ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 148 สตรีผู้แสนดี

บทที่ 148 สตรีผู้แสนดี

“ตักน้ำหรือ ทำไมเล่า?” อวิ๋นเคอแสดงความประหลาดใจ “ในโอ่งน้ำที่บ้านยังมีอยู่นี่นา”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มน้อย ๆ “ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าท่านเคยเป็นคนเช่นไรมาก่อน แม้แต่ความรู้พื้นฐานเช่นนี้ก็ยังไม่รู้ ถึงแม้ว่าผักจะปลูกลงไปแล้ว แต่ด้วยแดดที่ร้อนจัดเช่นนี้ หากไม่รดน้ำบ้าง ก็เกรงว่าจะเหี่ยวเฉาในไม่ช้า”

“อีกทั้งไม่เพียงแต่ต้องรดน้ำตอนนี้เท่านั้น ต่อไปทุกเช้าก็ต้องรดน้ำอีก และตอนเย็นก็ต้องรดอีกครั้งด้วย อวิ๋นเคอ ตอนนี้ท่านคงรู้แล้วสินะว่าผักสดที่พวกเรากินนั้น ล้วนมาด้วยความยากลำบากเพียงใด”

คำพูดของอวิ๋นเถียนเถียนที่แฝงรอยยิ้มเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าของอวิ๋นเคอร้อนผ่าว เขาพยายามปกปิดความอึดอัดของตนเอง ด้วยการยกถังไม้สองใบในครัวขึ้นมาทันที

อวิ๋นเถียนเถียนมองดูร่างสูงใหญ่นั่น แม้จะดูสูงศักดิ์ แต่กลับแบกถังไม้สองใบ อวิ๋นเคอมีที่มาอย่างไรกันแน่?

หากไม่มองอย่างอื่น เพียงแค่ดูความเอาใจใส่ของเขา อวิ๋นเคอก็นับเป็นคู่ครองที่ดีทีเดียว แม้จะพูดน้อย แต่ก็เป็นคนที่ละเอียดอ่อนและเอาใจใส่มาก

ตลอดเวลาที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกันมาหลายวัน อวิ๋นเถียนเถียนไม่เคยต้องตักน้ำเองเลย และไม่เคยต้องกังวลเรื่องการใช้น้ำ ไม่ว่าเมื่อไหร่ เมื่อน้ำในโอ่งใช้ไปเกือบหมด ก็จะมีคนเติมให้ทันที

สิ่งของที่ค่อนข้างหนัก อวิ๋นเคอจะหยิบจับเองโดยไม่ต้องให้นางกังวล

อย่างไรก็ตาม หากชายผู้นี้อยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ตลอดไป ก็คงจะดี

แต่ชายที่ดูสูงศักดิ์เช่นนี้ เขาจะอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ตลอดไปหรือ?

เมื่อออกจากหมู่บ้านและกลับคืนสู่สถานะอันสูงส่งเดิม เกรงว่าสตรีรอบกายเขาคงไม่น้อย เพียงแค่จุดนี้ อวิ๋นเถียนเถียนก็รู้สึกว่าอวิ๋นเคอไม่ใช่คู่ที่เหมาะสม

อีกอย่าง ผู้ที่มีสถานะสูงส่ง แต่กลับมาเป็นนายพรานในหมู่บ้านเล็ก ๆ เช่นนี้ จำต้องเสียอำนาจทางการเมืองแน่นอน คนเช่นนี้ทั้งตัวล้วนเขียนไว้สองคำ นั่นคือ ยุ่งยาก!

เพราะกลอุบายของหลินชุนฮวาวันนั้น ทำให้ทั้งสองคนถูกบังคับให้มาอยู่ด้วยกัน การจะหลีกเลี่ยงความยุ่งยากนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น อวิ๋นเคอก็แบกน้ำเต็มถังกลับมา เขายกถังน้ำขึ้นจะเทลงไปในแปลง

อวิ๋นเถียนเถียนตกใจ รีบยื่นมือออกไปห้ามไว้

“ท่านทำเช่นนี้ เมล็ดพันธุ์จะถูกน้ำพัดพาไปหมด”

อวิ๋นเคอราวกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ยืนอย่างงุนงงอยู่ข้าง ๆ สายตาสงสัยมองไปที่อวิ๋นเถียนเถียน ราวกับจะถามว่าแล้วควรทำอย่างไร?

