พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 77

เมื่อคืนหิมะตก ทั่วทั้งจวนอิงกั๋วกงจึงปกคลุมไป

ด้วยสีเงิน

นอกเรือนจิ้งอันซึ่งฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยพำนักอยู่ บ่าว

หญิงชราสองสามคนกำลังปัดกวาดเศษหิมะตรง

ขั้นบันได หลังหิมะตกหนักท้องฟั้าก็สดใส ดวง

ตะวันลอยเด่น ลมหายใจที่เปั่าพรูออกมาล้วนเป็น

หมอกขาว

ในห้องเผาถ่านจนทำให้อากาศอบอุ่น ซ่งมามา

ประคองฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยนั่งบนตั่งไม้ สาวใช้คุกเข่า

เข้ามาวางถ้วยรังนกเลือดลง อีกด้านหนึ่งมีบ่าว

หญิงชรากำลังเปลี่ยนดอกเหมยในห้องอย่างเบา

มือ

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมา

หลายวันก่อนนางได้อ่านเรียบร้อยแล้ว แต่ยังคง

อดเปิดอ่านอีกครั้งไม่ได้

ฮูหยินผู้เฒ่าในวัยสาวถือเป็นโฉมงามสะคราญคน

หนึ่ง เมื่อชราแล้วบุคลิกท่วงท่าก็ยังคงโดดเด่น

นางสวมผ้าคาดศีรษะประดับหยก สวมอาภรณ์สี

ไม้จันทน์ลายว่านจื้อ[1] ผมถูกหวีจัดทรงอย่าง

เป็นระเบียบเรียบร้อย จดหมายฉบับหนึ่งถูกนาง

เปิดอ่านทวนไปมาหลายครั้ง ยิ่งอ่านก็ยิ่งโมโห

“…เขาช่างเลอะเลือนจริง ๆ บุตรสาวแท้ ๆ ยัง

หลงลืมอยู่ด้านนอกได้ ทั้งยังปล่อยให้มีชีวิต

ยากลำบากมานานหลายปี!”

ซ่งมามายิ้มพลางปลอบประโลมฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย

“ท่านอย่าได้ร้อนรนไป มิใช่ว่าตามหาจนพบแล้ว

หรือเจ้าคะ”

“ถึงอย่างไรก็เป็นลูกหลานของจวนอิงกั๋วกง จะให้

ผู้อื่นเลี้ยงดูได้อย่างไร” ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยยังคงขุ่น

เคือง “ตั้งแต่คราแรกก็ควรจะบอกข้าแล้วรีบไป

ตามตัวกลับมา! เอามาบ่มเพาะเลี้ยงดูข้างกายข้า

ย่อมดีกว่าสถานที่แห่งนั้นไม่รู้เท่าใด” หากอยู่ข้าง

กายนางย่อมได้รับการเลี้ยงดูอย่างประคบประ

หงม สูงศักดิ์ไร้เปรียบปาน คุณหนูแห่งจวนอิงกั๋ว

กง หากก้าวออกไปด้านนอก ทั่วทั้งเมืองหลวง

ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าดูหมิ่นนาง

“นายท่านกั๋วกงเกรงว่าท่านจะไม่ยอมรับชาติ

กำเนิดของเด็กคนนี้…”ซ่งมามาเป็นหญิงชราที่อยู่

ปรนนิบัติรับใช้ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย นางกล่าว “มิใช่

ว่าส่งจดหมายให้ท่านตั้งแต่ก่อนเดินทางไปตา

มหาแล้วหรือเจ้าคะ บ่าวว่าอีกไม่นานคงใกล้จะ

ถึงแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยทอดถอนใจ “ข้ามีชีวิตมาจนอายุ

ปูนนี้ ยังมีอะไรที่รับไม่ได้อีก หมิงจูก็ไม่ใช่ว่าข้า

เป็นคนเลี้ยงดูจนเติบใหญ่หรืออย่างไร แม้จะไม่ใช่

ลูกหลานของบ้านเรา แต่ก็ไม่ด้อยไปกว่าคุณหนูที่

แท้จริง ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงหลานสาวที่แท้จริงของ

ตระกูลเว่ย” สาวใช้ปั้อนรังนกเลือดให้นางคำหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยรังเกียจที่หวานเกินไปจึงส่าย

ศีรษะปฏิเสธ ก่อนเอ่ยถาม“หมิงจูตื่นหรือยัง”

ซ่งมามาประคองฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยลุกขึ้น “เมื่อวาน

เล่นกับคุณหนูของตระกูลจงเสียนปั๋ออยู่ครู่ใหญ่

วันนี้เห็นทีคงจะตื่นสาย ตอนที่สาวใช้ไปเรียกยัง

นอนอยู่บนเตียงเจ้าค่ะ”

“ไปปลุกนางเสีย” ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยกล่าว “ยัง

ไม่ได้บอกนางเรื่องอี๋หนิงควรจะให้นางได้พบ

น้องสาวด้วย”

