พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 83

ด้านนอกมีหิมะโปรยปรายไม่หยุด หิมะตกหนัก

ปกคลุมดอกไม้และต้นไม้ในลานกลางเรือนอย่าง

รวดเร็ว อี๋หนิงนั่งอยู่บนขอบเตียง ถือถ้วยนํ้าชา

เงียบ ๆ ในระยะห่างออกไปหนึ่งหน้าต่าง เจินจู

กับไต้เม่ากำลังกระซิบสนทนากันด้วยเสียงแผ่ว

เบา

อี๋หนิงไม่ได้สนใจว่าพวกนางกำลังสนทนาสิ่งใด

นางกำลังขบคิดถึงปัญหา

ชาติภพก่อนนางถูกลู่เจียเสวียสังหาร หากเขารู้ว่า

นางยังไม่ตาย ทั้งยังรู้ว่านางจดจำเรื่องราวทุก

อย่างเกี่ยวกับอดีตที่เลวร้ายของเขาได้…เขาจะ

บังเกิดความคิดอยากสังหารนางอีกหรือไม่

นางจิบชาเงียบ ๆ ลอบคิดว่าหลังจากนี้จะต้อง

ระมัดระวังยิ่งขึ้นพิรุธหนึ่งอาจกล่าวว่าเป็นเหตุ

บังเอิญ แต่หากพิรุธมีมากย่อมก่อให้เกิดความ

สงสัยได้

หลังจากเว่ยหลิงเข้าเฝั้าที่ท้องพระโรงเสร็จก็มาที่

เรือนของอี๋หนิง

สาวใช้ช่วยเขาปลดเสื้อคลุมกันลม บนร่างของเว่ย

หลิงยังมีไอเย็นของหิมะที่ติดมาจากด้านนอก เขา

นั่งลงข้างกายอี๋หนิง ยิ้มแล้วถามนางว่า “ท่าทาง

เจ้าดูเศร้าซึมไม่ค่อยมีความสุข เป็นอะไรไป ถิง

เกอร์ทำให้เจ้าโมโหหรือ”

อี๋หนิงเห็นว่ามือของเขาไร้สีเลือดก็ส่งโถนํ้าร้อน

[1] ของตนให้เขาเพื่อให้ความอบอุ่น “ท่าน

อย่าได้กังวลไป ไม่มีเรื่องเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

อันที่จริงเว่ยหลิงไม่กลัวความหนาว ช่วงเหมันต์ที่

ชายแดนหนาวเหน็บบนเกราะปั้องกันที่สวมเกิด

ชั้นนํ้าแข็งบาง ๆ ปกคลุม เขายังไม่รู้สึกอะไร

ทว่าเขายังคงรับโถนํ้าร้อนที่บุตรสาวส่งมาให้ ด้าน

นอกโถห่อหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีชมพูอมม่วง บน

นั้นยังปักลายดอกไม้ สมกับเป็นสิ่งของที่เด็กสาว

ใช้ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอม

เว่ยหลิงอดกลั้นถือโถนํ้าร้อนไว้ในมือ แล้วเปลี่ยน

หัวข้อสนทนา “พ่อเข้าวังไปเข้าเฝั้าฮองเฮา เมื่อ

พระองค์ทรงทราบว่าพ่อรับเจ้ากลับมาก็

พระราชทานสิ่งของมาให้เจ้า” เขากล่าวแล้วก็ให้

คนขนของเข้ามา เป็นผ้าไหมเค่อซือกับผ้าไหม

สูจิ่นหลายพับ และยังมีกล่องใหญ่เล็กต่าง ๆ

มากมาย

อี๋หนิงมองเขา “ท่าน…ฮองเฮาก็ทรงทราบเรื่อง

ของข้าหรือ”

“ย่อมทรงทราบ วันหลังพ่อจะพาเจ้าไปเข้าเฝั้า

พระนาง” เว่ยหลิงเห็นบุตรสาวเบิกตากว้างก็เอ่ย

กลั้วหัวเราะ “จวนอิงกั๋วกงเป็นชนชั้นขุนนางสูง

ศักดิ์ท่านปูั่ของเจ้ายังเป็นขุนนางสำคัญผู้ร่วม

ก่อตั้งแว่นแคว้น ตระกูลของพวกเราได้รับพระ

เมตตามาโดยตลอด เจ้าเป็นบุตรสาวคนเดียวของ

พ่อ ฮองเฮาย่อมต้องพระราชทานสิ่งของให้เจ้า

ทว่ายามนี้ฮ่องเต้ประชวรหนัก ในวังมีการรักษา

ความปลอดภัยแน่นหนา มิเช่นนั้นวันนี้พ่อคงพา

เจ้าเข้าวังไปด้วยกันแล้ว”

