สามารถระบายสิ่งที่อัดอั้นใน

ใจมานานหลายปีออกมา น้ำเสียงของนางเปียม

ไปด้วยแววเหยียดหยัน

ลู่เจียเสวียจับจ้องนาง ก่อนก้าวเข้าประชิดแล้ว

กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ดังนั้นยามนี้เจ้าจึง

เลือกหลัวเซิ่นหย่วนใช่หรือไม่”

“มิใช่ว่าข้าเลือกเขา” หลัวอี๋หนิงกล่าว “ท่าน

อย่าได้คิดว่าข้าเป็นหลัวอี๋หนิงในปีนั้นอีกเลย ที่ข้า

อยู่กับเขาไม่ใช่เพราะเรื่องนี้…”

“หลัวอี๋หนิง ต่อไปเจ้าอย่าได้มาคุกเข่าอ้อนวอน

ข้า!” ลู่เจียเสวียยึดปลายคางของนางไว้แน่น

อารมณ์จวนเจียนระเบิด ทว่าแรงที่ใช้กลับไม่มาก

นัก เขากล่าวด้วยเสียงเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่า

หลัวเซิ่นหย่วนเป็นคนดีนักหรือ ข้ามอบผู้หญิงให้

เขา เขาเคยบอกกล่าวเจ้าเรื่องการมีอยู่ของสตรีผู้

นั้นหรือไม่ เจ้าคิดว่าเขาไม่มีอะไรปิดบังเจ้า

เช่นนั้นรึ”

หลัวอี๋หนิงโกรธมาก แต่ก็บิดมือเขาไม่หลุด

เคราะห์ดีที่จากมุมนี้ผู้อื่นไม่อาจมองเห็น

จากนั้นเขาก็สะบัดนางออกอย่างรุนแรง หลัวอี๋ห

นิงซวนเซไปก้าวหนึ่ง

ลู่เจียเสวียสูดลมหายใจเพื่อระงับอารมณ์ เขาไพล่

มือไว้ด้านหลัง เวลาผ่านมานานหลายปีแล้ว แต่

หัวใจเขายังคงหวั่นไหวเพราะนาง

“เป็นข้าที่บ้าไปแล้วถึงได้ชอบเจ้ามานานเพียงนี้”

ลู่เจียเสวียทิ้งไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนจะจากไปโดย

ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เจินจูรีบปรี่เข้ามาประคองนางไว้ ไหล่ทั้งสองข้าง

ของหลัวอี๋หนิงสั่นสะท้าน กระบอกตาแดงก่ำ เจิน

จูกล่าวอย่างร้อนรน “คุณหนู เหตุใดท่านจึง

ร้องไห้เล่าเจ้าคะ! ท่านโหวกระทำเกินไปแล้ว ทั้ง

ที่รู้ว่าท่านแต่งเป็นภรรยาของผู้อื่นแล้ว…”

เพราะความร้อนรนเจินจูจึงเปลี่ยนสรรพนาม

เรียกขานนางว่าคุณหนู

“แต่ไรมาเขาก็มีอุปนิสัยเยี่ยงนี้…” หลัวอี๋หนิงซับ

คราบน้ำตา พยายามสงบสติอารมณ์

แสงจากตะเกียงสว่างไสวไม่ไหวติง เมื่ออารมณ์

เริ่มมั่นคงแล้ว นางก็เรียกไต้เม่าเข้ามาพบ “เจ้า

กับสาวใช้ชรา…ไปช่วยกันหาสร้อยลูกประคำให้

พบ”

แม้ลู่เจียเสวียจะโยนสิ่งนั้นทิ้งไป นางก็ต้องหา

กลับมาคืนเขาให้จงได้

เวลาผ่านไปหลายปีแล้ว แต่เขากลับไร้ความ

เปลี่ยนแปลง ยังคงเผด็จการไม่ฟังเหตุผล หาก

เขาคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีสำหรับนางแล้วไม่ว่าผู้ใดก็ไม่

อาจเปลี่ยนแปลง!

