พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 199 ตอนพิเศษ 2 (จบ)

เหมันต์อันเหน็บหนาว ฮูหยินสามเฉิงอยู่ในห้องที่

มีการเผาตี้หลง

เฉิงหลางในวัยเยาว์ถูกจับจูงมาถึงนอกห้องของฮู

หยินสามเฉิง เขายังไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ก็เห็นร่าง

ผ่ายผอมของท่านแม่ที่กำลังคุกเข่าอยู่หน้าประตู

เรือนของฮูหยินสี่เฉิง มารดามีรูปโฉมงาม

สะคราญ นัยน์ตาอ่อนละมุน ริมฝีปากทั้งบางและ

อ่อนนุ่มดุจกลีบบุปผา ความงดงามตราตรึงเยี่ยงนี้

ตรงกับคำกล่าวที่ว่า ‘งามรัญจวน’ ยามนี้นาง

กำลังก้มศีรษะลง ไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด

เฉิงหลางจับมือของสาวใช้ชราแน่น สาวใช้ชราจึง

ตบหลังมือของเขาเบาๆ “หลางเกอร์ รีบไปกอด

มารดาแล้วร้องไห้เร็วเข้า ท่านพ่อของท่านอยู่ใน

นั้น อีกไม่นานก็คงได้ยิน”

เฉิงหลางกะพริบตาปริบๆ ดวงหน้าเล็กอ่อนเยาว์

ของเขางดงามเหมือนมารดา เขาเอ่ยถามเสียง

เบา “หมัวมัว เหตุใดอี๋เหนียงจึงถูกสั่งให้คุกเข่า

จะอย่างไรท่านแม่ก็เป็นบุตรีของอนุจากจวนหนิง

หย่วนโหว”

สาวใช้ชราทอดถอนใจเนิบยาว เมื่อบุตรีจาก

จวนหนิงหย่วนโหวแต่งออกมาแล้ว ผู้ใดจะ

สามารถยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวถึงที่นี่ได้ แม้ในจวน

จะยังมีพี่ชายน้องชายที่ให้การช่วยเหลือนางได้

แต่กระนั้นก็ไร้ซึ่งประโยชน์อันใด คนของตระกูล

เฉิงไม่เคยวางพวกเขาอยู่ในสายตา ประโยคนี้เมื่อ

กล่าวออกไป นางเองยังรู้สึกละอายใจ

“อี๋เหนียงมาจากตระกูลที่ดี จะอย่างไรก็ถือเป็น

อนุชั้นสูง ไม่ใช่พวกอนุชั้นต่ำที่สามารถตบตีด่าทอ

ขายออกไปได้ตามอำเภอใจ หากไม่ใช่เพราะทำ

ผิดโทษเจ็ดขับ[1]จะถูกสั่งให้คุกเข่าหรือ” สาวใช้

ชรากล่าวเสียงกระซิบ “ท่านเพียงเดินเข้าไป

ร้องไห้ ทำให้ท่านพ่อของท่านใจอ่อน อี๋เหนียงก็

จะได้รับการอภัยแล้ว…” พูดแล้วสาวใช้ชราก็ส่ง

เสียงงึมงำขึ้นมาอีกครั้ง

โดยสรุปคือ…มีผู้ใดบ้างที่ไม่ชอบโฉมงาม

เสี่ยวเฉิงหลางในวัยหกขวบค่อยๆ ก้าวไป

ด้านหน้าด้วยความขลาดกลัว เขาไม่รู้ว่าจะต้อง

ร้องไห้อย่างไรเพื่อทำให้ท่านพ่อใจอ่อน เขายืนอยู่

ชั่วครู่ แต่ก็ยังไม่ร้องไห้ออกมา เขามองไป

ด้านหน้าอย่างสับสนมึนงง สาวใช้ชราผู้นั้นเดิน

เข้ามา นางทอดถอนใจ ช่างไร้ประโยชน์ นางยื่น

มือออกไปหยิกแขนเล็กๆ ของเขาอย่างแรง

ท่ามกลางความเหน็บหนาวรุนแรงของเหมันต์

ทันทีที่ผิวนุ่มบอบบางของเด็กน้อยที่อยู่ภายใต้

เสื้อกันหนาวถูกหยิก ความเจ็บปวดก็พลันบังเกิด

ในที่สุดเสี่ยวเฉิงหลางก็ร้องไห้ออกมา

สาวใช้ชราพรูลมหายใจ มิใช่ว่านางใจเหี้ยม แต่

หากไร้มารดา เด็กคนนี้จะไม่ถูกกลืนกินทั้งเป็นใน

ตระกูลเฉิงหรอกหรือ

แม้มารดาผู้นี้จะปฏิบัติต่อเขา…อย่างขอไปทีก็

ตาม แต่การมีนางอยู่ย่อมดีกว่ามาก

ในที่สุดเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยก็ดึงดูดความ

สนใจของผู้ที่อยู่ภายในห้อง ทว่าดวงตาของลู่อี๋

เหนียงกลับไม่ชำเลืองมองมาสักนิด ยังคงจับจ้อง

อยู่ที่ประตู

สาวใช้ชรามองร่างดื้อรั้นโดดเดี่ยวนั้น ในใจมีเพียง

ความรู้สึกเดียว

โง่ เขลา!

