พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 43

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัว นั่งสำรวมสวดมนต์อยู่ในห้อง

พระเล็ก

ห้องพระเล็กแห่งนี้ถูกตกแต่งให้ดูสะอาดบริสุทธิ์

บริเวณลานกว้างมีต้นหวงเก่อขนาดสองคนโอบ

ต้นหนึ่ง ร่มไม้แผ่ปกคลุมกินบริเวณกว่าครึ่งลาน

กว้าง เมื่อเดินขึ้นไปตรงบันไดก็สามารถมองเห็น

สระบัวเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านนอกผ่านช่องหน้าต่าง

ยามนี้ใบบัวกำลังเหี่ยวเฉาพอดี แสงอาทิตย์ละมุน

ส่องผ่านกิ่งก้านของต้นหวงเก่อ ตกกระทบลงบน

แผ่นศิลาสีเขียว

ภายในห้องพระเล็กมีควันธูปลอยอบอวล รูปปัน

พระโพธิสัตว์สีทองประดิษฐานอยู่กลางห้องโถง ฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวคุกเข่าอยู่บนฟูกรอง สองมือ

ประนม หลับตา

เจิ้งมามาเดินเข้าไป

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวลืมตาขึ้น กล่าวด้วยนํ้าเสียง

ราบเรียบ “สวีมามาปิดประตู”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวให้เจิ้งมามาประคองนางลุกขึ้น

ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่อยู่ด้านข้าง นางให้เจิ้ง

มามานั่งลง ลูกประคำที่อยู่ในมือเคลื่อนหมุนไม่

หยุด นํ้าเสียงแฝงแววเหินห่าง “ข้าหวังว่าเจ้าจะ

เปลี่ยนใจ คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะตั้งใจแน่วแน่ถึงเพียง

นี้”

เจิ้งมามาเงียบ ไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวพูดเสียงแผ่วเบา “ข้าสงสัยมา

โดยตลอด เพราะเหตุใดเจ้าจึงกล่าวกับอี๋หนิงว่า

เจ้าจากไปเพื่อปกปั้องนาง”

เจิ้งมามาฟังถึงตรงนี้พลันเงยหน้าขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่า

หลัวรู้ได้อย่างไรนางรีบเอ่ย “ฮูหยินผู้เฒ่า ข้า…”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวส่ายหน้าเป็นสัญญาณให้นางอย่า

เพิ่งพูด “เรื่องที่ข้าสงสัยมีมากมายนัก เช่น

ร่างกายของหมิงหลานแข็งแรงมาโดยตลอด เหตุ

ใดจึงจากไปเพราะอาการปั่วยทางใจได้

หลังจากหมิงหลานสิ้นใจ พวกเจ้าที่ปรนนิบัตินาง

ก็ค่อย ๆ ลาจากไปทีละคน สาวใช้ใหญ่สองคน

แต่งไปยังซานตงเจ้ากลับเจินติ้ง เหลือเพียงฮุ่ยเจี่ย

เอ๋อร์กับอี๋หนิง ยามนั้นฮุ่ยเจี่ยเอ๋อร์เพิ่งจะสิบเอ็ด

ขวบ จิตใจเจ้าช่างอำมหิตนัก…ทว่าบัดนี้ข้ากลับ

ไม่มองเช่นนั้นแล้ว”ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวพูดต่อ “เจ้า

เลี้ยงชิงชวี่จนเติบใหญ่ ทว่านิสัยกลับแตกต่างจาก

เจ้าโดยสิ้นเชิง เจ้ารักเอ็นดูนางยิ่งนัก กระทั่งวิชา

แพทย์ก็ยังสอนให้นางหากเจ้าใจร้ายกับอี๋หนิงจริง

เหตุใดถึงยอมให้นางอยู่ต่อ”

เจิ้งมามากำชายแขนเสื้อแน่น กล่าวด้วยนํ้าเสียง

ราบเรียบ “ฮูหยินผู้เฒ่า เหตุใดจึงต้องสืบสาว

เรื่องราวเหล่านี้ให้ถึงแก่นแท้ด้วยเล่า…”

