พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 6

อี๋หนิง เพิ่งได้รับรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลัวก็มีอารมณ์

ร้ายพอสมควร หากนางปกปั้องหลัวเซิ่นหย่วน

มากเกินไป ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวก็จะไม่พอใจ

คํ่าวันนั้น อี๋หนิงกระเพาะย่อยอาหารไม่ดีนัก

อาเจียนรดทั่วทั้งเตียงฮูหยินผู้เฒ่าหลัวทั้งโกรธทั้ง

ขำ เรียกสาวใช้เข้ามาเปลี่ยนผ้านวมให้ ก่อนจะ

ส่งนํ้าให้นางกลั้วคอ “กินไม่ลงก็ไม่ต้องกินแล้ว

ข้าไม่ได้ตั้งใจบังคับจริง ๆเสียหน่อย”

อี๋หนิงปรับลมหายใจ นอนอยู่ในอ้อมแขนของฮู

หยินผู้เฒ่าหลัว “ท่านย่าเหตุใดท่านถึงไม่ชอบ

พี่ชายสามถึงเพียงนี้ ไม่ยอมรับแม้กระทั่งสิ่งของ

ของเขาเจ้าคะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวลูบผมของอี๋หนิง ทอดถอนใจช้า

ๆ “ที่ข้าพูดว่าพี่ชายสามของเจ้ามิใช่คนจิตใจดี

เจ้าคิดว่าข้าพูดเล่นอย่างนั้นหรือ เจ้าอายุยังน้อย

จึงไม่เข้าใจ เดิมข้าไม่ได้ปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้

เพียงแต่ต่อมาข้านึกรังเกียจการกระทำของเขา

จริง ๆ ยิ่งนานวันถึงได้ยิ่งไม่ชอบเขา”

อี๋หนิงถาม “แท้จริงแล้วพี่ชายสามทำสิ่งใดลงไป

กันแน่เจ้าคะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเล่าเรื่องหนึ่งออกมา

“…สามปีก่อนพี่ชายใหญ่ของเจ้าเห็นว่าข้างกาย

เขาไร้คนปรนนิบัติ จึงได้ส่งสาวใช้นางหนึ่งไปให้

ได้ยินว่าเมื่อสาวใช้ผู้นั้นรู้ว่าต้องไปปรนนิบัติเขาก็

ไม่ยินยอม ทำให้ทำงานด้วยความไม่เต็มใจ ต่อมา

ยังใช้คำพูดไม่เคารพกับพี่ชายสามของเจ้า

หลังจากข้ารู้ก็เรียกเขาเข้ามาและสั่งลงโทษสาวใช้

ผู้นั้นสาวใช้ผู้นั้นละอายใจ กล่าวว่าต่อไปจะตั้งใจ

ปรนนิบัติเขาให้ดี ข้ายังเกลี้ยกล่อมเขาว่าเรื่อง

ผ่านไปแล้วก็ให้แล้วกันไป เขารับปากเป็นมั่นเป็น

เหมาะ ทั้งยังไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจ ทว่าพอ

กลับไปก็ซื้อสุนัขดุร้ายมาตัวหนึ่ง สุนัขดุร้ายตัวนั้น

หลุดออกจากกรงโดยไม่ตั้งใจ เข้าขยํ้ากัดสาวใช้ผู้

นั้นจนตาย…

“ข้ามองร่างของสาวใช้ซึ่งเต็มไปด้วยเลือดก็สั่น

สะท้านไปทั้งร่าง ข้าเรียกเขามาคุกเข่าต่อหน้า

ถามว่าเหตุใดจึงลงมือเหี้ยมโหดเช่นนี้ เจ้าเดาดูสิ

ว่าพี่ชายสามของเจ้าตอบว่าอย่างไร”

อี๋หนิงมองฮูหยินผู้เฒ่าหลัว ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวชะงัก

ไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “เขาตอบว่า ท่านย่า ท่านคิด

ว่าพี่ชายใหญ่ส่งสาวใช้ผู้นี้มาไว้ข้างกายข้าเพื่อ

จุดประสงค์ใด ข้าโมโหจนตบเขาไปฉาดหนึ่ง สั่ง

ให้เขาไสหัวออกไปยามนั้นเขายังเล็ก เพิ่งจะอายุ

สิบสอง กระทำสิ่งใดยังไม่รู้จักยับยั้งอารมณ์หลาย

ปีมานี้เขารู้จักเก็บซ่อนอารมณ์เก่งขึ้นเรื่อย ๆ ผู้ใด

จะรู้ว่าเขากำลังลอบพิจารณาสิ่งใด ในหัวคิดการ

ใดอยู่…”

อี๋หนิงประหลาดใจ ไม่เสียทีที่ในภายหน้าจะได้

เป็นถึงท่านราชเลขาธิการการลงมือนี้…ช่าง

โหดเหี้ยมเหลือเกิน

คํ่าคืนนั้นนางหลับไป ก่อนจะฝันถึงมือของ

หลัวเซิ่นหย่วนที่อาบย้อมไปด้วยเลือด

วันรุ่งขึ้น หลัวอี๋ซิ่วมาหานางแต่เช้า อยากให้ไป

เรียนด้วยกัน

อาจารย์หญิงที่สอนหนังสืออี๋หนิงและอี๋ซิ่วมีภูมิ

หลังใหญ่โต บิดาของนางเป็นจิ้นซื่อท่านหนึ่ง มี

ชื่อเสียงความสามารถขจรขจาย ทว่าครอบครัว

พลันตกอับ นางเป็นคนถือตน ไม่ยินยอมแต่งงาน

กับคนที่ไม่มีทุกสิ่งเพียบพร้อมเท่านาง ดังนั้นจึง

อยู่ลำพังจนถึงวัยกลางคน เลี้ยงชีพด้วยการสอน

บรรดาคุณหนูในตระกูลขุนนาง บิดาของอี๋หนิงได้

ยินชื่อเสียงของนางจึงเชิญมาที่จวน กล่าวว่า

อยากให้ช่วยอบรมสั่งสอนบรรดาบุตรสาวให้ดี

เสี่ยวอี๋หนิงไม่ชอบอาจารย์หญิงท่านนี้อย่างยิ่ง

เพราะนางไม่ใฝั่หาชื่อเสียงผลประโยชน์ ปฏิบัติ

ต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม ที่สำคัญนางยังเคยเห็น

กับตาตนเองว่าเสี่ยวอี๋หนิงจัดการอย่างไรกับสาว

ใช้ที่ทำความผิด ดังนั้นจึงรู้สึกขัดตายิ่งนักกับ

พฤติกรรมอันแสนจองหองของเสี่ยวอี๋หนิง ปกติ

มักสั่งลงโทษไม่น้อย ระหว่างเรียนหนังสือก็คอย

เฝั้าดู

เสี่ยวอี๋หนิงไม่สามารถระบายอารมณ์กับอาจารย์

หญิงท่านนี้ได้ นางจะไม่ให้ความเคารพผู้ใดก็ได้

ยกเว้นอาจารย์หญิงท่านนี้ แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าหลัว