ซ่งมามาฟังแล้วรับคำ จากนั้นก็ออกไปสั่งการ

ทันที

เสียงกีบเท้าม้าตามด้วยฝุั่นหิมะฟุั้งตลบ อี๋หนิงได้

กลิ่นอันเคยคุ้น

นางเลิกผ้าม่านขึ้น ต้องเหน็ดเหนื่อยอยู่ในรถม้า

หนึ่งวันหนึ่งคืน บัดนี้ภาพของเมืองหลวงเริ่ม

ปรากฏเลือนรางอยู่เบื้องหน้าแล้ว พื้นปูแผ่นหิน

กว้างถนนตรอกซอกซอยทอดยาว ยามนี้ประตู

ร้านค้าส่วนใหญ่ยังคงปิดสนิท มีร้านนํ้าชาบาง

ร้านเริ่มเปิดแล้ว ไอร้อนพวยพุ่งจากหม้อต้มนํ้า

เต้าหู้ นี่คือกลิ่นหอมของนํ้าเต้าหู้ ตรอกอวี้จิ่งที่อยู่

ติดกับเมืองหลวงเส้นนี้เจริญคึกคักยิ่งนัก พื้นที่

กว่าครึ่งตรอกเป็นบริเวณของจวนอิงกั๋วกง ตรอก

หวยซู่ที่อยู่ถัดไปก็คือจวนหนิงหย่วนโหว ท่านผู้

เฒ่ากั๋วกงของจวนอิงกั๋วกงเป็นขุนนางผู้ร่วมก่อตั้ง

แว่นแคว้นคนสำคัญ ดังนั้นจวนจึงถูกสร้างอย่าง

ยิ่งใหญ่โอ่อ่าแม้ภายหลังจะมีผู้ที่ได้รับการอวย

ยศถาบรรดาศักดิ์เป็นท่านโหวอีก ทว่าก็ไม่ได้รับ

พระราชทานจวนที่ใหญ่โตเช่นนี้

ทางเข้าตรอกหวยซู่มีต้นหวยต้นหนึ่ง ส่วน

ตรอกอวี้จิ่งมีบ่อนํ้าโบราณอยู่บ่อหนึ่ง พ่อค้าหาบ

เร่ที่ขายนํ้าเต้าหู้ล้วนมาดึงนํ้าจากที่นี่ นํ้าเต้าหู้ที่

ต้มออกมาจะมีรสชาติหอมหวาน ภาพความทรง

จำเหล่านี้ที่เดิมคล้ายถูกปกคลุมไปด้วยฝุั่น บัดนี้

กลับแจ่มชัดมีชีวิตชีวา อี๋หนิงมองจนตกอยู่ใน

ภวังค์เล็กน้อยคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะมีวันที่นางได้

กลับมาด้วยสภาพการณ์เช่นนี้

“คุณหนู ระวังลมเย็นภายนอกจะทำให้ปั่วยเอาได้

นะเจ้าคะ” เจินจูสาวใช้ที่เว่ยหลิงมอบให้นาง

กระซิบบอก

อี๋หนิงถึงได้ปล่อยม่านลง เว่ยหลิงมอบสาวใช้ให้

นางสองคน คนที่ดูอ่อนโยนหน่อยมีนามว่าเจินจู

ที่เย็นชาหน่อยมีนามว่าไต้เม่า กล่าวว่าคัดเลือก

มาจากคนในห้องของเขาเพื่อมอบให้นาง อาจ

เป็นเพราะฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยคิดคำนวณเพื่อ

บุตรชาย สาวใช้ทั้งสองคนนี้จึงมีรูปโฉมงดงาม

สะดุดตาไต้เม่างดงามกว่าเจินจูขั้นหนึ่ง เจินจูชอบ

จัดการดูแล ปรนนิบัติอี๋หนิงอย่างกระตือรือร้น

ส่วนไต้เม่าไม่ได้ยุ่งวุ่นวายเช่นนั้น หากมอบหมาย

งานให้ก็ไปทำหากไม่ได้สั่งอะไรก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

