พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 25

หลังจาก จัดการบาดแผลเสร็จ หลัวอี๋อวี้ถึงได้สงบ

ลง เมื่อใช้ผ้าพันแผลซับคราบเลือดจนแห้ง ไม่มี

เลือดออกแล้ว นางก็ส่ายศีรษะ “ไม่เป็นไร หมัว

มัวไม่ต้องพันแผลหรอก”

เมื่อชมชอบผู้อื่น จิตใจจึงพะว้าพะวัง ยามเขาเดิน

ผ่านไปโดยไม่ชายตาแล ตนก็อดไม่ได้ที่จะคิดมาก

…

หลัวอี๋อวี้ยังคงครุ่นคิดอยู่ในใจ มิใช่ว่าเมื่อวานเขา

ยังชื่นชมว่าเสื้อผ้าของนางน่ามองหรือไร เหตุใด

วันนี้จึงไม่ชายตามองนางแล้วเล่า หรือวันนี้ชุดที่

นางสวมจะไม่งดงามน่ามอง

วันนี้นางสวมเสื้อตัวในสีชมพูสดใส คลุมด้วยเสื้อ

เนื้อผ้าโปร่งบางกระโปรงปักลายสีเขียวอ่อน จะดู

อย่างไรก็งดงามกว่าเมื่อวาน…

บางทีเขาอาจไม่ทันสังเกตว่านางอยู่ที่นี่

อี๋หนิงมองหลัวอี๋อวี้ซึ่งนิ่งงันอยู่ด้านข้าง ยิ่งมองก็

ยิ่งรู้สึกผิดหวัง อี๋อวี้อายุยังน้อย ทำเรื่องเช่นนี้

นางยังพอเข้าใจได้ ทว่าเมื่อได้เห็นท่าทางลุ่มหลง

ของอีกฝั่าย ก็ชัดเจนว่าไม่อาจตัดใจจากเฉิงหลาง

ซึ่งนั่นหมายความว่าเฉิงหลางเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ

นางอย่างเด็ดขาด

แต่ไหนแต่ไรเฉิงหลางชำนาญในการจัดการกับ

ผู้คนเหล่านี้

เขาดีต่อสตรีนางอื่น แต่ก็ไม่เห็นว่าจะดีได้นานสัก

เท่าไร คล้ายว่าเขาสามารถสนิทสนมกับทุกคน

แต่ก็สามารถไร้เยื่อใยได้ถึงขั้นสุด กับคนเช่นนี้เหตุ

ใดหลัวอี๋อวี้ถึงยังอยากจะเข้าไปเกี่ยวข้องให้ได้

อี๋หนิงเขยิบมานั่งข้างกายหลัวอี๋อวี้ เอ่ยถามเสียง

เบา “พี่หญิงสี่บาดแผลของท่านไม่เป็นอะไรใช่

หรือไม่”

น้อยครั้งนักที่เสี่ยวอี๋หนิงจะพูดคุยกับพี่หญิงสี่คน

นี้ คิดแล้วก็พอจะรู้ทั้งสองต่างมีนิสัยหยิ่งทะนงดื้อ

รั้น ยามที่อยู่ด้วยกันหากไม่ทะเลาะก็ถือว่าไม่เลว

แล้ว การที่อี๋หนิงเจตนาเข้าไปถามไถ่อาการของ

หลัวอี๋อวี้ แม้แต่หลัวอี๋เหลียนที่กำลังก้มศีรษะปัก

ผ้าก็ยังต้องเงยหน้าขึ้นมอง

หลัวอี๋อวี้ดูดนิ้วเบา ๆ “ไม่เป็นไร” นางไม่ชอบอี๋ห

นิงและไม่อยากคุยกับอีกฝั่ายด้วย

ทว่าอี๋หนิงกลับมองนางแล้วยิ้ม ยื่นสะดึงผ้าในมือ

ให้นางดู “พี่หญิงสี่ข้าปักดอกบัวไว้ด้านบนและ

อยากปักกลอนบทหนึ่ง เพียงแต่ข้าปักอักษรไม่

เป็น ท่านช่วยข้าปักทีเถิด ข้าอยากปักว่า ‘ดั่งถั่ว

แดงที่จารึกในลูกเต๋าดุจความคะนึงหาที่จารึกอยู่

ในกระดูก’ พี่หญิงสี่รู้จักบทกลอนสองประโยคนี้

หรือไม่”

หลัวอี๋อวี้ฟังถึงตรงนี้ทั้งร่างก็พลันสั่นสะท้านราว

กับถูกสาดด้วยนํ้าเย็นจนเปียกชุ่ม ได้สติขึ้นมาโดย

พลัน

นางมองอี๋หนิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ พูดคำใดไม่

ออกอยู่นานครึ่งค่อนวัน

หลัวอี๋หนิงรู้ได้อย่างไร…นางรู้ได้อย่างไร!

