พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 78

จวนอิงกั๋วกง แบ่งพื้นที่ออกเป็นฝังบูรพากับฝัง

ประจิม ทางฝังบูรพาเป็นที่พำนักของท่านอิงกั๋ว

กง ฝังประจิมเป็นที่พำนักของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยกับ

จ้าวหมิงจู เรือนใหม่ของอี๋หนิงถูกจัดให้อยู่ใน

พื้นที่ฝังบูรพา อยู่ถัดจากเรือนของเว่ยหลิง

ด้านหลังมีภูเขาจำลองขนาดใหญ่ เป็นเรือนแบบ

สามชั้น[1]ภายในเรือนใหญ่โตกว้างขวาง ทางเดิน

หินสองข้างทางปลูกต้นแปะก๊วยเรียงราย รอบ

ด้านสี่ทิศมีระเบียงทางเดินเชื่อมต่อกัน

ทัศนียภาพงดงามสะดุดตา ฤดูเหมันต์อบอุ่นฤดู

คิมหันต์เย็นสบาย

เว่ยหลิงเตรียมสาวใช้ไว้ให้แล้ว เขาเรียกพวกนาง

มาคุกเข่าคารวะเบื้องหน้านาง

อี๋หนิงพินิจมอง สาวใช้ใหญ่มีสองคน ที่เหลือเป็น

สาวใช้ชั้นรองสิบกว่าคน เมื่อรวมกับสาวใช้ตัว

น้อยกับบ่าวหญิงชราทั้งหมดก็มีมากกว่าสามสิบ

คน

นางต้องใช้คนปรนนิบัติมากมายถึงเพียงนี้เสีย

เมื่อไร!

อี๋หนิงมองคนมากมายที่กำลังคุกเข่า ในใจลอบ

ครุ่นคิด

ภายในห้องมีการประดับตกแต่งอย่างหรูหรา มี

สิ่งของราคาแพงไม่น้อยอี๋หนิงกำลังครุ่นคิด จ้าวห

มิงจูก็เดินมาหยุดข้างกายนาง พูดพร้อมรอยยิ้ม

จาง ๆ “น้องอี๋หนิงเพิ่งมาถึงจึงอาจไม่รู้ว่าในจวน

นี้ที่นี่มีทิวทัศน์งดงามที่สุดเมื่อก่อนเป็นที่พำนัก

ของถิงเกอร์ แต่เพราะการมาของน้องสาว ถิง

เกอร์จึงจำต้องย้ายไปอยู่ที่เรือนด้านข้างเพื่อให้

น้องสาวได้พำนักอยู่ที่นี่”

ถิงเกอร์ คงเป็นน้องชายอายุห้าขวบของนางคน

นั้น

อี๋หนิงคิดขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ยังไม่เห็นเด็กน้อยเลย

เว่ยหลิงกล่าว “เจ้ายังไม่เคยพบน้องชายของเจ้า

เขาเพิ่งจะห้าขวบอยู่ในวัยกำลังซุกซน ด้วยเกรง

ว่าจะรบกวนการพักผ่อนของท่านย่าเจ้าจึงให้เขา

มาอยู่ฝังบูรพากับพ่อ” กล่าวจบเว่ยหลิงก็หันไป

สั่งผู้ดูแลข้างกาย “…ไปตามซื่อจื่อมา”

จากนั้นไม่นานอี๋หนิงก็เห็นเด็กคนหนึ่งวิ่งเข้ามา

ด้านหลังมีบรรดาสาวใช้บ่าวหญิงชราติดตามมา

ขบวนใหญ่ เด็กคนนั้นสวมเสื้อกันหนาวบุขน คอ

สวมสร้อยทองเส้นหนึ่ง รูปแบบคล้ายคลึงกับของ

จ้าวหมิงจู เขาวิ่งเร็วมากสตรีผิวพรรณขาวสะอาด

ร่างสูงใหญ่วิ่งไล่ตามอยู่ด้านหลัง “เสี่ยวซื่อจื่อ

ท่านอย่าวิ่งเร็วนัก ระวังจะสะดุดธรณีประตู…”