บุตรสาวอนุแห่งจวนโหวผู้หนึ่ง แม้จะไม่เป็นที่

โปรดปราน แต่การแต่งให้กับครอบครัวธรรมดา

เป็นภรรยาเรียบง่ายย่อมเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

ทว่านางกลับชอบผู้ที่มีภรรยาห้องหลักแล้ว ผล

ของการดื้อรั้นนี้ทำให้นางจำเป็นต้องโดดเดี่ยว

เข้มแข็ง ในช่วงปีแรกๆ นายท่านสามเฉิงยังรัก

เอ็นดูนาง แต่ช่วงสองปีที่ผ่านมา เมื่อโฉมงามถูกดู

จนเบื่อแล้วก็ต้องตกอยู่ในสภาพเยี่ยงนี้ หากตนมี

ชาติกำเนิดเช่นนี้ ชีวิตคงต้องดีกว่าลู่อี๋เหนียงผู้นี้

มาก หากนี่ไม่เรียกว่าโง่เขลาแล้วจะให้เรียกว่า

กระไร!

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเสียงร้องไห้นี้ดังอยู่นานเท่าไร ทว่าผู้

ที่ออกมาจากด้านในเป็นคนแรกกลับไม่ใช่นาย

ท่านสามเฉิง แต่เป็นเด็กอ้วนตัวน้อยที่มีอายุ

มากกว่าเสี่ยวเฉิงหลางหนึ่งปี เขาสูงกว่าเฉิงหลาง

หนึ่งช่วงศีรษะ สวมเสื้อกันหนาวผ้าแพรเนื้อหนา

ที่บุขอบด้วยขนสัตว์ กางเกงผ้าไหมสีดำ หมวก

ครอบศีรษะหนังเสือ เมื่อเทียบกับเฉิงหลางที่บอบ

บางกว่า เขาจึงดูประหนึ่งก้อนกลม

บนใบหน้าของเจ้าอ้วนน้อยผู้นั้นปรากฏความชั่ว

ร้ายออกมา ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นหิมะโปรย

ปราย ลมหายใจที่เขาพ่นออกมาล้วนแปรเปลี่ยน

เป็นไอขาว เขาเดินเข้าไปถีบเสี่ยวเฉิงหลาง ปากก็

ตะโกนด่า “ข้าให้เจ้าร้องไห้รึ! ให้เจ้าร้องไห้รึ! น่า

รำคาญเสียจริง!”

พื้นใต้รองเท้าล้วนเป็นหิมะ เสี่ยวเฉิงหลางถูกถีบ

สองทีก็ล้มลงไป พื้นรองเท้าเย็นเยียบที่เปรอะ

เปือนหิมะเหยียบอยู่บนใบหน้าของเขา

เขายิ่งร้องไห้ดังขึ้น พื้นหิมะหนาวเย็น เขา

พยายามดิ้นรนอย่างไม่อาจสะกดกลั้น

สาวใช้ชราไม่เข้าไปยุ่งในคราแรก แต่เมื่อเห็นคน

ทั้งกลุ่มเดินออกมาจากในห้องก็รีบเข้าไปดึงรั้ง

“คุณชายรองของข้า! คุณชายสี่เพิ่งหายดี ยังทน

การทุบตีไม่ได้นะเจ้าคะ!”

เมื่อบุรุษด้านหน้าที่เดินออกมาอย่างเร่งรีบเห็น

ภาพเหตุการณ์นี้ ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นดำคล้ำ

“เฉิงเซิน เจ้าหยุดประเดี๋ยวนี้ ผู้ใดสั่งสอน

กฎเกณฑ์ให้เจ้ากัน เจ้ายังกล้าทำร้ายน้องชาย

อีก!”

มีสตรีหน้าตางดงามอีกคนหนึ่งเดินตามมา

เบื้องหลัง ครั้นเห็นบุรุษผู้นั้นกำลังตำหนิบุตรชาย

ของตนก็ร้องตะโกนออกมาอย่างปวดใจ “ท่านพี่

เซินเกอร์เป็นเพียงเด็กที่ยังไม่รู้ประสา เขาเพียง

เล่นกับน้องชายเท่านั้น เซินเกอร์ เจ้ารีบประคอง

น้องขึ้นมาเร็วเข้าแล้วยอมรับผิดกับพ่อเจ้าเสียดีๆ

!”