อี๋หนิงหันไปมองหมัวมัว “หมัวมัว ข้าไปพักผ่อน

เป็นเพื่อนพี่หญิงสี่สักครู่ได้หรือไม่”

หมัวมัวเห็นสีหน้าหลัวอี๋อวี้ไม่ค่อยดีนักจึงโบกมือ

ให้พวกนางออกไป

ทั้งสองคนเดินมายังห้องด้านหลัง เมื่ออี๋หนิงปิด

ประตู หลัวอี๋อวี้ถึงได้ขยับริมฝีปาก กระซิบถาม

เสียงเบา “เหตุใดน้องสาวเจ็ดจึงอยากปักกลอน

สองประโยคนี้”

อี๋หนิงเศร้าใจที่นางยังไม่เฉลียวฉลาด ไม่เห็นโลง

ศพไม่หลั่งนํ้าตาใช่หรือไม่

“พี่หญิงสี่ไม่ชอบกลอนสองประโยคนี้หรือ” อี๋ห

นิงมองนาง ยิ้มด้วยท่าทางไร้เดียงสา “ข้า

ค่อนข้างชื่นชอบกลอนสองประโยคนี้ อ่านแล้ว

รู้สึกสบายใจ เพียงแต่ความคะนึงหาจารึกอยู่ใน

กระดูกแล้วจะอย่างไร ข้าเห็นหมดแล้ว หากวัน

หน้าถูกผู้อื่นพบเข้าจะทำอย่างไร พี่หญิงสี่เคยคิด

หรือไม่”

ใบหน้าหลัวอี๋อวี้ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นซีดขาว มอง

อี๋หนิงด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

อี๋หนิงหยุดไปชั่วครู่ก่อนพูดต่อ “ข้าทำเพราะหวัง

ดีต่อท่าน”

หลัวอี๋อวี้กำผ้าปักในมือแน่น ผ่านไปครู่ใหญ่จึง

กล่าว “เจ้า…เจ้าอย่าได้พูดออกไป…”

“ขอเพียงพี่หญิงสี่ไม่เลอะเลือนอีก” นํ้าเสียงของ

อี๋หนิงนุ่มนวลแฝงด้วยพลังอำนาจจาง ๆ “ข้าจะ

พูดออกไปได้อย่างไร พี่หญิงสี่ต้องคิดถึงพี่สาว

น้องสาวของพวกเรา หากเรื่องนี้แพร่งพราย

ออกไป ท่านย่ากับท่านปั้าสะใภ้จะทำเช่นไร”

บรรดาสาวใช้เห็นเพียงพวกนางกระซิบกระซาบ

กัน แต่ฟังไม่ชัดว่าพวกนางกำลังเอ่ยถึงเรื่องใด

หลัวอี๋อวี้รู้สึกว่าทุกประโยคของอีกฝั่ายล้วนหนัก

อึ้ง แต่ละเสียงกระแทกใส่นางจนหน้าแดงหูร้อน

เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่ว่านางไม่รู้ เพียงแต่ยังโอบกอด

ความหวังไว้ คิดว่าผู้อื่นไม่มีทางค้นพบ แต่คาดไม่

ถึงว่าจะถูกอี๋หนิงพบเข้าแล้ว

หากหลัวอี๋หนิงบอกท่านย่าหรือเฉินซื่อ…จุดจบ

ของนางคงไม่ยากเกินจะคาดเดา

“ข้า…เป็นข้าที่เลอะเลือนไป” หลัวอี๋อวี้กัดริม

ฝีปากแน่น “น้องสาวเจ็ดอย่าได้พูดออกไปก็พอ”

