พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 85

เมื่อเห็นอี๋หนิงก้าวถอยหลัง เสิ่นอวี้จึงคลี่ยิ้มพลาง

กล่าว “น้องสาวอี๋หนิงไม่ต้องตื่นตระหนกไป ข้า…

ข้าเพียงอยากพูดคุยกับเจ้าสักสองสามประโยค

เท่านั้น”

เหตุใดนางจึงใช้สายตาไม่คุ้นเคยและระแวดระวัง

พรรค์นั้นมองเขา ที่สำคัญยังไร้ซึ่งความอ่อนโยน

ใด ๆ

รอยยิ้มของเสิ่นอวี้จางลง เขาล้วงถุงหอมออกมา

จากแขนเสื้อ บนถุงหอมสีนํ้าเงินเข้มมีลายดอก

กล้วยไม้ซึ่งถูกปักเย็บอย่างวิจิตรประณีต เขา

กล่าว “ในนี้มีลูกประคำ ข้าขอมาจากวัดกว่างจีที่

ข้าไปมาครั้งก่อน ผ่านการปลุกเสกจากไต้ซือผู้

เผยแผ่พระวจนธรรมแล้ว สิ่งที่ผ่านการปลุกเสก

จากท่านล้วนศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก” ของสิ่งนี้เขาพกติด

ตัวไว้ตลอด คิดว่าจะมอบให้นางเมื่อมีโอกาส เมื่อ

กำอยู่ในมือก็ยังสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนที่ติดมา

จากร่างกายเขาจาง ๆ

อี๋หนิงจะรับของจากเขาได้อย่างไร นางบอกปัด

“พี่เสิ่นอวี้ แต่ไหนแต่ไรมาข้าก็ไม่เคยสวม

ลูกประคำ”

นิ้วมือที่กุมถุงหอมพลันบีบกระชับขึ้นเล็กน้อย

อี๋หนิงรู้สึกว่าตนถือได้ว่ามีนิสัยดี ปกตินางจะไม่

ปฏิเสธผู้อื่นโดยตรงทว่าเรื่องพรรค์นี้ต้องตัด

ปัญหาความยุ่งยากโดยเร็ว ไม่อาจคำนึงถึงเรื่องไว้

หน้าหรือไม่ไว้หน้า

นางไม่กล่าวอะไรกับเสิ่นอวี้อีก หมุนตัวเดินไป

ตามระเบียงทางเดินซงจือรีบติดตามอี๋หนิงอยู่

ด้านหลัง

รอจนผ่านพ้นระเบียงทางเดิน อี๋หนิงถึงได้พรูลม

หายใจ เมื่อนางหันกลับไปมองภาพซึ่งคั่นกลาง

ด้วยกิ่งดอกเหมย นางก็พบว่าร่างในชุดสีฟั้าของ

เสิ่นอวี้ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นไม่ไหวติง นางทอดถอน

ใจออกมาเบา ๆ

เมื่ออี๋หนิงกลับไป เวทีการแสดงก็ถูกตั้งเรียบร้อย

แล้ว เสียงเคาะฆ้องตีกลองดังครึกครื้น ฮูหยินผู้

เฒ่าเว่ยสวมชุดลายว่านจื้อ นั่งดูการแสดง ยิ้ม

อย่างมีความสุขท่ามกลางหมู่สตรี เมื่อสังเกตเห็น

ว่าอี๋หนิงกับจ้าวหมิงจูไม่อยู่จึงหันหน้ากลับมาถาม

“…เด็กสองคนนั้น เหตุใดจึงหายไปแล้ว”

บ่าวรับใช้ตอบว่า “คุณหนูไปชมดอกเหมย ส่วน

คุณหนูหมิงจู ไม่ทราบว่าหายไปที่ใดเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยยิ้มพลางกล่าว “หมิงจู เด็กคนนี้ก็

เหลือเกิน ข้าสู้อุตส่าห์เลือกการแสดงที่นางโปรด

ปรานมากที่สุด ใกล้จะถึงช่วงสำคัญแล้วลองไป

ตามหานางดูว่าอยู่ที่ใด”

อี๋หนิงยืนอยู่ทางเข้าห้องภูผา ทันใดนั้นก็รู้สึกไม่

อยากเข้าไปแล้ว เดิมนางยังวางแผนว่าจะดูการ

แสดงเป็นเพื่อนฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยสักสองสามเรื่อง

ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาตัวนางก็ไม่ใช่คนชอบดูการ

แสดงสักเท่าใด

นางบอกไต้เม่าที่อยู่ข้างกายเสียงตํ่า “เจ้าไปบอก

ท่านย่าสักคำ กล่าวว่าข้าดื่มสุราจึงรู้สึกเวียน

ศีรษะ ขอกลับไปนอนพักสักครู่”

ไต้เม่ายอบตัวแล้วจากไป อี๋หนิงพาบรรดาสาวใช้

และบ่าวหญิงชราไปจากห้องภูผา

ระหว่างทาง หิมะโปรยปรายลงมาอีกครั้ง เจินจู

กางร่มให้อี๋หนิง กล่าวด้วยนํ้าเสียงอ่อนละมุน

“คุณหนู แต่ไหนแต่ไรมายามคุณหนูหมิงจูฉลอง

วันเกิด ฮูหยินผู้เฒ่าจะจัดงานเลี้ยง จ้างการแสดง

มาให้คุณหนูหมิงจู คุณหนูหมิงจูชอบดูการแสดง

อะไรทุกคนก็ต้องดูเรื่องนั้น ท่านอย่าได้คิดมาก

เลยเจ้าค่ะ”

อี๋หนิงคิดว่ามีสิ่งใดน่าถือสากัน นางเงยหน้าขึ้น

เล็กน้อย ได้ยินเสียงขับร้องดังลอยมาจากที่ไกล ๆ

คล้ายจะถึงช่วงน่าสนใจแล้ว เสียงฆ้องจึงยิ่งดังขึ้น

เรื่อย ๆ

อี๋หนิงทอดถอนใจเสียงหนึ่ง “…กลับกันเถิด”

เจินจูรู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไรมาสิ่งที่ทำ

ให้ผู้คนเสียใจล้วนไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด มือที่นาง

ประคองอี๋หนิงกระชับขึ้นเล็กน้อย คราแรกที่ท่าน

อิงกั๋วกงให้นางมาดูแลอี๋หนิง นางเพียงปฏิบัติตาม

คำสั่งเท่านั้น แต่มาบัดนี้กลับมีความจริงใจแฝงอยู่

หลายส่วน

เดิมทีคุณหนูควรจะได้เป็นผู้ครอบครองทุกสิ่ง ไม่

ว่าจะเป็นความรักของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย ตำแหน่ง

คุณหนูแห่งจวนอิงกั๋วกง แต่นางกลับถูกผู้อื่นแย่ง

ไปครอบครองนานกว่าสิบปี ต้องใช้ชีวิตเป็น

บุตรสาวอุปถัมภ์ไร้ความโดดเด่นใด ๆ ในเปั่าติ้ง

สถานที่เล็ก ๆ แห่งนั้น บัดนี้นางกลับมาแล้ว ทว่า

ทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังถูกจ้าวหมิงจูยึดครอง แม้ฮู

หยินผู้เฒ่าเว่ยจะไม่มีเจตนาเช่นนั้นทว่าความรัก

เอ็นดูที่อีกฝั่ายมีต่อจ้าวหมิงจูก็กลายเป็นความ

เคยชินเสียแล้ว

ทั้งคณะเดินมาถึงพื้นที่ฝังบูรพา อี๋หนิงเดินช้า ๆ

ไปตามทางเดินทันใดนั้นก็เห็นร่างเล็ก ๆ กำลังนั่ง

ยองอยู่ใต้ชายระเบียง

“ถิงเกอร์” อี๋หนิงเดินไปหาเขา ถิงเกอร์สวมผ้า

คลุมกันลมบุขอบใบหน้าจมอยู่ในขนขอบเสื้อคลุม

ทั้งร่างดูฟูฟั่องประหนึ่งสัตว์ตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง

อี๋หนิงย่อตัวลง เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่เจ้าไม่ไปดูการแสดงที่ห้อง

ภูผาหรือ แม่นมของเจ้าทำเจ้าหายอีกแล้วหรือ”

ถิงเกอร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาราวกับดวงตากวางจับ

จ้องนาง แพขนตาทั้งยาวทั้งหนา มองจนทำให้

หัวใจของผู้พบเห็นเหลวยวบเป็นนํ้า เขากล่าว

“พวกนางกำลังดูการแสดง ข้าอาศัยจังหวะที่พวก

นางไม่สนใจวิ่งออกมา”

“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร” อี๋หนิงดึงตัวเขาลุกขึ้น

เหตุใดเด็กคนนี้จึงทำเช่นนี้ หากผู้อื่นพบว่าเขา

หายตัวไป ทั้งจวนจะไม่แตกตื่นโกลาหลหรือ วันนี้

ยังเป็นวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยอีกด้วย “ข้าจะ

ส่งเจ้ากลับไป เจินจู หยิบเสื้อคลุมกันลมอีกตัว

มา”