ในสายตาของเสี่ยวเฉิงหลาง เหตุการณ์ทั้งหมดนี้

สับสนวุ่นวายยิ่งนัก มีหลายคนกำลังส่งเสียง ท่าน

พ่อดึงเจ้าอ้วนพี่ชายรองออกไปด้วยความโมโห

แต่กลับถูกฮูหยินสามเฉิงขัดขวางไว้ ยังมีฮูหยินผู้

เฒ่าเฉิงที่เมื่อได้ยินก็ปรี่เข้ามาอย่างรวดเร็วเพื่อ

ปกปั้องหลานชาย นางกำมือแน่นอยู่นานค่อนวัน

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ลงมือ และแน่นอนว่าอี๋เหนียงไม่

ต้องถูกทำโทษให้คุกเข่าอีกต่อไป ทว่าเขาเล่า

เขาจดจำได้เพียงรองเท้าเปือนหิมะเย็นเยียบที่

เหยียบลงบนใบหน้าของเขา

เมื่อกลับมาถึงเรือนเล็กๆ ของตน ลู่อี๋เหนียงก็นั่ง

ลงข้างโต๊ะจิบน้ำชา นางกล่าวตำหนิสาวใช้ชรา

“ผู้ใดให้เจ้าพาเขาไป น่าอับอายยิ่งนัก”

สาวใช้ชรากล่าว “อี๋เหนียง หากไม่ทำเช่นนี้ ท่าน

ต้องคุกเข่าจนพิการเป็นแน่…”

“ต่อให้ข้าต้องคุกเข่าจนพิการก็ไม่มีทางก้มศีรษะ

ให้นางแพศยานั่น” ลู่อี๋เหนียงกล่าวเสียงหยัน

“นางแพศยานั่นใส่ร้ายข้าต่อหน้าซงหลาง กล่าว

ว่าข้าเป็นเพียงอนุที่มีศักดิ์ไม่เท่านาง…”

สาวใช้ชราลอบคิดในใจ เดิมท่านก็เป็นเพียงอนุที่

มีศักดิ์ด้อยกว่านาง

ทว่าคำกล่าวนี้ ต่อให้นางมีความกล้าอีกหนึ่งร้อย

เท่าก็ไม่กล้ากล่าวออกไป นางยังต้องอาศัยลู่อี๋

เหนียงกินข้าว ไม่ว่าอย่างไรอี๋เหนียงท่านนี้ก็เป็น

ถึงบุตรีอนุแห่งจวนโหว ทั้งยังให้กำเนิดบุตรชาย

คนหนึ่ง เพียงอีกฝั่ายไม่สร้างปัญหา ผู้ใดจะสร้าง

ความลำบากให้ได้ อย่างไรก็ดีกว่าอนุชั้นต่ำที่ทั้ง

วันเอาแต่เจียมเนื้อเจียมตัวกลัวความเดือดร้อน

จะตกจากฟากฟั้าเหล่านั้นมาก

นางพยายามเกลี้ยกล่อมลู่อี๋เหนียงอย่างอดทน ทั้ง

สองคนเริ่มสนทนากันอย่างลับๆ ส่วนเด็กน้อยที่

ถูกทำร้ายหลังจากเพิ่งฟืนจากอาการปั่วยหนัก

กลับต้องหิวโซ เพราะจวบจนบัดนี้ก็ยังไม่มีอาหาร

ตกถึงท้อง ทว่าไม่มีผู้ใดสนใจเขา

เสียงที่เฉิงหลางได้ยินเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียง

แตกพร่า ร่างของสาวใช้ชราและอี๋เหนียงเริ่ม

เปลี่ยนเป็นพร่ามัว

ต่อมาเขาทั้งหิวทั้งอ่อนเพลีย ขดตัวอยู่บนเตียงอุ่น

ที่ก่อไฟจนร้อนจัด ก่อนจะสลบไป

เขาสะลึมสะลือผู้ใดได้ยินเสียงคนเหล่านั้นสนทนา

กัน “ซงหลาง หากไม่ใช่เพราะการทำร้ายครานั้น

ของคุณชายรอง หลางเกอร์ของข้าจะมีไข้ขึ้นสูง

ไม่ยอมลดเช่นนี้หรือ…คุณชายรองไม่ได้รับ

บาดเจ็บแม้เพียงนิด แต่หากหลางเกอร์ของข้าไข้

ขึ้นสูงจนกระทบกระเทือนต่อสมองจะทำเยี่ยงไร

ข้ามีลูกเพียงคนเดียวเท่านั้น…”