“ในครัวมีกระบวยน้ำเต้า ใช้อันนั้นตักทีละช้อน แล้วเทลงไป แต่ต้องระวังตอนเทด้วยนะ อย่าใช้แรงมากเป็นอันขาด”

อวิ๋นเคอหมุนตัวเดินเข้าไปในครัว แล้วนำของมา อวิ๋นเถียนเถียนยังคงไม่วางใจจึงรับกระบวยน้ำเต้าจากมือเขา แล้วลงมือรดน้ำเองทีละหลุม ๆ

เห็นเด็กสาวมีเหงื่อซึมออกมาที่หน้าผาก

อวิ๋นเคอรู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงหัวใจ เขารีบแย่งกระบวยน้ำเต้ามาทันที “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไปพักเถอะ ข้าทำเองได้”

อวิ๋นเคอมีความสามารถในการเรียนรู้สูง คงจะเรียนรู้วิธีได้แล้วในช่วงสั้น ๆ อวิ๋นเถียนเถียนจึงวางใจเข้าไปในบ้าน

แดดแรงขนาดนี้ นางไม่ได้ตั้งใจจะทรมานตัวเอง แน่นอนว่าต้องเกียจคร้านหน่อย

พอดีในตอนนั้น เฉินเจียวเจียวก็เดินย่องมา

นางคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวทางนี้อยู่ตลอด อวิ๋นเถียนเถียนมีความคิดจะเกียจคร้าน แต่นางกลับคิดว่านี่เป็นโอกาสดี

สวมชุดกระโปรงลายดอกไม้ แต่งหน้าอย่างประณีต มือถือผ้าเช็ดหน้าปักลาย

อวิ๋นเถียนเถียนนั่งอยู่ที่ประตูพอดี เห็นหญิงผู้นี้เดินมาอย่างอ่อนช้อยเสแสร้ง แต่อวิ๋นเถียนเถียนไม่ได้ส่งเสียงอะไร นางอยากดูว่าหญิงผู้นี้ต้องการทำอะไรกันแน่?

“พี่อวิ๋นเคอ แดดแรงขนาดนี้ เหตุใดยังมาปลูกผักอยู่ล่ะเจ้าคะ? แล้วเถียนเถียนเล่า? นางนี่ก็แย่จริง ๆ งานรดน้ำแบบนี้ควรเป็นหน้าที่ของผู้หญิงอยู่แล้ว ทำไมต้องให้พี่อวิ๋นเคอมาลำบากแบบนี้ด้วย ข้าว่านางไม่ได้เห็นความสำคัญของพี่อวิ๋นเคอเลยสักนิด”

อวิ๋นเคอไม่ได้สนใจคำพูดของเฉินเจียวเจียวเลย แม้แต่การเคลื่อนไหวของมือก็ไม่หยุด ราวกับว่านางไม่มีตัวตน และยังคงรดน้ำต่อไป

เฉินเจียวเจียวโดนเมิน แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้

“พี่อวิ๋นเคอ ให้ข้าช่วยเถิดเจ้าค่ะ เห็นท่านตากแดดเช่นนี้ ข้ารู้สึกปวดใจจริง ๆ”

เฉินเจียวเจียวพูดพลางพยายามแย่งกระบวยน้ำเต้าจากมืออวิ๋นเคอ อวิ๋นเคอรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง กำลังจะหลบ แต่หางตาเห็นอวิ๋นเถียนเถียนขยิบตาให้เขาทีหนึ่ง

อวิ๋นเคอไม่รู้ว่าหมายความว่าอะไร แต่ในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้น เฉินเจียวเจียวก็แย่งของจากมือเขาไปได้สำเร็จแล้ว

อวิ๋นเคอไม่เคยชินกับการที่ผู้หญิงเข้าใกล้เขามากเกินไป โดยเฉพาะกลิ่นเครื่องประทินผิวคุณภาพต่ำและฉุนของเฉินเจียวเจียวยิ่งทำให้เขาไม่ชอบ