ทว่าถิงเกอร์กลับเบี่ยงตัวหลบ “พวกนางพูดกับ

ข้าว่า…มารดาบังเกิดเกล้าของข้าเคยอยู่ที่นี่” เขา

กล่าวต่อไป “ฉะนั้นข้าจึงอยู่ที่นี่ ข้าจำไม่ได้ว่า

ท่านแม่ของข้ามีรูปโฉมอย่างไร พวกนางกล่าวว่า

หากข้าคิดถึงท่านแม่ก็ให้มาที่นี่”

อี๋หนิงได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็ชะงัก รู้สึกว่าเขาน่า

เวทนาอยู่เล็กน้อย “เจ้าคิดถึงท่านแม่ของเจ้า

หรือ”

“ข้าไม่ได้คิดถึงนาง” ถิงเกอร์เม้มริมฝีปาก “ข้าถึง

ขั้นจำไม่ได้แล้วว่านางมีรูปโฉมอย่างไร นางตาย

ตั้งแต่ข้ายังเด็ก”

อี๋หนิงไม่ได้บังคับให้เขาพูดอีก นางสั่งให้บ่าวหญิง

ชราไปรายงานที่ห้องภูผา แล้วดึงตัวถิงเกอร์ขึ้นมา

“ถึงจะเป็นเช่นนั้น เจ้าก็นั่งอยู่ตรงนี้ไม่ได้”

นางดึงถิงเกอร์เข้าไปด้านใน ในห้องมีการเผาตี้

หลง[1] จนเกิดความอบอุ่นทั้งยังมีการรมควันสน

หอม ซงจือรินนํ้าใส่โถนํ้าร้อน ถือเข้ามาอย่าง

รวดเร็วอี๋หนิงสัมผัสได้ถึงความเย็นบนร่างกาย

ของถิงเกอร์จึงหยิบผ้านวมที่อยู่อีกด้านมาคลี่ออก

ห่มให้เขาแล้วสอดกระชับมุมแน่น ทั้งยังห่อเท้า

ของเขาไว้ด้านในเมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็พบว่าถิง

เกอร์กำลังมองนางอยู่

เขาลังเลชั่วครู่ ก่อนจะกล่าว “หาก…ข้าเรียกท่าน

ว่าพี่สาว ท่านจะกอดข้าได้หรือไม่”

อี๋หนิงปวดใจเมื่อได้ยิน นางยื่นมือออกไปดึงเด็ก

น้อยเข้าสู่อ้อมกอดเริ่มแรกถิงเกอร์ยังไม่คุ้นชิน

ทว่าหลังจากนั้นเนื้อตัวก็ค่อย ๆ อ่อนยวบ ซบอยู่

ในอ้อมแขนนางและหลับตาลง อี๋หนิงกอดเขา

พลางเอ่ยถาม “ถิงเกอร์อีกครู่เมื่อถึงยามคํ่า ข้า

ค่อยพาเจ้ากลับไป หรือจะให้แม่นมของเจ้ามาที่

เรือนของข้าดี”

เด็กน้อยไม่ตอบ เพียงกุมชายเสื้อของนางไว้ เข้าสู่

ห้วงนิทราอย่างเหนื่อยอ่อน ศีรษะเล็กพิงบนไหล่

ของนาง อกกระเพื่อมขึ้นลงเบา ๆ

อี๋หนิงรู้สึกว่าวันนี้เขาเชื่อฟังผิดปกติ นางคิดจะ

วางเขาลง ทว่าทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของเจินจูพูด

“วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของท่านแม่เสี่ยว

ซื่อจื่อเพราะวันครบรอบวันตายของนางตรงกับ

วันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าพอดีแต่ไหนแต่ไรมาคนใน

จวนจึงไม่เคยบอกกล่าวถิงเกอร์ เขาน่าจะได้ยิน

มาจากที่ใด ในใจจึงรู้สึกไม่ดีนัก…”

