พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 28

อี๋หนิง ฟังถึงตรงนี้ก็ลอบถอนหายใจ

หลัวอี๋อวี้ยังไม่ตัดใจจากเฉิงหลาง ถึงขั้นกล้า

ปะทะฝีปากกับฮูหยินผู้เฒ่าหลัว!

เฉินซื่อเองก็ตกใจกับคำพูดของหลัวอี๋อวี้ จึงรีบลุก

ขึ้นทันใด “หลัวอี๋อวี้เจ้าพูดเช่นนี้กับท่านย่าได้

อย่างไร!”

“แล้วมิใช่หรือเจ้าคะ” หลัวอี๋อวี้หัวเราะหยัน “ใน

ใจท่านย่ามีเพียงหลัวอี๋หนิง ก็แค่เลือกหาบุรุษสัก

คนมาแต่งกับข้าอย่างส่ง ๆ เท่านั้น ท่านแม่

อย่าได้ปฏิเสธว่าไม่ใช่ ยามที่พี่หญิงใหญ่ยังอยู่

ท่านย่ารักเอ็นดูพี่หญิงใหญ่ทั้งยังแนะนำสั่งสอนพี่

หญิงใหญ่อย่างเข้มงวด แต่พอพี่หญิงใหญ่แต่ง

ออกไปแล้ว นอกจากหลัวอี๋หนิงที่ได้รับความ

โปรดปรานมากที่สุดแล้วยังมีผู้ใดอีกท่านย่ามีใจ

เอนเอียงให้บ้านรอง เอ็นดูลูกของอาสะใภ้รอง

ส่วนข้ากับหลัวอี๋ซิ่วเคยได้รับความรักชอบจาก

ท่านย่าหรือ! ข้าไม่อยากแต่งงานกับหลิวจิ้งข้า

อยากแต่งกับคุณชายรองเฉิงแล้วอย่างไร!”

อี๋หนิงจะฟังไม่เข้าใจได้อย่างไร หลัวอี๋อวี้ไม่พอใจ

นางมาหลายปีแล้ววันนี้จึงเอาทุกเรื่องสาธยาย

ออกมาอย่างชัดเจน ทั้งเรื่องดำเรื่องขาว ที่มีและ

ไม่มี ล้วนอย่าได้คิดหลบหนี หากนางไม่ได้ดี

เช่นนั้นผู้อื่นก็อย่าหวังว่าจะมีความสุข!

อี๋หนิงมองไปที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวด้วยความกังวล

“ท่านย่า ข้า…”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวโกรธจัด ชี้ไปที่หลัวอี๋อวี้ “ดี! ดียิ่ง

นัก! ข้ามีใจเอนเอียงต่ออี๋ฮุ่ยกับอี๋หนิงแล้วอย่างไร

อี๋ฮุ่ยเป็นบุตรสาวคนโตที่กำพร้ามารดาส่วนอี๋หนิง

แม้แต่รูปลักษณ์ของแม่บังเกิดเกล้า นางก็ยังจำ

ไม่ได้ พวกเจ้าแต่ละคนต่างมีมารดาคอยรักเอ็นดู

อี๋ฮุ่ยกับอี๋หนิงจะมาเทียบกับพวกเจ้าได้อย่างไร

อี๋อวี้ หากเจ้าไม่สูญเสียสติปัญญา ก็ลองตรองดูว่า

ยามที่หมิงหลานยังอยู่ นางปฏิบัติต่อพวกเจ้า

อย่างไร พ่อของเจ้าถูกย้ายไปอวิ๋นหนานก็เป็นห

มิงหลานไปอ้อนวอนที่ตระกูลกู้ ให้คนของตระกูล

กู้ช่วยโยกย้ายพ่อเจ้ากลับมา ไม่เช่นนั้นหลัวเฉิงเห

วินจะได้เป็นขุนนางใหญ่ขั้นสามในราชสำนักเช่น

ในวันนี้หรือ ท่านแม่ของเจ้าคลอดหลัวอี๋ซิ่วแล้ว

สุขภาพยํ่าแย่ หมิงหลานยังไปต้มยาด้วยตนเอง

ทุกวันแล้วไปส่งถึงหน้าเตียงของแม่เจ้า แต่พอ

นางตายพวกเจ้าก็ลืมเสียจนหมดสิ้นแล้ว!”

