พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 75

หลัวอี๋เหลียนยืนอยู่ข้างภูเขาจำลองเนิ่น

นาน กระทั่งอิงกั๋วกงพาองครักษ์จากไป นางถึง

ค่อย ๆ ได้สติ

ทั่วทั้งร่างนางเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็น!

เดิมทีนางเห็นอี๋หนิงเดินมาทางนี้ถึงได้ซ่อนตัวอยู่

ด้านหลังภูเขาจำลองอยากดูว่าหลัวอี๋หนิงคิดจะ

ทำอะไร ทว่าผู้ใดจะล่วงรู้ว่านางจะได้ยินเรื่องนี้

ท่านแม่บอกว่าหลัวอี๋หนิงเป็นเพียงบุตรสาวของ

องครักษ์ชั้นตํ่ามิใช่หรือกล่าวว่านางมีชาติกำเนิด

ตํ่าต้อย ไม่คู่ควรกับสถานะคุณหนูสายตรง

ทว่าเมื่อครู่อิงกั๋วกงผู้เปียมด้วยบารมีน่าเกรงขาม

พูดอย่างชัดเจนว่าหลัวอี๋หนิงเป็นบุตรสาวของ

เขา! ทั้งถ้อยคำยังเปียมไปด้วยความคาดหวังว่า

นางจะกลับไปกับเขา ครุ่นคิดแล้วก็ใช่ จวนอิงกั๋ว

กงไม่มีเด็กผู้หญิง แม้แต่จ้าวหมิงจูยังถูกฟูมฟัก

เสียจนสูงส่งเพียงนั้น แล้วถ้าเป็นบุตรสาวโดย

สายเลือดของอิงกั๋วกงเล่า

อี๋หนิงเป็นบุตรสาวของอิงกั๋วกง!

มิน่าเล่า อิงกั๋วกงถึงได้มาเยือนที่จวนอย่าง

กะทันหัน มิน่าเล่า ท่าทางของท่านพ่อถึงแปลก

พิกลยิ่ง สายตาที่มองท่านอิงกั๋วกงทั้งหลีกเลี่ยงทั้ง

ไม่กล้าล่วงเกิน ได้แต่แสร้งปันแต่งรอยยิ้มออกมา

ผ้าเช็ดหน้าในมือของหลัวอี๋เหลียนถูกกำแน่น

เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อสาวใช้ประคองนางด้วย

ความกังวล “คุณหนู ท่านไม่ได้กล่าวว่าจะไปที่

โถงบุปผา…”

“ไปทำไมที่โถงบุปผา!” หลัวอี๋เหลียนตวาดเสียง

ตํ่า “รีบไปที่เรือนท่านแม่ข้า เร็วเข้า!”