เสียงร้องไห้คร่ำครวญนี้เป็นเสียงของอี๋เหนียงของ

เขา

เฉิงหลางลืมตาขึ้นอย่างสับสนก็เห็นสาวใช้ตัวน้อย

ที่กำลังคุกเข่าปั้อนยาให้เขาอยู่ข้างเตียง

จากนั้นท่านพ่อก็ตบโต๊ะทำการตัดสินใจ เจ้าเด็ก

อ้วนนั่นถูกสั่งเฆี่ยนเป็นการลงโทษ ส่วนอี๋เหนียง

ได้รับโอกาสให้กลับไปเยี่ยมบ้านมารดาครั้งหนึ่ง

การตบแต่งเป็นอนุย่อมไม่มีบ้านมารดา แต่ผู้ใดให้

ลู่อี๋เหนียงแต่งออกมาจากจวนโหวกันเล่า เป็น

ผู้ใดที่ทำให้ลู่อี๋เหนียงต้องได้รับความเจ็บช้ำทางใจ

กันเล่า การกลับบ้านมารดาจึงถือเป็นการแสดง

อำนาจบารมีให้ฮูหยินสามเฉิงได้ประจักษ์ ลู่อี๋

เหนียงมีความสุขอย่างยิ่งยวด

เสี่ยวเฉิงหลางที่เพิ่งฟืนจากอาการปั่วยหนักอีก

ครั้งถูกอุ้มขึ้นไปบนรถม้า เขาติดตามอี๋เหนียง

กลับไปที่จวนหนิงหย่วนโหว เขารู้ว่าตนมีท่านน้า

คนหนึ่งที่จวนหนิงหย่วนโหว ท่านน้าเพิ่งแต่งรับ

ภรรยา เรื่องเหล่านี้เป็นสาวใช้ชราที่บอกเล่าให้

เขาฟัง เขาไม่รู้ว่าจวนหนิงหย่วนโหวมีลักษณะ

อย่างไร ที่นั่นจะมีคนทำร้ายเขาหรือไม่ หรือเขา

จะต้องปั่วยอีกครั้งหรือไม่

การปั่วยทำให้รู้สึกทรมานเหลือเกิน

สาวใช้ชราอุ้มเขาลงจากรถม้า พวกนางพาเขา

เดินผ่านสวนปั่าไผ่เล็กๆ ผ่านทางเดินศิลาที่เต็มไป

ด้วยดอกล่าเหมย ก่อนจะถูกพาตัวเข้าไปในประตู

จวนโหวย่อมใหญ่โตโอ่อ่าสว่างไสวกว่าเรือนหลัง

น้อยของพวกเขา เขาเห็นนางยืนอยู่ตรงประตู รอ

ต้อนรับพวกเขา

นางสวมเปั้ยจึยาวสีชมพูลายดอกกล้วยไม้ขาว

กระโปรงปักลายสีฟั้าเข้ม ช่วงเอวห้อยถุงหอม

สามสี่ถุง นางฉีกยิ้มตาหยี ครั้นนางยิ้ม บริเวณ

แก้มซ้ายจะปรากฏลักยิ้มที่มีเพียงด้านเดียว

เท่านั้น

ยามนางไม่ยิ้มจะดูสุขุมสำรวม แต่เมื่อยิ้มขึ้นมา

แก้มด้านหนึ่งจะปรากฏลักยิ้ม ขับให้ใบหน้าดู

อ่อนเยาว์

“นี่คืออาหลางใช่หรือไม่” นางยื่นมือออกมาอุ้ม

เขา

เฉิงหลางไม่ทันหลบจึงถูกนางกอดเต็มอ้อมกอด

นางน่าจะอยู่ภายในห้องที่มีการเผาฟืนเป็น

เวลานาน บนร่างจึงยังมีกลิ่นหอมของถ่านฟืน

ราวกับเขาถูกเตาอุ่นใบใหญ่โอบอุ้มไว้ เป็นเตาอุ่น

ใบใหญ่ที่มีแขนยาว

เฉิงหลางจับจ้องนางด้วยตาดวงโตๆ ก่อนจะ

พบว่านางก็กำลังมองตน ก่อนส่งเสียงตกตะลึง

ออกมา “ช่างเป็นเด็กที่มีหน้าตางดงาม

เหลือเกิน!”