อันที่จริงที่เว่ยหลิงยังไม่ได้ตบแต่งภรรยา มิใช่

เพราะกู้หมิงหลานเสียทั้งหมด แม้เขาจะมีใจต่อ

กู้หมิงหลาน ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปนานความรู้สึก

ย่อมจืดจาง แท้จริงเป็นเพราะเขามักต้องออกไปสู้

รบ ไม่มีเวลาสนใจเรื่องในครอบครัว ทั้งยังไม่มี

เวลาตบแต่งภรรยารับอนุ ด้วยเหตุนี้จึงมีบุตรชาย

เพียงคนเดียวที่ถือกำเนิดจากสาวใช้ห้องข้าง ใน

ภายหน้าต้องเป็นคนรับสืบทอดบรรดาศักดิ์อิงกั๋ว

กงต่อจากเขา ดังนั้นทันทีที่ถือกำเนิดออกมาจึง

ถูกแต่งตั้งเป็นซื่อจื่อ ทุกคนในจวนต่างพากัน

หวาดกลัวว่าเด็กน้อยจะล้มกระแทกชนนั่นชนนี่

ร่างกายของเด็กน้อยสูงศักดิ์ยิ่งนัก

เมื่อเด็กผู้นั้นยืนนิ่ง อี๋หนิงถึงได้พบว่ารูปลักษณ์

เขาเหมือนกับเว่ยหลิงขนาดย่อส่วน เพียงแต่ดู

อ่อนเยาว์กว่าเท่านั้น แพขนตาทั้งยาวทั้งหนา เขา

มองอี๋หนิง ก่อนจะเอ่ยถาม “เจ้าคือพี่สาวที่พวก

เขากล่าวถึงหรือ”

เว่ยหลิงเห็นท่าทีซุกซนก้าวร้าวของเขาก็ไม่พอใจ

ครั้นได้ยินถิงเกอร์กล่าววาจาเช่นนี้ สีหน้าก็ยิ่งดำ

ทะมึน ตนมักใช้ชีวิตอยู่ด้านนอก หลังจากถิงเกอร์

ถือกำเนิดก็สูญเสียมารดา ดังนั้นจึงถูกเลี้ยงดูโดย

แม่นมมาโดยตลอดฮูหยินผู้เฒ่าก็คอยดูแลเขา แต่

กลับทำให้คนทั้งจวนเอ็นดูตามใจเขาเกินไปจน

กล่าววาจาไม่รู้จักหนักเบา

อี๋หนิงมองดวงหน้าสะอาดสะอ้านของเด็กน้อยก็

ผงกศีรษะยิ้มให้เขา“เป็นข้า เช่นนั้นเจ้าคือถิง

เกอร์ใช่หรือไม่”

ถิงเกอร์เบ้ปาก รู้สึกแปลกหน้าต่อพี่สาวคนนี้

อย่างยิ่งยวด เขาคุ้นเคยกับจ้าวหมิงจูที่อยู่

ด้านข้างมากกว่าจึงวิ่งไปหานางแล้วดึงมือของ

นางไว้ “พี่หมิงจูสาวใช้ของข้าปันตุ๊กตาหิมะให้ข้า

อยู่ด้านนอกนี่เอง ข้าจะพาท่านไปดู! ทำได้งดงาม

นัก”

เมื่อทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกันก็ราวกับเป็นพี่น้อง

แท้ ๆ ทั้งยังสวมสร้อยทองรูปแบบเดียวกัน ตั้งแต่

เกิดมา ข้างกายถิงเกอร์ก็มีเพียงจ้าวหมิงจูแน่นอน

ว่าย่อมสนิทสนมกับพี่หมิงจูผู้นี้ จ้าวหมิงจูอยู่ที่

จวนอิงกั๋วกงมาสิบกว่าปี นี่เป็นสิ่งที่อี๋หนิงไม่อาจ

เทียบได้

จ้าวหมิงจูลูบศีรษะของเขา “ถิงเกอร์ พี่สาวของ

เจ้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่เหตุใดจึงไม่ตอบเล่า”

ถิงเกอร์จับมือของจ้าวหมิงจู สายตาที่มองอี๋หนิง

แสดงถึงความไม่คุ้นเคยอย่างยิ่งยวด “นางไม่ใช่

พี่สาวของข้า ข้าไม่มีพี่สาว”

“ถิงเกอร์ ผู้ใดสั่งสอนให้เจ้ากล่าววาจาเยี่ยงนี้!”