หรือไม่ก็มองแผ่นหลังของเว่ยหลิงอย่างเหม่อลอย

อี๋หนิงทอดถอนใจ นางเข้าใจสาวใช้เหล่านี้ดี ต้อง

อยู่ใกล้ชิดกับเจ้านายผู้เป็นบุรุษหล่อเหลาสูงสง่า

ทั้งยังเปียมไปด้วยอำนาจบารมี ตัวพวกนางเองก็

มีรูปโฉมงดงาม อยู่ในช่วงวัยกำดัดประหนึ่ง

ต้นหอม[2] หากจะไม่ให้บังเกิดความรู้สึกใดคง

เป็นไปไม่ได้ อี๋หนิงไม่ได้รู้สึกอะไรกับสาวใช้ที่เว่ย

หลิงมอบให้นางสองคนนี้ หากเป็นเรื่องส่วนตัว

นางยังคงมอบหมายให้ซงจือหรือไม่ก็ชิงชวี่ไป

จัดการ

เว่ยหลิงขี่ม้าอยู่ด้านหน้า ผู้คนที่สัญจรไปมาต่าง

หลีกทางให้ เมื่อเห็นขบวนอันเอิกเกริกก็ต้องร้อง

อุทานในใจ ในหมู่ตระกูลขุนนางชนชั้นสูง จวน

อิงกั๋วกงถือว่าเป็นตระกูลที่มีความสามารถโดด

เด่นอย่างแท้จริง

ผู้ใต้บัญชาของเว่ยหลิงไปถึงจวนอิงกั๋วกงตั้งแต่

เช้าตรู่ ประตูสีดำฝังห่วงทองแดงรูปหัวกิเลนสูง

ตระหง่านทั้งสองบานค่อย ๆ เปิดออก อี๋หนิงได้

ยินคนกล่าวว่า “รายงานเข้าไปแล้วขอรับ ฮูหยิน

ผู้เฒ่ากำลังรออยู่ที่ห้องโถงด้านหน้าขอรับ” ทั้งยัง

มีคนกล่าวว่า “นายท่านกั๋วกง จัดเตรียมไว้

เรียบร้อยแล้วขอรับ” กระทั่งมีเสียงดังขึ้นว่า

“เรือนของคุณหนูจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ ฮู

หยินผู้เฒ่ายังไปตรวจดูด้วยตนเอง!”

เพราะเรื่องที่นางกลับมา จวนอิงกั๋วกงที่มีขนาด

ใหญ่โตมโหฬารจึงยุ่งวุ่นวายอย่างไม่อาจ

หลีกเลี่ยง

สีหน้าของเจินจูกับไต้เม่าเป็นปกติยิ่ง เดิมทั้งสอง

คนก็เป็นเด็กที่เกิดเติบโตในจวน สีหน้าของชิงชวี่

เองก็ปกติ นางเป็นคนไม่ยี่หระต่อสิ่งใด ไร้แนวคิด

เกี่ยวกับตระกูลขุนนางเหล่านี้ ทว่าซงจือที่ได้ยิน

เสียงเอะอะวุ่นวายกลับตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย อี๋ห

นิงปรายตามองนางก็พบว่าสองมือของนางกำลัง

กำแน่น

จวนอิงกั๋วกงใหญ่โตมาก จากกำแพงบังรัศมีถึง

ประตูฉุยฮวาเหมินขนาดนั่งรถม้ายังต้องใช้

เวลานาน รอจนเมื่อรถม้าหยุดลง ม่านจึงถูกเลิก

ขึ้นอี๋หนิงเห็นเว่ยหลิงยื่นมือมาให้นาง เอ่ยด้วยนํ้า

เสียงอ่อนโยน “เหมยเหมยลงมากับพ่อเถิด พ่อ

จะพาเจ้าไปพบท่านย่าแท้ ๆ ของเจ้า”