หลัวอี๋อวี้จ้องมองฮูหยินผู้เฒ่าหลัวอย่างตกตะลึง

ฟังจนตกอยู่ในภวังค์

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวปิดปากไอสองครั้ง

เมื่อเฉินซื่อได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเอ่ยถึงกู้หมิง

หลานก็ลุกขึ้น “ท่านแม่อี๋อวี้ไม่รู้จักหนักเบาจึง

พูดจาเหลวไหล ท่านอย่าได้ถือโทษโกรธนางจน

ทำร้ายสุขภาพตนเอง…”

อาการไอของฮูหยินผู้เฒ่ายังไม่หายดี ไม่อาจโมโห

ได้

อี๋หนิงรีบก้าวเข้าไปรินชาให้ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวถ้วย

หนึ่ง สวีมามาลูบหลังนางให้หายใจคล่องขึ้น

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวจิบชา ก่อนจะวางถ้วยชาคืนบน

มืออี๋หนิง เอ่ยเสียงเยียบเย็น “ทุกคำของเจ้าบอก

ว่าเจ้ากับเฉิงหลางมีใจต่อกัน เช่นนั้นเจ้าก็พูดมา

ว่าเขามีใจต่อเจ้าอย่างไร”

นํ้าตาบนแก้มของหลัวอี๋อวี้ยังไม่แห้งเหือดก็ถูกทำ

ให้ตกใจแล้ว

เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าหลัวกล่าว

วาจาร้ายกาจเยี่ยงนี้นางเพิ่งคล้ายตระหนักได้ว่า

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวไม่ใช่เพียงเป็นท่านย่าที่เมตตา

อ่อนโยน แต่ยังเป็นคนที่เลี้ยงดูบุตรชายจนทำให้

พวกเขาทั้งสองคนมีรายนามเป็นจิ้นซื่อแห่งเปั่าติ้

งอีกด้วย!

“เขา…เขากล่าวชมข้า…ข้า…” หลัวอี๋อวี้

ตะกุกตะกัก คล้ายจะกล่าวต่อไปไม่ได้

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวหัวเราะหยัน “เขาชมเจ้าว่า

อย่างไร เจ้ามีฐานะอะไรเขามีฐานะอะไร เจ้า

เข้าใจว่าคุณหนูสายตรงแห่งตระกูลหลัวคู่ควรกับ

เขาซึ่งเป็นหลานชายของผู้บัญชาการทหารลู่

เป็นจวี่เหรินเยาว์วัยซึ่งเป็นบุตรสายตรงแห่ง

ตระกูลเฉิงเช่นนั้นหรือ เขามีฐานะสูงส่ง เพียงเอ่ย

ปากชมโดยไม่ตั้งใจคำหนึ่งเจ้าก็ถือเป็นจริงจัง

หากในภายหน้าถูกคนกล่าวถึงว่าเจ้าเป็นคุณหนูที่

ไร้ยางอายผู้นั้น แล้วชื่อเสียงของเขาจะเสียหาย

แม้เพียงเศษเสี้ยวหรืออย่างไร บัดนี้ข้าจะบอกเจ้า

ตามตรง อย่าได้พูดถึงว่าพวกเราตระกูลหลัวตัว

เล็ก ๆ ไม่คู่ควรกับเขา ต่อให้เป็นเสี้ยนจู่[1] ทั่วไป

บุตรสาวของขุนนางใหญ่ขั้นสอง เขาเฉิงหลางก็

สามารถเลือกได้ตามใจ!”