แต่ไรมาก็ไม่เคยมีผู้ใดกล่าวชมว่าเขางดงาม ฮู

หยินสามเฉิงมักมองเขาด้วยแววตาเย็นชาสาม

ส่วน สำหรับอี๋เหนียง หัวใจทั้งดวงของนางโผไป

อยู่บนร่างของบิดาแล้ว ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงบ่าวรับ

ใช้คนอื่นๆ พวกเขาย่อมไม่กล้ากล่าวชมคุณชาย

คนหนึ่งว่างดงาม

นางชอบเด็กหน้าตาสะสวย เสี่ยวเฉิงหลางหน้าตา

ประหนึ่งตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ เพราะอาการ

ปั่วยทำให้ผิวของเขาดูซีดขาวเล็กน้อย จึงยิ่งขับให้

งดงามยิ่งนัก นางอยากเลี้ยงเขาเหลือเกิน นางจะ

จับเขาแต่งตัวให้งดงาม ให้เขากินอยู่ดีๆ เลี้ยงให้

เขาอ้วนท้วนสมบูรณ์

นั่นเป็นคราแรกที่เฉิงหลางได้พบหลัวอี๋หนิง

คนผู้นี้ หลัวอี๋หนิง

หลัวอี๋หนิง

ภายหลังเมื่อหวนคำนึงถึง ชื่อนี้ก็ปรากฏไปมาเป็น

พันครั้ง สลักฝังอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ ชั่วชีวิตนี้ไม่

อาจหลุดพ้นไปจากคนผู้นี้

ลู่อี๋เหนียงอยากไปพูดคุยกับน้องชาย เขาจึงทิ้ง

เสี่ยวเฉิงหลางไว้ที่นี่ ครั้นอี๋หนิงเห็นเด็กน้อยมี

ร่างกายผ่ายผอม ขลาดกลัว เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ไม่ดี

นัก ในใจก็รู้สึกเวทนา พาให้นางเกิดความใคร่รู้ว่า

หากนางได้เลี้ยงเด็กคนนี้ นางจะเลี้ยงเขาได้ดี

เพียงใด!

นางหยิบอาหารมาหลอกล่อให้เขากิน หยิบของ

เล่นเด็กมาให้เขาเล่น ทว่าเสี่ยวเฉิงหลางกลับไม่

เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ดังนั้นนางจึงอุ้มเขาไว้ในอ้อมกอด

อ่านนิทานให้เขาฟัง

อ๋า! เตาอุ่นขนาดใหญ่กอดเขาไว้ในอ้อมกอด บน

ร่างของเตาอุ่นขนาดใหญ่นี้มีกลิ่นหอมจรุง

ร่างของเสี่ยวเฉิงหลางเกร็งขึ้นมาโดยพลัน เขาฟัง

นางอ่านหนังสือพลางแหงนหน้ามองนาง ไอ๋ หาก

นางไม่ยิ้มก็จะไม่มีลักยิ้มแล้ว

เขาอดยื่นมือออกไปจิ้มไม่ได้ แต่เมื่อได้สติก็เกิด

ความหวาดกลัวอย่างยิ่ง เขาขดร่างเล็กๆ ลง หาก

เป็นที่บ้านแล้วเขาแตะต้องใบหน้าของอี๋เหนียง

เช่นนี้ อี๋เหนียงย่อมไม่พอใจ

ทว่านางกลับจับมือเล็กๆ ของเขาไว้ “ในเมื่อเจ้า

จิ้มใบหน้าของข้า เจ้าก็จะต้องโดนตี!”

กล่าวแล้วก็ตบเข้าที่ก้นของเขาเบาๆ ทว่าไม่รู้สึก

เจ็บสักนิด

เสี่ยวเฉิงหลางครุ่นคิด เตาอุ่นใหญ่นี้ตีคนไม่เจ็บ

แต่กลับให้ความรู้สึกคันยุบยิบ อีกทั้งนางยังไม่

แสดงอารมณ์โกรธ แต่กลับจับนิ้วเล็กๆ ของเขาชี้

ไปยังภาพบนหนังสือ

จวนโหวช่างดีเหลือเกิน บ่าวรับใช้ไม่หยิกเขา ทั้ง

ยังฉีกยิ้มกว้างให้เขา มองเขาด้วยสายตาเมตตา

อาดูร หากเขาปีนขึ้นไปบนโต๊ะเล็กเพื่อหยิบของ

กิน พวกนางก็จะรีบรุมล้อมเข้ามาดู ก่อนส่งเสียง

อุทานด้วยความประหลาดใจเป็นระยะๆ

“ไอ้หยา ช่างน่ารักเสียจริง!”

“ยังหยิบของได้ไม่มั่นคงหรือ!”

“เขาไม่ชอบกินเปลือก เขากัดเปลือกทิ้งแล้ว รีบ

เอาจานเกาลัดมาให้เขากินเร็วเข้า ดูสิว่าเขาจะกัด

เปลือกออกอย่างไร!”

คล้ายกำลังชมสัตว์ตัวน้อยกินอาหาร หากก้นของ

เขาลื่นไถล พวกนางก็จะรีบปรี่มาอุ้มเขาขึ้นมานั่ง

“คุณชายน้อย อย่าได้ตกลงมาเสียเล่า!”