เจินจูประคองหลัวอี๋หนิงกลับไปพักผ่อน เสียงนาง

ต่ำลงเล็กน้อย “นายหญิง ท่านรู้ได้อย่างไรว่ามี

คนกล่าวคำครหาท่าน…” ทั้งที่ใต้เท้าเก๋อเหล่า

พยายามกีดกันนางจากโลกภายนอก ปกปั้องนาง

ไม่ให้ถูกทำร้ายจากคำติฉินนินทา ทั้งยังกำชับ

พวกนางอย่างละเอียด กระทั่งบอกกล่าวฮูหยิน

ไม่ให้เอ่ยถึงเรื่องนี้

“ข้ามิได้โง่เขลา” หลัวอี๋หนิงเผยรอยยิ้มจางๆ

“หากข้าเป็นสตรีบริสุทธิ์หรือหญิงหม้ายที่ถูกคน

จับตัวไปเหล่านั้น ข้าคงต้องแขวนคอใช้ความตาย

เพื่อแสดงความบริสุทธิ์แล้ว เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าลับ

หลังพวกนางกล่าวว่าอย่างไรหรือ ไม่ว่าผู้ใดก็คาด

เดาได้ พวกนางแทบอดรนทนไม่ไหวที่จะเห็นข้า

ตาย”

มีหรือที่นางจะไม่ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของ

บรรดาบ่าวไพร่และบรรดาสะใภ้พี่สาวน้องสาว

เหล่านั้น

“แต่ข้าไม่อยากตาย…” น้ำเสียงของนางแน่วแน่

อย่างยิ่ง นางจับมือของเจินจูไว้ “ข้ายังมีเปั่าเกอร์

ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด…เหตุใดข้าจึงต้องตาย” นาง

พึมพำราวกับกำลังพูดกับตนเอง

เพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าพวกนางกำลังกล่าวถึงสิ่ง

ใด แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เสียงเหล่านั้นก็ไม่มีอยู่

แล้ว

นางไม่อยากตาย ก็แค่ต้องทนกับการถูกครหาไป

ตลอดเท่านั้น

เจินจูไม่รู้ว่าเหตุใดตนจึงอยากหลั่งน้ำตา นาง

ประคองอี๋หนิงไว้แล้วกล่าว “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่าน

จะสนพวกเขาไปไย…”

ภายใต้แสงจากตะเกียง นายบ่าวเดินกลับไปยัง

เรือนเจี่ยซู่อย่างแช่มช้า แม่นมอุ้มเปั่าเกอร์ที่กำลัง

นอนหลับอยู่ในเสื้อคลุมตัวใหญ่ เมื่อเขาตื่นขึ้นก็

ใช้มือเล็กๆ ขยี้ดวงตา ไต้เม่าส่งผ้าร้อนที่บิดแล้ว

ให้อี๋หนิง อี๋หนิงเช็ดหน้าให้เจ้าตัวเล็ก เดิมเจ้าตัว

เล็กคิดหลบเลี่ยง ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นเห็นมารดาก็

กระโจนตัวเข้าสู่อ้อมกอดนางทันที

ลูกน้อยผูกพันกับนางถึงเพียงนี้ อี๋หนิงหอมแก้ม

น้อยๆ ของเขา นางอดคิดถึงรูปลักษณ์ของเขา

เมื่อเติบใหญ่ไม่ได้ คิดถึงยามที่เขาเริ่มพูดเริ่มอ่าน

หนังสือเป็น เขาต้องเหมือนกับพี่ชายสามในวัย

เยาว์เป็นแน่ เขาอ่านหนังสืออยู่ใต้ชายคา พูดคุย

กับนางด้วยเสียงของเด็กน้อย รอจนเติบใหญ่แล้ว

เขาก็จะมีหน้าตาหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่เช่นบิดา

ของเขา เมื่อแต่งงานมีภรรยาก็จะพาสะใภ้มายก

น้ำชาให้นาง

ไอ๋…เขายังเด็กถึงเพียงนี้ แต่นางก็คิดไปถึงกาล

ข้างหน้าเมื่อเขาเติบโตแล้ว!