เขากวักมือเรียกให้คนยกกล่องเข้ามา เปิดให้นาง

ได้ยล “นี่คือไข่มุกหนึ่งหู[2] ที่ลํ้าค่าที่สุด ทุกเม็ด

ล้วนมีขนาดใหญ่ประมาณเล็บนิ้วมือ พ่อส่งไปทำ

เครื่องประดับให้เจ้าดีหรือไม่”

เว่ยหลิงกำไข่มุกมากำมือหนึ่ง วางไว้บนมือนางให้

นางเล่น ไข่มุกกลิ้งอยู่ระหว่างนิ้วมือนาง ก่อนจะ

ตกลงบนตั่งไม้ เป็นไข่มุกชั้นเยี่ยมจริง ๆสีนวลตา

กลมมนเรียบเงา อี๋หนิงจำได้ว่าบนสร้อยคอของ

จ้าวหมิงจูก็ฝังไข่มุกเช่นนี้อยู่เม็ดหนึ่ง

เว่ยหลิงกลับเอามาให้นางถึงหนึ่งหู

อี๋หนิงได้รับสิ่งของลํ้าค่าก็พลันนึกถึงหลินไห่หรูที่

ปฏิบัติต่อนางเช่นเดียวกันนี้ อารมณ์ของนางดี

ขึ้นมาเล็กน้อย ยิ้มตาหยี กล่าวกับเว่ยหลิง

“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ”

เว่ยหลิงชะงักงัน นํ้าเสียงของนางกังวานนุ่มละมุน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินอี๋หนิงเรียกตนว่าท่านพ่อ

สิ่งนี้ทำให้นางมีความสุขจริงหรือ เมื่อเห็น

บุตรสาวขยับกายไปดูสิ่งอื่น เขาก็หยิบไข่มุกที่อยู่

บนตั่งไม้ขึ้นมา กล่าวกับนางว่า “วันเกิดของท่าน

ย่าใกล้เข้ามาแล้ว ถึงเวลานั้นเมื่อทำเสร็จ เจ้าก็

สามารถสวมไปออกงานพร้อมกับท่านย่าของเจ้า

ได้”

อี๋หนิงผงกศีรษะ จากนั้นก็ได้ยินเว่ยหลิงถามเสียง

ราบเรียบ “หมิงจูดีกับเจ้าหรือไม่”

จ้าวหมิงจู…หากไม่ต้องหันปลายเข็มเข้าหากัน

ย่อมถือว่าดี อี๋หนิงจึงกล่าวออกไปตามความเป็น

จริง “พี่หมิงจูสนทนาด้วยค่อนข้างยาก

นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”

เมื่อเว่ยหลิงได้ยิน ในใจก็ยิ้มหยัน

แต่ไหนแต่ไรมาจ้าวหมิงจูก็มีใจทะเยอทะยานหยิ่ง

ทะนง เดิมเขาอุ้มนางกลับมาเพื่อเป็นสัตว์เลี้ยง

ช่วยคลายเหงาให้ฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้น แต่ในแวด

วงชนชั้นสูงของเมืองหลวง ซึ่งอาจรวมไปถึงตัว

จ้าวหมิงจูเองกลับพากันเข้าใจว่านางเป็นคุณหนู

ที่แท้จริงแห่งจวนอิงกั๋วกง นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่อาจ

ยอมรับได้

เขาเก็บกล่องขึ้น “พ่อจะไปหาคนทำ

เครื่องประดับ” กล่าวจบก็พาคนออกไปจาก

ประตู

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยกำลังสั่งการบ่าวรับใช้ให้เตรียม

งานเลี้ยงในสวนให้เก็บนํ้าสะอาดจากหิมะมาต้ม

ใบชา ขณะนั้นเองก็เห็นจ้าวหมิงจูกับสาวใช้สอง

สามคนเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงสรวลเสเฮฮา ฮู

หยินผู้เฒ่าเว่ยเห็นบนร่างของนางมีหิมะเกาะอยู่ก็

รีบดึงนางให้นั่งลง กุมมือเพิ่มความอบอุ่นให้นาง

ด้วยตัวเองพลางตำหนิ “ไปเล่นอะไรด้านนอก มือ

เย็นจนจะแข็งแล้ว!”