อี๋หนิงยื่นหน้าออกมา เว่ยหลิงกุมมือของนางไว้

เบา ๆ พานางลงมาจากรถม้า ก่อนจะจูงมือนาง

เดินตรงไปข้างหน้า

อี๋หนิงเงยหน้ามอง ทางเดินกว้างขวาง โคมไฟหิน

แกะสลักรูปบงกชเดินต่อไปก็พบชายคาเรือนที่

ก่อสร้างแบบโต่วกง[3] เสาทาสีแดงสูงใหญ่ บน

ทับหลังแขวนปั้ายอักษร ‘จิ้งอัน’ สองคำ ตรง

ประตูมีสาวใช้สี่คนยืนตัวตรงทิ้งมือแนบข้างลำตัว

เมื่อพวกนางเห็นเว่ยหลิงก็ยอบกายคารวะ

สำหรับอี๋หนิงที่อายุสิบสาม ทับหลังนี้ใหญ่โตยิ่ง

นัก นางแหงนหน้ามองครู่หนึ่ง เว่ยหลิงที่อยู่ข้าง

กายจึงพูดขึ้น “อย่าได้กลัวไป เจ้าเป็นคุณหนูของ

จวนอิงกั๋วกง ที่นี่คือบ้านของเจ้า” มือของเขาที่

จับจูงนางทั้งใหญ่ทั้งมีพลังคล้ายอยากปลอบ

ประโลมนาง

นี่คงจะเป็นความรู้สึกของพ่อที่แท้จริงกระมัง อี๋ห

นิงพลันตระหนักได้

ชาติภพก่อน บิดาของนางยุ่งวุ่นวายอยู่กับเหล่า

อนุและน้องชายหลายคน ส่วนบุตรสาวคนรอง

สายตรงของอดีตภรรยาเช่นนาง เขาแทบไม่สนใจ

ส่วนหลัวเฉิงจาง บิดาของเสี่ยวอี๋หนิงนั้น คงไม่

ต้องกล่าวถึง

อี๋หนิงจับมือของเว่ยหลิงแน่น

เว่ยหลิงเข้าใจว่าเด็กน้อยคนนี้กำลังตื่นเต้น เขา

ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพานางเดินเข้าไปด้านใน

นี่ไม่ควรมีสิ่งใดน่าตื่นเต้น จวนอิงกั๋วกงควรจะ

เป็นสถานที่ที่สร้างความมั่นใจให้กับนางมากที่สุด

ต่อไปจะต้องสอนสั่งให้นางคิดเยี่ยงนี้ สอนให้รู้จัก

จองหอง หยิ่งทะนง ไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด

บุตรสาวของเขาเว่ยหลิงไม่จำเป็นต้องขี้ขลาดหัว

หด หากอยากทำสิ่งใดก็ทำ เขาจะดูว่าผู้ใดหน้า

ไหนกล้าขัดขวางนาง

เมื่อก้าวผ่านประตูเข้ามา อี๋หนิงก็เห็นคนผู้หนึ่งซึ่ง

สวมอาภรณ์สีไม้จันทน์ ฮูหยินผู้เฒ่าที่มีผมสีเงิน

เต็มศีรษะกำลังรอนางอยู่กลางลานกว้างโดยมีคน

คอยประคองอยู่ด้านข้าง ถัดจากนางมีสตรีสวม

อาภรณ์เลิศหรูยืนอยู่คนหนึ่ง จ้าวหมิงจูยืนอยู่ข้าง

กายฮูหยินผู้เฒ่า บนศีรษะปักปินไหมทองประดับ

มุกทะเล ลำคอสวมสร้อยทอง แต่งกายประหนึ่ง

เป็นคุณหนูที่แท้จริงแห่งจวนอิงกั๋วกงเสียยิ่งกว่า

อี๋หนิง

แววตาที่จ้าวหมิงจูจ้องมองนางราวกับเห็นผี ตก

ตะลึงอย่างยิ่งยวด

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยมองสาวน้อยตัวเล็กที่ถูกบุตรชาย

จับจูงอยู่ หน้าตาน่ารักประดุจหยกหิมะ แม้จะยัง

ไม่เติบโตเต็มวัย ทว่าเครื่องหน้าทั้งห้ากลับฉาย

ประกายเฉลียวฉลาดสยบผู้คน ไฝเม็ดเล็กตรง

ปลายหางคิ้วเหมือนกับของเว่ยหลิงไม่ผิดเพี้ยน

ทำให้นางสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดหลายส่วน เด็ก

คนนี้…เป็นบุตรของอิงกั๋วกงโดยแท้จริง!

อี๋หนิงคุกเข่าคำนับนางเต็มพิธี “อี๋หนิงคารวะท่าน

ย่า ขอให้ท่านย่าสุขภาพแข็งแรงเจ้าค่ะ”

“รีบลุกขึ้นเร็วเข้า พื้นเย็นเกินไป” ฮูหยินผู้เฒ่า

เว่ยปรี่เข้ามาจับมืออี๋หนิง ประคองนางขึ้น สอง

มือของเด็กคนนี้นุ่มนิ่ม หลังมือยังมีรอยบุ๋มเล็ก ๆ

นางยิ่งมองก็ยิ่งชมชอบ

เว่ยหลิงเห็นมารดามองจนตกอยู่ในภวังค์ก็เดิน

เข้ามา “ท่านแม่พวกเราเข้าไปพูดคุยกันในห้อง

เถิดขอรับ เดินทางเหนื่อยล้ามาตลอดทางแม้แต่

ข้าวเช้า ข้าก็ยังไม่ได้กินเลย”

“เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง ไปกินมื้อเช้ากันก่อนแล้ว

ค่อยว่ากัน” ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยคลี่ยิ้ม นางจูงมืออี๋ห

นิงเดินเข้าประตู ถามด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน “อี๋ห

นิงมื้อเช้าเจ้าชอบกินอะไร โจ๊กหรือบะหมี่ ย่าจะ

สั่งให้คนเตรียมให้เจ้า”

นางพูดพลางเดินเข้าไปในห้อง ที่ห้องด้านข้างฝัง

ประจิมมีผู้คนนั่งอยู่พร้อมหน้า ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยนั่ง

ลงข้างโต๊ะ ก่อนจะให้อี๋หนิงนั่งข้างกายนาง

อี๋หนิงยิ้มพลางตอบ “ข้าล้วนชอบทั้งนั้นเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยได้ยินเช่นนี้หัวใจก็กระตุก หมิงจูที่

ได้รับการเลี้ยงดูอย่างประคบประหงมในบ้าน

เพียงสิ่งที่ไม่กินในมื้อเช้าก็สามารถร่ายเรียง

ออกมาได้เป็นแผ่นกระดาษ ทว่าหลานสาวโดย

สายเลือดคนนี้กลับเชื่อฟังรู้ความ เห็นทีชีวิตใน

ตระกูลเดิมคงไม่สุขสบายเท่าจวนอิงกั๋วกง นาง

มองเสื้อผ้าที่เรียบง่ายของอี๋หนิงอีกครั้ง แม้จะไม่

ถือว่ายํ่าแย่ ทว่าสำหรับจวนอิงกั๋วกงก็ไม่ถือว่าดี

นางอดรู้สึกปวดใจไม่ได้ สายตาที่มองอี๋หนิงจึงยิ่ง

อ่อนโยน

เมื่อคิดได้ว่ายังไม่ได้แนะนำอี๋หนิงให้กับคนในจวน

ได้รู้จัก ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยจึงพูดต่อ “นี่เป็นครั้งแรก

ที่เจ้าได้พบย่า ทว่าย่าเห็นเจ้าก็รู้สึกสนิทชิดเชื้อ

เจ้าไม่ต้องหวาดกลัวไป จวนอิงกั๋วกงของพวกเรา

ไม่มีคุณหนูสายตรง ต่อไปเจ้าก็เป็นคุณหนูของ

จวนอิงกั๋วกงแล้ว ย่าจะแนะนำให้เจ้าเอง”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเริ่มแนะนำ โดยชี้ไปที่จ้าวหมิงจู