ที่รักใคร่เอ็นดูนางก็ยังไม่ยืนฝังเดียวกับนาง นี่คือ

ธรรมเนียมของตระกูลหลัวต้องเคารพอาจารย์

น้อมรับคำสั่งสอน ไม่ประพฤติตนชั่วร้าย

วันแรกที่เข้าเรียนอี๋หนิงก็สัมผัสได้ถึงความกระวน

กระวายของบรรดาสาวใช้ ระหว่างทางซงจือยัง

จัดสาบเสื้อให้นางถึงสามครั้ง

สถานที่เรียนคือศาลาสดับลมบริเวณลานกว้าง

ด้านหน้า เมื่อเข้าไปก็คือชุมนุมสถานศึกษาของ

ตระกูลหลัว ไม่ใช่มีเพียงคนของตระกูลหลัว

เท่านั้น แต่ยังมีตระกูลขุนนางบางตระกูลที่อาศัย

อยู่ในละแวกเดียวกันซึ่งส่งเหล่าคุณชายมายัง

ชุมนุมสถานศึกษาแห่งนี้ด้วย เมื่อก้าวไปถึง

ด้านหลังจึงจะเป็นสถานที่ที่พวกอี๋หนิงใช้ศึกษา

เล่าเรียน ระยะห่างระหว่างประตูตรงหัวมุมกับ

ประตูด้านหน้าไกลกันมาก

ฉากบังลมแผ่นหนึ่งแบ่งพื้นที่ด้านข้างออกจาก

ห้องโถง บนโต๊ะตัวยาวมีพู่กันและแท่นฝนหมึก

จัดเรียงไว้ เมื่ออี๋หนิงและหลัวอี๋ซิ่วมาถึง หลัวอี๋

เหลียนจึงเพิ่งตามมา หลัวอี๋อวี้ถูกเฉินซื่อรั้งตัวไว้

เรียนรู้ระเบียบอยู่จึงมาไม่ได้หลังจากทั้งสามคน

นั่งลง อาจารย์หญิงก็เดินเข้ามาทางประตูตรงหัว

มุม นางอายุราวสี่สิบปี เกล้าผมมวย สวมชุด

กระโปรงสีฟั้า โครงหน้าผ่ายผอมริมฝีปากเม้ม

แน่น

พวกนางทุกคนลุกขึ้นมาทักทายอาจารย์หญิงกู้

อาจารย์หญิงกู้เริ่มบรรยายเรื่อง ‘กฎของผู้เป็น

ศิษย์’ อี๋หนิงย่อมคุ้นเคยกับสิ่งนี้เป็นอย่างดี

แต่นางก็ไม่กล้าวางท่าทางผ่อนคลายต่อหน้า

อาจารย์หญิง นั่งหลังตรงสายตาจับจ้องอยู่ที่

อาจารย์หญิงกู้

หลัวอี๋ซิ่วนั่งอยู่หลังนาง ใช้นิ้วแหย่นางครั้งหนึ่ง

พลางกระซิบเสียงเบา“อี๋หนิง อี๋หนิง เจ้าให้ข้ายืม

หนังสือหน่อย ข้าลืมเอามาด้วย อย่างไรเจ้าก็ท่อง

ได้แล้ว สาวใช้ข้าเอาขนมเปียะไส้ไข่ปูมา

ประเดี๋ยวตอนกลางวันข้าแบ่งให้เจ้าดีหรือไม่”

หลัวอี๋หนิงเพิ่งจะหันศีรษะกลับไป อาจารย์หญิงกู้

ก็จับได้ทันที จ้องมองพวกนางตาเขม็ง นํ้าเสียง

เข้มงวด “คุณหนูเจ็ด ท่านกำลังทำอะไร”

อี๋หนิงตอบอย่างตรงไปตรงมา “คุณหนูห้าขอยืม

หนังสือข้าเจ้าค่ะ”

อาจารย์หญิงกู้ปรายตามองนางครั้งหนึ่ง เอ่ยเสียง

ราบเรียบ “คุณหนูเจ็ด ข้าทราบว่าบิดาท่านเป็น

ขุนนางใหญ่ในราชสำนัก พี่สาวท่านก็เป็นฮูหยินข

องซื่อจื่อ ท่านมีฐานะสูงศักดิ์ จะไม่รักษา

กฎเกณฑ์ในชั้นเรียนของข้าก็ช่างเถิด ทว่าอย่าได้

รบกวนผู้อื่น และอย่าได้หาเหตุผลมาปัดความ

รับผิดชอบ”

อี๋หนิงมึนงงยิ่งนัก เป็นหลัวอี๋ซิ่วที่มาขอยืมหนังสือ

นางจริง ๆ นี่!