จ้าวหมิงจูยิ้ม เขยิบไปตรงหน้านาง “ท่านยาย

เจียโหรวกับข้าแข่งดัดกิ่งเหมยกัน ผู้ใดดัดได้

งดงามกว่าจะได้ถั่วทองถุงหนึ่ง! ข้าชนะนาง ได้ถั่ว

ทองมาสองถุง ทำให้นางโมโหจนกลับไปแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเอ่ยขึ้น “ก็แค่ถั่วทองสองถุงมิใช่

หรือ ปกติเครื่องทองที่มอบให้เจ้าเหล่านั้น ไม่รู้ว่า

มีมากมายตั้งเท่าใด!”

จ้าวหมิงจูกล่าว “ข้าย่อมไม่ได้สนใจสิ่งนั้น เพียง

รู้สึกว่าน่าสนุกเท่านั้นเจ้าค่ะ!”

ในเวลานี้เอง ซ่งมามาก็แหวกม่านเข้ามา กล่าว

กับฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยว่าเก็บนํ้าหิมะเรียบร้อยแล้ว

นางมองจ้าวหมิงจูที่นั่งดื่มชาอย่างเกียจคร้านอยู่

ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ย

“ฮูหยินผู้เฒ่า สาวใช้ที่ปรนนิบัติถิงเกอร์มาเจ้าค่ะ

นางเล่าให้บ่าวฟังถึงเรื่องหนึ่งในวันนี้…”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยผงกศีรษะ “เจ้าพูดมาก็พอ” ฮู

หยินผู้เฒ่าให้คนยกผลซานเหอเถาที่แกะเสร็จ

แล้วให้จ้าวหมิงจูกิน ผลซานเหอเถาทั้งหอมทั้ง

กรอบจ้าวหมิงจูชอบกิน ทว่าสิ่งนี้แกะยาก ทุกวัน

จึงสั่งให้คนแกะให้จ้าวหมิงจูครึ่งถ้วย แต่จ้าวหมิง

จูกินจนเบื่อแล้ว นางกินบ้างไม่กินบ้าง เงยหน้า

มองซ่งมามา

ซ่งมามากล่าวต่อ “นายท่านกั๋วกง…เชิญคุณชาย

เฉิงมาสอนถิงเกอร์ทว่าให้ไปสอนที่เรือนของ

คุณหนู คุณชายเฉิงอยู่ที่นั่นจนถึงยามบ่ายถึงได้

ออกมาเจ้าค่ะ”

มือของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยชะงักเล็กน้อย จ้าวหมิงจู

เองก็ยืดร่างลุกขึ้น“วันนี้ญาติผู้พี่เฉิงหลางมา

หรือ”

สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยไม่เปลี่ยนแปลง กดมือ

ของจ้าวหมิงจูไว้พลางถามซ่งมามา “นี่เว่ยหลิง

หมายความว่าอย่างไรกัน เขาคิดจะจับคู่อี๋หนิง…

กับเฉิงหลางหรือ”

ซ่งมามาส่ายหน้าอย่างยากลำบาก “คงจะไม่ใช่

เจ้าค่ะ นายท่านกั๋วกงทราบมาตั้งแต่แรกว่าท่านมี

เจตนาให้คุณหนูหมิงจูกับคุณชายหมั้นหมายกัน

ต่อให้จะมีเจตนารมณ์นี้ก็คงจะมาหารือกับท่าน

ก่อน”

