พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 57

ความตรงไปตรงมาของนาง ทำให้เฉินซื่อต้องกลํ้า

กลืนถ้อยคำลงไปไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี เมื่อ

อยากจะใช้นางก็พะเน้าพะนอเอาใจ หลานสาว

อย่างนั้น หลานสาวอย่างนี้ เมื่อไม่อยากจะใช้ก็

ปฏิบัติดุจศัตรูคู่แค้น ทำตัวราวกับเด็กน้อย

ปีนั้นตระกูลกู้กับตระกูลหลัวไม่ค่อยติดต่อกัน

เดิมนางยังหลงนึกว่าทั้งสองตระกูลไร้สัมพันธ์ต่อ

กันแล้ว ยามนี้กู้จิ่งหมิงมีชื่อเสียงเลื่องลือตั้งแต่วัย

เยาว์ ทุกด้านล้วนเป็นเลิศ นางย่อมต้องตาอยู่แล้ว

แต่จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จก็ต้องลองดู หากกู้จิ่งหมิ

งพึงใจในตัวซิ่วเจี่ยเอ๋อร์เล่า

เฉินซื่อมองแววตาใสบริสุทธิ์ของอี๋หนิงก็พลันรู้สึก

ว่าตนรีบร้อนเกินไป

นางยิ้มพลางพูด “เหมยเจี่ยเอ๋อร์ เรื่องสำคัญ

เกี่ยวพันกับทั้งชีวิตของอี๋ซิ่วผู้เป็นพี่สาวเจ้า ปั้า

สะใภ้ย่อมต้องกังวล”

มีบ่าวหญิงชรามาถามนางเกี่ยวกับเรื่องการจัด

งานเลี้ยง เฉินซื่อปิดฝาถ้วยนํ้าชา พูดคุยกับบ่าว

หญิงชรา หลัวอี๋ซิ่วเดินออกมาจากกลุ่มฮูหยิน

เหล่านั้น ก่อนจะจับมือของอี๋หนิงไว้ กล่าวอย่างมี

ความสุข “เจ้ากับท่านแม่ดูท่าทางพูดคุยกัน

สนุกสนานเชียว กำลังคุยเรื่องอะไรกันหรือ”

อี๋หนิงยิ้มพลางโคลงศีรษะ

นางไม่คิดว่าตระกูลกู้จะยอมให้กู้จิ่งหมิงแต่งงาน

กับบุตรีของอนุขณะเดียวกันกับหลัวอี๋ซิ่วก็ไม่

น่าจะเป็นไปได้

ทว่าพี่หญิงห้าดีกับนางเยี่ยงนี้ นางจะกล่าววาจาที่

ทำให้อีกฝั่ายต้องเสียใจได้อย่างไร ปล่อยให้ผ่าน

ไปเช่นนี้ก็แล้วกัน

หลินไห่หรูพาอี๋หนิงกลับไปยังห้องหลัก บอกให้

นางอย่าเพิ่งกลับไปก่อนจะให้สาวใช้ยกอาภรณ์

มาให้นางดู ชุดแรกเป็นอาภรณ์ไหมทอสีแดงชมพู

ลายอิงลั่ว ชุดที่สองเป็นอาภรณ์แบบผ่าด้านหน้าสี

ฟั้าแดง ตรงข้อมือยังประดับด้วยเส้นไหมถัก

งดงามประณีต

“เจ้าดูสิ งามหรือไม่” หลินไห่หรูหยิบมาวาง

ตรงหน้านาง ยิ้มพลางบีบแก้มนุ่มนิ่มของนาง

“แม่ไปที่เซียงรุ่ยไจ่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้ จึงประจวบ

เหมาะได้ทำเสื้อผ้าให้เจ้าสองชุด แม่เห็นปั้าสะใภ้

เจ้าตัดเสื้อผ้าให้พี่หญิงสี่พี่หญิงห้าของเจ้า จะ

อย่างไรก็ห้ามลืมเหมยเจี่ยเอ๋อร์เด็ดขาด ยามนี้เจ้า

กำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต”