“ข้าจะไม่สืบสาวเรื่องราวเหล่านี้ให้ถึงแก่นแท้ได้

อย่างไร!” นํ้าเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวแข็งกร้าว

ดวงตาคลับคล้ายมีประกายนํ้าตา “วันนี้เป็นวัน

ครบรอบวันตายของหมิงหลาน ปีนั้นข้าสู่ขอหมิง

หลานแทนหลัวเฉิงจางยามนั้นฮูหยินผู้เฒ่ากู้กล่าว

กับข้าว่านางมีบุตรสาวเพียงคนเดียว ทุกคนใน

บ้านล้วนรักทะนุถนอมนางดุจแก้วตาดวงใจ

ขอให้ข้าอย่าทำให้นางต้องชอกชํ้านํ้าใจข้ารับปาก

เสียดิบดี ทว่าสุดท้ายพอนางแต่งเข้ามา หลัวเฉิง

จางกลับปฏิบัติเช่นนั้น ข้ารู้สึกละอายใจมานาน

หลายปีแล้ว บัดนี้ข้ายังเหลือเวลาอีกสักกี่ปีเชียว

ที่เจ้ายังปิดบังข้าต่อไปเพราะอยากให้ข้าตายอย่าง

ไม่สงบสุขใช่หรือไม่”

นางรีบร้อนพูดเกินไปจึงไออย่างรุนแรง

ตั้งแต่ที่อี๋หนิงเกิดอุบัติเหตุ ในช่วงหลายเดือนที่

ผ่านมา นางผลาญพลังกายพลังใจไปมากมาย

พวกเขาทุกคนต่างทำให้นางผิดหวัง ไม่ว่าจะ

หลัวเฉิงจาง เฉินซื่อ หรือเจิ้งมามา ฮูหยินผู้เฒ่า

หลัวรู้สึกว่าร่างกายของตนกำลังทรุดโทรมอย่าง

รวดเร็ว นางไม่รู้ว่าจะยืนหยัดต่อไปได้อีกนาน

เท่าไร!

“เจ้าอยากปกปั้องอี๋หนิง แล้วข้าไม่อยากปกปั้อง

นางหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเอ่ย “ตอนที่หมิง

หลานสิ้นใจ นางเพิ่งจะครึ่งขวบ เป็นข้าที่ประคบ

ประหงมเลี้ยงนางจนเติบใหญ่ ไม่กี่เดือนก่อนนาง

จมนํ้าจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ข้ายังคิดจะตามนาง

ไป อี๋หนิงเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งหลายปีมานี้

หากไม่ใช่เพราะมีข้าคอยปกปั้อง นางกับหลินไห่

หรูจะต่อกรกับเฉียวอี๋เหนียงไหวอย่างนั้นหรือ

เจ้าเอาแต่กล่าวว่ากำลังปกปั้องนาง แต่ยามที่อี๋ห

นิงใกล้ตาย เจ้าอยู่หนใด! ยามที่นางไข้ขึ้นสูง

ร้องไห้เจ็บปวด เจ้าไปอยู่ที่ใด!”

นางจ้องมองเจิ้งมามา “ข้าคาดเดาไปต่าง ๆ

นานา ก็เดาได้เพียงว่าเป็นเพราะอี๋หนิง หมิง

หลานจากไปแล้ว เจ้าจะจากไปก็ต้องเป็นเพราะ

อี๋หนิงเจ้าตอบข้ามาเถิดว่าใช่หรือไม่ใช่!”

ปลายจมูกของเจิ้งมามาพลันแสบร้อนทันที นํ้าตา

ไหลรินโดยไม่รู้ตัวนางเดินไปข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า

หลัว กุมมือของอีกฝั่ายไว้ นํ้าเสียงเริ่มร้อนรน

ขึ้นมา “ฮูหยินผู้เฒ่า! บ่าวเสียใจนัก ทว่าบ่าวเองก็

ไร้หนทาง! ท่านรักเอ็นดูเจี่ยเอ๋อร์มานานหลายปี

บ่าวจะกล่าวออกมาได้อย่างไร”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวอดตกตะลึงพรึงเพริดไม่ได้

“ท่านรักเอ็นดูเจี่ยเอ๋อร์เพียงใด” เจิ้งมามาพูดต่อ

“หากเป็นบุตรของผู้อื่น ท่านจะรักเอ็นดูถึงเพียงนี้

หรือไม่”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมองเจิ้งมามา สูดหายใจเข้าลึก

คล้ายจะเริ่มตระหนักแล้วว่าเจิ้งมามาอยากจะ

กล่าวสิ่งใด

นี่เป็นเรื่องไร้สาระเกินไปจนทำให้นางไม่กล้าคาด

เดาเช่นนี้

“ในเมื่อท่านอยากฟัง เช่นนั้นข้าก็จะพูดให้ท่าน

ฟัง” เจิ้งมามาปาดนํ้าตา“หากท่านอยากรู้ ข้าก็

จะบอกให้ท่านฟัง แม้ท่านจะไม่ต้องการเจี่ยเอ๋อร์

ขึ้นมากะทันหัน แต่นั่นจะสำคัญอย่างไร!”