หัวใจของจ้าวหมิงจูพลันกระตุก

แม้คนที่นางชอบจริง ๆ จะเป็นผู้อื่น ทว่าฮูหยินผู้

เฒ่าเว่ยจับคู่ให้นางกับเฉิงหลาง นางเองก็ใช่ว่าจะ

ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นาง

ตระหนักดีว่าหากสามารถแต่งงานกับเฉิงหลางได้

ย่อมถือว่าเป็นการแต่งงานที่ดีจนไม่อาจเปรียบ

เปรย เฉิงหลางได้เป็นองครักษ์ผู้ติดตามในกรมขุน

นางตั้งแต่อายุยังน้อย การจะขึ้นเป็นขุนนางชั้นสูง

ในภายหน้าใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้…

“ท่านยาย” จ้าวหมิงจูมองฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยอย่าง

ตื่นตระหนก “หากท่านลุงหมายมั่นให้ญาติผู้พี่

เฉิงหลางกับน้องสาวอี๋หนิงครองคู่กัน เช่นนั้นข้า

ควรจะทำอย่างไร…”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเองก็ไม่รู้ นางเริ่มโกรธเคือง

เล็กน้อยกับการกระทำของบุตรชาย สถานะของ

อี๋หนิงสูงศักดิ์ การหาคู่ครองที่ดีให้นางในภายหลัง

ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ส่วนหมิงจูถึงวัยออก

เรือนแล้ว เฉิงหลางเป็นคนที่นางหมายตาไว้ให้ห

มิงจูตั้งแต่คราแรก คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างเฝั้าจับ

ตามองนางเองก็คาดหวังว่าจ้าวหมิงจูจะเป็นเรือน

ที่ใกล้นํ้าคว้าดวงจันทร์ได้ก่อน ทว่าสุดท้ายเว่ย

หลิงกลับยื่นมือเข้ามาแทรกแซง

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มองจ้าวห

มิงจูแล้วเอ่ยถาม“เจ้าบอกกับยายมาตามตรง เจ้า

ชอบเฉิงหลางหรือไม่…แล้วเฉิงหลางชอบเจ้า

หรือไม่”

จ้าวหมิงจูมึนงงไปเล็กน้อย เฉิงหลาง…ชอบนาง

หรือไม่

น่าจะชอบพออยู่เล็กน้อยกระมัง หากเป็นหญิง

สาวทั่วไป เขาคงไม่อดทนแล้ว นางกับเขาเติบโต

มาด้วยกัน ถือว่ามีความผูกพันต่อกันอยู่ ย่อม

ดีกว่าผู้อื่นมาก แต่ถึงแม้เขาจะไม่ชอบนาง เขาก็

ไม่มีทางชอบอี๋หนิง อี๋หนิงนอกจากมีสถานะ

คุณหนูที่แท้จริงแล้ว นางยังมีสิ่งใดอีกเล่า

“เขาถือว่าดีต่อข้า…” จ้าวหมิงจูกล่าว “หากข้า

ต้องการอะไร ญาติผู้พี่เฉิงหลางก็ไม่เคยบอกปัด

หลายวันก่อนข้าเห็นน้องสาวอี๋หนิงดึงญาติผู้พี่เฉิง

หลางไปพูดคุย น้องสาวอี๋หนิงดูคล้ายจะชอบเขา

กระมัง” นางดึงแขนเสื้อของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย

“ท่านยาย หากน้องสาวอี๋หนิงชอบ ข้าก็ไม่อาจ

ชอบเขาได้แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยมองนางที่มีสีหน้าประหม่า

จากนั้นก็กล่าว “เจ้ากลัวอะไร ทุกสรรพสิ่งย่อมมี

ลำดับก่อนหลัง ที่สำคัญเจ้ากับเฉิงหลางยังเติบโต

มาด้วยกัน ความผูกพันย่อมลึกซึ้งกว่าขั้นหนึ่ง” ฮู

หยินผู้เฒ่าเว่ยกุมมือของนาง “เจ้ายังมียายคอย

สนับสนุน ยายไม่มีทางนั่งเฉย มองเจ้าถูกผู้อื่น

รังแกแน่นอน” จ้าวหมิงจูต้องห่างไกลครอบครัว

หลายปีเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนนาง มีบางครั้งที่ฮู

หยินผู้เฒ่าเว่ยก็ถึงขั้นลืมไปแล้วว่า จ้าวหมิงจูเป็น

เพียงเด็กที่ถูกอุ้มมาเลี้ยง

นางรักเอ็นดูจ้าวหมิงจูยิ่งนัก ยามปกติหากมีผู้ใด

รังแกจ้าวหมิงจู นางย่อมไม่มีทางนิ่งดูดาย หาก

เว่ยหลิงตักนํ้าใส่ถ้วยเท่ากัน[3] ยังพอหารือได้ แต่

นางจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าเว่ยหลิงไม่ได้ให้

ความสำคัญกับจ้าวหมิงจูสักนิด หากนางไม่

ปกปั้องอีกฝั่าย เช่นนั้นจ้าวหมิงจูที่นางเลี้ยงดูมา

ตั้งแต่เล็กจะทำอย่างไร

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยให้จ้าวหมิงจูกลับไปก่อน นางส่ง