ไข่หงส์ร่วงหล่นในเรือน แต่กลับถูกพวกนาง

ปฏิบัติด้วยเยี่ยงนั้นต่อให้ชาติกำเนิดไม่ขาว

สะอาดแล้วอย่างไร เมื่อมองท่าทีแข็งกร้าวของ

อิงกั๋วกงเขาต้องสั่งให้ปิดบังเรื่องนี้ไว้เป็นแน่ ที่สูง

ศักดิ์คือสายเลือด เมื่อมีสายเลือดของอิงกั๋วกง

สถานะชนชั้นของหลัวอี๋หนิงย่อมไม่ธรรมดา

สามัญ

เพียงมองก็รู้ว่าอิงกั๋วกงเป็นผู้ที่รักทะนุถนอมสตรี

ยิ่ง หากรู้ว่าบุตรสาวของตนถูกดูหมิ่นเหยียด

หยาม เขาจะยอมปล่อยพวกนางไปหรือ

เห็นได้ชัดว่าท่านพ่อรู้เรื่องนี้แล้ว แต่ในเมื่อเขาไม่

เอ่ยอะไร ย่อมหมายถึงเขาได้บรรลุพันธสัญญา

บางอย่างกับอิงกั๋วกง หลัวอี๋เหลียนหลับตาลง

คิดถึงท่าทางนอบน้อมที่ท่านลุงมีต่ออิงกั๋วกงใน

งานเลี้ยง…

เฉียวอี๋เหนียงกำลังนั่งฟังบ่าวหญิงชราเล่าถึงความ

เป็นอยู่ของเซวียนเกอร์ในระยะนี้ เมื่อหลัวอี๋

เหลียนบุกเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง นางจึงสะดุ้ง

ตกใจ

“เจ้าจะรีบร้อนด้วยเหตุใดกัน!” เฉียวอี๋เหนียง

ตำหนิ “หากท่านพ่อเจ้าเห็นต้องตำหนิเจ้าหลาย

ประโยคเป็นแน่”

สีหน้าของหลัวอี๋เหลียนยํ่าแย่จนซีดขาว เมื่อเฉียว

อี๋เหนียงเห็น หัวใจก็พลันหนักอึ้ง คิดถึงยามปกติ

บุตรสาวของตนก็ไม่ใช่คนไม่รู้จักกาลเทศะดังนั้น

จึงเอ่ยถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

หลัวอี๋เหลียนเงยหน้าขึ้น “ท่านแม่ทราบหรือไม่

ว่าท่านอิงกั๋วกงมาเยือนที่จวนของพวกเราด้วย

เหตุใด”

เฉียวอี๋เหนียงสงสัยยิ่งนัก นางโบกมือไล่สาวใช้ที่

อยู่ด้านข้างออกไปก่อนเอ่ย “แม่พอได้ยินมาบ้าง

แต่ไม่รู้ว่าแท้จริงเป็นเรื่องอะไรกันแน่”

“เขามาตามหาบุตรสาว” หลัวอี๋เหลียนมอง

มารดา ก่อนจะชะงักไปชั่วครู่ “ท่านทราบหรือไม่

ว่าผู้ที่เขาตามหาคือผู้ใด”

เฉียวอี๋เหนียงได้ยินสาวใช้บอกว่าเขามาตามหา

บุตรสาว แต่ไม่รู้ว่าแท้จริงเป็นผู้ใด นางรออยู่ที่

โถงบุปผาเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่พบ หรือว่าหลัวอี๋

เหลียนจะรู้แล้ว

หลัวอี๋เหลียนไม่รู้ว่ายามนี้อารมณ์ของตนแท้จริง

เป็นอย่างไร ทว่านางรู้สึกสงบลงมากแล้ว นาง

มองมารดา ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ

“บุตรสาวที่เขาตามหาคือหลัวอี๋หนิง หลัวอี๋หนิง…

ไม่ใช่บุตรสาวขององครักษ์ที่ใด แต่เป็นบุตรีของ

ท่านอิงกั๋วกง”

เฉียวอี๋เหนียงเกือบทำถ้วยหลุดมือ เคราะห์ดีที่

นางตาไวมือไวประคองไว้ได้ทัน นางมองบุตรสาว

อยู่เนิ่นนาน ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นยืน ทั้งร่างเกิดคลื่น

หนาวสะท้านเป็นระลอก

ถูกต้อง…เหตุใดนางจึงคาดไม่ถึง นางเพิ่งจะ

กระชากสถานะที่แท้จริงของหลัวอี๋หนิงออกมา

อิงกั๋วกงก็มาเยือนถึงประตู ทั้งยังมาเพื่อตามหา

บุตรสาว! เพียงแต่นางเองมั่นใจว่าบิดาของหลัว

อี๋หนิงเป็นบุตรขององครักษ์คนหนึ่ง แล้วจะไปคิด

สงสัยเรื่องอิงกั๋วกงได้อย่างไร

หลัวอี๋หนิงเป็นบุตรสาวของอิงกั๋วกง!