อี๋หนิงฟังแล้วหัวใจก็สั่นสะท้านเบา ๆ นางรู้ว่าแม่

เลี้ยงดีต่อนาง แต่ทุกครั้งที่ได้ยินก็ยังรู้สึกดี นาง

มองดวงหน้ากระจ่างบริสุทธิ์ภายใต้แสงเทียนของ

หลินไห่หรู ยิ้มพลางเอ่ย “ท่านได้ตัดให้ตนเอง

บ้างหรือไม่”

วันเวลานานไป หลัวเฉิงจางย่อมกลับไปอยู่ที่เรือน

ของเฉียวอี๋เหนียงมากกว่า อี๋หนิงอยู่กับหลินไห่หรู

คล้ายว่าทุกเดือนจะมีเจ็ดถึงแปดวันที่เขาอยู่ที่นี่

กับหลินไห่หรู บัดนี้ผ่านช่วงฉูฝูแล้ว อี๋หนิงยังหวัง

ว่าหลินไห่หรูจะมีน้องชายให้นางสักคน

หลินไห่หรูโบกมือเป็นเชิงว่าไม่ต้อง จากนั้นก็พูด

กับนาง “แม่ว่าพี่หญิงหกของเจ้าคล้ายจะมีใจต่อ

ญาติผู้พี่หมิงของเจ้า…”

อี๋หนิงหยิบถั่วลิสงที่ต้มเสร็จแล้วบนโต๊ะ แกะที

ละเม็ดวางลงบนจานเคลือบใบเล็ก “เพียงนางไม่

ทำเรื่องอะไรที่น่าอับอาย ท่านจะสนใจไปไยว่า

นางจะทำอะไร”

หากเลยเถิดย่อมต้องมีคนก้าวออกมาตบหน้านาง

เอง อี๋หนิงไม่รู้สึกกังวล

หลินไห่หรูพูดด้วยความกลัดกลุ้ม “ญาติผู้พี่หมิง

ของเจ้าคนนี้เยี่ยมยอดนัก น่าเสียดายที่อายุห่าง

จากเจ้ามากไปสักหน่อย ทว่าก็ไม่ถือว่าเลวร้าย

หากพวกเจ้าหมั้นหมายกันจริง ให้เขารอเจ้าอีก

สักสองสามปีก็ได้แล้ว” หลินไห่หรูครุ่นคิดจนตก

อยู่ในภวังค์ ผงกศีรษะคล้ายตรึกตรองเสร็จ

เรียบร้อย

ถั่วลิสงติดอยู่ในลำคอของอี๋หนิง นางสำลักไออยู่

ครู่หนึ่ง บรรดาสาวใช้บ่าวหญิงชราเห็นเช่นนั้นก็

รีบยกนํ้าร้อนเข้ามา ทั้งปั้อนทั้งทุบหลังให้หลุดลง

ไปอี๋หนิงลูบอก พูดอย่างยากลำบาก “ท่านแม่

ท่านอย่าได้กล่าววาจาเช่นนี้อีกญาติผู้พี่หมิงอายุ

เท่าไร ส่วนข้าเพิ่งจะอายุเท่าไร”

“แล้วอย่างไรเล่า” หลินไห่หรูโน้มตัวลง เอ่ยกับ

นาง “แม่มีหลานสาวคนหนึ่ง หมั้นหมายตอนอายุ

สิบขวบ ฝั่ายชายอายุมากกว่านางหกปี หลังนาง

ผ่านช่วงปักปินก็แต่งออกไป เพราะฝั่ายชายอายุ

มากกว่านางเล็กน้อยจึงรักเอ็นดูนางล้นเหลือ

เพราะกลัวว่านางจะไม่มีความสุข กระทั่งห้องข้าง

สักห้องก็ไม่มี ทุกคนต่างกล่าวกันว่าหลานสาว

ของแม่ผู้นี้วาสนาดี แต่งออกไปให้คนรักเอ็นดู คน

อายุยี่สิบต้น ๆ แล้ว ทว่ายังดูเหมือนอายุสิบห้า

สิบหก”

อี๋หนิงย้อนถามนาง “จะมีเช่นนี้อยู่สักกี่คนกัน”