หลัวอี๋ซิ่วหวั่นเกรงอาจารย์หญิงกู้อย่างยิ่ง หดหัว

กลับไปนานแล้ว

อี๋หนิงสูดลมหายใจเข้าลึก นางพอจะเข้าใจว่าเหตุ

ใดเสี่ยวอี๋หนิงถึงได้ไม่ชอบอาจารย์หญิงท่านนี้

นางเพียรพยายามรักษาอากัปกิริยา ตั้งใจฟัง

อาจารย์หญิงสั่งสอน ส่วนหลัวอี๋ซิ่วก็ไม่กล้าเรียก

นางอีก

อาจารย์หญิงกู้ไม่ยุ่งกับอี๋หนิงอีก อันที่จริงนางไม่

ชอบทั้งอี๋หนิงและหลัวอี๋ซิ่ว ที่นางตั้งใจบ่มเพาะ

สั่งสอนคือหลัวอี๋เหลียนคนเดียว

หลัวอี๋เหลียนเคารพอาจารย์ น้อมรับคำสั่งสอน

เด็กสาวมักจะติดตามอาจารย์หญิงกู้อยู่เป็นนิจ

แม้นางจะถือกำเนิดจากอนุ ทว่าเฉลียวฉลาดรู้

เหตุผล บุคลิกอ่อนโยนนอบน้อม ดูแล้วยัง

เหมาะสมที่จะเป็นบุตรีสายตรงมากกว่าอี๋หนิงผู้

ซึ่งเป็นบุตรีสายตรงตัวจริง

เมื่อถึงช่วงกลางวัน อาจารย์หญิงกู้สอนเสร็จก็ไป

พักผ่อน

อี๋หนิงกับหลัวอี๋ซิ่วไปพักผ่อนที่ห้องฝังประจิมของ

ศาลาสดับลมและกินอาหารกลางวันที่นี่

เหล่าสาวใช้ทยอยยกอาหารเข้ามา สาวใช้ของ

หลัวอี๋ซิ่วเปิดกล่องอาหารออกแล้วหยิบของที่อยู่

ด้านในมากมายออกมา อี๋หนิงชิมขนมเปียะไส้ไข่

ปูที่หลัวอี๋ซิ่วเชิญชวน ก่อนจะพูดอย่างจนปัญญา

“พี่หญิงห้า ระหว่างเข้าเรียนท่านอย่าได้พูดคุยกับ

ข้าอีก ไม่เช่นนั้นอาจารย์หญิงจะตำหนิข้าได้”

หลัวอี๋ซิ่วเหยียดริมฝีปาก “มีวันใดบ้างที่นางไม่สั่ง

สอนเจ้า”

เสวี่ยจือยกชาเข้ามาให้อี๋หนิงดื่ม ยิ้มพลางกล่าว

“เจี่ยเอ๋อร์ ท่านต้องอดทนไว้นะเจ้าคะ อาจารย์

หญิงกู้เป็นคนที่นายท่านรองเชิญมา พวกเรา

ตระกูลหลัวต่างเคารพอาจารย์มากที่สุด”

หลัวอี๋ซิ่วเขยิบเข้าใกล้อี๋หนิง “เจ้าไม่รู้กระมัง ข้า

ได้ยินว่าตระกูลของอาจารย์หญิงกู้ตกอับ มี

ลูกหลานของตระกูลขุนนางคนหนึ่งอาศัยเส้นสาย

บรรพบุรุษรับตำแหน่งขุนนาง บีบคั้นบิดาของ

นางให้ออกจากตำแหน่ง ต่อมาจึงค่อย ๆ ตกอับ

ยากจนลง ดังนั้นนางจึงไม่ค่อยชอบพวกคนอย่าง

เรานักดูสีหน้าการแสดงออกของนางสิ ช่าง…”

หลัวอี๋ซิ่วกำลังเริ่มสาธยายยืดยาวก็ถูกสาวใช้

กระตุกแขนเสื้อ จึงกลับไปนั่งดี ๆ

อี๋หนิงทำได้เพียงปลอบประโลมตนเอง อย่างมาก

ระหว่างเรียนก็แค่รักษากฎระเบียบไว้ อย่าให้โดน

อาจารย์หญิงลงโทษ สถานการณ์ดำเนินไปเช่นนี้

กว่าครึ่งวัน อาจารย์หญิงกู้ไม่ได้ต่อว่านางสักคำ

เพียงแต่ก่อนจากไปได้รั้งนางไว้เพียงลำพัง

“คุณหนูเจ็ด หนังสือที่ท่านคัดลอกคราก่อน ข้าได้

ดูแล้ว” อาจารย์หญิงกู้เอ่ยเสียงเรียบ “ตัวอักษร

หวัดเกินไป ต้องตั้งใจฝึกให้ดี”