คนไปลอบสืบข่าวจนถึงพลบคํ่าซ่งมามาก็กลับมา

จากห้องสะสางงาน รายงานฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยว่า

เว่ยหลิงเอาไข่มุกหนึ่งหูไปทำเครื่องประดับให้อี๋ห

นิง ทั้งยังมีผ้าเนื้อดีอีกหลายพับ ล้วนเป็นของชั้น

เลิศระดับเครื่องบรรณาการ ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเอ่ย

ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มีสั่งทำให้หมิงจูบ้าง

หรือไม่”

ซ่งมามามองฮูหยินผู้เฒ่าที่กำลังนับสร้อยลูกปัด

หมาเหน่าในมือช้า ๆไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยวางลูกปัดหมาเหน่าลงบนโต๊ะเล็ก

เสียงลูกปัดกระทบดังกังวาน นางกล่าวเสียง

ราบเรียบ “ข้ารู้แล้ว เจ้าถอยออกไปก่อน”

วันรุ่งขึ้นเมื่ออี๋หนิงมาคารวะฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้สึกว่า

ท่าทีที่อีกฝั่ายมีต่อตนเย็นชาขึ้นไม่น้อย

อี๋หนิงรับโจ๊กรังนกเลือดที่ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยกินเป็น

ประจำมาจากสาวใช้เพื่อส่งให้อีกฝั่าย ทว่านาง

กลับได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยกล่าวด้วยนํ้าเสียง

ราบเรียบ “วันนี้ย่าไม่กินโจ๊ก เจ้ายกให้พี่หมิงจูกิน

เถิด”

นางไปล่วงเกินอะไรทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าไม่สบ

อารมณ์หรือ ท่าทีเช่นนี้ชัดเจนว่ากำลังลงโทษนาง

อี๋หนิงไม่ไหวติง เจินจูจึงก้าวเข้าไปรับถ้วยโจ๊ก

มาแล้วส่งให้จ้าวหมิงจูนางยอบกายกล่าวด้วย

รอยยิ้ม “คุณหนูหมิงจูเชิญกินเจ้าค่ะ”

อี๋หนิงมองจ้าวหมิงจูที่ก้มศีรษะกินโจ๊ก จากนั้นก็

พลันกระจ่าง พอนางนั่งลงข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า

เว่ยก็ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยกล่าวเนิบช้า “อี๋หนิง

เจ้าเคยได้ยินนิทานเรื่องข่งหรงสละผลลี่

[4] หรือไม่”

อันที่จริงแต่ไหนแต่ไรมา อี๋หนิงก็ชอบคนเฒ่าคน

แก่มาโดยตลอดอาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลมา

จากเรื่องของฮูหยินผู้เฒ่าหลัว ทว่านางรู้ดีว่าฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวมีเพียงคนเดียว อย่างไร…อย่างไรก็

จะไม่มีคนเช่นฮูหยินผู้เฒ่าหลัวที่รักเอ็นดูนางหมด

ทั้งใจอีก นางจึงกล่าวด้วยนํ้าเสียงเรียบเฉยสงบ

นิ่ง “ข้าเคยได้ยินนิทานเรื่องนี้ แต่ไม่ทราบว่าท่าน

ย่าเอ่ยถึงนิทานเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยเหตุผลกลใด

ขอให้ท่านย่ากล่าวออกมาให้กระจ่างก็พอ หากข้า

รู้ว่าตนมีข้อผิดพลาดก็จะแก้ไข หากไม่มีก็จะได้

ถือเป็นข้อเตือนใจ จะได้ไม่ต้องคาดเดาไปมา”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยมองนางที่เงยหน้าขึ้น เด็กคนนี้ดู

