ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 195 ความอับอายของเฉินผิงอัน

บทที่ 195 ความอับอายของเฉินผิงอัน

เมื่อเฉินซงได้ยินประโยคนั้น ก็รู้ว่าผู้อาวุโสสี่ไม่พอใจเขาแล้ว จึงรีบลุกขึ้นดึงภรรยาของตน

“อย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเลย นั่นเป็นเรื่องของพวกเขา พวกเขาเต็มใจ”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านก็รู้ดีว่าต้องรักษาหน้าสามีเมื่ออยู่ข้างนอก จึงก้มหน้าลงไม่พูดอะไรอีก

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่พูดคุยกันนั้น ก็มีชายสองคนแบกเฉินผิงอันเข้าไปในศาลบรรพชน

เฉินผิงอันทั้งตัวเปรอะเปื้อนโคลน ผมยุ่งเหยิง มือยังกอดไหสุราที่แตกแล้วไว้ ไม่ยอมปล่อยไม่ว่าอย่างไร ปากยังพึมพำชื่อของอวิ๋นจิ่งเอ๋อร์

อวิ๋นเถียนเถียนหัวเราะ หยิบน้ำชาที่เย็นชืดแล้วสาดใส่หน้าของเฉินผิงอัน

เฉินผิงอันลืมตาขึ้นทันที ใช้แขนเสื้อที่สกปรกเช็ดคราบน้ำบนใบหน้า แต่พอเช็ดแล้วกลับทำให้หน้าเป็นรอยด่าง

“ใคร! ใครกล้าเอาน้ำมาสาดข้า!”

ผู้อาวุโสสี่เคาะไม้เท้าลงบนพื้นอย่างแรง “เฉินผิงอัน เจ้าคนไร้ค่านี่!”

เฉินผิงอันเงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าเคร่งขรึมของผู้อาวุโสสี่ เขาก้มหน้าลง ริมฝีปากสั่นไม่กล้าพูดต่อ

“จริง ๆ แล้ววันนี้เจ้าจะมาหรือไม่มา เรื่องนี้ก็ตัดสินใจแล้ว เจ้าอย่าโทษข้าที่ยุ่งเรื่องของผู้อื่น ถึงอย่างไรนี่ก็เพื่อประโยชน์ของเฉินเฉิน ข้าไม่ขาดหลาน จะมีเพิ่มหรือลดก็ไม่เป็นไร แต่ข้าทนไม่ได้ที่เห็นคนมีความสามารถถูกพวกเจ้าทำให้สูญเปล่า ตอนนี้เรื่องการรับเป็นหลานบุญธรรม ข้าเป็นคนตัดสินใจเอง ถ้าเจ้ามีความเห็นอะไรก็พูดกับข้ามาตอนนี้เลย”

เฉินผิงอันก้มหน้าไม่ยอมพูด ข้อดีของการให้เฉินเฉินไปเป็นบุตรบุญธรรมนั้น อวิ๋นเถียนเถียนได้อธิบายให้เขาฟังอย่างละเอียดแล้ว แม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่อาจขัดขวางอนาคตของลูกชายได้

“ตามจริงแล้ว เจ้าขายลูกแท้ ๆ ไปเอง ตอนนี้แม้จะไม่แจ้งให้เจ้ารู้ เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์จะพูดอะไรได้ วันนี้ที่เรียกเจ้ามาถามความเห็น ก็เพราะเห็นว่าเจ้าเป็นบิดาแท้ ๆ ของเขา ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาวันนี้ หลังจากนี้ถ้าเจ้ากล้ามาหาเรื่อง อย่าโทษว่าข้าไม่มีเหตุผลเชียว”

อวิ๋นเถียนเถียนคิดว่า ผู้อาวุโสสี่ถึงกับเอาเรื่องทั้งหมดนี้มาไว้บนหัวตัวเอง แม้ว่าเฉินผิงอันจะมาหาเรื่อง อวิ๋นเถียนเถียนก็ไม่กลัว แต่ก็ขี้เกียจจัดการ

“ข้า…ข้ามีลูกชายแค่คนเดียว…”