อี๋หนิงพลันนึกถึงวันที่ตนเพิ่งมาถึง ตอนที่เขาวิ่ง

มาที่ห้องของนางทุกคนโอบล้อมเขาไว้ เขามอง

นางด้วยสายตาที่ทั้งหยิ่งทะนงและดื้อรั้น

“ชีวิตเขาเองก็ไม่ง่ายเลย” อี๋หนิงมองใบหน้าเล็ก

ๆ ของถิงเกอร์ที่ละม้ายคล้ายคลึงกับเว่ยหลิงจน

ตกอยู่ในภวังค์ ในจวนเต็มไปด้วยแสงสีความ

ครึกครื้น ทว่าวันนี้กลับเป็นวันครบรอบวันตาย

ของมารดาเขา ที่สำคัญเพราะเป็นวันเดียวกันจึง

ไม่มีผู้ใดกล้าปริปากบอกเขา นางรับหมอนอิงมา

จากเจินจูเพื่อหนุนใต้ศีรษะเด็กน้อย ขณะที่กำลัง

จะวางเขาลงก็สัมผัสได้ถึงความร้อนบนหน้าผาก

ของเขา

อี๋หนิงตกใจ เอื้อมมือออกไปทาบดู เขามีไข้จริง ๆ

นางก็ว่าเหตุใดเจ้าเด็กคนนี้ถึงผล็อยหลับเร็วนัก ที่

แท้ก็ไม่สบาย นางรีบหันไปกล่าว “ไปเรียกชิงชวี่

มา…จากนั้นก็ส่งคนไปรายงานท่านพ่อกับถงมา

มา!”

ถิงเกอร์วิ่งมาหานางที่นี่ไม่เป็นไร เพราะปกติเขาก็

ชอบวิ่งเล่นไปทั่ว แต่วันนี้เขาไม่สบาย ทว่ากลับ

ไม่มีผู้ใดรู้เลย! บรรดาสาวใช้บ่าวหญิงชราข้างกาย

เขาไม่ค่อยได้ความแล้ว

สาวใช้ยกนํ้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว อี๋หนิงบิด

ผ้าเช็ดหน้า เอาไปวางประคบบนหน้าผากของเขา

ถิงเกอร์ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็ลืมตาขึ้น

เขาเห็นนางคอยเฝั้าอยู่ข้างกายก็กล่าว “ข้า

กระหายนํ้า…รู้สึกทรมานยิ่งนัก” ถิงเกอร์ไร้ท่าที

ขุ่นเคืองใด ๆ “ข้าอยากดื่มนํ้าชา”

สาวใช้รีบยกนํ้าชาเข้ามา อี๋หนิงเขยิบเข้าไปปั้อนที่

ริมฝีปากเขา ลูบศีรษะของเขาแล้วกล่าว “ไม่

เป็นไรแล้ว…พี่สาวอยู่ตรงนี้”

ถิงเกอร์ซบอยู่ในอ้อมกอดนาง รู้สึกว่ามือของนาง

อ่อนนุ่มเหลือเกินคล้ายกับมือของท่านแม่ใน

จินตนาการของเขา

“ยามที่ท่านมา…พี่หมิงจูบอกข้าว่าอย่าเล่นกับ

ท่านให้มาก อย่าได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับท่านนัก

ท่านจะแย่งชิงของของข้าไปจนหมดสิ้น ท่านพ่อ

ยกเรือนของข้าให้ท่าน สาวใช้ของข้าอีกสองคนก็

ยังยกให้ท่าน”

อาจเป็นเพราะปั่วย ถิงเกอร์จึงคล้ายมีอาการติด

คน เขาขยุ้มแขนเสื้อของอี๋หนิงเอาไว้ “ข้าอยาก

เล่นกับท่าน แต่ก็เกรงว่าท่านจะเหมือนกับที่พี่หมิ

งจูกล่าวไว้ แย่งชิงของของข้าไปจนหมดสิ้น ข้าจึง

ได้ลอบมาดูท่าน…ว่าท่านเป็นอย่างไร” ริมฝีปาก

ของเขาเม้มเล็กน้อย “แต่ข้าก็ชอบให้ท่านกอดข้า

ข้าพลันรู้สึกว่าหากท่านจะแย่งชิงของของข้าไปก็

ไม่เป็นไร เช่นนั้นท่านจะแย่งชิงของของข้าไปจน

หมดหรือไม่…”

อี๋หนิงได้ยินหัวใจก็กระตุก นางไม่รู้ว่าเจ้าเด็กคนนี้

กำลังคิดเช่นนี้สำหรับเด็กอายุห้าขวบ การถูกแย่ง

ชิงทุกอย่างย่อมเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง

นางโอบกอดถิงเกอร์ กล่าวกับเขาว่า “พี่สาวไม่มี

วันแย่งชิงของของเจ้าข้าชอบถิงเกอร์นะ”