แต่อวิ๋นเถียนเถียนโบกมือเรียกเขา อวิ๋นเคอเข้าใจความหมาย รีบเดินเข้าไปหา

“ดูสิ พี่อวิ๋นเคอไว้เคราดกไปทั้งหน้า แต่สาว ๆ ก็ยังชอบนะเจ้าคะ นี่ไง เพื่อท่าน นางถึงกับยอมตากแดดแบบนี้ เมื่อเป็นน้ำใจของนาง พี่อวิ๋นเคอก็รับไว้เถิดเจ้าค่ะ” อวิ๋นเถียนเถียนกล่าวประชด

อวิ๋นเคอรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง สิ่งที่เขาเต็มใจทำเพื่อเด็กสาวตรงหน้า จำเป็นด้วยหรือที่คนอื่นจะต้องมายุ่ง

แม้ว่าเด็กสาวจะอารมณ์ดีเพราะเรื่องนี้ ก็ปล่อยให้นางทำไปเถิด

ในใจของเฉินเจียวเจียว นางคิดว่าเมื่อนางรับกระบวยน้ำมาอย่างอ่อนโยนและเอาใจใส่เช่นนี้ อวิ๋นเคอก็จะร่วมมือกับนาง คนหนึ่งตักน้ำ อีกคนหนึ่งรดน้ำ

ด้วยวิธีนี้นางก็จะสบายมาก อีกทั้งยังได้แสดงความขยันขันแข็งของตนต่อหน้าอวิ๋นเคอ แต่นางไม่เคยคิดฝันเลยว่าอวิ๋นเคอจะสลัดมือไม่ทำเสียอย่างนั้น

กลับเดินเข้าไปในบ้าน ไปหาหญิงผู้นั้นอีก!

หากเป็นเวลาปกติ เฉินเจียวเจียวก็คงจะสลัดมือจากไปอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน อวิ๋นเคอสามารถหาเงินก้อนใหญ่มาซื้อที่ดินและสร้างบ้านได้ อีกทั้งบ้านหลังนี้ก็สร้างได้ไม่แพ้บ้านเดิมของเฉินผิงอันเลย

เพียงแค่จุดนี้ก็เพียงพอที่จะเห็นได้ว่าอวิ๋นเคอมีเงินในมือ สิ่งเหล่านี้ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้นางทิ้งหน้าตาไป ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้อวิ๋นเคอยังมีบ้านที่ทำงานอีกแห่งหนึ่ง

แม้ว่าผู้นำหมู่บ้านและคนอื่น ๆ จะบอกว่านั้นเป็นของหญิงผู้นั้น แต่นางก็ไม่เชื่อ นังเถียนเถียนนั่นจะทำอะไรยิ่งใหญ่ได้หรือ? จะต้องเป็นอวิ๋นเคอที่ให้แน่นอน

หากนางยอมอดทนต่อความลำบากเช่นนี้ ก็จะสามารถทำให้อวิ๋นเคอเห็นถึงความขยันและความดีงามของนางได้ อย่างไรเสีย เถียนเถียนก็ยังไม่ได้แต่งงานกับเขา! เมื่อถึงเวลานั้น นางก็สามารถเข้าไปแทนที่ได้อย่างสมบูรณ์ แล้วคนที่จะได้เสวยสุขกับชีวิตที่สุขสบายเช่นนี้ก็จะเป็นนาง เฉินเจียวเจียว!

ด้วยความคิดเช่นนี้ เฉินเจียวเจียวจึงกัดฟันอดทนต่อไป เอาผ้าเช็ดหน้าปักลายใส่ไว้ที่เอว แล้วเริ่มลงมือตักน้ำทีละกระบวย

เมื่อเห็นว่าน้ำในถังใกล้จะหมดแล้ว เฉินเจียวเจียวอยากจะเอ่ยปากให้อวิ๋นเคอไปตักน้ำมา อย่างไรก็ตาม เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเป็นแม่บ้านแม่เรือนของนางมากขึ้น นางจึงกัดฟัน ใช้บ่าที่ไม่เคยแบกของหนักมาก่อนหาบถังน้ำขึ้นมา

เมื่ออวิ๋นเถียนเถียนเห็นนางหาบถังน้ำขึ้นมา ก็รู้สึกว่าตนเองกำลังจะได้เห็นเรื่องตลกในไม่ช้า และผลลัพธ์ก็ไม่ทำให้นางผิดหวังจริง ๆ