หลัวอี๋อวี้หยิ่งทะนงอยู่เป็นนิจ ยากนักที่จะเป็น

ฝั่ายยอมโอนอ่อนก่อน กระทั่งสายตาที่นางมอง

อี๋หนิงยังแฝงไปด้วยการอ้อนวอน อี๋หนิงก็ไม่ใช่คน

ประเภทที่จับความผิดของผู้อื่นแล้วไม่ยอมปล่อย

แม้ปกติหลัวอี๋อวี้จะไม่ค่อยถูกชะตากับตน แต่

หากขายนํ้าใจให้นางได้ อี๋หนิงก็ยินดี

“คุณชายรองเฉิง…ทำให้พี่หญิงสี่ชมชอบได้ถึง

เพียงนี้เลยหรือ” อี๋หนิงถามเสียงเบา

หลัวอี๋อวี้มองน้องสาวเจ็ดที่ยังเล็ก แววตาเหม่อ

ลอยไปไกล “ข้าชอบเขา…และข้ารู้สึกว่าเขาเองก็

ชอบข้าเช่นกัน ข้าพูดกับท่านแม่แล้ว แต่ท่านแม่

ไม่เห็นด้วย”

นางไม่รู้เพราะเหตุใดถึงพูดเรื่องเหล่านี้กับเด็กที่

เพิ่งเติบโตได้ครึ่งเดียวบางทีอาจเป็นเพราะข้าง

กายไม่มีผู้ใดที่จะสามารถพูดคุยด้วยได้

อี๋หนิงไม่อาจเห็นใจนาง เพราะนางใจกล้าคับฟั้า

เกินไป หากเรื่องนี้ถูกผู้อื่นพบเข้า เด็กสาวใน

ตระกูลหลัวย่อมต้องถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

แต่อี๋หนิงก็ไม่อาจกล่าวโทษนาง นางยังเป็นเพียง

เด็กคนหนึ่งเท่านั้น

“ข้ารู้แล้ว ข้าจะรักษาความลับให้พี่หญิงสี่” อี๋ห

นิงยิ้ม “พี่หญิงสี่ไม่ต้องกังวล ขอเพียงวันหลังท่าน

ไม่ทำเรื่องเลอะเลือนอีกก็พอ”

หลัวอี๋อวี้ผงกศีรษะ

เพียงแค่อี๋หนิงไม่พูดออกไป เช่นนั้นอะไร ๆ ก็พูด

ง่ายแล้ว

ด้วยเหตุนี้แววตาที่นางใช้มองอี๋หนิงเป็นศัตรูจึง

จางลงเล็กน้อย

อี๋หนิงบรรลุผลตามเปั้าหมายแล้วก็ไม่พูดอะไรกับ

หลัวอี๋อวี้อีก แสงอาทิตย์ค่อย ๆ ร้อนแรงขึ้น ฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวเรียกพวกนางกลับไปกินแตงโมที่

แช่ไว้ในบ่อนํ้าตั้งแต่รุ่งอรุณ แตงโมถูกหั่นเป็นชิ้น

เล็ก ๆ วางอยู่ในถาดแก้วราดด้วยนํ้าอ้อย กินแล้ว

หอมชื่นใจ

เมื่อเหล่าพี่ชายคารวะเสร็จก็จากไป ฮูหยินผู้เฒ่า

หลัวให้อี๋หนิงนั่งกินแตงโมอยู่ข้างกาย นางสอน

อี๋หนิงท่อง ‘ซือจิง[1]’ ทีละประโยค อี๋หนิงมอง

ใบหน้าด้านข้างที่แก่ชราของฮูหยินผู้เฒ่าหลัว

ก่อนจะเอนตัวเข้าไปในอ้อมกอดนาง

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวยิ้มด้วยความรักใคร่ “อากาศ

ร้อนถึงเพียงนี้ เจ้ายังจะซบข้าอีกหรือ”

“ข้าชอบท่านย่า ดังนั้นจึงชอบซบท่านย่าเจ้าค่ะ”

อี๋หนิงกะพริบตาถี่ ๆพลางเอ่ย “และจะไม่ทำให้

ท่านย่าต้องกังวลใจเพราะเรื่องอื่นใด ท่านย่าไม่

ชอบข้าหรือเจ้าคะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวยิ้มพลางตบหลังอี๋หนิงเบา