หลัวอี๋อวี้ตัวอ่อนยวบ ทรุดลงกับพื้น นํ้าตาดุจ

ไข่มุกร่วงหล่นไม่ขาดสาย

“ท่านย่า ข้าชอบเขาจริง ๆ ข้าไม่ชอบหลิวจิ้ง…”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเบือนหน้าไปทางอื่นคล้ายไม่

อยากเห็นนาง

สวีมามาก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าว ทอดถอนใจ

พลางเอ่ย “วันนี้ยามบ่ายคุณชายรองเฉิงออกจาก

ตระกูลหลัวไปแล้ว บ่าวขอบังอาจถามคุณหนูสี่ว่า

หากคุณชายรองเฉิงมีใจต่อท่านดังที่ท่านกล่าวไว้

จริง เขาจะจากไปโดยไม่เอ่ยลาเช่นนี้หรือเจ้าคะ”

“เขา…เขาไปแล้วหรือ” หลัวอี๋อวี้คล้ายสับสน

เลื่อนลอย มองฮูหยินผู้เฒ่าหลัวก่อน จากนั้นก็

มองไปยังมารดาของตน

ทว่าเฉินซื่อกลับสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลับตาลง ไม่

เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด ๆ

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวตั้งใจจะแสดงให้เฉินซื่อเห็นว่าใน

ครานี้นางไม่สามารถช่วยหลัวอี๋อวี้แก้ต่างได้ ที่

สำคัญคือหลัวอี๋อวี้เลอะเลือนเกินไปแล้ว! แต่ละ

ประโยคที่หลัวอี๋อวี้กล่าวออกมาช่างเหลวไหล

เหลือเกิน

หลินไห่หรูตกอยู่ในอาการตกตะลึง

นางคาดไม่ถึงว่าหลัวอี๋อวี้จะกล้าทำเรื่องพรรค์นี้!

ด้านนอกมืดแล้ว ดาราหลายดวงคล้ายปรากฏ

คล้ายซ่อนตัวบนผืนนภายามรัตติกาล

หลัวอี๋ซิ่วกับหลัวอี๋เหลียนรออยู่ด้านนอกมาสอง

ชั่วยามเต็ม แต่ก็ยังไม่เห็นคนออกมา เพียงได้ยิน

เสียงโต้คารมเล็ดลอดมาจากด้านใน เริ่มแรกยังได้

ยินหลัวอี๋อวี้กล่าวโทษอี๋หนิง กล่าวว่านางชั่วร้าย

ต่อมาก็ได้ยินหลัวอี๋อวี้พูดว่าอะไรเอนเอียงไปทาง

บ้านรอง

หลัวอี๋เหลียนนั่งตัวตรงด้วยท่าทีเคร่งขรึม มือ

ยังคงกำผ้าเช็ดหน้าแน่น

คราก่อนหลังจากนางทำความผิดก็เชื่อฟังคำของ

เฉียวอี๋เหนียงที่ให้ทำตัวเชื่อฟัง อย่าให้ฮูหยินผู้

เฒ่าหลัวหรืออี๋หนิงจับข้อผิดพลาดได้อีก นาง

รำลึกคำกล่าวนี้ไว้ในใจ หลัวอี๋อวี้ถูกเรียกตัวไปใน

ขณะที่กำลังปักผ้ากับนางจากนั้นก็เกิดเรื่อง

ใหญ่โตเช่นนี้ หากนางไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดเรื่องใดขึ้น

นางจะไม่ยอมกลับไปโดยเด็ดขาด

หลัวอี๋ซิ่วก็ร้อนรน นางชอบอี๋หนิงมาก ทว่าหลัว

อี๋อวี้ก็เป็นพี่สาวแท้ ๆของนาง หากด้านในเกิด

เรื่องปะทะกัน นางก็ไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไร นาง

เดินกลับไปกลับมาอยู่หลายหน กระทั่งหมัวมัวที่

ปรนนิบัตินางกล่าวว่า “คุณหนูห้าท่านนั่งลงเถิด

นะเจ้าคะ ท่านกังวลไปก็ไร้ประโยชน์”