“เจ้ารู้ได้อย่างไร” เฉียวอี๋เหนียงสัมผัสได้ถึงลำคอ

ที่แห้งผาก จับมือของหลัวอี๋เหลียนไว้ “เป็นเรื่อง

จริงรึ”

“ขณะที่ท่านอิงกั๋วกงกับหลัวอี๋หนิงกำลังสนทนา

กัน ข้าอยู่ด้านข้างจึงได้ยินเข้า” หลัวอี๋เหลียนรู้สึก

เจ็บที่มือซึ่งท่านแม่ของนางจับไว้ นางพูดต่อ

“ท่านอิงกั๋วกงต้องการรับตัวหลัวอี๋หนิงกลับไป

ถามหลัวอี๋หนิงว่ายินยอมหรือไม่…นางตอบตกลง

แล้ว”

ย่อมต้องตอบตกลง ได้รู้ว่าบิดาบังเกิดเกล้าของ

ตนเป็นถึงอิงกั๋วกงได้ล่วงรู้ว่าเดิมทีตนควรจะมี

ชีวิตความเป็นอยู่สูงศักดิ์ยิ่งกว่านี้ ผู้ใดบ้างจะไม่

ตอบตกลง

หลัวอี๋เหลียนพลิกมือ เปลี่ยนมาจับมือเฉียวอี๋

เหนียง “ท่านแม่ วันนี้ข้ายังเห็นเจิ้งมามาอยู่ใน

งานเลี้ยงด้วย ท่านบอกข้ามาเถิดว่ายามที่ท่านพา

สาวใช้คนนั้นไปพบท่านพ่อ พวกท่านคุยอะไรกัน

แน่ ท่านพ่อถึงถูกเหยียด-หยามเช่นนี้ หากถูก

ท่านชักจูงให้เข้าใจผิด เขาต้องเอาความโกรธแค้น

มาลงที่ท่านแน่ หากท่านอิงกั๋วกงล่วงรู้ว่าท่าน

ปฏิบัติต่อหลัวอี๋หนิงเช่นนี้ ต้องไม่มีทางปล่อย

ท่านไปแน่นอน”