คล้ายอ่อนโยนเชื่อฟังแต่เมื่อโมโหขึ้นมาก็มี

อารมณ์อยู่ไม่น้อย

นางพลันไม่รู้ควรจะเอ่ยปากอย่างไรแล้ว

…วันนี้อี๋หนิงอยู่ไม่นานก็กลับไป

จะว่าโกรธก็ใช่ว่าจะโกรธเคืองอะไรมาก ในเมื่อนี่

ไม่ถือว่าเป็นปัญหาใหญ่อะไร เพียงแต่นางไม่

อยากอยู่ที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยอีกต่อไปนาง

ขังตัวคัดอักษรอยู่ในห้องหนังสือ เมื่อเจินจูเห็น

ดังนั้นก็ย่องถอยออกมาปิดประตูลงเบา ๆ และสั่ง

ให้สาวใช้อย่าได้รบกวนอี๋หนิง จากนั้นก็ไปที่เรือน

ของเว่ยหลิง นำเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปบอกเล่า

ให้เว่ยหลิงฟัง

เมื่อเว่ยหลิงได้ยินก็ข่มกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ ท่านแม่

หมายความว่าอย่างไรเหตุใดจึงกล่าวกับอี๋หนิง

ด้วยถ้อยคำเช่นนั้น!

เสื้อผ้ายังไม่ทันเปลี่ยน เขาก็ไปที่เรือนของฮูหยิน

ผู้เฒ่าเว่ย เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยกำลังตรวจ

เทียบบัญชีก็สั่งให้คนอื่นถอยออกไป เขาต้อง

สนทนากับฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยให้ชัดเจนสักครั้ง

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยวางสมุดบัญชีลงแล้วกล่าว “แม่

ไม่ได้ให้คนไปตามเจ้าเจ้าก็มาหาแม่แล้ว”

เว่ยหลิงจ้องฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยอยู่นานก่อนกล่าว

“ท่านแม่ ท่านลืมสถานะของจ้าวหมิงจูไปแล้วใช่

หรือไม่ ท่านเลี้ยงดูนางมานานจนเกิดความผูกพัน

แล้วข้าเข้าใจ ท่านดีต่อนาง ข้าไม่คัดค้าน ทว่า

อย่าได้ก้าวลํ้าเกินอี๋หนิง อี๋หนิงถึงจะเป็น

หลานสาวที่แท้จริงของท่าน ต่อไปก็จะเป็น

คุณหนูเพียงคนเดียวของจวนอิงกั๋วกง จ้าวหมิงจู

ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ”

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยได้ฟังถ้อยคำเช่นนี้ย่อมไม่สบ

อารมณ์ นางกล่าวเสียงเยียบเย็น “หมิงจูเป็น

อย่างไร ต่อให้หมิงจูไม่ดีอย่างไรก็ต้องห่างไกล

จากครอบครัวมาอยู่เป็นเพื่อนแม่กว่าสิบปี หลาย

ปีมานี้เจ้าขึ้นเหนือล่องใต้ออกรบน้อยครั้งนักที่จะ

กลับบ้าน หากไม่ใช่เพราะหมิงจูอยู่ข้างกายแม่

คอยแสดงความกตัญูแทนเจ้า แม่จะใช้ชีวิต

อย่างไร! บัดนี้เจ้าตามหาบุตรสาวแท้ ๆกลับ

มาแล้ว หรือแม่จะต้องปฏิบัติไม่ดีต่อนางแล้ว แม่

เองก็ปฏิบัติต่ออี๋หนิงไม่เลวมิใช่หรือ เพียงแต่เจ้ามี

ใจเอนเอียงมากเกินไป เดิมเฉิงหลางก็เป็นคนที่

แม่หมายตาให้หมิงจู แต่เจ้ากลับวางแผนให้คู่กับ

อี๋หนิง หากจะกล่าวไประยะนี้เจ้าก็ทำอาภรณ์

เครื่องประดับใหม่ให้อี๋หนิง แต่เจ้าเคยคิดถึงหมิงจู

บ้างหรือไม่”