เปั่าเกอร์ที่กำลังกัดนิ้วไม่รู้ว่าแม่ของเขากำลังคิด

สิ่งใด แต่ก็ยังหัวเราะออกมา นิ้วน้อยๆ ของเขา

ถูกดึงไปเช็ดคราบน้ำลายจนสะอาด

เมื่อหลัวเซิ่นหย่วนกลับมาก็รู้เรื่องที่ลู่เจียเสวียมา

หานาง

ทั้งสองเกิดเรื่องปะทะกันตรงบริเวณทางเดินเล็ก

ทั้งที่ลู่เจียเสวียตระหนักชัดว่าในจวนมีหน่วยสอด

แนมซุ่มอยู่ แต่เขากลับไม่คิดจะหลบเลี่ยง นั่นเป็น

เพราะลู่เจียเสวียอยากให้ตนได้รับรู้ เขาเป็นคน

ฉลาดยิ่งนัก

ทว่าหลัวอี๋หนิงกลับไม่เคยรู้ว่าทุกซอกทุกมุมของ

ตระกูลหลัวมีหน่วยสอดแนมกระจายตัวอยู่ ตั้งแต่

หนึ่งปีกว่าก่อนหน้านี้ ไม่เพียงที่เรือนเจียซู่เท่านั้น

แต่ยังกระจายตัวไปทั่วทั้งตระกูลหลัว ที่หลัวเซิ่น

หย่วนไม่ได้บอกกล่าวนางไม่ใช่เพราะไม่เชื่อใจ

แต่เป็นเพราะนางไม่จำเป็นต้องรู้

อันที่จริงนอกจากหลัวเซิ่นหย่วนแล้วก็ไม่มีผู้ใด

ล่วงรู้ว่าในตระกูลหลัวมีการวางหน่วยสอดแนมไว้

เป็นจำนวนเท่าไรและวางไว้ตรงจุดใดบ้าง บัดนี้

เขามีสถานะสูงศักดิ์เปียมด้วยอำนาจ จะไม่วาง

มาตรการปั้องกันไม่ได้

ดังนั้นหน่วยสอดแนมจึงนำบทสนทนาที่ทั้งสอง

คนพูดคุยกันบอกกล่าวกับเขาทีละคำๆ

เมื่อหลัวเซิ่นหย่วนฟังจบก็นิ่งเงียบ เป็นความ

เงียบขรึมที่ต่างไปจากยามปกติ ทำให้หน่วยสอด

แนมที่อยู่เบื้องหน้าเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก แขนขา