เฉียวอี๋เหนียงฟังคำของบุตรสาวจนเริ่มตื่น

ตระหนก นางพูดอะไรไปบ้าง…เพื่อทำให้หลัวเฉิง

จางรู้สึกรังเกียจหลัวอี๋หนิง แน่นอนว่าวาจาใดไม่

น่าฟังนางย่อมกล่าวออกไปจนหมดสิ้น

หากหลัวอี๋หนิงเป็นบุตรสาวขององครักษ์จริงก็

แล้วไปเถิด ทว่าแท้จริงฐานะนางสูงศักดิ์ แต่กลับ

ต้องมาถูกตนเหยียดหยามเช่นนี้…

จะโทษก็โทษได้เพียงความใจร้อนของตนที่อยาก

แย่งชิงเซวียนเกอร์กลับมาโดยเร็ว ทำให้ลงมือ

อย่างวู่วามเกินไป

เฉียวอี๋เหนียงรู้สึกเหมือนมีสายธารหนาวเย็นไหล

ซึมเข้าสู่หัวใจ ทั้งร่างสั่นสะท้าน ผ่านไปนานกว่า

จะสงบลง

เรื่องนี้ไม่น่ากลัว อย่างไรชาติกำเนิดของหลัวอี๋ห

นิงก็มีจุดด่างพร้อยหากอิงกั๋วกงอยากจะรักษา

ชื่อเสียงของอี๋หนิงย่อมไม่กล้าทำให้เรื่องราว

ใหญ่โตทว่าเจิ้งมามาพูดอะไรกับหลัวเฉิงจางกัน

แน่ แล้วอิงกั๋วกงกล่าวอะไรกับเขานางต้องรู้ให้ได้

ตระกูลหลัวไม่อาจต่อกรกับอำนาจของอิงกั๋วกง

ทำได้เพียงปฏิบัติตามเจตจำนงของอิงกั๋วกง

หลังจากเฉียวอี๋เหนียงคิดถึงตรงนี้ นางก็ไม่ลังเล

อีก เรียกสาวใช้มาผลัดเปลี่ยนเสื้อให้ตน รีบไปที่

เรือนของหลัวเฉิงจาง

เฉียวอี๋เหนียงคาดการณ์ไว้ไม่ผิด อิงกั๋วกงใช้วิธี

เจรจาพาทีตามมารยาทก่อนใช้กำลังบีบบังคับ ใน

เมื่อเขาไว้หน้าหลัวเฉิงจางมามากพอแล้ว เวลานี้

เขาจึงไม่เกรงใจอีกต่อไป ช่วงบ่ายหลัวเฉิงจางก็

บอกเล่าถึงสาเหตุที่เขาต้องให้อี๋หนิงย้ายไปอยู่ที่

เรือนร้าง บอกถึงเหตุผลที่อี๋หนิงต้องได้รับการ

ปฏิบัติเยี่ยงนี้

เว่ยหลิงถือถ้วยชา นั่งอยู่ในห้องหนังสือของ

หลัวเฉิงจาง “…พรุ่งนี้ข้าจะมารับอี๋หนิงกลับไป

ส่วนนางจะเอาสิ่งใดไปด้วยก็ให้ขึ้นอยู่กับความ

ต้องการของนาง ใต้เท้าหลัวคงไม่คัดค้านใช่

หรือไม่”

หลัวเฉิงจางสัมผัสได้ถึงอำนาจบารมีของเว่ยหลิง

ที่บีบคั้น เมื่อนึกถึงคำพูดของพี่ใหญ่ เขาจึงทำได้

เพียงตอบรับ เรื่องราวผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว มีสิ่ง

ใดทนไม่ได้กัน เขาต้องมองการณ์ไกลถึงจะถูก

บัดนี้เว่ยหลิงไร้ความเกรงใจใด ๆ ต่อเขา วาจาทั้ง

บีบคั้นทั้งเฉียบคม เขาจะกล้าคัดค้านได้อย่างไร

เว่ยหลิงนึกถึงอี๋เหนียงชั้นตํ่าผู้นั้น นางกล้าดูหมิ่น

อี๋หนิง เขาพูดขึ้นอีกครั้ง “ข้าติดค้างหนี้นํ้าใจใต้

เท้าหลัวครั้งหนึ่ง หวังว่าใต้เท้าหลัวจะรักษา

ความลับของบุตรสาวข้าให้ดี สำหรับพวกคนที่

ชอบกล่าววาจาเหลวไหลใต้เท้าหลัวก็ควร

ระมัดระวังไว้หน่อย หากไม่ใช่เพราะถ้อยคำ

เหล่านั้น ข้าก็คงไม่สร้างความวุ่นวายจนไม่น่ามอง

เช่นนี้”

หากเว่ยหลิงไม่พูดถึงเฉียวอี๋เหนียงยังดี แต่เมื่อ

กล่าวขึ้นมา สีหน้าของหลัวเฉิงจางก็เย็นเยียบขึ้น

เล็กน้อย

เมื่อเว่ยหลิงกำชับเรียบร้อย หลัวเฉิงจางก็ออกมา

ส่งเว่ยหลิงตรงประตูเขาพรูลมหายใจออกมาเบา

ๆ ก่อนจะเรียกบ่าวรับใช้คนสนิทมา “…ไปบอก

คุณหนูเจ็ดว่าพรุ่งนี้ท่านอิงกั๋วกงจะพานางจากไป

ให้นางตระเตรียมสัมภาระให้เรียบร้อย อย่าให้

ท่านอิงกั๋วกงต้องคอยนาน”