ๆ ยามกอดเด็กคนนี้ นางก็รู้สึกว่าหัวใจตนอ่อน

ยวบอย่างต้านทานไม่ได้

อี๋หนิงค่อนข้างพึ่งพิงฮูหยินผู้เฒ่าหลัว ในเมื่อ

ตั้งแต่เกิดใหม่ ตนก็ใช้ชีวิตอยู่กับฮูหยินผู้เฒ่าหลัว

มาโดยตลอด นางคอยบังลมบังฝน ทั้งยังคอย

ห่วงใยตน แล้วอี๋หนิงจะไม่ชอบท่านย่าผู้นี้ได้

อย่างไร

อี๋หนิงดมกลิ่นไม้จันทน์จาง ๆ ที่อยู่บนร่างฮูหยินผู้

เฒ่าพลันรู้สึกสงบนิ่งลง

ดังนั้นเรื่องของหลัวอี๋อวี้ก็ให้เป็นเช่นนี้เถิด นาง

สามารถเกลี้ยกล่อมได้ก็เกลี้ยกล่อม อย่าให้เรื่อง

พรรค์นี้ต้องมารบกวนท่านย่า

อี๋หนิงหลับตาลง…

วันต่อมาอี๋หนิงตื่นตั้งแต่รุ่งอรุณ นางยังจำสิ่งที่

หลัวเซิ่นหย่วนบอกได้ เขาให้นางไปหาที่เรือน

เพื่อเอาหนังสือ

บ้านของอาจารย์หญิงกู้เกิดเรื่อง หลายวันนี้จึงไม่

ต้องไปเรียน อี๋หนิงไปที่เรือนของหลัวเซิ่นหย่วนก็

พบว่าเขากำลังเขียนอักษรอยู่

ห้องหนังสือของเขาเรียบง่าย บนโต๊ะยาวมีจาน

ฝนหมึกและที่วางพู่กันด้านหนึ่งมีอ่างเคลือบสี

เขียวปากกว้างวางอยู่ ข้างในมีม้วนกระดาษเก่า

อยู่หลายม้วน บนโต๊ะสูงมีกระถางดอกซื่อจี้หลัน

วางอยู่หนึ่งกระถาง ฤดูกาลนี้เป็นช่วงผลิดอกพอดี

ดอกฮวาชีซีดุจผีเสื้อสีเขียวอ่อนบนกิ่งไม้ กรุ่น

กลิ่นหอมนวลจาง ๆ ลอยอบอวลในอากาศ

หลัวเซิ่นหย่วนกำลังคํ้าโต๊ะตัวยาวเพื่อเขียนอักษร

มือพลิ้วไหว

อี๋หนิงยืนอยู่ตรงประตูไม่รบกวนเขา ยามที่เขา

มุ่งมั่น แพขนตาจะหลุบตํ่า ใบหน้าด้านข้างสงบ

นิ่ง

ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็หยุดเขียน ก่อนจะพูดเสียง

ราบเรียบ “เหตุใดจึงไม่เข้ามา”

อี๋หนิงยิ้มพลางเดินเข้าไป “พี่ชายสาม ท่านรู้ได้

อย่างไรว่าข้ามาแล้ว”

เมื่อนางก้มศีรษะมองก็พบว่าหลัวเซิ่นหย่วนกำลัง

เขียนความเรียงแปดขา[2] บทหนึ่งอยู่ เขากำลัง

เขียนถึงจุดแก้ไขปัญหา เพราะนางมาหลัวเซิ่นหย่

วนถึงได้หยุดมือ

หลัวเซิ่นหย่วนมองนางแล้ววางพู่กันลง “หูตาข้า

ว่องไว จึงได้ยินเสียงฝีเท้าของเจ้า”

เขามองอี๋หนิงที่สูงเพียงเอว นางกำลังมอง

บทความที่เขาเขียนอย่างตั้งใจ เขาลูบศีรษะนาง

“สิ่งนี้เจ้าดูไม่เข้าใจหรอก ตามข้ามา”