ก่อน “นี่คือพี่หมิงจูของเจ้า เติบโตอยู่ข้างกาย

ย่า”

อี๋หนิงมองจ้าวหมิงจู ใบหน้าประณีตของอีกฝั่าย

ผุดรอยยิ้มบาง ๆ“น้องอี๋หนิง”

อี๋หนิงลุกขึ้นคารวะนาง เรียกพี่หมิงจู

เว่ยหลิงที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็ไม่สบายใจ

เล็กน้อย ปกติในจวนมีเพียงจ้าวหมิงจู ทุกคนต่าง

เอาใจนาง ทว่าครั้งแรกที่พบอี๋หนิง จ้าวหมิงจูไม่

แม้แต่จะลุกขึ้น กลับเป็นอี๋หนิงที่ต้องคารวะนาง!

หากนับตามยศถา-บรรดาศักดิ์แล้ว อี๋หนิงถึงจะ

เป็นบุตรโดยสายเลือดของเขา จ้าวหมิงจูเป็นเด็ก

ที่ถูกอุปถัมภ์ ทว่าบัดนี้กลับถูกตามใจจนหยิ่ง

ผยอง

แน่นอนว่าจ้าวหมิงจูย่อมไม่พอใจ ชั่วขณะที่นาง

เห็นหลัวอี๋หนิงปรากฏกายในตระกูลเว่ย หรือ

หลังจากที่นางได้ยินคนด้านนอกพูดว่าคุณหนูที่

แท้จริงของจวนอิงกั๋วกงกลับมาแล้ว นางก็รู้สึกไม่

พอใจมาโดยตลอด นางเติบโตในจวนอิงกั๋วกง แต่

ไหนแต่ไรมาก็รู้สึกว่าตนเป็นคุณหนูแห่งจวนอิงกั๋ว

กงได้รับความโปรดปรานจากฮูหยินผู้เฒ่า ทว่าจู่

ๆ คุณหนูที่แท้จริงกลับถูกพาตัวกลับมา แล้วจะ

ให้นางทำอย่างไร

หากไม่ใช่เพราะอยู่ต่อหน้าผู้คน แม้แต่รอยยิ้ม

นางก็คงไม่อาจฉีกออกมา

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเองก็รู้ว่าหมิงจูย่อมต้องมีอารมณ์

เล็กน้อย ในเมื่อแต่ก่อนทุกคนในจวนถือว่านาง

เป็นคุณหนูเพียงคนเดียว หมิงจูเติบโตขึ้นมาข้าง

กายตน แม้จะไม่ใช่หลานโดยสายเลือด ทว่าตน

เลี้ยงดูมาสิบกว่าปีจะไร้ความผูกพันได้อย่างไร ถึง

ตนจะโปรดปรานอี๋หนิง มองแล้วรู้สึกน่าเอ็นดู

สบายใจ ทว่าตาชั่งในใจยังคงเอนเอียงไปทางหมิง

จู จึงแสร้งทำเป็นไม่เห็นอารมณ์เอาแต่ใจของนาง

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยแนะนำให้อี๋หนิงได้รู้จักคนต่อไป

สตรีที่อยู่ในที่นี้คือญาติฝังมารดาของตระกูลเว่ย

ต่อหน้าคุณหนูที่แท้จริงแห่งจวนอิงกั๋วกงย่อม

แสดงความนอบน้อมอย่างยิ่ง ต่อไปนางก็ถือเป็น

เจ้านายของจวนอิงกั๋วกงแล้ว อี๋หนิงคลี่ยิ้มน้อย ๆ

เป็นการตอบรับ ไร้ความหวาดเกรงใด ๆ ฮูหยินผู้

เฒ่าเว่ยยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ สตรีหนึ่งในนั้นที่นาง

ต้องเรียกขานว่าท่านอาหญิงพูดด้วยรอยยิ้ม

“ตามตัวหลานสาวโดยสายเลือดกลับมาได้เสียที

ข้าเห็นอารมณ์ของฮูหยินผู้เฒ่าแจ่มใสขึ้นไม่น้อย”

ขนาดเด็กอุปถัมภ์ยังถูกเลี้ยงดูเฉกเช่นสมบัติลํ้าค่า

แล้วกับหลานโดยสายเลือดเล่า จะยังต้องกล่าว

อะไรอีกหรือ

จ้าวหมิงจูได้ยินก็ยิ่งยิ้มไม่ออก

สาวใช้เข้ามารายงานว่ามื้อเช้าถูกจัดเตรียม

เรียบร้อยแล้ว กลุ่มสตรีเดินออกไปก่อน ฮูหยินผู้

เฒ่าเว่ยอาศัยโอกาสนี้กล่าวความในใจกับอี๋หนิง

จับมือของนางไว้แล้วเอ่ย “ปีนั้นที่ย่าอุ้มพี่หมิงจู

ของเจ้ากลับมายังสั่งให้คนเหล่านั้นมอบของขวัญ

ให้นางมากมาย วันนี้เมื่อเจ้ากลับมาย่อมไม่มีทาง

ด้อยกว่า ช่วงบ่ายเมื่อเปิดศาลบรรพบุรุษจะให้ใส่

รายชื่อของเจ้าไว้ในบัญชีของวงศ์ตระกูล เจ้ามี

ญาติผู้พี่นามว่าเฉิงหลาง ยามบ่ายเขาจะมาที่นี่

ยังมีจวนติ้งเปั่ยโหว จวนหนิงหย่วนโหว…” พูดถึง

ตรงนี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็หันหน้าไปถามเว่ยหลิง “การ