อ่อนแรง เขาเคยเห็นวิธีการจัดการของใต้เท้ามา

นับไม่ถ้วน ยามนี้เมื่อได้เห็นสีหน้านี้ก็รู้สึก

หวาดหวั่น

หลัวเซิ่นหย่วนโบกมือให้ผู้ใต้บัญชาจากไป

จากนั้นก็นั่งนิ่งสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยัง

เรือนเจียซู่

ภายในห้องยังสว่างด้วยแสงสีเหลืองนวลจาก

เปลวเทียน ไต้เม่าและบรรดาสาวใช้กำลังแข่งถัก

เชือกมงคล มีเสียงสรวลเสเฮฮาดังเล็ดลอด

ออกมาจากด้านใน ฝีมือของบรรดาสาวใช้เยี่ยม

ยอดยิ่งนัก ด้านหน้าพวกนางมีกล่องสะสมหกช่อง

วางอยู่ ด้านในเป็นเชือกสีต่างๆ และลูกปัดแก้ว

ฝีมือของหลัวอี๋หนิงเองก็ถือว่าล้ำเลิศ ถักทอไม่กี่

ครั้งก็ปรากฏเป็นเชือกถักมงคลรูปผีเสื้อ นาง

เลือกใช้สีฟั้าและม่วง ดูงามวิจิตรอย่างยิ่ง

แต่ไรมาไต้เม่าก็ชื่นชอบสิ่งสวยงาม เมื่อนางเห็น

เชือกมงคลเส้นนั้น ดวงตาทั้งคู่ก็เป็นประกาย

แทบอดไม่ได้อยากจะช่วงชิงมา “นายหญิง นี่

ท่านถักอย่างไรหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงงดงามนัก!

ราวกับจะโบยบินได้อย่างไรอย่างนั้น”

“มีสิ่งใดยากกัน” นางหยิบเชือกออกมาสองสี

แล้วสอนสาวใช้ มุมปากปรากฏรอยยิ้มบาง “มานี่

ประเดี๋ยวเจ้าดูข้าทำก็จะทำเป็นแล้ว”

เจินจูกล่าว “นายหญิง ท่านจะปล่อยให้พวกนาง

เล่นเช่นนี้หรือเจ้าคะ! พรุ่งนี้ก็เป็นวันที่สามสิบ

แล้ว อาภรณ์ที่ท่านต้องสวมใส่ พวกนางยังตากไม่

แห้ง กระดาษที่ใช้สำหรับเผาก็ยังไม่ได้เตรียม…”

“ให้เล่นสักพักไม่เป็นไรหรอก” หลัวอี๋หนิงก้ม

หน้าสอนไต้เม่าถักเชือกมงคล ในเวลานี้เอง

หลัวเซิ่นหย่วนก็ปรากฏตัวขึ้น บรรดาสาวใช้

ภายในห้องต่างยอบกายคารวะเขาโดยพร้อม

เพรียงกัน

หลัวอี๋หนิงวางเชือกมงคลในมือลงเพื่อไปช่วยเขา

ปลดเสื้อคลุม “ท่านเพิ่งกลับมาหรือ ในวังมีเรื่อง

เร่งด่วนอะไรกัน ท่านถึงได้กลับมาเอาปั่านนี้”

เมื่อบรรดาสาวใช้เห็นสีหน้าของหลัวเซิ่นหย่วนก็

พากันเก็บสิ่งของออกไปอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น

ภายในห้องก็เปลี่ยนเป็นเงียบสงบ มีเพียงชิว

เหนียงที่คอยประคองเปั่าเกอร์ซึ่งกำลังยืนอยู่บน

ตั่งไม้ เปั่าเกอร์หยิบเชือกถักมงคลที่แม่ของเขา

เพิ่งทำเสร็จขึ้นมาเล่น ขาน้อยๆ เดินเตาะแตะไป

มาอย่างย่ามใจ

หลัวเซิ่นหย่วนไม่ตอบ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็น

เยียบ “ออกไป”

ชิวเหนียงตกใจ รีบเข้าไปอุ้มเปั่าเกอร์ทันที เมื่อ

ได้รับการผงกศีรษะจากหลัวอี๋หนิงจึงได้เดิน

ออกไป

หลัวอี๋หนิงลอบคิดว่าเขาคงรู้เรื่องที่ลู่เจียเสวียมา

เยือนแล้ว นางเข้าไปดึงเขานั่งลง ส่วนตนก็ยืนอยู่

ตรงหน้าเขาแล้วกล่าว “วันนี้ลู่เจียเสวียมาที่นี่”

หลัวเซิ่นหย่วนพลันผุดรอยยิ้มออกมา เขาสัมผัส

ใบหน้านางอย่างแช่มช้า “ข้ารู้ ดูเจ้าสิ เหตุใดจึงมี

ท่าทีตื่นตระหนกเยี่ยงนี้”