เคราะห์ดีที่หลินไห่หรูเพียงพูดไปเรื่อยเปือย

เท่านั้น เรื่องหมั้นหมายของอี๋หนิงยังเร็วเกินไปที่

จะพูดถึง นางมักเกิดลางสังหรณ์ว่าอี๋หนิงจะต้อง

ออกเรือนเร็ว นางยังอยากให้อี๋หนิงอยู่เป็นเพื่อน

นางอีกสักหลายปี ในบ้านนี้นางชอบอี๋หนิงมาก

ที่สุด หากอี๋หนิงแต่งออกไป นางก็แทบอยากจะ

ติดตามไปด้วย หากต่อไปบ้านสามีเกิดรังแกอี๋ห

นิงเล่า หากอี๋หนิงมีเงินทองไม่พอใช้หรือสามีของ

อี๋หนิงอยากจะฮุบสินเดิมเล่า

หลินไห่หรูคิดแล้วก็รู้สึกหวาดหวั่น ในภายหน้า

เมื่ออี๋หนิงถึงเวลาหมั้นหมาย นางจะต้องจับตา

มองให้ดี

ด้านนี้หลินไห่หรูกำลังขบคิดปัญหาสำคัญซึ่ง

เกี่ยวพันถึงชั่วชีวิตของอี๋หนิง แต่อี๋หนิงกลับหาว

หวอด เดินกลับไปนอน ปล่อยให้แม่เลี้ยงค่อย ๆ

ครุ่นคิดไปก็แล้วกัน

วันรุ่งขึ้นอี๋หนิงถูกคนปลุกตั้งแต่เช้าตรู่ ท้องฟั้า

ด้านนอกยังไม่ทันสว่างมีเพียงบ่าวหญิงชราที่

กำลังปัดกวาดเช็ดถู บนท้องฟั้ายังมีดวงดาวแขวน

อยู่หลายดวง มือเล็กของอี๋หนิงปิดปากหาวหวอด

ส่วนหลินเม่ากำลังยืนอยู่เบื้องหน้านางด้วยสีหน้า

กระตือรือร้น กล่าวว่า “ญาติผู้น้องอี๋หนิง เจ้า

กล่าวว่าวันนี้จะไปเดินเล่นที่ภูเขาด้านหลัง”

ไม่ง่ายเลยกว่าอี๋หนิงจะคุ้นชินกับเตียงใหม่ กำลัง

หลับสบาย เมื่อได้ยินดังนั้นก็อยากจะหยิกเขาให้

ตาย

ฟั้ายังไม่ทันสาง จะไปเดินเล่นอะไรที่ภูเขา

ด้านหลัง!

หลินเม่าเห็นท่าทางง่วงงัวเงียของนางก็ยิ่งรู้สึกว่า

นางน่ารัก ดูคล้ายกับลูกสุนัขตัวน้อยที่เขาเคย

เลี้ยง ทั้งวันเอาแต่นอนขดอยู่ในตะกร้า เมื่อตื่นก็

มีสภาพเช่นนี้ หากแหย่นิ้วเข้าไปแกล้งมัน มันก็

จะดูดนิ้วเขาประหนึ่งกำลังดูดนมน่ารักเหลือล้น

หลินเม่าตบใบหน้านุ่มนิ่มของนางเบา ๆ เอ่ยเร่ง

เร้า “ญาติผู้น้องรีบตื่นเร็วเข้า พวกเราไปปีนเขา

กันเถอะ!”

ในที่สุดอี๋หนิงก็ลุกขึ้น กัดฟันกรอด “เสวี่ยจือ ให้

ห้องครัวทำบะหมี่ให้ญาติผู้พี่ชามหนึ่ง รอจนเขา

กินเสร็จแล้วค่อยมาปลุกข้า”

นางเดินกลับไปยังห้องอุ่น สะบัดรองเท้าทั้งสอง

ข้างออกแล้วมุดตัวเข้าไปในผ้านวม ซุกตัวอยู่ใน

ผ้าห่มไม่เคลื่อนไหว ก่อนจะกลับสู่ห้วงนิทราไป

อีกครั้ง

คาดไม่ถึงว่าเจ้าเด็กนี่จะมีอารมณ์หงุดหงิดเวลา

ตื่นนอน

หลินเม่ามองเสวี่ยจือที่ยังไม่ตอบสนองก็พูดกับ

นาง “คุณหนูของพวกเจ้ากล่าวว่าจะเชิญข้ากิน

บะหมี่ ข้าอยากได้บะหมี่เนื้อฉีก ราดด้วยนํ้าปรุง

รสงาสองช้อน”