นํ้าเสียงของเว่ยหลิงเริ่มไม่ดีแล้ว ดูจากท่าทาง

ของเขาราวกับอยากจะดึงตัวถิงเกอร์มาสั่งสอน

สักครั้ง

อี๋หนิงตระหนักดีว่าสำหรับเด็กคนหนึ่ง หากจะให้

ยอมรับว่าตนมีพี่น้องเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่งย่อม

ไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขายังมีเกราะปั้องกันต่อคน

แปลกหน้า นางซึ่งยืนอยู่ข้างกายเว่ยหลิงจึงไม่

เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ไม่ว่านางจะพูดอะไรก็คงดูไม่ดีนัก

เมื่อถิงเกอร์ได้ยินก็ไม่พอใจ เสียงดังขึ้นเล็กน้อย

“นางเป็นคนที่ท่านเก็บมาจากด้านนอก ข้าไม่มี

พี่สาวสักหน่อย!”

เว่ยหลิงสีหน้ามืดทะมึน เอ่ยเสียงเย็น “หากเจ้า

กล่าวถ้อยคำเช่นนี้อีกครั้ง พ่อจะให้เจ้าไปคุกเข่าที่

ศาลบรรพบุรุษ อี๋หนิงเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเจ้า”

เดิมเขาอยากเห็นสองพี่น้องรักใคร่ปรองดอง แต่

พอมองบุตรชายตนที่จับมือจ้าวหมิงจู กล่าว

ถ้อยคำเย็นชาใส่อี๋หนิง เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ

ถิงเกอร์ดื้อรั้นอยู่ครู่หนึ่ง บรรดาสาวใช้บ่าวหญิง

ชราที่อยู่ด้านหลังต่างมองจนปวดใจไปตาม ๆ กัน

ในจวนนี้ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวถ้อยคำรุนแรงกับเสี่ยว

ซื่อจื่อสักคน ท่ามกลางกระแสกดดันจากสายตา

ของเว่ยหลิง ถิงเกอร์จึงยอมเรียกพี่สาวออกมา

อย่างไม่เต็มใจนัก เขาไม่เหลือบมองอี๋หนิงสักนิดก็

พุ่งตัวออกไปด้านนอก

“เขาก็มีนิสัยเช่นนี้” เว่ยหลิงสูดลมหายใจเข้าลึก

พูดกับอี๋หนิง “เขาไม่มีมารดาบังเกิดเกล้าคอย

อบรม ถูกบรรดาสาวใช้บ่าวหญิงชราตามใจจน

เสียคนแล้ว”

อี๋หนิงเอ่ยเสียงแผ่วเบา “เขายังเด็ก ยามข้ายังเด็ก

ก็เกเรซุกซนนักทำให้ท่านย่าต้องปวดหัวอยู่รํ่าไป”