“ข้าตื่นตระหนกอย่างไรกัน นี่ไม่ใช่เพราะกลัวว่า

ท่านจะเข้าใจผิดหรอกหรือ!” หลัวอี๋หนิงรู้สึกว่า

นิ้วมือของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง พาให้นางสั่น

สะท้าน ทว่าช่วงเหมันต์จะไม่หนาวเย็นได้

อย่างไร! ครั้นรู้ว่าเขาไม่ชอบให้นางพบกับลู่เจียเส

วีย นางก็ระมัดระวังเรื่องนี้เป็นพิเศษเพราะไม่

อยากให้เขารู้สึกไม่สบายใจ “เดิมข้าคิดจะหลบ

เลี่ยง แต่กลับหลบไม่พ้น ดังนั้นจึงได้พูดคุยกัน

สองสามประโยค…ใช่แล้ว ข้ามีเรื่องต้องหารือกับ

ท่าน พรุ่งนี้จะเป็นวันสิ้นปีวันที่สามสิบแล้ว ต้อง

อัญเชิญพระโพธิสัตว์หรือสิ่งใดมาที่จวนหรือไม่

จะได้คุ้มครองคนในบ้านให้แคล้วคลาดปลอดภัย”

“แล้วแต่เจ้า” หลัวเซิ่นหย่วนยังคงยิ้ม

เมื่อหลัวอี๋หนิงเห็นเขาไม่ถือสาจึงรู้สึกโล่งใจ

“เช่นนั้นข้าจะไปอัญเชิญมาองค์หนึ่ง! วันนี้ข้าถัก

เชือกมงคลไว้หลายอัน สามารถนำไปแขวนไว้บน

มุ้งของเปั่าเกอร์ เขาจะได้จับเล่น ท่านดูสิว่างาม

หรือไม่”

นางไปหยิบเชือกถักมงคลที่วางอยู่บนโต๊ะเล็ก

เหล่านั้น

ทันทีที่นางหมุนตัวไป รอยยิ้มของหลัวเซิ่นหย่วน

ก็อันตรธานหายไป ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เขารู้ทุกคำที่พวกเขาสนทนากัน ท่องทวนได้อย่าง

ลื่นไหล ดังนั้นไม่ว่านางกล่าวอย่างไรก็ล้วนไม่

สำคัญแล้ว

หลัวเซิ่นหย่วนมองมือของตน เขาพบว่ามือของ

ตนกำลังสั่นเทาเล็กน้อย

ผู้คนที่ตายด้วยน้ำมือเขามีมากมาย ไม่ว่าจะโดย

ทางตรงหรือทางอ้อม ที่ผ่านมาเขารู้สึกราวกับมี

สายธนูเส้นหนึ่งที่คอยบีบบังคับให้เขาก้าวไป

ข้างหน้า ตั้งแต่สวีเว่ยตาย ตั้งแต่อี๋หนิงหายตัวไป

เขาก็ไม่เคยสนใจความคิดเห็นของผู้อื่นอีก เขาไม่

สนใจถูกผิด ไม่สนใจขาวดำ หรือบางทีนี่อาจเป็น

ตัวตนที่แท้จริงของเขา นานมาแล้วมีสาวใช้คน

หนึ่งยั่วให้เขาเกิดโทสะ เขาจึงให้สุนัขดุร้ายเข้า

ขย้ำนางจนตายทั้งเป็น ยามที่เขาคุกเข่าลงเบื้อง

หน้าฮูหยินผู้เฒ่าหลัว เขายังแสดงสีหน้าเย็นชาไม่

แยแส

เขาบอกเล่าความระแวงและไม่เชื่อใจเหล่านั้นให้

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวรับฟัง ครั้นฮูหยินผู้เฒ่าหลัวฟัง