ที่บุตรสาวของเจ้ากลับมาได้ต้องขอบคุณท่านผู้

บัญชาการลู่เจ้าได้เชิญเขามาด้วยหรือไม่”

เว่ยหลิงตอบ “เขามีภารกิจรัดตัว ข้าก็ไม่ทราบว่า

เขาจะมาหรือไม่!”

ด้วยเหตุนี้ เรื่องที่จวนอิงกั๋วกงตามคุณหนูของ

จวนกลับมาได้ก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงชน

ชั้นสูงของเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว ในอดีตยามที่

จ้าวหมิงจูถูกอุ้มกลับมาได้รับการปรนนิบัติ

อย่างไร เกรงว่าครั้งนี้คงต้องอลังการยิ่งขึ้นไปอีก

อี๋หนิงมองเว่ยหลิงบิดาของนางยืนไพล่มืออยู่

เบื้องหลัง พลันสัมผัสได้ถึงพลังอันเปียมล้น

“ท่านแม่ ข้าขอพาอี๋หนิงไปกินมื้อเช้าก่อน อีก

สักครู่ยังต้องพานางไปดูเรือนใหม่อีก ต้องขอตัว

ก่อนแล้วขอรับ” เว่ยหลิงเกรงว่าอี๋หนิงจะหิวจึง

จะพานางออกไปก่อน

“จะรีบร้อนไปไย!” ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยหัวเราะ มอง

จ้าวหมิงจูที่ยังนั่งอยู่ข้างกาย “เจ้าเป็นบุรุษ จะ

เข้าใจได้อย่างไรว่าเด็กสาวชอบสิ่งใด เจ้าพาหมิงจู

ไปพร้อมกันเถิด” นางหันไปพูดกับจ้าวหมิงจู

“น้องสาวอี๋หนิงของเจ้าเพิ่งกลับมาเจ้าก็ใช้เวลา

อยู่เป็นเพื่อนนางหน่อย”

จ้าวหมิงจูลุกขึ้นคำนับ เม้มริมฝีปาก ก่อนจะเดิน

ตามเว่ยหลิงออกจากห้องด้านข้างฝังประจิม

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยยกถ้วยชาขึ้นจิบ ซ่งมามากระซิบ

อยู่ด้านข้าง “ไม่แปลกใจเลยที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะมอง

แล้วรู้สึกสบายตา ลักษณะท่าทางของคุณหนู

คล้ายกับท่านในวัยสาวยิ่งนัก!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยฟังแล้วก็ทอดถอนใจ “เคราะห์ดีที่

เว่ยหลิงพาเด็กคนนี้กลับมาได้ หากต้องถูกเลี้ยงดู

ในตระกูลหลัวต่อไปก็ไม่รู้จะมีชีวิตเช่นไรคุณหนู

แห่งจวนอิงกั๋วกงของข้าต้องได้รับการทะนุถนอม

อย่างดี…ข้าเห็นนางเชื่อฟังรู้ความ กลับเป็นหมิงจู

ที่พอพบอี๋หนิงแล้วดูไม่มีชีวิตชีวาเช่นยามปกติ”

“แต่ไหนแต่ไรมาคุณหนูหมิงจูก็ถูกทุกคนตามใจ

จนเคยตัว หากคราแรกจะยังปรับตัวไม่ได้ก็ถือ

เป็นเรื่องปกติเจ้าค่ะ” ซ่งมามากล่าว “คล้ายกับ

ท่านหมายจะให้พวกนางสนิทสนมใกล้ชิดกันให้

มากขึ้น”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยส่ายศีรษะ “หมิงจูเด็กคนนี้ถูกข้า

ตามใจมาโดยตลอดจู่ ๆ ก็มีคุณหนูที่แท้จริง

ปรากฏตัวขึ้น นางย่อมรู้สึกไม่ดีนัก ทว่าต่อให้นาง

จะได้รับการดูแลอย่างไรก็ไม่ใช่บุตรโดยสายเลือด

ของเว่ยหลิง หากข้าจากไปเว่ยหลิงย่อมต้องแสดง

สีหน้าไม่พอใจให้นางดูเป็นแน่ ดังนั้นข้าถึงอยาก

หาคู่ครองดี ๆ ให้นาง วางแผนเส้นทางชีวิตใน

ภายภาคหน้าที่ดีให้กับนางหลีกเลี่ยงไม่ให้ในภาย

หน้านางต้องประสบความยากลำบาก…เพียงแต่

ต้องดูว่าเด็กคนนี้จะเข้าใจถึงความจริงใจของข้า

หรือไม่”