เสี่ยวเฉิงหลางไม่รู้ว่านี่คือสิทธิพิเศษสำหรับเด็กที่

หน้าตาดี เขาไม่เคยได้รับการเสพสุขเยี่ยงนี้ใน

ตระกูลเฉิง

เมื่อนางกลับเข้ามา บรรดาบ่าวไพร่จึงยืนทิ้งมือ

อยู่ด้านข้างอย่างนอบน้อม หลัวอี๋หนิงอุ้มเขาขึ้น

ก่อนอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มเขาไปฟอดหนึ่ง “อา

หลาง พวกเขารังแกเจ้าหรือไม่”

การมุงดูเขากินอาหาร ทั้งยังพากันยิ้มให้เขาถือ

เป็นการรังแกหรือไม่

เสี่ยวเฉิงหลางส่ายศีรษะ เขากอดลำคอของนางไว้

พลางกล่าวเสียงแผ่วเบา “ท่านน้าสะใภ้ ข้ากินอิ่ม

แล้ว”

อ๋า! เขาช่างน่ารักเหลือเกิน เวลาจำนรรจายัง

น่ารักถึงเพียงนี้ หัวใจของอี๋หนิงหลอมละลาย

เหตุใดเขาจึงน่ารักได้ถึงขั้นนี้!

ในเวลานี้เองก็มีบุรุษร่างสูงใหญ่เดินเข้ามา

ใบหน้าเขาเปือนยิ้ม กล่าวว่า “เหตุใดเจ้าจึงรัก

เอ็นดูเด็กคนนี้นัก”

อี๋หนิงตอบด้วยท่าทีที่คิดว่าสมเหตุสมผล “ท่านดู

สิว่าเขาหน้าตางดงามเพียงใด”

เสี่ยวเฉิงหลางรู้ว่าคนผู้นี้คือท่านน้า เขาไม่สนิท

สนมกับท่านน้านัก เขาเห็นท่านน้าหัวเราะเสียง

ดัง “หลัวอี๋หนิง ข้ายอมเจ้าแล้ว” เขาเดินเข้ามา

พาดมือไว้บนไหล่ของนาง “หากข้าหน้าตาไม่ดี

เจ้าย่อมไม่ต้องการข้าแล้วใช่หรือไม่”

“ท่านยังไม่รู้ ยามที่ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กคนนี้

ข้าเห็นบนร่างของเขามีรอยฟกช้ำมากมาย” หลัว

อี๋หนิงหันไปกระซิบกับลู่เจียเสวีย “เป็นถึง

คุณชาย เหตุใดบนร่างจึงมีรอยฟกช้ำได้ ไม่รู้ว่า

เขามีความเป็นอยู่อย่างไรในตระกูลเฉิง พี่สาวเอง

ก็ไม่สนใจเขา…”

“เดิมพี่สาวก็ไม่ชอบเด็ก หากไม่ใช่เพื่อสถานะที่

มั่นคง นางคงไม่ให้กำเนิดเขา” ลู่เจียเสวียหยอก

ล้อเสี่ยวเฉิงหลาง “เจ้าเด็กน้อย พอเจ้ามาอยู่ที่นี่

ท่านน้าสะใภ้ของเจ้าก็ไม่ชอบข้าแล้ว รีบเรียกข้า

ว่าท่านน้าเร็วเข้า!”

เสี่ยวเฉิงหลางรู้สึกว่าคนผู้นี้พูดมากยิ่งนัก

“ท่านพาเขาไป ‘ขี่ม้า’ เถิด” หลัวอี๋หนิงส่งเด็ก

น้อยให้เขา “เด็กคนนี้ไม่ค่อยรักการยิ้มสักเท่าไร”

การพาเขาขี่คอเดินไปรอบๆ ก็คือการขี่ม้า ลู่เจีย

เสวียไม่อยากทำ แต่เมื่อถูกอี๋หนิงปรายตามองก็

ทำได้เพียงถอนใจแรงๆ ก่อนจะรับเด็กน้อยมา

จากอ้อมกอดของอี๋หนิงแล้วพาเขาไปขี่ม้า

ท่านน้าตัวสูงมาก! ตำแหน่งที่เขานั่งจึงสูงมาก

เสี่ยวเฉิงหลางหวาดกลัวเล็กน้อย แต่บุรุษผู้นี้

ประคองเขาไว้อย่างมั่นคง เขาหันกลับไปมองนาง

นางยังอยู่ตรงจุดเดิม ยิ้มพลางโบกมือให้เขา

ดังนั้นท่านน้าจึงยิ้มออกมา “อีกครู่ข้าจะ

กลับมา!”