เขารู้ว่านางอ่านไม่รู้เรื่องหรือ…

อี๋หนิงลูบศีรษะตน ในใจคิดว่านางอ่านไม่รู้เรื่องก็

ไม่สามารถดูเขาเขียนอักษรได้หรือไร

แน่นอน แม้ว่าพวกนางเหล่าสตรีจะเรียนหนังสือ

มาบ้าง แต่ก็อยู่ในระดับพอเข้าใจเนื้อหาเท่านั้น

ส่วนพวกเขาที่ต้องเข้าร่วมการสอบเคอจวี่ต้อง

จดจำสิ่งเหล่านี้ให้ขึ้นใจ ศึกษาให้ครอบคลุมรอบ

ด้านจนเข้าใจทะลุปรุโปร่งย่อมต้องเรียนรู้อย่าง

ลึกซึ้ง แตกต่างจากพวกนางโดยสิ้นเชิง หากกล่าว

ว่านางอ่านไม่เข้าใจก็ถือเป็นเรื่องธรรมดา ถ้าอี๋ห

นิงอ่านเข้าใจสิถึงจะเป็นปัญหา

อี๋หนิงทำได้เพียงเดินตามเขาไปยังห้องอุ่น

ด้านหลัง นางแหงนหน้ามองเขาหยิบหนังสือ

หลายเล่มออกมาจากชั้นวาง เขาก้มศีรษะพลิกดู

เนื้อหาแล้วส่งให้นาง “ทั้งหมดนี้ล้วนดีมาก เจ้า

เอากลับไปอ่านเสีย”

อี๋หนิงมึนงงเล็กน้อย นางไม่ได้สอบเคอจวี่เสีย

หน่อย อ่านหนังสือมากมายเพียงนี้ไปทำอันใด

“พี่ชายสาม ท่านอ่านก็พอแล้ว…” อี๋หนิงเอ่ย

เสียงเบา “ข้าอ่านไปก็ไร้ประโยชน์”

หลัวเซิ่นหย่วนหันหน้ามามองนาง นํ้าเสียงตํ่าลง

เล็กน้อย เขาเรียกชื่อนางนิ่ง ๆ “อี๋หนิง…”

อี๋หนิงรู้สึกว่านํ้าเสียงของเขาคล้ายมีพลังกดดัน

อีกทั้งสายตาของเขายังจับจ้องนางอยู่ นางจึงทำ

ได้เพียงฝืนผงกศีรษะ กอดหนังสือพลางพูดด้วย

นํ้าเสียงประนีประนอม “ได้ ข้าจะเอากลับไปอ่าน

ให้หมด”

เขาลูบศีรษะนาง “อย่างนี้สิถึงจะดี คนจะว่านอน

สอนง่ายก็เริ่มจากหนังสือ”

อี๋หนิงรู้สึกว่าตนเองเตี้ยเกินไปแล้วไม่ดีเอาเสียเลย

อย่างเช่นทำให้หลัวเซิ่นหย่วนกับท่านย่าชอบลูบ

ศีรษะนาง

เมื่ออี๋หนิงออกมาจากห้องอุ่นก็เห็นเขากลับไป

เขียนบทความต่อ จึงเอ่ยถาม “พี่ชายสาม ข้าได้

ยินว่าทั้งพี่ชายใหญ่และพี่ชายรองอ่านหนังสือกัน

จนมืดคํ่า ทุกวันปั้าสะใภ้จะส่งนํ้าแกงบำรุงให้

พวกเขา ท่านมีนํ้าแกงบำรุงดื่มหรือไม่”

หลัวเซิ่นหย่วนไม่ได้ตอบคำถามทันที ผ่านไปครู่

หนึ่งถึงได้เอ่ยด้วยนํ้าเสียงราบเรียบ “ไม่มีคนส่ง

มาให้ข้า”

อี๋หนิงรู้ว่าหลินไห่หรูไม่สนใจเขา แต่เมื่อได้ยินนํ้า

เสียงที่ไร้การเปลี่ยนแปลงใด ๆ ราวกับเคยชิน

และไม่รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดวิสัย ในใจนางก็บังเกิด

ความเศร้าสลดเล็กน้อย

“ข้าจะให้ห้องครัวเล็กมาส่งให้ท่านแล้วกัน!” อี๋ห

นิงยิ้มพลางถาม “ท่านชอบนํ้าแกงขาหมูหรือไม่”

มุมปากหลัวเซิ่นหย่วนเผยรอยยิ้มบาง ๆ ทว่าไม่

นานก็ถูกกดลงไปอย่างรวดเร็ว เขาพูดด้วยเสียง

ราบเรียบโดยไม่แม้แต่จะมองนาง “ไม่จำเป็นข้า

ไม่ชอบดื่มนํ้าแกงขาหมู”

ทว่าอี๋หนิงกลับชอบดื่มนํ้าแกงขาหมู…นํ้าแกงขา

หมูไม่อร่อยที่ใดกัน

นางแอบคิดในใจ หยิบหนังสือขึ้นแล้วบอกลา

หลัวเซิ่นหย่วนมองดวงอาทิตย์ด้านนอก วางพู่กัน

ลงแล้วพูด “ข้าจะส่งเจ้ากลับไป”