หลัวเฉิงจางไม่รู้ว่าเว่ยหลิงกับหลัวอี๋หนิงได้ตกลง

กันเรียบร้อยแล้ว

บ่าวคนสนิทรับคำ หลังจากลังเลก็พูดขึ้น “นาย

ท่าน เฉียวอี๋เหนียงรอพบท่าน…อยู่ด้านนอก

ขอรับ”

สีหน้าหลัวเฉิงจางพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ

ปรากฏเค้าดำทะมึนจาง ๆเขาผงกศีรษะ “ให้นาง

เข้ามา” เขาหมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านใน

จากนั้นก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาจากด้านหลัง

เฉียวอี๋เหนียงยกชายกระโปรงขึ้น ปิดบานประตู

ลง นํ้าเสียงยังคงอ่อนละมุนเช่นวันวาน “อนุมา

คารวะท่าน…”

เฉียวอี๋เหนียงพูดยังไม่ทันจบ หลัวเฉิงจางก็หมุน

ตัวกลับมา สะบัดมือตบหน้านางฉาดหนึ่ง

แม้หลัวเฉิงจางจะเป็นบัณฑิต แต่พละกำลังเต็ม

เปียม เฉียวอี๋เหนียงไม่ทันตั้งตัว ถูกตบจนล้มเซไป

บนโต๊ะตัวเล็ก แก้มแสบร้อนประหนึ่งโดนแผดเผา

ความอับอายรุนแรงเข้าจู่โจมโดยพลัน

เฉียวอี๋เหนียงก้มหน้าอยู่นาน ผมที่ถูกหวีจัดทรง

อย่างเรียบร้อยหลุดลุ่ยนางยกมือกุมหน้า เนื้อตัว

สั่นเทา ทั้งตกตะลึงพรึงเพริดทั้งหวาดหวั่น นางไม่

เคยเห็นหลัวเฉิงจางโมโหนางถึงขั้นนี้มาก่อน

หลัวเฉิงจางเอ่ยเสียงเย็นเยือก “ยังกล้ามาพบข้า

อีกหรือ เช่นนั้นก็ดีข้าจะได้ไม่ต้องเสียแรงไปเอา

ความเจ้าถึงหน้าประตู! เจ้าเงยหน้าขึ้นมาให้ข้า

มองซิ”

เฉียวอี๋เหนียงไม่กล้าขัดขืน ค่อย ๆ เงยหน้ามอง

หลัวเฉิงจางด้วยความน้อยเนื้อตํ่าใจ นํ้าตานอง

ใบหน้า

ปกตินางก็ชอบร้องไห้ ถึงจะมีบางครั้งที่เสแสร้ง

ทว่าก็ด้วยอุปนิสัยที่รักการร้องไห้ ทำให้ทุกครั้งที่

หลัวเฉิงจางเห็นนางร้องไห้ก็จะบังเกิดความ

สงสาร คิดถึงเด็กสาวที่เขาพากลับมาจากหยาง

โจว เขาสอนนางเขียนหนังสือด้วยตนเอง แล้วจะ

ไม่ให้เขารักเอ็นดูนางได้อย่างไร ทว่าบัดนี้เขา

กำลังยืนอยู่ตรงหน้านาง มองนางด้วยสายตาเย็น

ชา หลัวเฉิงจางจับปลายคางนางไว้อย่างไร้ความ

ปรานี “คำที่เจ้าพูดในวันนั้น มีส่วนใดบ้างที่เป็น

ความจริง ส่วนใดบ้างที่เป็นเรื่องเท็จ”

เฉียวอี๋เหนียงมองเขาด้วยดวงตาซึ่งพร่าเลือนไป

ด้วยม่านนํ้า “ท่านพี่อนุไม่ทราบ อนุเพียงมา

คารวะท่านเท่านั้น…”