เสี่ยวเฉิงหลางบังเกิดความสงสัย นี่นางโบกมือให้

เขาหรือให้ท่านน้ากันแน่

แต่ทุกคนที่นี่ล้วนดีเหลือเกิน แม้ท่านน้าจะมาก

วาจาไปสักหน่อย แต่ก็ยิ้มให้เขาอยู่เป็นนิจ เสี่ยว

เฉิงหลางไม่อยากกลับไป รอจนสาวใช้ชราของ

ตระกูลเฉิงมาตามหาเขาเพื่อพาเขากลับไป เขาจึง

เข้าไปแอบในตู้เสื้อผ้า

ยามที่บรรดาสาวใช้ของตระกูลลู่พบตัวเขา บน

ศีรษะของเขายังมีเสื้อคลุมขนฟูฟั่องปกคลุมอยู่ตัว

หนึ่งราวกับสัตว์น้อยที่กำลังกลิ้งเกลือกไปมา

อี๋หนิงอุ้มเขาออกมา เขาร้องไห้เสียงดังสนั่นฟั้า

พลางกอดนางไว้แน่น “ไม่กลับ…ไม่กลับไป…”

สาวใช้ชราหยิกเขา พี่ชายตบตีเขา อี๋เหนียงไม่

ชอบเขา เขาไม่ชอบตระกูลเฉิง

แต่ไรมาเสี่ยวเฉิงหลางไม่เคยแสดงอารมณ์ความ

ต้องการของตนอย่างรุนแรงเช่นนี้มาก่อน เขาไม่

เคยร้องไห้แทบขาดใจเยี่ยงนี้

เขารู้ว่าเมื่อตนถูกอุ้มกลับไปก็มีความเป็นไปได้

มากที่อาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก

ทั้งอ่อนไหวและเปราะบาง

เขาเกาะอยู่บนร่างของเตาอุ่นใหญ่ กล่าวเสียง

สะอึกสะอื้น “ข้าชอบท่านน้าสะใภ้ ข้าไม่อยาก

กลับไป!”

เตาอุ่นใหญ่กอดเขาแน่น ก่อนจะไปหารือกับลู่เจีย

เสวีย

ลู่เจียเสวียนิ่งเงียบอยู่นาน อย่างไรเฉิงหลางก็เป็น

เด็กในตระกูลเฉิง พี่สาวยังมีสถานะเป็นเพียงอี๋

เหนียง นี่ไม่ค่อยเหมาะสมตามกฎเกณฑ์ แต่เมื่อ

เห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ของอี๋หนิง ทั้งยังเห็น

ท่าทีขลาดกลัวของหลานชายที่ดวงตาเอ่อล้นไป

ด้วยหยาดน้ำตา เขาก็ถอนหายใจ “ตกลง เจ้า

อย่าได้กังวล ข้าจะไปพูดคุยที่ตระกูลเฉิง”

เสี่ยวเฉิงหลางจึงได้อยู่ที่นี่

อยู่ฉลองปีใหม่ที่ตระกูลลู่

ตกลงกันไว้เสียดิบดีว่าเมื่อผ่านปีใหม่แล้วก็จะ

กลับไป

แต่เมื่อผ่านพ้นช่วงปีใหม่ไปแล้ว เขาก็ยังไม่กลับ

ลู่เจียเสวียออกไปร่วมรบ วสันต์ฤดูมาเยือน

ภายในเรือนปรากฏเป็ดปั่าหลายตัว เป็นฝูงเป็ด

น้อยที่มีขนปุย อี๋หนิงทำเสื้อช่วงฤดูใบไม้ผลิให้เขา

สวมใส่ นางทำการวัดตัว ก่อนจะพบว่าเขาสูงขึ้น

อีกครึ่งชุ่นแล้ว เขามองฝูงเป็ดปั่าที่มีขนปุย

เหล่านั้นที่กำลังซบกายอยู่ข้างอี๋หนิง ก่อนจะมอง

นางที่กำลังจดขนาดตัวของเขา

“ข้าชอบท่านน้าสะใภ้” เขากล่าว

“อาหลางเติบโตขึ้นแล้ว!” นางยิ้มพลางลูบศีรษะ

ของเขา “ต่อไปเมื่อเจ้าเติบใหญ่ก็จะไม่ชอบน้า

สะใภ้แล้ว ข้าเองก็จะแก่ชราแล้ว”

เขายังคงกล่าวอย่างดึงดันจริงจัง “ข้าจะชอบท่าน

ตลอดไป”

คำกล่าวของเด็กจะถือเป็นจริงเป็นจังได้อย่างไร

อี๋หนิงให้คนไปจับเป็ดปั่าตัวหนึ่งมาให้เขาเล่น เจ้า

ขนปุยถูกประคองอยู่ในมือ สยายปีกหมายจะ

หลบหนี ส่งเสียงร้องแคว๊กคว๊าก เสี่ยวเฉิงหลาง

ปั้อนอาหารให้มัน ก่อนจะวางกลับไป

เขาเห็นมันซุกตัวเข้าไปใต้ปีกของมารดาอย่างร้อน

รน เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของมัน หากวันหนึ่ง

เขาจำต้องจากท่านน้าสะใภ้และถูกผู้อื่นพาตัวไป

เขาคงต้องรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเจ้าเป็ดน้อยนี้เป็น