เว่ยหลิงลูบศีรษะเด็กสาวก็พบว่าบุตรสาวกำลัง

ยืนตรง มองเส้นทางที่ถิงเกอร์จากไป ไม่เอื้อนเอ่ย

สิ่งใด

ไม่ว่าอย่างไร สำหรับนางแล้ว จวนอิงกั๋วกงก็ยัง

เป็นสถานที่ที่ไม่เคยคุ้น

เดิมเว่ยหลิงยังอยากให้อี๋หนิงดูแลน้องชาย ช่วย

อบรมสั่งสอนเขาให้ดีถิงเกอร์ไร้มารดา ดังนั้น

อุปนิสัยจึงค่อนข้างผิดแผกไปจากเด็กทั่วไป การมี

พี่สาวแท้ ๆ คอยดูแลย่อมส่งผลให้ดีขึ้น แต่เห็นที

เรื่องนี้คงต้องค่อยเป็นค่อยไปแล้ว

ข้าวของของอี๋หนิงถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว เหล่า

สาวใช้ปรนนิบัตินางชำระร่างกายแต่งตัวใหม่ มี

คนเข้ามารายงานว่าคนจากจวนติ้งเปั่ยโหวมาถึง

แล้ว เว่ยหลิงกำชับเจินจูอีกสองสามประโยค

ก่อนจะไปยังห้องโถงด้านหน้าเพื่อต้อนรับแขก

สาวใช้ภายในห้องคล้ายจะยำเกรงเจินจู เมื่อเจินจู

นำคนเข้ามา เหล่าสาวใช้ก็คุกเข่าลง บนถาด

เคลือบมีอาภรณ์และเครื่องประดับวางอยู่ รอให้

อี๋หนิงเลือกสรร

อี๋หนิงปรายตามอง ก่อนจะเลือกเสื้อกันหนาวบุ

ขนลายอิงลั่ว[2] สีชมพูอ่อน เจินจูก้าวมา

ด้านหน้าอย่างนุ่มนวลเพื่อทำผมให้นาง ไต้เม่า

เลือกปินทองประดับหยกและพู่เปั่าเจี๋ย[3] สีเขียว

อ่อนมาให้นางสวมคู่กัน การแต่งกายเช่นนี้ขับให้

อี๋หนิงดูเฉลียวฉลาดสยบผู้คน เจินจูกล่าวด้วยนํ้า

เสียงนุ่มนวล “คุณหนูอีกสักครู่ท่านไปกับบ่าวนะ

เจ้าคะ คนในตระกูลขุนนางมีมากมาย ไม่ว่าจะ

เป็นท่านโหว ฮูหยินจากตระกูลต่าง ๆ ท่านอาจ

แยกแยะไม่ถูก บ่าวจะคอยบอกท่านว่าท่านควร

เรียกขานพวกเขาว่าอย่างไร”

อี๋หนิงพบว่าเว่ยหลิงผู้นี้เป็นบุคคลที่สามารถพึ่งพา

ได้อย่างยิ่งยวดสาวใช้ทั้งสองคนที่เขาทิ้งไว้ให้นาง

มีประโยชน์ยิ่งนัก เจินจูมีความสามารถมองการณ์

ไกล ส่วนไต้เม่าละเอียดอ่อน คล่องแคล่วปราด

เปรียว

แม้ชาติที่แล้วอี๋หนิงจะแต่งเข้าจวนหนิงหย่วนโหว

แต่ก็เป็นเพียงภรรยาของบุตรอนุเท่านั้น ต่อมายัง

ถูกกักขังให้อยู่แต่ในเรือนหลังกับเซี่ยหมิ่นอันที่

จริงนางไม่ค่อยรู้จักคุ้นชินกับคนในตระกูลขุนนาง

เท่าไรนัก นางรับคำเบา ๆ จับมือเจินจูประคอง

ตนเองลุกขึ้น นางยังได้ยินเจินจูกล่าวอีกว่า “ท่าน

เป็นคุณหนูที่แท้จริงของจวนอิงกั๋วกง มีท่านอิงกั๋ว

กงคอยสนับสนุนท่านอยู่ท่านไม่จำเป็นต้องสนใจ

คุณหนูญาติผู้พี่ของท่าน”

เจินจูเป็นคนฉลาด นางสามารถอยู่ข้างกายอิงกั๋ว

กงมาได้นานก็เพราะความละเอียดอ่อนและ

เฉลียวฉลาดนี้

อี๋หนิงยิ้มเล็กน้อยพลางเอ่ย “เจ้าไปที่เรือนท่าน

ย่ากับข้าเถิด”