เสวี่ยจือเป็นคนอารมณ์ดี นางคลี่ยิ้มยอบกาย

ก่อนจะออกไปสั่งการห้องครัว

รอจนอี๋หนิงตื่นขึ้นอีกครั้งก็พบว่าในชานเรือนของ

นางมีคนสี่คนกำลังนั่งอยู่ เสวี่ยจือเดินเข้ามา ยิ้ม

พลางเอ่ยกับนาง “เมื่อสักครู่คุณชายญาติผู้พี่กู้

เดินมา ได้กลิ่นหอมของบะหมี่จึงเข้ามาขอบะหมี่

ชามหนึ่ง ต่อมาคุณหนูหกก็เดินตามกลิ่นหอมเข้า

มา มาขอบะหมี่อีกชามหนึ่ง…บัดนี้กำลังทำบะหมี่

ของคุณหนูห้าอยู่ บ่าวคิดว่าคงเป็นเพราะบะหมี่

ของห้องครัวเล็กของพวกเราหอมเป็นพิเศษ เจี่ย

เอ๋อร์ต้องการสักชามหรือไม่”

อี๋หนิงแสดงสัญญาณเป็นเชิงว่าไม่ต้อง

“ญาติผู้น้องอี๋หนิงตื่นแล้วหรือ” กู้จิ่งหมิงวาง

ตะเกียบลง ยิ้มอย่างมีมารยาท หว่างคิ้วมีความ

น่ามองงามสง่า “ได้ยินว่าวันนี้เจ้าจะพาพี่ชายห้า

หลินไปเที่ยวภูเขาด้านหลัง ไม่รู้ว่าข้าจะติดตาม

ไปด้วยได้หรือไม่”

หลัวอี๋เหลียนเงยหน้ามองอี๋หนิง ยิ้มเล็กน้อย

“หากจะว่าไป ตั้งแต่ที่ท่านย่าจากไป ข้าก็ไม่ได้ไป

ที่ภูเขาด้านหลังตั้งนานแล้ว”

พิธีศพครั้งก่อนก็ไม่ใช่ว่าเพิ่งไปหรอกหรือ แม่นาง

อี๋เหลียนปั่วยเป็นโรคหลงลืมหรือไร

ทว่าอี๋หนิงไม่ได้พูดสิ่งใด เพียงยิ้มกล่าว “ญาติผู้พี่

เม่ายังอยากไปอยู่หรือไม่”

หลินเม่าที่กำลังเลือกเนื้อสัตว์ในชามขึ้นมากินเลิก

คิ้วทันที “ไป เหตุใดจะไม่ไปเล่า!”

เพิ่งจะรุ่งสาง แผนการเดินทางท่องเที่ยวหนึ่ง

วัน ณ ภูเขาด้านหลังของตระกูลหลัวก็เริ่มต้นขึ้น

หลินเม่าแทบจะใช้วิธีหิ้วตัวอี๋หนิงเพื่อให้นางเดิน

นำอยู่ด้านหน้า ช่วงเวลาที่อยู่บ้าน เขาท่องเขา

ล่องแม่นํ้าทั้งวัน เรื่องแค่นี้ไม่ถือเป็นปัญหา จะ

รังเกียจก็แค่อี๋หนิงเดินช้าเหลือเกิน กู้จิ่งหมิงเดิน

ตามอยู่ด้านหลังอย่างมั่นคงแลดูผ่อนคลาย วันนี้

หลัวอี๋ซิ่วสวมกระโปรงหางหงส์งดงามตัวหนึ่ง ไม่

ค่อยเหมาะกับการเดินขึ้นเขาสักเท่าไร ส่วนหลัวอี๋

เหลียนสวมกระโปรงจันทราทรงกลด เมื่อก้าวทีก็

พลิ้วไหวดุจระลอกคลื่น งดงามดั่งดอกบงกช

อย่างไรก็เป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างทะนุถนอม

หลัวอี๋เหลียนเดินได้สักพักก็กล่าวว่าเหนื่อยแล้ว

แววตานุ่มนวลดุจระลอกนํ้ามองไปยังกู้จิ่งหมิ

งท่ามกลางแสงอรุณ เขายิ่งดูสง่าผ่าเผย นางยิ่ง

มองก็ยิ่งไหวหวั่น นํ้าเสียงนุ่มละมุนอ่อนระโหย

โรยแรง “ข้าเริ่มเหนื่อยแล้วจริง ๆ ญาติผู้พี่หมิง

เดินรอข้าหน่อยได้หรือไม่”