จบก็ตบเขาไปฉาดหนึ่ง เสียงเผียะ! ก้องกังวานนั้น

เขายังจดจำมาจวบจนบัดนี้

เขากระทั่งคิดถึงข้อความที่ขุนนางอาลักษณ์เขียน

ถึงเขาในหลายปีต่อมา หลัวเซิ่นหย่วน ผีชางรับใช้

เสือ ทะเยอทะยานในยศถาบรรดาศักดิ์ นับเป็น

ขุนนางทรราช

อันที่จริงเขาสามารถไม่ใส่ใจเรื่องเหล่านี้ เขาล้วน

เพิกเฉยได้

หลัวอี๋หนิงไม่รู้ว่าในระยะหนึ่งปีที่นางหายตัวไป

สิ่งที่เขาฝันถึงบ่อยครั้งที่สุดก็คือถ้อยคำที่ซุนฉงวัน

กล่าวกับเขาในปีนั้น นั่นเป็นเหตุการณ์ในราตรีอัน

มืดมิดราตรีหนึ่ง เขาให้บ่าวรับใช้ชงชาขิงให้ซุนฉง

วันเพื่อช่วยขับไอเย็น ดังนั้นภาพในความทรงจำ

ของเขาจึงกรุ่นไปด้วยกลิ่นของชาขิง ในภายหลัง

เขาจึงไม่ชอบอย่างยิ่ง

น้ำเสียงของนางแหลมกร้าวเพราะความสิ้นหวัง

และพังทลาย ‘คนจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นท่าน

ต่อไปต้องได้รับผลกรรมแน่นอน ช้าเร็วต้องมีสัก

วันหนึ่ง…ท่านจะต้องได้รับผลกรรม! คนที่ท่าน

ชอบจะปฏิบัติเช่นนี้ต่อท่าน ยามที่นางไม่ชอบ

ท่าน ท่านจะได้เข้าใจอย่างลึกซึ้ง’

เขาปล่อยให้ซุนฉงวันทุบตีระบายโทสะลงบน

หน้าอกของตน แน่นิ่งไม่ไหวติง เขากล่าวด้วย

น้ำเสียงไม่แยแส ‘ยามนี้เจ้ารู้แล้ว ข้าเป็นคนสาร

เลว เจ้าไม่ชอบข้าก็ดี’

ต่อมาเมื่อซุนฉงวันจากไป เขาจึงกวาดรายงานที่

อยู่บนโต๊ะลงด้านล่างด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน

เพราะความปรารถนาที่ไม่อาจสมหวังและคำ

สาปแช่งอันโหดร้าย ต้องมีสักวันที่ท่านจะต้อง

ได้รับผลกรรม…คนเช่นนี้ คนที่กระหายเลือดและ

ชอบวางแผนกับผู้อื่นต้องได้รับผลกรรมเข้าสักวัน

เขากระทั่งเกิดความรู้สึกว่าต้องเป็นไปตามนี้

“หลัวอี๋หนิง”

อี๋หนิงกำลังหยิบเชือกถักมงคลอันหนึ่งขึ้นก็ได้ยิน

เสียงของเขาดังขึ้นจากด้านหลัง อันที่จริงใน

น้ำเสียงไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์รุนแรงใดๆ มีเพียงความ

เคลือบแคลงสงสัยจางๆ “ข้าอยากถามเจ้า เซี่ย

หมิ่นคือผู้ใด สะใภ้เหล่านั้นของตระกูลลู่เป็นผู้ใด

ใช่แล้ว ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง ภรรยาของลู่

ซื่อคือผู้ใด”

แต่ละคำแต่ละประโยคชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด

ครั้นหลัวอี๋หนิงได้ยิน ร่างกายก็แน่นิ่งไป หัวใจ

พลันเต้นระรัว เชือกถักมงคลที่อยู่ในมือร่วงหล่น

กระทบพื้น!

ลูกปัดแก้วกระแทกลงบนพื้น เสียงแตกละเอียด

ดังกังวาน

——————–

1. ลู่ซื่อ (陆四) ในที่นี้หมายถึงบุตรแซ่ลู่

คนที่สี่ก็คือลู่เจียเสวีย