เจินจูรับคำ นางพบว่าดรุณีวัยสิบสามปีผู้นี้ไร้ซึ่ง

ความหวาดกลัวแม้เพียงเศษเสี้ยว สมกับเป็น

คุณหนูของจวนอิงกั๋วกง พึงมีลักษณะบุคลิกเช่นนี้

มาโดยกำเนิด

อี๋หนิงขึ้นไปนั่งบนเกี้ยวที่บุที่นั่งไว้นุ่มสบาย เมื่อ

ไปถึงเรือนจิ้งอันก็เห็นเวทีการแสดงหนึ่งถูกจัด

วางอยู่ เจินจูพานางไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย ฮู

หยินผู้เฒ่าเว่ยยิ้มพลางประคองนางขึ้นมา ก่อน

จะแนะนำฮูหยินของติ้งเปั่ยโหวคุณหนูสองสาม

คน ฮูหยินและคุณหนูแห่งจวนจงฉินปั๋อ บรรดาฮู

หยินของตระกูลขุนนางต่าง ๆ …เป็นจำนวน

มากมายมหาศาลจริง ๆ

อี๋หนิงเพียงเหลือบตามองไปก็เห็นพี่หญิงใหญ่นั่ง

อยู่ข้างกายฮูหยินติ้งเปั่ยโหว ยังมียวี่เกอร์ที่อยู่

ด้านข้าง

เมื่อยวี่เกอร์เห็นนางก็โผตัวเข้าหา หมายจะให้

นางอุ้ม ส่วนหลัวอี๋ฮุ่ยเมื่อเห็นนาง ขอบตาก็พลัน

แดงเรื่อ หลัวเซิ่นหย่วนบอกเล่าให้นางฟังถึง

เรื่องราวของอี๋หนิงแล้ว หลัวอี๋ฮุ่ยทั้งตกใจทั้งกังวล

เมื่อรู้ว่าจวนอิงกั๋วกงจะจัดงานเลี้ยงก็รีบติดตาม

โหวฮูหยินมาร่วมงานทันที

ฮูหยินติ้งเปั่ยโหวประหลาดใจเล็กน้อย ฮูหยินผู้

เฒ่าเว่ยยิ้มพลางอธิบาย “…เดิมอี๋หนิงถูกส่งไป

เลี้ยงดูที่ตระกูลหลัว”

ฮูหยินติ้งเปั่ยโหวรู้สึกยินดีนัก นางกล่าวด้วย

รอยยิ้ม “นั่นเป็นเพราะพวกนางมีวาสนาต่อกัน!

วันหลังข้าต้องเรียกอี๋ฮุ่ยมาพบแล้วให้นางเล่า

ความเป็นมาให้ข้าฟังโดยละเอียดสักครั้ง”

หลัวอี๋ฮุ่ยรู้ว่ายามนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดคุยกับ

น้องสาว ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงว่าบัดนี้อี๋หนิงมีฐานะ

สูงส่ง ไม่ต้องให้นางกังวลแล้ว ดังนั้นนางจึงนั่งยิ้ม

รับคำ ทว่านิ้วมือกลับบีบแน่น

อี๋หนิงรู้ว่าพี่หญิงใหญ่กำลังกังวลเรื่องตน จึงลอบ

ตบมือของพี่หญิงใหญ่เบา ๆ

เวลานี้มีคนรายงานเข้ามา กล่าวว่าจ้าวหมิงจู

พาถิงเกอร์มาแล้ว

ทันทีที่ถิงเกอร์เข้ามาก็กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของ

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยร้องว่ากระหายนํ้า ฮูหยินผู้เฒ่า

เว่ยสั่งให้บ่าวไพร่ยกนํ้าแกงร้อนมาให้เขาดื่ม

จากนั้นก็ถามเขาด้วยรอยยิ้ม “ถิงเกอร์ เจ้าพบพี่

อี๋หนิงแล้วหรือยัง”

ถิงเกอร์ยืดตัวตรง ดื่มนํ้าแกงร้อนแล้วพูดว่า “พบ

แล้วขอรับ”

เขายังคงแสดงความห่างเหินกับอี๋หนิง

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยรักเอ็นดูหลานรักคนนี้นัก

หลังจากนั้นครู่หนึ่งถิงเกอร์ก็บอกว่าอยากจะ

ออกไปเล่นด้านนอก ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยให้ถงมามาที่

ติดตามอยู่ข้างกายเขาไปดูแล ถิงเกอร์ออกไปแล้ว

จ้าวหมิงจูนั่งลงข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย เอ่ยด้วย

รอยยิ้ม “ท่านไม่ได้เห็น สาวใช้ของถิงเกอร์ปัน

ตุ๊กตาหิมะขนาดใหญ่ให้เขาตัวหนึ่ง! ถิงเกอร์เก็บ

ผลเหอเถามาทำเป็นดวงตาของตุ๊กตาหิมะ เล่น

สนุกสนานเชียวเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยจับมือหมิงจูเอาไว้ “ก็มีเพียงเจ้าที่