ในที่สุดถิงเกอร์ที่พิงตัวอยู่ในอ้อมกอดของนางก็

คล้ายจะผ่อนคลายลงมาอีกนิด ไม่ได้พูดอะไรแล้ว

ไม่นานนักเว่ยหลิงก็เข้ามาพร้อมสีหน้าถมึงทึง

เขาเพิ่งจะกลับมาจากการพบแขก บนร่างยังสวม

ชุดราชสำนักลายกิเลน เขาเรียกตัวบ่าวหญิงชรา

ที่ปรนนิบัติถิงเกอร์เข้ามา ทั้งผู้ใหญ่ผู้น้อยต่างถูก

สั่งลงโทษให้คุกเข่าอยู่เต็มลานกว้าง สาวใช้

ประจำกายหลายคนถูกลงโทษให้ไปอยู่ห้องซัก

ล้าง

ถงมามาคุกเข่าร้องไห้ครํ่าครวญด้วยความละอาย

ใจอยู่หน้าประตู นางปั้อนนมถิงเกอร์จนเติบใหญ่

ความผูกพันย่อมไม่ธรรมดาสามัญ ยังดีที่ถิงเกอร์

ไม่ได้ปั่วยหนัก หากไข้ไม่ลดจริง ๆ เกรงว่านางคง

ถูกขับไล่ออกจากจวน นางมองถิงเกอร์จิบยาคำ

เล็ก ๆ ทีละคำ ในใจก็แทบทนไม่ไหว อยากจะ

แบกรับความทุกข์ทรมานนี้แทนเขา

หลังจากสั่งสอนบรรดาบ่าวหญิงชราไปยกหนึ่ง

เว่ยหลิงก็นั่งลงตรงข้ามอี๋หนิง กล่าวพลางทอด

ถอนใจ “หลายปีมานี้พ่อไม่ได้อยู่ในจวน สภาพ

ภายในจวนเละเทะยุ่งเหยิง ท่านย่าของเจ้าแก่

แล้ว…คงดูแลได้อีกไม่กี่ปี บัดนี้เมื่อเจ้ากลับ

มาแล้ว…”

เมื่ออี๋หนิงฟังถึงตรงนี้ก็มองเขา หรือเว่ยหลิงจะให้

นางดูแลจวน

จวนอิงกั๋วกงใหญ่โตถึงเพียงนี้ นางไม่มีทางยอม

ดูแลแน่นอน!

เว่ยหลิงราวกับสังเกตได้ว่าอี๋หนิงกำลังคิดอะไรอยู่

จึงโบกมือ เขาไม่ได้มีเจตนาจะให้บุตรสาวมาดูแล

ถึงนางอยากจะดูแล เว่ยหลิงก็ไม่มีทางยินยอม

ตระกูลชนชั้นสูงศักดิ์ไม่เหมือนกับครอบครัวเล็ก

ๆ เหล่านั้น เรื่องคนยุ่งเหยิงซับซ้อนยิ่งนัก มี

บางครั้งที่เขายังรู้สึกว่ายุ่งยากยิ่ง นางเป็นเพียง

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จะรับมือไหวได้อย่างไร เขา

เกรงว่าจะทำให้บุตรสาวต้องเหนื่อยล้าเกินไป

“ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว ต่อไปถิงเกอร์ก็มอบให้

เจ้าดูแลเถิด เขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเจ้า ต่อไป

ยังต้องรับสืบทอดบรรดาศักดิ์” เว่ยหลิงกล่าวกับ

อี๋หนิงเสียงเบา “เจ้ากับน้องชายจะต้องปรองดอง

กัน พ่อจะค่อย ๆ สั่งสอนเขาเรื่องเหล่านี้ เจ้า

ต่างหากที่เป็นพี่สาวที่แท้จริงของเขา พวกเจ้าสอง

พี่น้องจะต้องช่วยเหลือประคับประคองซึ่งกันและ

กัน”

อี๋หนิงมองใบหน้าเล็ก ๆ ของถิงเกอร์ นางรู้ว่าเว่ย

หลิงหมายความว่าอย่างไร “ท่านพ่อ…”

“หากให้พวกบ่าวไพร่เลี้ยงต่อไป พ่อไม่วางใจ”

เว่ยหลิงกังวลว่าถิงเกอร์จะสนิทสนมกับจ้าวหมิงจู

แต่ไม่ใกล้ชิดกับอี๋หนิง เขาทอดถอนใจ ลูบศีรษะ

ของบุตรสาว “เจ้าจะให้ถิงเกอร์ย้ายมาอยู่กับเจ้า

ได้หรือไม่”

——————–

[1] ตี้หลงเป็นสมุนไพรจีนชนิดหนึ่งซึ่งช่วยให้

ลมปราณหมุนเวียน