หมัวมัวหันไปมองหลัวอี๋เหลียนที่อยู่ด้านข้าง ใน

ใจคิดว่าอุปนิสัยช่างต่างกันเหลือเกิน ดูคุณหนูหก

ท่านนี้สิ แม้อายุจะน้อยกว่าเล็กน้อย ทว่ากลับ

สงบเสงี่ยม นั่งบนเก้าอี้อยู่ค่อนวันก็ไม่เปลี่ยน

อิริยาบถสักนิด

นางอดทอดถอนใจไม่ได้ หากหลัวอี๋เหลียนเป็น

บุตรสายตรง เกรงว่าในภายภาคหน้าคงจะมีชีวิต

รุ่งโรจน์

ทว่าหลัวอี๋ซิ่วกลับหงุดหงิด เดินไปไม่กี่ก้าวก็ราว

กับคิดสิ่งใดออก นางเข้าไปเกาะที่บานประตูราว

กับตุ๊กแกเพื่อฟังเสียงสนทนาด้านใน

หมัวมัวเห็นก็รีบเข้าไปลากนางออกมา “คุณหนู

ห้า ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ!”

หลัวอี๋ซิ่วกล่าว “หมัวมัว ท่านอย่ายุ่ง ข้าต้องรู้ให้

ได้ว่าพี่สาวข้ากับอี๋หนิงเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่!”

ลานด้านนอกพลันสว่างไสวด้วยแสงเทียน มีคน

ถือโคมไฟเดินเข้ามารอกระทั่งคนเดินเข้ามาใกล้ก็

พบว่าเป็นหลัวเฉิงจางกับเฉียวอี๋เหนียง มีบ่าวรับ

ใช้สองคนถือโคมไฟกระดาษ ด้านหลังยังมีสาวใช้

และบ่าวหญิงชราอีกจำนวนหนึ่งติดตามมาด้วย

หลังจากหลัวเฉิงจางกลับมาก็ได้ยินว่าหลินไห่หรู

กับอี๋หนิงถูกฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเรียกตัวไป จน

พลบคํ่าก็ยังไม่กลับมา จึงคิดว่าต้องมีเรื่องใหญ่

เกิดขึ้น บัดนี้พี่ใหญ่ไปรับราชการที่เมืองหลวง ใน

บ้านจึงเหลือเพียงเขาเป็นเสาหลัก หากมีเรื่อง

สำคัญเขาก็ต้องมาดู

เฉียวอี๋เหนียงเองก็อยากรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น คํ่ามืด

เพียงนี้แล้ว แต่เหลียนเจี่ยเอ๋อร์ก็ยังไม่กลับมา

นางส่งบ่าวหญิงชรามาสืบข่าวก็ได้รับคำตอบว่าไม่

รู้ นางจึงได้มาพร้อมกับหลัวเฉิงจาง

เมื่อหมัวมัวเห็นนายท่านรองเข้ามาก็รีบเข้าไป

ลากหลัวอี๋ซิ่วออกมาแทบไม่ทัน “คุณหนูห้า นาย

ท่านรองมาแล้ว! ท่านอย่าฟังอีกเลย!”

หลัวอี๋ซิ่วถึงได้หันกลับมา เมื่อเห็นว่าท่านอารอง

กับเฉียวอี๋เหนียงกำลังมองมา นางถึงได้ยืนตรง

อย่างเรียบร้อย ก่อนจะเรียก “ท่านอา

รอง” อย่างไม่รู้สึกรู้สา หลัวอี๋เหลียนเองก็ยืนขึ้น

และเรียกท่านพ่อกับเฉียวอี๋เหนียง

หลัวเฉิงจางก้มหน้าเล็กน้อย มองไปรอบทิศ

จากนั้นก็มองไปที่หมัวมัวซึ่งปรนนิบัติหลัวอี๋ซิ่วที่ดู

มีประสบการณ์และพูดคุยรู้เรื่องมากที่สุด เขาเอ่ย

ถามนาง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น”