ยังรักจะเล่นกับเขาเจ้ารู้จักจวนนี้เป็นอย่างดี อย่า

ลืมพาน้องสาวของเจ้าไปเล่นด้วย นางเพิ่งมาครั้ง

แรก ยังไม่คุ้นชินกับสิ่งต่าง ๆ ในจวนนัก”

รอยยิ้มของจ้าวหมิงจูดูจำทนเล็กน้อย

เวลานี้เองซ่งมามาก็แหวกม่านเข้ามา “ฮูหยินผู้

เฒ่า คุณชายพาคนเข้ามาแล้วเจ้าค่ะ”

ดวงตาของบรรดาคุณหนูที่อยู่ ณ ที่นั้นเป็น

ประกายในบัดดล สายตาที่มองไปยังจ้าวหมิงจูยิ่ง

ระคนไปด้วยความริษยา

พวกนางเคยได้ยินคำรํ่าลือว่าฮูหยินผู้เฒ่าอยากจะ

จับคู่จ้าวหมิงจูกับเฉิงหลาง นี่ถือเป็นเรื่องที่สร้าง

ความอิจฉาริษยาให้แก่ผู้คนรอบข้าง

อี๋หนิงกำลังก้มหน้ากระซิบเสียงเบากับพี่หญิง

ใหญ่ก็เห็นคนผู้หนึ่งแหวกม่านเข้ามา เขาไพล่มือ

อยู่ด้านหลัง รอยยิ้มพริ้มพรายประดุจหยก หล่อ

เหลาสง่างาม สวมชุดคลุมเนื้อผ้าประณีตสีฟั้า

อ่อน เมื่อเขาก้าวเข้ามาก็ประหนึ่งสร้างความ

สว่างไสวเจิดจรัสให้กับผู้คน ดุจหงส์มังกรในฝูง

ชน ทั้งสองภพชาตินี้อี๋หนิงยังไม่เคยพบเห็นผู้ใดที่

มีรูปโฉมน่ามองไปกว่าเฉิงหลาง คิ้วดวงตาสร้าง

ความรู้สึกลึกลํ้าอันยากจะพรรณนา ไม่ว่าผู้ใดเห็น

แล้วต้องคิดว่าเขามอบความรู้สึกลึกซึ้งให้กับตน

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาปฏิบัติเช่นนี้กับทุกคน

ต่อให้จ้าวหมิงจูไม่ชอบเฉิงหลาง แต่เมื่อต้อง

เกี่ยวพันกับบุคคลเช่นนี้ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องบังเกิด

ความรู้สึกเหนือกว่าผู้อื่นโดยไม่รู้ตัว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันนี้มีอี๋หนิงอยู่ด้วย ผู้อื่นล้วน

ชมชอบเฉิงหลางแล้วนางจะเป็นข้อยกเว้นหรือ

จ้าวหมิงจูเงยหน้าขึ้น กระตือรือร้นกว่ายามปกติ

เล็กน้อย “ญาติผู้พี่เหตุใดวันนี้จึงมีเวลาว่างมา

เยือนที่นี่ได้เล่าเจ้าคะ!”

เฉิงหลางยิ้มเล็กน้อยพลางตอบ “ท่านลุงเชิญข้า

มา กล่าวว่าตามญาติผู้น้องกลับมาได้แล้ว

ประจวบเหมาะกับวันนี้ข้าไร้ภารกิจจึงมาดู”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยได้ยินดังนั้นก็ดึงตัวอี๋หนิงลุกขึ้น

“เป็นนาง เจ้าดูซิว่าเหมือนกับท่านลุงของเจ้า

หรือไม่”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยตบมือของอี๋หนิงเบา ๆ กล่าวกับ

นาง “เขาคือทั่นฮวาวัยเยาว์ เฉิงหลาง เจ้าน่าจะ

เคยได้ยินชื่อของเขามาบ้าง บัดนี้เขาเป็นองครักษ์

ผู้ติดตามในกรมขุนนาง ข้าได้ยินว่าชื่อเสียงของ

เขาเป็นที่ขจรขจายเลยทีเดียว”