ทันใดนั้นเจิ้งมามาก็คล้ายจะตัดสินใจได้

“หากท่านไม่ต้องการเจี่ยเอ๋อร์ ข้าก็จะพานางไป

จากเปั่าติ้ง แม้จะไม่มีอาภรณ์อาหารเลิศหรู แต่

อย่างไรนางก็จะเป็นชาวบ้านทั่วไปที่มีชีวิตเรียบ

ง่ายภายหน้าแต่งงานกับบุตรชายของเศรษฐีบ้าน

นอก ชาตินี้มีชีวิตราบรื่นปลอดภัยนางเป็นบุตร

ของฮูหยินรอง บ่าวไม่มีทางไม่สนใจนาง…”

“เจิ้งหรง!” ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวตัดบท นางไม่เคย

เรียกชื่อของเจิ้งมามาโดยตรงมาก่อน เล็บมือของ

นางจิกเข้าไปในมือของเจิ้งมามา ริมฝีปากเผยอ

เล็กน้อย “เจ้า…เจ้าหมายความว่าอย่างไร เหตุใด

ข้าถึงไม่ต้องการเจี่ยเอ๋อร์!”

เจิ้งมามาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยืนตัวตรง

“บ่าวอยากจะฝังเรื่องนี้ลงโลงไปพร้อมกับบ่าว

แต่เมื่อวันนี้ได้บอกฮูหยินผู้เฒ่า ใจบ่าวก็เป็นอิสระ

แล้ว” เจิ้งมามากล่าว “ไม่รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่ายังจำ

ได้หรือไม่ ว่าปีที่คุณหนูหกมีอายุได้ครบปี ฮูหยินร

องได้มอบสาวใช้ให้คุณหนูหกสองคนเพื่อคอย

ปรนนิบัตินาง”

มือของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวที่กุมมือนางไม่ได้คลาย

แรงลงเลยสักนิดเจิ้งมามายังคงกล่าวต่อไป

“ต่อมาพบว่าบนร่างของคุณหนูหกมีรอยฟกชํ้า

เฉียวอี๋เหนียงอุ้มคุณหนูหกมาร้องไห้ที่เรือนของ

ท่าน กล่าวว่าสาวใช้สองคนนั้นทำร้ายคุณหนูหก

ยามนั้นนายท่านรองโมโหจัด กระทั่งท่านซึ่งฟังคำ

ของเฉียวอี๋เหนียงก็ยังเกิดความแคลงใจในตัวฮู

หยินรอง ฮูหยินรองเห็นว่าแม้แต่ท่านก็ยังมีความ

เคลือบแคลง จึงขายสาวใช้สองคนนั้นออกไปด้วย

ตนเองนางเสียใจเหลือคณาจึงหลบไปอยู่ที่วัดอีก

ครั้ง…”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวร่างแข็งทื่อไปเล็กน้อย