หลัวอี๋ซิ่วเหยียดหยันอยู่ด้านข้าง “ข้าจำได้ว่าตอน

งานศพท่านย่าน้องสาวหกยังเดินเหินได้

กระฉับกระเฉงดีมิใช่หรือ เหตุใดวันนี้จึงรู้สึก

เหนื่อยแล้วเล่า”

ใบหน้าหลัวอี๋เหลียนแดงเรื่อ คลี่ยิ้มโดยพลัน “พี่

หญิงห้ากำลังหมายถึงอะไร ข้าไม่เข้าใจ ทว่าวันนี้

กระโปรงของพี่หญิงห้างดงามวิจิตรนัก ข้าว่าหาก

ท่านสวมในวันแต่งงานของพี่ชายใหญ่ต้องดู

เหมาะสมเป็นแน่ ไฉนวันนี้จึงเอาออกมาสวมแล้ว

เล่า ไม่เร็วไปหน่อยหรือ…”

อี๋หนิงฟังพวกนางสองคนโต้คารมกัน มุมปากก็

กระตุก เพราะนางเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดจึงต้อง

เป็นคนไปเกลี้ยกล่อม นางกำลังจะก้าวเดิน ทว่า

หลินเม่ากลับยื่นแขนออกมาขวาง กระซิบเสียงตํ่า

ข้างหูนาง “เจ้าดูสิ กำลังสนุกเลย จะเข้าไปขวาง

ทำไม”

อี๋หนิงกัดแขนของหลินเม่าที่ยื่นออกมาทันที นาง

ออกแรงเพียงเล็กน้อยหลินเม่าปล่อยนางด้วย

อารามตกใจ บนแขนปรากฏรอยฟันเรียงเป็น

ระเบียบสองแถว ดวงตากลมโตของอี๋หนิงเต็มไป

ด้วยรอยยิ้ม “ญาติผู้พี่เม่ารู้สึกว่าเช่นนี้สนุก

หรือไม่”

หลินเม่ามองนางที่เดินไป แถบผ้าไหมสีเขียวอ่อน

ซึ่งใช้ผูกผมพลิ้วไหวตามสายลมแผ่วเบา เส้นผม

นุ่มละเอียดชวนสัมผัส เขากดแขนตนเอง รับรู้ได้

ถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบ ๆ บริเวณนั้น เหมือนจะเจ็บ

เล็กน้อย

รอยยิ้มของเขาค่อย ๆ จางลง สีหน้าพลันเข้มขึ้น

อี๋หนิงเดินเข้าไป แต่กลับไม่ได้ห้ามปราม พี่สาว

ของนางทั้งสองคนยังคงตั้งท่าใส่กัน การหาเรื่อง

ใส่ตัวไม่ใช่เรื่องดีนัก นางส่งยิ้มให้กู้จิ่งหมิง พูดกับ

เขา “ญาติผู้พี่หมิง ที่เชิงเขาด้านหลังมีสระบัว

ทิวทัศน์งดงามมากเช่นกันหรือพวกเราจะไปที่นั่น

กันดีเจ้าคะ”

เมื่อหลัวอี๋เหลียนได้ยินก็ยิ้มออกมา การเดินขึ้น

เขาเป็นความคิดที่ผิดมหันต์จริง ๆ นางเอ่ย

“เวลานี้ดอกบัวสายในสระกำลังผลิบาน ญาติผู้

พี่หมิงทันได้ชื่นชมพอดี”

แต่หลัวอี๋ซิ่วกลับหัวเราะขึ้น “น้องสาวหกเรียก

ญาติผู้พี่ได้คล่องปากนักไม่รู้ว่าญาติผู้พี่ของเจ้าคน

นี้เรียกขานเจ้าว่าอย่างไร เขาเป็นญาติผู้พี่ของอี๋ห

นิงแล้วเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าด้วย”