อี๋หนิงสัมผัสได้ว่าเฉิงหลางกำลังมองตน นางเงย

หน้าขึ้นก็เห็นรอยยิ้มตรงมุมปากของเฉิงหลาง

นางพลันนึกถึงครั้งแรกที่ได้พบเฉิงหลาง เขายัง

เด็กนัก ดูขี้ขลาดยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนและ

เสียงดังอึกทึกภายในห้อง ไม่มีคนคอยดูแลเขา

กระทั่งไม่มีคนถามไถ่เขาสักคำ

นางเห็นว่าเด็กคนนั้นน่าเวทนา ถึงได้ให้คนไปจูง

เขามา ชวนเขากินขนมกุ้ยฮวา

ภาพของเขาในวัยเยาว์ค่อย ๆ ทาบซ้อนกับภาพ

ชายหนุ่มหล่อเหลาสง่าผ่าเผย ไม่อาจพรรณนาถึง

อารมณ์ซับซ้อนที่อยู่ในใจ นางยิ้มพลางกล่าวเสียง

แผ่วเบา “ญาติผู้พี่เฉิงหลาง”

เฉิงหลางผงกศีรษะให้นางเป็นมารยาท สายตา

พินิจพิเคราะห์กวาดบนร่างนางครั้งหนึ่ง เมื่อไม่

เห็นสิ่งใดเป็นพิเศษจึงได้เก็บสายตากลับ หันไป

ยิ้มพูดคุยกับฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย “มีส่วนคล้ายจริง ๆ

ขอรับ บัดนี้ดียิ่งนัก ท่านมีหลานสาวสองคนแล้ว”

แม้จะรู้ว่าตนไม่ใช่ตนในชาติภพก่อนแล้ว ทว่าเมื่อ

ต้องเผชิญกับบุคคลฉลาดปราดเปรื่องมาก

แผนการเหล่านี้ก็ทำให้อี๋หนิงรู้สึกว่า ถึงอย่างไร

นางก็หลบหนีคนเหล่านี้ไม่พ้นจริง ๆ

ความประทับใจที่ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยมีต่ออี๋หนิงนับว่า

ไม่เลว ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อของจ้าวห

มิงจู นางก็พลันยิ้ม “ไม่รู้ว่าเมื่อครู่ถิงเกอร์ไปวิ่ง

เล่นถึงไหนแล้ว เจ้าออกไปตามหาเขาเป็นเพื่อนห

มิงจูทีเถิด เด็กคนนี้ซุกซนเหลือเกิน ข้าเกรงว่า

เมื่อถึงเวลาแล้วเขาจะยังไม่กลับมา”

อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเปิดศาลบรรพบุรุษ จารึก

นามลงในบัญชีรายชื่อของตระกูลแล้ว

บรรดาคุณหนูในห้องต่างมองไปทางจ้าวหมิงจูอ

ย่างอดไม่ได้

สิ่งนี้ยิ่งทำให้นางสัมผัสได้ถึงการเป็นจุดสนใจ สิ่ง

ที่ทุกคนอยากได้ท่านยายกลับมอบให้นางโดยง่าย

จ้าวหมิงจูลุกขึ้นอย่างแช่มช้า นางมองเฉิงหลางที่

ยืนอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย เขากำลังมองนาง

ด้วยรอยยิ้ม สายตาจับจ้องอยู่ที่นาง ทำให้นาง

รู้สึกว่าคนผู้นี้เป็นคนที่มีอารมณ์ลึกซึ้ง ชั่วขณะ

หนึ่งนางพลันรู้สึกว่าตนชอบเฉิงหลางมากขึ้น

หลายส่วน นี่คือบุรุษที่หล่อเหลาโดดเด่น

เขากล่าวอย่างมีมารยาท “แน่นอนว่าควรไปเป็น

เพื่อนญาติผู้น้องขอรับ”เมื่อพูดแล้วก็เดินไปรอ

นางตรงประตู

จ้าวหมิงจูกับเฉิงหลางเดินออกไปด้วยกัน บรรดา

คุณหนูในห้องอดทอดถอนใจไม่ได้ ความ

กระตือรือร้นเมื่อครู่อันตรธานหายไป

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเห็นทั้งสองคนใกล้ชิดสนิทสนมก็