“ภายในวัดเงียบสงบมาโดยตลอด ทว่าคืนนั้น

กลับมีคนชั่วบุกเข้ามาพวกบ่าวไม่รู้ว่าคนเหล่านั้น

เป็นผู้ใด แต่เขาพอจะมีวรยุทธ์ รูปลักษณ์ถือได้ว่า

หล่อเหลา เขาลักพาตัวฮูหยินรองไป” ขณะที่เจิ้ง

มามาเล่าเรื่องราวสมัยก่อนนํ้าเสียงกลับสงบนิ่ง

นัก “ยามนั้นองครักษ์ของตระกูลหลัวให้

ความสำคัญกับการดูแลบ้านหลักกับเฉียวอี๋

เหนียง องครักษ์ที่พวกเราพาไปที่วัดมีเพียงสาม

คนไม่มีคนใดสามารถต่อกรกับบุรุษผู้นั้นได้ เขา

กล่าวเพียงว่าขอยืมตัวฮูหยินรองไปก่อน และเขา

ไม่มีทางทำร้ายฮูหยินรองแน่นอน

“ครึ่งเดือนผ่านไปเขาก็ปล่อยตัวฮูหยินรอง

กลับมา พวกเราไม่กล้ารั้งอยู่ต่อ รีบพาฮูหยินรอง

กลับมาที่จวน ขณะนั้นฮูหยินรองไม่มีสิ่งใด

ผิดปกติ…”เจิ้งมามาหัวเราะเสียงขื่นคราหนึ่ง

“ทว่าหลังจากนั้นไม่กี่เดือนฮูหยินรองก็ตั้งครรภ์

พวกบ่าวต่างดีใจที่ฮูหยินรองตั้งครรภ์อีกครั้ง แต่

ผู้ใดจะล่วงรู้ถึงสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

“นับวันฮูหยินรองก็ยิ่งเศร้าซึม กินไม่ได้นอนไม่

หลับ เกิดเป็นโรคทางใจ” เจิ้งมามามองใบหน้าฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวที่ซีดเผือดลงเรื่อย ๆ เอ่ยต่ออย่าง

เนิบช้า “บ่าวซักไซ้ครั้งแล้วครั้งเล่า ฮูหยินรองถึง

ได้พูดความจริงฮูหยินรองกล่าวว่าตนไร้ความคิด

จะมีชีวิตต่อไปแล้ว…เพียงแต่นางต้องให้กำเนิด

บุตรคนนี้ออกมา เด็กน้อยเป็นผู้บริสุทธิ์! หากต้อง

จากไปพร้อมมารดาก็จะโหดร้ายเกินไป”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวหลับตาลง

“หลังเด็กคลอดออกมา โรคทางใจของฮูหยินรอง

ก็ยิ่งทรุดลงเรื่อย ๆฮูหยินรองทั้งรู้สึกละอายใจ

และผิดหวังในตัวนายท่านรอง ดังนั้นจึงจากไป

ด้วยเหตุนี้ พวกข้าที่รู้ความจริงจึงขอไปจาก

ตระกูลหลัว ตราบใดที่พวกเราไม่พูด ในโลกนี้ก็

จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้ เช่นนั้นเหมยเจี่ยเอ๋อร์ก็ยังเป็น

คุณหนูของตระกูลหลัว มีชีวิตที่ดี ไม่มีผู้ใดดูถูก

นาง ทั้งยังไม่มีผู้ใดมาทำร้ายฮูหยินรองได้อีก…”

เจิ้งมามาจับจ้องฮูหยินผู้เฒ่าหลัว ในที่สุดนางก็

พูดออกมาจนหมดสิ้นแล้ว

ร่างกายของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวสั่นสะท้านด้วยสุดจะ

ทานทน นํ้าตาไหลอาบใบหน้า “เป็นข้าที่ทำร้าย

นาง…เจ้าควรโทษข้า! เจ้าควรโทษข้า!”

นางคิดมาตลอดว่าคนที่ผิดต่อกู้หมิงหลานมาก

ที่สุดคือหลัวเฉิงจางทว่าแท้จริงแล้วไยจะไม่ใช่นาง

เอง

ทั้งที่นางเคยรับปากฮูหยินผู้เฒ่ากู้ว่าจะปกปั้องกู้ห

มิงหลานให้ดีแต่เห็นได้ชัดว่ากู้หมิงหลานไม่ได้มี

ชีวิตเสพสุขในตระกูลหลัว!

“ฮูหยินผู้เฒ่า หากบัดนี้ท่านไม่ต้องการเจี่ยเอ๋อร์

แล้ว บ่าวก็จะรีบพานางไปทันที” สุดท้ายเจิ้งมา

มาก็กล่าวออกมา

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเงยหน้าขึ้น เอ่ยเน้นยํ้าทีละคำ

“อี๋หนิงเป็นเด็กที่ข้าเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ เป็น

หลานสาวของข้า เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้พานาง

ไป เจ้าไปเถิด ไปได้ไกลเท่าไรยิ่งดี อย่าได้หวน

กลับมาอีก”

ตระกูลหลัวติดหนี้กู้หมิงหลาน อี๋หนิงเป็นคุณหนู

ของตระกูลหลัวผู้ใดกล้ากล่าวว่านางไม่ใช่!