หมัวมัวตกอยู่ในสภาวะลำบากใจ ไม่รู้ควรจะ

กล่าวอย่างไรดีหลัวอี๋เหลียนจึงลุกขึ้นมา ยอบตัว

ลงก่อนเอ่ย “ข้าก็ไม่ได้ยินมาครบถ้วนนักแต่

คล้ายว่า…น้องสาวเจ็ดกับพี่หญิงสี่มีเรื่องหมางใจ

กัน ท่านย่ากำลังอบรมพี่หญิงสี่อยู่ ส่วนเรื่องอื่น

ข้าไม่ค่อยกระจ่างนักเจ้าค่ะ”

หลัวเฉิงจางขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว หากเมื่อก่อน

กล่าวว่าอี๋หนิงมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับผู้อื่น เขายัง

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องเป็นอี๋หนิงที่ก่อเรื่องก่อน

แน่นอน ทว่าครั้งที่แล้วเขาปรักปรำนาง ต้องลง

แรงไปตั้งมากกว่าอี๋หนิงจะยอมพูดคุยกับเขา

ดังนั้นอย่างไรครั้งนี้ก็ต้องรู้เรื่องให้กระจ่าง

เสียก่อนค่อยว่ากัน

เฉียวอี๋เหนียงกล่าวด้วยนํ้าเสียงนุ่มนวล “นาย

ท่านรอง ในเมื่อใช้เวลาหารือนานถึงเพียงนี้ เห็น

ทีคงเป็นเรื่องสำคัญ ท่านเข้าไปดูเสียหน่อยเถิด

เจ้าค่ะ”

ทว่าหมัวมัวที่รักษาการณ์อยู่หน้าประตูกลับยอบ

ตัวลง ตอบกลับว่า“ฮูหยินผู้เฒ่ามีคำสั่งว่าหาก

นางไม่ได้เชิญ อย่างไรก็ห้ามเข้าไปเจ้าค่ะ”

ในใจหลัวเฉิงจางจึงยิ่งเกิดความใคร่รู้มากขึ้นอีก

ไป หาเก้าอี้นั่งลง รออยู่ด้านนอก

ในห้องจุดเทียนขึ้น ภายใต้แสงเทียน ใบหน้าฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวดูพร่าเลือนไม่น้อย นางพูดเสียงตํ่า

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปจะ

เกิดผลใดตามมา”

หลัวอี๋อวี้ก้มศีรษะตํ่า กัดริมฝีปาก “ยอมเป็นหยก

ที่แหลกลาญ แต่ไม่ขอเป็นกระเบื้องที่สมบูรณ์

หากเรื่องแพร่งพรายออกไป อี๋อวี้ขอยอมตายจะ

ไม่ให้ตระกูลหลัวต้องมาเดือดร้อนด้วยเจ้าค่ะ”

นํ้าเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวแผ่วเบาลง “เจ้า

เข้าใจว่าตายเสียก็สิ้นเรื่องแล้วอย่างนั้นหรือ ตาย

แล้วก็ไม่สร้างผลกระทบใดต่อตระกูลหลัวแล้ว

หรือไรเจ้ายังมีน้องสาวดี ๆ อีกหลายคน เคยคิด

หรือไม่ว่าเหล่าน้องสาวของเจ้าจะทำอย่างไร ให้

พวกนางแต่งไปแดนไกล หรืออยู่ที่ตระกูลตลอด

ชีวิตให้เป็นที่ติฉินนินทาของผู้อื่น!” นํ้าเสียงของ

นางพลันแหลมสูงแข็งกร้าว “นี่คือผลที่เจ้า

ต้องการหรือ ตายไปให้จบสิ้น ไม่สนใจพี่สาว

น้องสาวและมารดาของเจ้า!”