โล่งอก นางเลี้ยงดูจ้าวหมิงจูมานาน ย่อมคาดหวัง

ให้อีกฝั่ายได้ดี หากสามารถแต่งงานกับเฉิงหลาง

ได้ ชีวิตที่เหลือหลังจากนี้ก็ไร้ความกังวลแล้ว นาง

เบือนหน้าไปเล็กน้อยก็เห็นอี๋หนิงกำลังเหม่อลอย

ไม่รู้ว่าคิดสิ่งใดอยู่

“อีกประเดี๋ยวต้องไปที่ศาลบรรพบุรุษแล้ว เจ้า

ตื่นเต้นหรือไม่” ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยถามนาง

อี๋หนิงส่ายศีรษะ เพิ่งตระหนักได้ว่าตนตกอยู่ใน

สภาพแวดล้อมเช่นไร ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้จริง ๆ

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยให้บรรดาสตรีออกไปเดินเล่นเพื่อ

ผ่อนคลาย เจินจูลุกขึ้นเป็นเพื่อนอี๋หนิง อี๋หนิงยัง

ไม่เคยเดินเล่นในเรือนจิ้งอัน นางเดินไปตาม

ระเบียงทางเดิน มุ่งหน้าไปทางเรือนด้านหลัง

สวนของที่นี่ลึกมาก ทิวทัศน์งดงามตระการตา

ด้านล่างของไม้กั้นเป็นทะเลสาบซึ่งสะท้อนแสง

ระยิบระยับสวยสด กลางทะเลสาบมีศาลา หิมะ

บนศาลาต้องแสงอาทิตย์ ค่อย ๆ ละลายทีละ

น้อย เจินจูพูดขึ้นจากด้านข้าง “บ่าวจะยกเก้าอี้

มาให้ท่าน ท่านนั่งชมทิวทัศน์อยู่ที่นี่เถิดเจ้าค่ะ

อีกสักครู่ยังต้องยืนอีก”

หลังจากได้สติ อี๋หนิงก็ผงกศีรษะ

ไม่นานนักนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง

“เหตุใดจึงเอามาได้เร็วนัก” อี๋หนิงถามโดยไม่ได้

หันกลับไปมอง

มีคนก้าวช้า ๆ มาถึงเบื้องหลังนาง นํ้าเสียงอบอุ่น

“เอาอะไรมาหรือ”

อี๋หนิงตกใจ ลมหายใจอุ่นร้อนนั่นคล้ายกระทบ

เข้าที่ใบหูนาง นางหมุนตัวกลับโดยพลัน จากนั้น

ก็พบร่างสูงตระหง่านดุจหยกของเฉิงหลางยืนอยู่

ด้านหลัง ใกล้ชิดนางยิ่งนัก

ดวงตาเขาลึกลํ้าดุจทะเลสาบ มุมปากปรากฏ

รอยยิ้มบาง ๆ พูดด้วยนํ้าเสียงตํ่าเบาคล้ายทอด

ถอนใจ “ไม่เจอกันแรมปี อี๋หนิงจำข้าไม่ได้เสีย

แล้ว”

อี๋หนิงมึนงงไปเล็กน้อย นี่เฉิงหลางหมายความว่า

อย่างไร

รูปโฉมของเขาช่างหล่อเหลา เมื่อเสวนากับผู้อื่น

อย่างใกล้ชิดเช่นนี้จึงก่อให้เกิดความคลุมเครือโดย

ไร้เหตุผล

——————–

[1] เรือนสามชั้น คือเรือนที่มีเรือนหน้า เรือนใน

และเรือนหลัง

[2] อิงลั่วเป็นชื่อลวดลายหนึ่ง ซึ่งเดิมเป็นชื่อเรียก

เครื่องประดับที่คอหรือหน้าอกของเจ้าแม่กวนอิม

[3] พู่เปั่าเจี๋ย เป็นเครื่องประดับชนิดหนึ่งของจีน

มีลักษณะเป็นเงื่อนถัก