เมื่อซ่งมามาได้ยินความในใจของท่านผู้เฒ่าก็ทอด

ถอนใจ เกรงว่าต่อไปนี้ความแตกต่างจะยิ่งเด่นชัด

คุณหนูแห่งจวนอิงกั๋วกงอยู่ด้านนอกได้รับความ

ลำบากมามากมาย เมื่อกลับมาแล้วฮูหยินผู้เฒ่า

กับอิงกั๋วกงย่อมให้ความรักเอ็นดูนางอย่างมาก ที่

สำคัญเมื่อครู่นี้ที่ได้พบคุณหนู แม้จะเติบโตใน

ตระกูลขุนนางสามัญทั่วไป ทว่าบุคลิกท่วงท่า

กลับไม่ด้อยสักนิดแม้คุณหนูหมิงจูจะสวมอาภรณ์

เครื่องประดับหรูหรา ทว่าเมื่ออยู่ข้างกายนางก็ยัง

ดูหมองลงไป

ฮูหยินผู้เฒ่าบังเกิดความรู้สึกดีต่อหลานสาวแท้

ๆ นั่นเป็นความใกล้ชิดโดยสายเลือด ทว่าเด็กที่

เลี้ยงดูมากว่าสิบปีก็ไม่อาจดูถูกได้ คุณหนูหมิงจู

ต้องพรากจากบิดามารดามาอยู่ข้างกายนาง ฮู

หยินผู้เฒ่ารักเอ็นดูนางมากที่สุด ย่อมยินดีที่จะ

ปกปั้องคุณหนูหมิงจูมากกว่า เมื่อครู่นี้ที่ให้

คุณหนูหมิงจูติดตามออกไปก็เพราะอยากให้

ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับอี๋หนิงใกล้ชิดสนิท

สนมกันขึ้นอีกนิด ด้วยในใจยังคงรักเอ็นดู

คุณหนูหมิงจู

ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวได้ถูกต้อง นั่นคือต้องดูว่า

คุณหนูหมิงจูจะเข้าใจหรือไม่ หากเข้าใจถึง

เจตนารมณ์ของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็สามารถรักษา

ยศถาโชคลาภไปได้ตลอดชีวิต หรือกระทั่ง

สามารถเสพสุขกับการปรนนิบัติประหนึ่งคุณหนู

แห่งจวนอิงกั๋วกง แต่หากไม่เข้าใจก็ต้องดูท่าที

ของเว่ยหลิงแล้ว

ยามที่ซงจืออยู่ในตระกูลหลัว นางหลงนึกว่า

การวางตัวของจ้าวหมิงจูน่าทึ่งมากพอแล้ว คาด

ไม่ถึงว่าในจวนอิงกั๋วกงจะยิ่งอลังการขึ้นไปอีก

ขบวนติดตามเป็นสาวใช้บ่าวหญิงชรากลุ่มใหญ่

ปรนนิบัติดูแลนางดุจคุณหนูผู้แสนเปราะบาง มื้อ

เช้าในห้องโถงด้านหน้ายังต้องมีสาวใช้คอยส่ง

อาหารเลือกอาหารให้นางเป็นพิเศษ

อันนี้ไม่กิน อันนั้นก็ไม่กิน อาหารเหล่านี้ห้ามวาง

ไว้เบื้องหน้านาง นี่ล้วนเป็นสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย

เคยสั่งกำชับไว้

ซงจือมองจนพูดอะไรไม่ออก ท่าทางของจ้าวหมิง

จูคุ้นชินนัก สั่งการบรรดาสาวใช้บ่าวหญิงชรา

อย่างคล่องปาก

ซงจือหันกลับมามองอี๋หนิง คุณหนูบ้านตนเอง…

จากนั้นก็พลันตระหนักทันใดว่าเป็นอี๋หนิงที่ดีกว่า

นอกจากโปรดปรานการกินเนื้อมากหน่อย สิ่งอื่น

ล้วนปรนนิบัติง่าย

นี่เป็นครั้งแรกที่ชิงชวี่ได้เห็นมื้อเช้าของจวนอิงกั๋ว

กง นางถึงขั้นตกตะลึง

อาหารถูกจัดเรียงดุจสายธาร เพียงถาดที่อยู่เบื้อง

หน้าอี๋หนิงก็มีทั้งขนมเปียะดอกเหมยซินเหริน

แปั้งม้วนพุทรากวน นมตุ๋นโรยเกล็ดนํ้าตาลใน

ชามเล็กวิจิตรด้านข้างยังมีไข่นกพิราบที่ถูกหั่นมา

อย่างบรรจง นมแพะหนึ่งถ้วยเล็ก ถัดไปเป็นโจ๊ก

เนื้อนกพิราบ มีเนื้อหมักบาง ๆ สองแผ่นวางอยู่

ด้านบน

เพียงมื้อเช้า แต่มีอาหารมากมายขนาดนี้ ช่าง

สิ้นเปลืองเหลือเกิน คนเพียงสามคนจะกินได้

มากมายสักเท่าไร ชิงชวี่ชิงชังสุดทานทน

สิ้นเปลืองยิ่งนัก

อันที่จริงอย่าว่าแต่ชิงชวี่เลย แม้แต่อี๋หนิงเองก็ยัง

ตะลึงไปเล็กน้อยปีนั้นที่นางอยู่ในจวนหนิงหย่วน

โหว จวนหนิงหย่วนโหวยังไม่เกรียงไกรเช่นยามนี้

การใช้ชีวิตระฆังดังใช้จอกสามขา[4] กินเช่นนี้

นางก็เพิ่งพานพบเป็นคราแรก เลิศหรูเหลือคณา

เว่ยหลิงเงยหน้าชำเลืองมองจ้าวหมิงจูปราดหนึ่ง

นางถูกตามใจจนเข้าขั้นเลยเถิดไปแล้ว หากเดิน

ออกไป คนที่ไม่รู้คงเข้าใจว่านางเป็นคุณหนูที่

แท้จริง น่าเสียดายที่ฮูหยินผู้เฒ่าปฏิบัติต่อเด็กที่

เลี้ยงดูมากับมือคนนี้ดีเกินไปจนไม่ยอมรับฟัง

วาจาของผู้อื่น เว่ยหลิงหันกลับมา เขาคีบอาหาร

หลายชนิดลงในชามใบเล็กของบุตรสาวพลาง

เกลี้ยกล่อม “เจ้ากินให้มากหน่อย เนื้อนกพิราบนี้

รสชาติดีนัก” หรือไม่ก็คีบนมตุ๋นให้นาง “นมตุ๋นนี้

ทำจากนมวัว หอยโข่งก็รสชาติเยี่ยม…มีเพียง

ห้องครัวของบ้านเราที่ทำออกมาได้”

อี๋หนิงมองอาหารในถ้วยของตนเอง จากนั้นก็

พลันคิดถึงตอนที่นางยังเด็ก เป็นวันเวลาที่ถูกฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวกับหลินไห่หรูพยายามสุดกำลัง

เพื่อขุนนางให้อ้วน

บัดนี้นางเป็นสาวน้อยแล้ว จะกลับไปเป็นเด็ก

อ้วนเช่นแต่ก่อนไม่ได้ผู้ใดใช้ให้นางกินเพียงนิด

หน่อยก็อ้วนกันเล่า ท่านพ่อเว่ยหลิง ท่านพอ

สังเกตเห็นบ้างหรือไม่

เว่ยหลิงเห็นนางกินไปไม่เท่าไร หัวคิ้วก็ขมวดมุ่น

เล็กน้อย “เหตุใดจึงไม่กินแล้วเล่า ไม่ชอบหรือ”

ไม่กินอะไรกัน เมื่อครู่นางกินโจ๊กไปกว่าครึ่งถ้วย

ขนมเปียะสองชิ้นไข่นกพิราบอีกสามซีก หัวคิ้ว

ของอี๋หนิงขมวดมุ่นเช่นกัน “ระหว่างทางข้ากิน

ขนมมาบ้างแล้ว ไม่ค่อยรู้สึกหิวเท่าไร ท่านไม่ได้

กล่าวว่าจะพาข้าไปดูเรือนใหม่หรือเจ้าคะ”

เว่ยหลิงคล้ายลังเลเล็กน้อย หรือนางจะไม่พอใจที่

เขาคีบอาหารให้

คนที่วางกลยุทธ์มามากมายในสนามรบ เมื่อต้อง

เผชิญหน้ากับบุตรสาวอันเป็นที่รักซึ่งเพิ่งรับตัว

กลับมา ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนักว่าควรเลี้ยงดู

อย่างไร กลัวว่าจะเลี้ยงบุตรสาวผู้แสนบอบบาง

คนนี้ได้ไม่ดี เห็นทีเขาจะต้องไปไต่ถามที่จวนติ้ง

เปั่ยโหวดูเสียแล้ว รอยามบ่ายเมื่ออีกฝั่ายมาถึง

ค่อยถาม เมื่อเว่ยหลิงตัดสินใจได้แล้วจึงตอบ

รับคำ ก่อนจะลุกขึ้นจับจูงนางพานางไปดูเรือน

ใหม่

อี๋หนิงถึงได้โล่งใจ

——————–

[1] ลายว่านจื้อ คือลายเลขหมื่นของจีน (万)

[2] อยู่ในช่วงวัยต้นหอม หมายถึง ช่วงวัยหนุ่ม

สาว ประหนึ่งต้นหอมที่กำลังงอกงามเขียวขจี

[3] โต่วกง เป็นคำที่ใช้เรียกกระบวนวิธีในการ

ประกอบชิ้นไม้เข้าด้วยกันเพื่อเป็นโครงสร้าง

สำหรับคํ้ายันหลังคา มักพบในงานสถาปัตยกรรม

จีน ญี่ปุั่น เกาหลี ทิเบต โดยรูปทรงทาง

สถาปัตยกรรมนี้เชื่อกันว่าเกิดขึ้นครั้งแรกใน

ประเทศจีนตั้งแต่ 1,100 ปีก่อน

[4] ระฆังดังใช้จอกสามขารับประทาน การใช้ชีวิต

ฟุั้งเฟั้อ ฟุั่มเฟือย จอกสามขาคือภาชนะทอง

สัมฤทธิ์ที่ใส่อาหารของจีน