เว่ยหลิงแค่นเสียง หัวเราะหยัน “จริงอยู่ที่นาง

จากครอบครัวมานานกว่าสิบปีเพื่อมาอยู่ข้างกาย

ท่าน ทว่าในช่วงสิบปีมานี้ ไม่มีผู้ใดปฏิบัติต่อนาง

อย่างเอารัดเอาเปรียบมิใช่หรือ จะอย่างไรในจวน

ก็ปรนเปรอนางด้วยอาภรณ์ชั้นเลิศอาหารชั้น

เยี่ยม ข้าเห็นว่านางใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในจวน

ของพวกเรากระทั่งมารดาบังเกิดเกล้าของตนเอง

ก็ยังไม่ยอมพบ มิสู้ลองถามนางยามนี้ว่านางยินดี

กลับไปหรือไม่ หากนางยินยอมกลับไป เช่นนั้นข้า

ก็ไม่มีสิ่งใดจะกล่าวนอกจากนี้ ท่านกล่าวว่าข้ามี

ใจเอนเอียงต่ออี๋หนิงแล้วจะอย่างไร คนหนึ่งคือ

บุตรสาวโดยสายเลือดของข้า อีกคนแค่อุ้ม

กลับมาเลี้ยงดู ข้าจะมีใจเอนเอียงให้บุตรสาวแท้

ๆ ของตนก็คงไม่ผิดกระมัง”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยมองบุตรชายแท้ ๆ ของตน ปกติ

แล้วบุตรชายมักสงวนวาจา น้อยครั้งที่จะได้ยิน

เขาพรรณนาร่ายยาวถึงเพียงนี้ พอได้ยินเขาพูด

ตั้งมากมาย โทสะที่สุมในใจก็เบาบางลงไม่น้อย

เว่ยหลิงยังคงกล่าวต่อ “ข้าเคยคิดถึงเรื่องการ

แต่งงานของอี๋หนิง ทั้งยังเคยคิดว่าเฉิงหลาง

เหมาะสมหรือไม่ ทว่านี่เกี่ยวข้องกับอี๋หนิง

อย่างไร อาภรณ์เครื่องประดับใหม่ที่สั่งทำให้อี๋ห

นิงล้วนเป็นของที่ฮองเฮาพระราชทานให้อี๋หนิง

เหตุใดจึงต้องแบ่งปันไปให้คนรอบข้างด้วย

นอกจากนี้สิ่งของที่ท่านจัดหาให้หมิงจูในหลายปี

มานี้ยังไม่เพียงพออีกหรือ เกรงว่าในห้องของอี๋ห

นิงยังมีไม่เท่านางกระมัง”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยถูกเขาตอกกลับเช่นนี้ ทุกประโยค

ล้วนเต็มไปด้วยเหตุผล นางก็ไร้หนทางโต้กลับ

นางถอนหายใจและกล่าวว่า “พูดถึงขั้นนี้แล้ว

เจ้าก็อย่าได้มีใจเอนเอียงนักเลย หมิงจูมีจิตใจ

บริสุทธิ์ คนก็ไร้เดียงสา ทั้งยังน่าสงสาร…

สถานการณ์ในบ้านเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ใจกว้างกับ

นางเสียหน่อย คงไม่อาจให้นางหวนกลับไปมีชีวิต

ที่ยากลำบากเช่นนั้นได้…”

“เดิมนางก็ควรมีชีวิตเยี่ยงนั้น!” เว่ยหลิงขัดคำ

ของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยโดยพลัน “หากไม่ใช่เพราะข้า

อุ้มนางกลับมา นางควรจะมีสภาพเช่นไรก็มี

สภาพเช่นนั้น แล้วอี๋หนิงไม่น่าสงสารหรือไร

ตั้งแต่เล็กนางก็ไม่รู้ว่าตนเป็นคุณหนูแห่งจวน

อิงกั๋วกง ต้องถูกผู้อื่นรังแก หากไม่ใช่เพราะข้า

ตามนางกลับมาก็ไม่รู้ว่านางจะมีชีวิตในตระกูล

หลัวอย่างไร!