อี๋หนิงฟังแล้วก็รู้สึกปวดหัว กู้จิ่งหมิงยอมเห็นแก่

หน้าของญาติผู้น้องตนเอง จึงกล่าวว่าไปดูสระบัว

ก็เป็นความคิดที่ดี

คนทั้งกลุ่มเดินลงเขาไปตามทางเดิน อี๋หนิง

สาธยายให้กู้จิ่งหมิงฟังว่าในสระเลี้ยงบัวสายไว้กี่

สายพันธุ์ แต่ละพันธุ์ออกดอกตอนไหน ฤดูใดกู้

จิ่งหมิงไพล่มือไว้ด้านหลัง พินิจมองอี๋หนิงที่ตัว

เตี้ยกว่าเขาหนึ่งช่วงศีรษะอย่างตั้งใจ ส่วนหลัวอี๋

ซิ่วกับหลัวอี๋เหลียนยังคงปันท่าใส่กันอยู่ ขณะอี๋ห

นิงกำลังพูดก็มีสาวใช้คนหนึ่งค่อย ๆ วิ่งเข้ามา สี

หน้าตื่นเต้นเล็กน้อย เมื่อวิ่งมาถึงก็หยุดหน้าอี๋ห

นิง ยอบตัวลง “คุณหนูเจ็ด คุณชายสามกลับ

มาแล้วเจ้าค่ะ!กลับมาพร้อมคุณชายใหญ่ รถม้า

มาถึงกำแพงบังรัศมีแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินให้บ่าวมา

แจ้งข่าวแก่คุณหนู!”

กู้จิ่งหมิงสัมผัสได้ว่าแววตาของเด็กสาวคนนี้ซึ่งมัก

ดูเรียบเฉยเป็นนิจเปลี่ยนไป ทันทีที่ได้ยินชื่อของ

คุณชายสาม ทั้งร่างก็ราวกับเปล่งประกายขึ้นมา

ไม่รั้งรอที่จะผละจากไป บัวสายอะไรต่าง ๆ ล้วน

ถูกลืมไว้เบื้องหลัง

สองปีที่ผ่านมา อี๋หนิงได้ยินข่าวของหลัวเซิ่นหย่

วนอยู่เสมอ เขาได้รับคำชื่นชมจากใต้เท้าซุน เป็น

ที่รู้จักทั่วเมืองหลวง บทความที่เขาเขียนออกมา

ได้รับการยกย่องว่าลํ้าเลิศ เขาไม่เคยพูดถึงเรื่อง

พวกนี้ในจดหมาย ล้วนเป็นอี๋หนิงได้ยินมาเอง สิ่ง

เหล่านี้ประกอบโครงร่างขึ้นเป็นหลัวเซิ่นหย่วนที่

ดูเลือนรางห่างไกล ไม่ใช่พี่ชายสามของนาง ทว่า

ในที่สุดตอนนี้เขาก็กลับมาเสียที แล้วจะไม่ให้อี๋ห

นิงตื่นเต้นได้อย่างไร

นางวิ่งไปทางกำแพงบังรัศมี ไม่สนใจหลินเม่ากับ

กู้จิ่งหมิงที่อยู่ด้านหลัง

บริเวณกำแพงบังรัศมีมีรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่ พวก

บ่าวรับใช้กำลังขนของลงมาจากด้านหลังรถม้า

แสงอาทิตย์สาดกระทบกำแพงบังรัศมีแผ่นหลัง

ของร่างสูงตระหง่านร่างหนึ่งหันหลังให้นาง เขา

สวมเสื้อคลุมกันลมคล้ายกำลังจ้องมองสิ่งใด แผ่น

หลังนั้นดูแปลกตาไปเล็กน้อย

ทว่าเพียงมอง อี๋หนิงก็จำได้ทันทีว่าเป็นเขา

ริมฝีปากนางหยักโค้งเป็นรอยยิ้ม วิ่งเข้าไปกอด

เอวเขาจากทางด้านหลังยิ้มพลางตะโกนเรียก

“พี่ชายสาม!”

ร่างที่ถูกนางกอดนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัว

กลับมาช้า ๆ