อี๋หนิงไม่พูดสิ่งใด เพียงรับคำเท่านั้น

อาจารย์หญิงกู้กล่าวขึ้นอีก “ตัวอักษรของท่านไม่

น่าชมจริง ๆ ไปหาแบบอักษรมาคัดเถิด พวก

ตัวหนังสือราชการที่เหล่าบัณฑิตเขียนในยามปกติ

อย่าได้ไปคัดลอก ไปหายืมพวกตัวอักษรเหมยฮวา

เสี่ยวข่าย[1] มาฝึกฝนเสีย”

“ขอบคุณอาจารย์หญิงกู้ที่ชี้แนะ” อี๋หนิงคารวะ

นาง จากนั้นก็ให้เสวี่ยจือและซงจือเอาสัมภาระ

ของนางกลับไป

เพิ่งออกจากประตูตรงหัวมุมก็พบว่าพี่ชายใหญ่

หลัวหวยหย่วนกำลังก้าวเท้ามาทางนี้ เขากำลัง

พูดกับผู้เฒ่าท่านหนึ่ง ผู้เฒ่าท่านนั้นสวมชุดสามัญ

ชนธรรมดา ไว้เคราขาวยาว รูปลักษณ์ดูใจดีมี

เมตตา

อี๋หนิงรั้งฝีเท้ารอให้หลัวหวยหย่วนจากไปไกล

ก่อนแล้วค่อยเดินออกไป เสวี่ยจือมองอี๋หนิงด้วย

ความสงสัย หากเป็นยามปกติ เมื่ออี๋หนิงเห็นหลัว

หวยหย่วนก็แทบจะกระโจนเข้าไปเรียกเขาทันที

อี๋หนิงเห็นเสวี่ยจือมองตนก็ยิ้มพลางเอ่ย “พี่ชาย

ใหญ่กำลังสนทนากับผู้อื่น พวกเราไม่ควรไป

รบกวนเขาจึงจะถูก” ขณะมองหลัวหวยหย่วนที่

เดินจากไปไกลแล้ว อี๋หนิงจึงเดินออกไป จากนั้น

หางตาก็คล้ายว่าเห็นใครบางคน

อี๋หนิงเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้สติ ทันทีที่เอี้ยว

ศีรษะกลับไปมองก็เห็นหลัวเซิ่นหย่วนยืนอยู่

ข้างหน้าต่าง กำลังรอให้นางจากไปเงียบ ๆ

นางกำลังรอให้ผู้อื่นจากไป คาดไม่ถึงว่าเขาเองก็

กำลังรอให้นางจากไปไม่อยากเผชิญหน้ากับนาง

เช่นกัน

เมื่อเห็นนางหันหน้ากลับมามองตน สีหน้าของ

หลัวเซิ่นหย่วนก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลง เขาเอ่ยกับ

บ่าวที่ติดตามเสียงเบา “ช่างเถิด ไปได้”

สภาพอากาศเริ่มเปลี่ยนเป็นอบอุ่น แต่อาจเป็น

เพราะเขายังไม่หายดีถึงได้สวมเสื้อคลุมกันลม

ยามที่หลัวเซิ่นหย่วนเดินมาถึงข้างกายนางก็ยังกำ

มือปั้องปากไออยู่หลายครั้ง

อี๋หนิงเอ่ยด้วยนํ้าเสียงห่วงใย “พี่ชายสาม อาการ

ปั่วยของท่านยังไม่หายดีหรือ”

หลัวเซิ่นหย่วนมองนางชั่วครู่ แววตาซับซ้อนยาก

คาดเดา อี๋หนิงถูกเขาจ้องจนเริ่มรู้สึกละอายใจ

นางเพียงอยากใกล้ชิดเขาเท่านั้น…

ไม่นานหลัวเซิ่นหย่วนก็กล่าวด้วยนํ้าเสียง

ราบเรียบ “ไม่เป็นไร”