พันเท่าหมื่นเท่า เพราะทุกสิ่งที่สวยงามล้วนเป็น

นางที่นำพามาสู่เขา หัวใจนางเปียมด้วยความ

เมตตา

วันต่อมามีงานเลี้ยงในจวน ลู่เจียหรันได้รับชัย

ชนะกลับมา

ที่กลับมาพร้อมกันยังมีท่านน้า

ลู่เจียหรันได้เสพสุขกับเกียรติยศทั้งหมด ทว่าท่าน

น้าเล่า เขายืนนิ่งด้วยใบหน้าเย็นชาอยู่ในมุมหนึ่ง

ของฝูงชน จ้องมองไปที่พี่ชายด้วยสายตาดำลึก

แต่เมื่อเขาเดินตรงมาหานาง ใบหน้ากลับประดับ

ไปด้วยรอยยิ้ม

“ข้ากลับมาแล้ว” เขาดึงนางเข้ามากอดแน่น

กล่าวเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าดูสิ ข้ายังมีชีวิตกลับมามิใช่

หรือ”

รอบข้างคราคล่ำไปด้วยแขกและสหาย เสียง

แสดงความยินดี เสียงอึกทึกสรวลเสและเสียงชน

จอกสุรา

ราวกับบนโลกใบนี้มีเพียงพวกเขาสองคน

เขาในวัยเยาว์จับกระโปรงของนางไว้ บังเกิด

ความรู้สึกที่ไม่อาจพรรณนา

ต่อมาเขาเริ่มมีอำนาจ ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนเขา

แล้ว ทว่านางกลับจากไปนานแล้ว เตาอุ่นใบใหญ่

ของเขาไม่มีอีกแล้ว สุดท้ายเป็ดน้อยตัวนั้นก็

สูญเสียมารดาของมันไป เขาตื่นตระหนก สิ้นหวัง

จนด้านชา ช่างเหน็บหนาวเหลือเกิน

เขาสังหารพี่รองด้วยมือของตน หลังจากสังหารฮู

หยินสามเฉิง ท่านแม่ก็ได้เลื่อนขั้นเป็นภรรยาเอก

เพราะในเวลานั้นไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินลู่เจียเสวีย

แล้ว

เมื่อท่านแม่ได้รับตำแหน่งภรรยาห้องหลัก ได้รับ

ในสิ่งที่นางคาดหวังมากที่สุด นางจึงเริ่มคิดฟืน

ความสัมพันธ์ระหว่างมารดาและบุตรชาย

เฉิงหลางนั่งจิบชาในม่านรัตติกาล เขาวางถ้วยชา

ลง ก่อนยิ้มออกมา “ท่านแม่ ไม่มีความจำเป็น

ท่านไม่ชอบ ข้าเองก็คิด…ว่าข้าไม่ต้องการแล้ว”

เขาไม่ต้องการความรักและความห่วงหาอาทรอีก

แล้ว เด็กที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง ในใจของเขา

เต็มไปด้วยความปรารถนาอันซ่อนเร้น ความย้อน

แย้ง และความต้องการซึ่งทำลายตนเองที่ไม่อาจ

บอกกล่าวผู้อื่น

แต่สิ่งเหล่านี้จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้ตลอดไป

เขาเดินออกไปจากตระกูลเฉิง ไปให้ไกลจากเรือน

อันสว่างไสวของมารดา

ในเรือนที่อยู่ในสถานที่เวิ้งว้างทุรกันดาร เขา

แหงนหน้ามองท้องฟั้า ผืนฟั้าเต็มไปด้วยดวงดาว

ส่องแสงระยิบระยับ ในเวลาเช่นนี้มีหลายคราที่

ทำให้เขาตระหนักได้ว่าบนโลกใบนี้อ้างว้าง

เพียงใด

โดดเดี่ยวเพียงใด

——————–

1. โทษเจ็ดขับคือความผิดเจ็ดประการที่

ภรรยาห้ามทำ หากภรรยากระทำความผิดข้อ

ใดเพียงหนึ่งข้อจากเจ็ดข้อนี้ สามีสามารถทำ

การหย่าได้ทันที ประกอบด้วย 1. ไม่ให้

กำเนิดบุตร 2. ไม่กตัญูต่อบิดา มารดาสามี

3. ติฉินนินทากล่าววาจาให้ร้าย 4. ขโมยของ

5. อิจฉาริษยาอนุภรรยาคนอื่น 6. มักมากใน

กาม 7. เป็นโรคร้าย รักษาไม่หาย

———จบ———