อี๋หนิงเป็นหลานสาวของนาง หากไม่ใช่เพราะนาง

กับหลัวเฉิงจาง จะก่อให้เกิดเวรกรรมนี้ได้อย่างไร!

เจิ้งมามาสูดลมหายใจเข้าลึก นางแค่กำลังวางเดิม

พันเท่านั้น เดิมฮูหยินผู้เฒ่าหลัวไม่จำเป็นต้องรู้

เรื่องนี้ แต่เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าหลัวดีต่ออี๋หนิงนาง

ก็พลันเปลี่ยนใจ เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้อีกฝั่ายฟัง

นางไม่เคยอยากให้อี๋หนิงไปกับนาง ตระกูลหลัว

ทำผิดต่อกู้หมิงหลานเหตุใดอี๋หนิงจึงต้องจากไป

การให้ติดตามนางไปยังชนบทจะไม่เท่ากับเป็น

การทำร้ายอี๋หนิงหรอกหรือ สินเดิมที่กู้หมิงหลาน

ทิ้งไว้ยังอยู่ในบ้านรอง ส่วนพี่หญิงใหญ่ของอี๋หนิง

ก็ยังอยู่ อี๋หนิงไม่ควรต้องจากไป

เจิ้งมามาเอ่ยเสียงตํ่าเบา “ข้าจะทิ้งชิงชวี่ไว้ นาง

ซื่อตรงนัก ผู้ใดดีต่อนาง นางก็จะดีต่อคนผู้นั้น

เป็นทบทวี ที่สำคัญคือนางไม่รู้สิ่งใด…ฮูหยินผู้เฒ่า

ครานี้บ่าวขอลาจริง ๆ แล้ว ท่านอย่าได้รั้งไว้อีก”

นางโน้มกายคารวะแล้วถอยออกไป

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวลุกขึ้น มองเจิ้งมามาที่เดิน

ออกไปจากห้องพระเล็ก

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมองพระโพธิสัตว์ที่อยู่ในห้องพระ

เล็ก พระโพธิสัตว์ยิ้มด้วยความเมตตากรุณา

ทันใดนั้นนางก็รู้สึกหายใจติดขัด เดิมนางเข้าใจว่า

…เข้าใจว่าไม่ใช่ความผิดของนาง…ฮูหยินผู้เฒ่า

หลัวคุกเข่าลงบนฟูกอย่างไม่อาจฝืนทน นางรํ่าไห้

นํ้าเสียงแหบพร่า “หมิงหลาน เจ้าสมควรโทษข้า!

เจ้าสมควรโทษข้า…”

นางคิดว่าตนเก่งกาจมาโดยตลอด เลี้ยงดูบุตรชาย

สองคนจนเป็นถึงจิ้นซื่อ ผู้ใดจะรู้ว่าต่อให้ชราแล้ว

มนุษย์ก็ยังสามารถเลอะเลือนได้ บัดนี้ตระกูลหลัว

เป็นไปตามที่นางต้องการ ทว่านางยังผิดต่อผู้ใด

อีกหรือไม่…

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวคุกเข่าอยู่บนฟูกกลม ทันใดนั้นก็

รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง วิงเวียนตาลาย นางจับ

เสาพยุงตนให้ลุกขึ้น แต่กลับไม่อาจฝืนทนเพิ่งเดิน

ได้สองก้าวก็ล้มลง

สาวใช้นอกประตูได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้าน

ในก็รีบผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าหลัว

ทรุดตัวอยู่ที่พื้นก็ตกใจ รีบเข้าไปพยุง

“ฮูหยินผู้เฒ่า! ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ!” สาวใช้

เห็นว่าไม่ว่าจะประคองฮูหยินผู้เฒ่าหลัวอย่างไรก็

ไร้การตอบสนอง นางเพียงจ้องมองไปด้านหน้า

นิ่ง ๆ ไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด สาวใช้ตกใจจนมือเท้า

เย็นเฉียบ รีบรุดออกไปตะโกนเสียงดัง “สวีมามา

ท่านรีบเข้ามาเร็วเข้า ฮูหยินผู้เฒ่าหกล้ม!”