“มิใช่พี่ชายสามต้องเขียนบทความหรอกหรือ ไม่

จำเป็นต้องส่งข้าหรอกเจ้าค่ะ” อี๋หนิงกล่าว ก่อน

จะให้เสวี่ยจือหยิบร่มนํ้ามันชิงถ่งและเตรียมตัว

จากไป

ทว่าหลัวเซิ่นหย่วนกลับเดินนำออกไปก่อน “ข้า

ต้องไปคารวะท่านย่าพอดีเลยจะส่งเจ้ากลับไป

ด้วย” เขาเดินไปถึงระเบียงทางเดินด้านนอก

แสงอาทิตย์ทอดลงบนร่างเขา ขับให้เรือนร่างนั้น

ตระหง่านดุจต้นสน อี๋หนิงตกอยู่ในภวังค์ชั่ว

ขณะหนึ่ง หลัวเซิ่นหย่วนหันหน้ากลับมาเอ่ยเสียง

ราบเรียบ “เจ้ายังไม่รีบเดินมาอีกหรือ”

อี๋หนิงวิ่งก้าวขาสั้น ๆ ไปด้านหน้า เขาจับจูงมือ

นาง อี๋หนิงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและแห้งกร้าน

ของมือเขา บนปลายนิ้วยังมีหนังแข็ง

นางรู้สึกปลอดภัยมั่นคงขึ้นมาทันใด

เสวี่ยจือกางร่มนํ้ามันชิงถ่งบังแดดให้อี๋หนิง กลุ่ม

คนเดินไปตามทางเดินหิน

ดอกอวี้จานที่อยู่สองข้างทางเดินผลิบานแล้ว

กรุ่นกลิ่นหอมอบอวลแสงแดดคิมหันต์แผดเผา

เสวี่ยจือเด็ดดอกอวี้จานดอกหนึ่งใส่ไว้ในแขนเสื้อ

ของอี๋หนิง อี๋หนิงยกแขนเสื้อขึ้นมาดม ในที่สุด

นางก็รู้แล้วว่าที่คนโบราณกล่าวว่ากรุ่นกลิ่นหอม

เต็มแขนเสื้อนั้นเป็นอย่างไร

หลัวเซิ่นหย่วนมองนางก้มหน้าดมดอกไม้ เมื่อเงย

หน้าขึ้น ปลายจมูกก็เปรอะเปือนไปด้วยเกสรสี

เหลืองอ่อน เขายิ้ม “อี๋หนิง” อี๋หนิงไม่รู้ว่าเขา

เรียกตนทำไมจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา หลัวเซิ่นหย่

วนเอื้อมมือออกไปเช็ดปลายจมูกให้นาง “เปือน

เกสรดอกไม้แล้ว”

ปลายนิ้วเรียวยาวมีเกสรดอกไม้เปือนอยู่ เขาดีด

ออกเบา ๆ

อี๋หนิงส่งเสียงอ้อคำหนึ่ง ยิ้มให้เขาอย่างสดใส

“ขอบคุณพี่ชายสาม”

เมื่ออี๋หนิงเงยหน้าก็พบว่าในระยะไม่ไกลคล้ายจะ

มีคนอยู่ เขากำลังยืนอยู่ใต้ร่มไม้ มองไปยัง

ทะเลสาบ ข้างกายมีองครักษ์อยู่สองนาย ซึ่งไม่

น่าจะเป็นคนตระกูลเฉิง คนผู้นั้นสวมชุดคลุมผ้า

ไหมหังโจวสีฟั้าอ่อน รูปร่างผอมเพรียวสูงใหญ่

คล้ายจะเป็นเฉิงหลาง

เมื่อหลัวเซิ่นหย่วนเห็นคนที่อยู่ข้างกายเฉิงหลาง

สีหน้าก็มืดมนลงเล็กน้อย เมื่อคิดถึงว่าตนยังจูง

เสี่ยวอี๋หนิงอยู่ เขาก็ก้าวถอยหลังก้าวหนึ่งพูดกับ

นางเสียงเบา “อย่าได้พูดสิ่งใด”

——————–

[1] ซือจิง คือหนังสือรวบรวมบทกวียุคโบราณ

[2] ความเรียงแปดขา คือรูปแบบการเขียนความ

เรียงในการสอบเข้ารับราชการหรือเคอจวี่