“เจ้าบอกว่าเพราะกู้หมิงหลานอยากจะลักลอบ

ไปพบชายชู้ถึงได้ไปอาศัยที่วัด ทั้งยังกล่าวว่า

อาการปั่วยของท่านแม่กำเริบเพราะได้ล่วงรู้ถึง

ชาติกำเนิดของอี๋หนิง” หลัวเฉิงจางเน้นยํ้าทีละคำ

นํ้าเสียงเย็นชาแข็งกร้าว“ยังไม่ต้องกล่าวถึงเรื่อง

ของท่านแม่ แต่ปีนั้นหมิงหลานปฏิบัติต่อเจ้า

อย่างไรเจ้ามันหญิงจิตใจอสรพิษ กล้ากลับขาว

เป็นดำใส่ร้ายปั้ายสีนาง! ทำให้ข้าหลงเชื่อคำโปั้

ปดของเจ้า!” เขาถูกเจิ้งมามาโต้กลับจนพูดไม่

ออกสักคำ หากไม่ใช่เพราะการชักนำของเฉียวอี๋

เหนียง เขาจะโกรธเคืองกู้หมิงหลานถึงขั้นนั้น

หรือ

สาวน้อยในปีนั้นที่มองอย่างไรก็เป็นคนจิตใจ

งดงามดุจดอกสาลี่ มาบัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็น

คนตํ่าช้าถึงเพียงนี้

“ท่านพี่ อนุไม่ทราบจริง ๆ ว่าคำพูดของสาวใช้

คนนั้นเป็นคำจริงหรือคำลวง…” เฉียวอี๋เหนียงรํ่า

ไห้จนริมฝีปากสั่นระริก

“เจ้าไม่รู้ นางเป็นภรรยาของคนในร้านค้าของเจ้า

เจ้ายังไม่ชัดเจนอีกหรือ” หลัวเฉิงจางยิ้มหยัน

“บิดาบังเกิดเกล้าของหลัวอี๋หนิงมาเยือนถึงหน้า

ประตู เขาเป็นถึงท่านอิงกั๋วกง” เขาโกรธจนบีบ

ปลายคางนางแน่น “ข้าจะบอกเรื่องนี้กับเจ้าตาม

ตรงก็แล้วกัน เว่ยหลิงบอกว่า ต่อไปหากผู้ใดใน

ตระกูลหลัวกล้าแพร่งพรายเรื่องชาติกำเนิดของ

หลัวอี๋หนิงออกไป เขาจะไม่ปล่อยคนในตระกูล

หลัวไว้แม้แต่คนเดียว เจ้าอยากจัดการกับหลัวอี๋ห

นิงรึ ประเสริฐนัก บัดนี้เจ้าทำให้นางกลายเป็น

คุณหนูแห่งจวนอิงกั๋วกงด้วยมือของเจ้าเองแล้ว

เจ้าดีใจหรือไม่”

ภายในห้องหนังสือเงียบดุจปั่าช้า ได้ยินเพียงเสียง

สะอื้นเบา ๆ ของเฉียวอี๋เหนียง

หลัวเฉิงจางโมโหจริง ๆ หรือเพียงอยากจะระบาย

โทสะกับนาง เฉียว-อี๋เหนียงไม่อาจรู้ นางไม่มี

ความกล้าไปกล่าวโทษหลัวเฉิงจางแม้เพียงครึ่งคำ

ที่นางยังมีชีวิตที่ดีในตระกูลหลัวได้ล้วนอาศัย

ความรักเอ็นดูจากหลัวเฉิงจางต่อให้นางโกรธ

เคืองไม่พอใจอย่างไรก็ไม่กล้าแสดงอาการใดต่อ

หน้าเขา

ถ้อยคำเหล่านั้นของหลัวเฉิงจางประดุจจงชิ่ง

[1] ที่เคาะดังกังวาน ทำให้นางไม่อาจปริปากเนิ่น

นาน

หากจะว่าไปก็ถูกต้อง เป็นนางที่เร่งเร้าให้เรื่องนี้

เกิดขึ้นเอง

——————–

[1] จงชิ่ง เป็นเครื่องดนตรีจีนที่เล่นโดยวิธีเคาะ

หรือตี