“หากท่านมีความคิดเห็นต่อจิตใจที่เอนเอียงของ

ข้าก็มากล่าวกับข้าเหตุใดจึงต้องไปพูดกับอี๋หนิง

อารมณ์ความคิดนางอ่อนไหว ท่านพูดแล้ว นางก็

จะจดจำเสียใจ แต่นางทำผิดอะไรหรือ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน นางนึกถึง

มืออ่อนนุ่มที่มีรอยบุ๋มเล็ก ๆ คู่นั้น นึกถึงอี๋หนิงที่

ตั้งใจตื่นแต่เช้าเพื่อมาคารวะนาง ในขณะที่หมิงจู

ยังไม่ตื่น อี๋หนิงที่สำรวมเรียบร้อยเชื่อฟัง มองไป

ยังภาพที่แขวนอยู่บนกำแพง กล่าวว่าเป็น

ลายเส้นจริงของต่งฉีชาง ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเริ่มรู้สึก

ละอายใจ เป็นตนที่รีบร้อนปกปั้องหมิงจูเกินไป

“เจ้า…เจ้าเองก็เช่นเดียวกัน” ฮูหยินผู้เฒ่าเว่

ยทอดถอนใจ “เจ้าอยากให้พวกนางสนิทสนม

ปรองดองก็ไม่ควรมีจิตใจเอนเอียง หมิงจูมอบ

แจกันเคลือบให้อี๋หนิง แต่เจ้ากลับรู้สึกว่าไม่ดี สั่ง

ให้ส่งกลับไปใช่หรือไม่ หมิงจูรู้เรื่องนี้ย่อมไม่

พอใจ”

หากฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยไม่พูดขึ้นมายังดี แต่เมื่อกล่าว

ออกมา เว่ยหลิงก็ยิ่งเดือดดาล

จ้าวหมิงจูคนนี้ เขายังไม่ได้จัดการนางเพราะเรื่อง

นี้ นางกลับเอาเรื่องนี้มาฟั้องฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยถึง

ที่นี่!

เว่ยหลิงแค่นเสียงเย็น เผยรอยยิ้มเหยียดหยัน

“ท่านแม่ อย่าหาว่าข้าว่าท่าน ท่านเลอะเลือน

เกินไปแล้ว ในเรือนของจ้าวหมิงจูมีสมบัติลํ้าค่า

มากน้อยเพียงใด แต่นางกลับมอบแจกันธรรมดา

ๆ ให้อี๋หนิงคู่หนึ่ง นี่ไม่ได้แสดงถึงการดูถูกอี๋หนิง

หรอกรึ ข้าให้นางเอากลับไปก็ถือเป็นการอดกลั้น

เห็นแก่หน้าท่านแล้ว หากไม่ใช่เพราะมีท่านอยู่

ท่านเชื่อหรือไม่ว่าข้าคงเขวี้ยงทิ้งต่อหน้านาง

แล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยถูกย้อนจนกล่าวสิ่งใดไม่ออก

เว่ยหลิงพูดต่อ “หากต่อไปจ้าวหมิงจูยังกล้าทำ

เช่นนี้อีก ข้าจะขับไล่นางออกไปแน่นอน ถึงท่าน

จะไม่สบอารมณ์ ข้าก็จะไม่สนใจ” เขายังคงกล่าว

ต่อ “ข้าเป็นถึงท่านอิงกั๋วกง เรื่องในจวนนี้ต้องทำ

ตามคำสั่งของข้า”

พูดจบเว่ยหลิงก็ลุกขึ้น บ่าวรับใช้คลุมผ้ากันลมให้

เขา เขาเดินตรงออกไปจากห้องของฮูหยินผู้เฒ่า

เว่ย

——————–

[1] โถนํ้าร้อนหรือทังโผจื่อ (湯婆子) เป็น

อุปกรณ์เพิ่มความอบอุ่น เวลาใช้ให้เติมนํ้าร้อนลง

ไปในปากโถด้านบนแล้วปิดด้วยฝาเกลียว มักทำ

ด้วยวัสดุหลายชนิด เช่น สำริด ดีบุก กระเบื้อง

ส่วนใหญ่รูปทรงเหมือนฟักทอง

[2] หู เป็นเครื่องตวงวัดสมัยเก่าของจีน หนึ่งหู

มีนํ้าหนักประมาณ 30 กิโลกรัม

[3] ตักนํ้าใส่ถ้วยเท่ากัน หมายถึง ปฏิบัติกับทุก

คนอย่างเท่าเทียม

[4] ข่งหรงสละผลลี่เป็นนิทานของจีน กล่าวถึง

การเสียสละให้พี่น้อง