ไหล่ของหลัวอี๋อวี้สั่นสะท้าน สะอึกสะอื้นจนไร้

เสียง ในที่สุดก็ร้องไห้ฟุบลงไปในอ้อมกอดของ

เฉินซื่อ

อี๋หนิงไม่อาจไม่รู้สึกเคารพฮูหยินผู้เฒ่าหลัวได้

เป็นขิงแก่อันเผ็ดร้อนนัก ด้วยอุปนิสัยของหลัว

อี๋อวี้ หากแค่เกลี้ยกล่อมคงไม่ได้ผล ต้องทำให้นาง

รู้สึกหวาดกลัวถึงจะตกใจจนไม่กล้าทำสิ่งใดอีก

สวีมามายกนํ้าชาให้ฮูหยินผู้เฒ่าหลัว นางรับมา

ก่อนกล่าวต่อ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้ใดบอกข้า ทันทีที่

เข้ามาเจ้าก็ไม่แยกแยะถูกผิด กล่าวโทษน้องสาว

ของเจ้า เป็นสาวใช้สองคนของคุณชายรองเฉิงที่

บอกข้าหลังจากเขาจากไปแล้ว พวกนางพบพิรุธ

ของเจ้ามาตั้งแต่แรกแล้ว เจ้าคิดว่าภูษาฟั้าไร้

ตะเข็บ จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้เช่นนั้นหรือ”

เฉินซื่อฟังถึงตรงนี้ก็รีบเงยหน้า หมายเอ่ยถาม ฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวจึงโบกมือ “สาวใช้พวกนั้นถูกขาย

ออกไปแล้ว ชั่วชีวิตนี้ไม่มีทางได้กลับมายังอาณา

เขตเหนืออีก ไม่ต้องกล่าวอีกแล้ว”

เฉินซื่อรีบเอ่ย “ขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่า” นางกอด

หลัวอี๋อวี้พลางโขกศีรษะให้ฮูหยินผู้เฒ่าหลัว

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวสูดลมหายใจเข้าลึก ชี้ไปยังนอก

ประตู “ไปเชิญนายท่านรองกับเจี่ยเอ๋อร์ทั้งสอง

เข้ามา” สวีมามารับคำและออกไป ไม่นาน

หลัวเฉิงจาง หลัวอี๋ซิ่ว และหลัวอี๋เหลียน ก็เดิน

เข้ามา

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวชี้ไปที่พื้น เอ่ยด้วยนํ้าเสียง

ราบเรียบ “อี๋หนิง คุกเข่า”

อี๋หนิงเงยหน้าขึ้น เห็นสีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าหลัว

สงบนิ่งอย่างยิ่ง แม้นางจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่

ก็เดินไปข้างกายหลัวอี๋อวี้และคุกเข่าลง

ทันทีที่หลัวเฉิงจางเดินเข้ามาก็เห็นภาพอี๋หนิง

คุกเข่าแล้ว เขาประหลาดใจเล็กน้อย เพราะรู้ว่า

ยามปกติฮูหยินผู้เฒ่าหลัวปกปั้องอี๋หนิงยิ่งกว่าสิ่ง

ใดทว่าวันนี้ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงสั่งให้นางคุกเข่า

หรือนางจะทำผิดจริง เขารีบเอ่ย“ท่านแม่ อี๋หนิง

ทำสิ่งใดผิดหรือขอรับ”

เมื่อเห็นหลัวอี๋อวี้กับพี่สะใภ้ร้องไห้อย่างน่าสงสาร

อยู่ด้านข้าง เขาก็คิดถึงพี่ใหญ่ที่รับราชการอยู่

เมืองหลวง ในจวนเหลือเพียงเขา หลัวเฉิงจางจึง

เอ่ยต่อ “หากอี๋หนิงผิดจริง ท่านก็อย่าได้ปกปั้อง

นาง…จัดการอย่างยุติธรรมก็ใช้ได้แล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเหนื่อยล้ายิ่งนัก นางกล่าวต่อ

“วันนี้ข้าอยากจัดการอย่างยุติธรรมถึงได้สั่งให้อี๋ห

นิงคุกเข่าพร้อมกัน อี๋หนิง บัดนี้ข้าขอถามเจ้าเจ้ารู้

เรื่องพี่หญิงสี่ของเจ้าตั้งนานแล้ว เหตุใดจึงไม่บอก

ข้า”

——————–

[1] เสี้ยนจู่ คือตำแหน่งท่านหญิงหรือองค์หญิง

ขึ้นอยู่กับการสืบสายเลือด