อี๋หนิงเดินไปพร้อมกับเขา ทว่าหลัวเซิ่นหย่วนตัว

สูง นางสูงเพียงเอวของเขาเท่านั้น แม้จังหวะ

ฝีเท้าเท่ากัน แต่เขาก็ยังเดินเร็วกว่านาง อี๋หนิงทำ

ได้เพียงก้าวขาสั้น ๆ ติดตามไปด้วยความ

ยากลำบากเล็กน้อย

อี๋หนิงเอ่ย “เมื่อครู่เห็นพี่ชายใหญ่กับท่านลุงคน

หนึ่งเดินไปด้วยกันไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด พี่ชายสาม

ทราบหรือไม่”

หลัวเซิ่นหย่วนนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ก่อนกล่าว

“เป็นอาจารย์ในชุมนุมสถานศึกษา”

อี๋หนิงรับคำเสียงหนึ่ง ในใจคิดว่าตนไม่มีเรื่องให้

พูดก็ยังสรรหาเรื่องพูดบัดนี้ไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยคำ

ใดต่อแล้ว

อี๋หนิงคิดถึงเรื่องที่เมื่อครู่อาจารย์หญิงกู้ให้นางคัด

อักษร และเห็นว่าสามารถใช้สิ่งนี้เป็นหัวข้อ

สนทนาได้ นางพยายามสาวเท้าไล่ตามเขา“พี่ชาย

สาม…อาจารย์หญิงกู้สั่งให้ข้าฝึกคัดอักษร ทว่าข้า

ไม่มีแบบอักษรเหมยฮวาเสี่ยวข่าย ท่านมีหรือไม่

สามารถให้ข้ายืมได้หรือไม่ ข้าฝึกเสร็จแล้วจะคืน

ให้ท่าน”

หลัวเซิ่นหย่วนนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะหมุนตัว

กลับไปใช้แววตาที่ยิ่งซับซ้อนจ้องมองนาง

“น้องสาวเจ็ด เจ้าคิดจะทำอะไรอีก หากจะยืม

แบบตัวอักษร เจ้าก็ควรไปหายืมจากพี่ชายใหญ่

หรือพี่รอง เหตุใดจึงมาถามข้าข้าไม่มีของดี ๆ

พวกนั้นหรอก”

อี๋หนิงพลันไม่รู้ว่าควรจะกล่าวสิ่งใด

แต่ไหนแต่ไรมาเสี่ยวอี๋หนิงไม่เคยทำดีกับหลัวเซิ่น

หย่วน กระทั่งใกล้ชิดสนิทสนมกับพี่ชายต่าง

ครอบครัวมากกว่า พี่ชายสามผู้เงียบขรึมถนอม

วาจาท่านนี้เป็นเพียงเปั้าหมายที่ใช้เพื่อสร้าง

ความสนุกสนาน ไว้คอยกลั่นแกล้งตามอำเภอใจ

ในยามว่างเท่านั้น นางเคยปฏิบัติต่อเขาด้วยความ

จริงใจด้วยหรือ

ภายใต้สายตาของเขา อี๋หนิงรู้สึกละอายใจ ทำได้

เพียงพูดเสียงเบา“แค่อยากยืมแบบอักษรเท่านั้น

…”

หลัวเซิ่นหย่วนไร้วาจาเอื้อนเอ่ยอีกครั้ง เขา

หลับตาลง ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงสงบนิ่ง “…ใน

เมื่อเจ้าอยากได้ เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าก็จะเอาไปให้

เจ้า”

อี๋หนิงมองหลัวเซิ่นหย่วนที่ค่อย ๆ เดินจากไปไกล

แผ่นหลังของเขาดูผ่ายผอมโดดเดี่ยวยิ่งนัก เมื่อ

นึกถึงคำพูดที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวบอกว่าเขาเป็นคน

เคร่งขรึมก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาน่าสงสาร

ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าลมที่พัดมาน่าจะเป็นลม

หนาวในวสันตฤดู จึงทำให้รู้สึกเสียดแทงกระดูก

อยู่บ้าง

——————–

[1] เหมยฮวาเสี่ยวข่าย คือรูปแบบหนึ่งของ

ตัวอักษรจีน