อวิ๋นเถียนเถียนหัวเราะเยาะข้าง ๆ “ตอนนี้เจ้าถึงรู้ว่ามีลูกชายแค่คนเดียวหรือ ตอนก่อนที่ไม่ให้เขากินข้าว ทำไมไม่คิดว่ามีลูกชายแค่คนเดียวล่ะ เจ้ามีเฉินเฉิงเยี่ยคนเดียวก็พอใจแล้วไม่ใช่หรือ ยอมส่งลูกคนอื่นไปเรียนหนังสือ แต่ไม่ยอมส่งลูกตัวเองเรียน ตอนนี้เจ้าดันมาบอกว่ามีลูกชายแค่คนเดียว”

ใบหน้าของเฉินผิงอันแดงก่ำ ไม่รู้จะพูดอะไร

อวิ๋นเถียนเถียนกลับไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ “ในเมื่อขายไปแล้ว แม้แต่หนังสือสัญญาขายตัวก็อยู่ในมือข้าแล้ว อย่างเจ้าจะมีความสามารถซื้อตัวเขากลับไปหรือ”

“ถึงเจ้าจะซื้อเขากลับไปได้ เจ้าจะเลี้ยงดูเขาไหวหรือ ยังจะให้เขาเรียนหนังสือต่อได้หรือ สู้ออกไปหากระจกส่องหน้าตัวเองดีกว่า ดูว่าสภาพอับจนของเจ้าจะสั่งสอนลูกชายได้ดีหรือไม่ ข้าขอแนะนำว่าเพื่อไม่ให้ลูกชายเจ้าเสียอนาคต เจ้าก็รีบพยักหน้ารับเสียเถอะ”

สีหน้าของเฉินผิงอันซีดเผือดลงทันที ใช่แล้ว หากลูกชายอยู่กับตนก็คงเป็นได้แค่ชาวนาธรรมดา สถานการณ์ในบ้านตอนนี้แย่กว่าแต่ก่อนมาก นอกจากที่นาดีสองไร่ที่ถูกทิ้งร้างแล้ว แม้แต่บ้านก็ถูกไฟไหม้จนเหลือแต่ซากปรักหักพัง พออาศัยอยู่ได้เท่านั้น

ช่วงนี้ดื่มสุราจนไม่มีเงิน กินมื้อนี้แล้วไม่รู้ว่ามื้อหน้าจะได้กินอีกหรือไม่ หากพาเด็กคนนี้กลับมา เกรงว่าจะไม่มีข้าวให้กิน

อวิ๋นเถียนเถียนรู้สถานการณ์ของเฉินผิงอันดี เพราะรู้ถึงได้ยิ่งดูถูก ไร้ความสามารถเสียจนชีวิตตกต่ำถึงเพียงนี้

อวิ๋นจิ่งเอ๋อร์ที่เฝ้าคิดถึงตายไป ก็ไม่เห็นเขาจะหมดอาลัยตายอยาก แต่ตอนนี้ หลินชุนฮวาคนที่ไม่สำคัญอะไรจากไป กลับทำให้เขาหมดไฟในการใช้ชีวิต

“ในเมื่อเจ้ายอมรับแล้ว งั้นเรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้ ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องมาหาเรื่องพวกข้าอีก เพราะถ้ามา ข้าก็ได้แต่เอาไม้กวาดไล่เจ้าไป แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นบิดาแท้ ๆ ของเฉินเฉิน หากจะอดตายจริง ๆ ไม่มีข้าวกิน พวกข้าก็คงไม่ถึงกับไม่ดูแลเจ้าหรอก”

“ดูเจ้าตอนนี้ก็แทบจะหมดตัวแล้ว แม้แต่มื้อเที่ยงวันนี้จะกินอะไรยังไม่รู้ สิบตำลึงนี้ให้เจ้าใช้เดือนนี้แล้วกัน”

อวิ๋นเถียนเถียนโยนเงินลงไปอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้ชาวบ้านหลายคนมองด้วยความอิจฉา

เดือนหนึ่งสิบตำลึง ครอบครัวอื่น ๆ ทั้งครอบครัวใช้ทั้งปียังไม่ถึงสิบตำลึงเลย เด็กสาวคนนี้ร่ำรวยจริง ๆ

เฉินผิงอันไม่สนใจว่าอวิ๋นเถียนเถียนจะโยนเงินลงพื้นด้วยท่าทางดูถูกเพียงใด เขารีบย่อตัวลงไปคว้าเงินไว้

เมื่อเห็นภาพนั้น อวิ๋นเถียนเถียนยิ่งยิ้มเยาะ ไม่อยากมองคนที่ต่ำต้อยถึงเพียงนั้นอีก

“วันนี้ขอบคุณผู้อาวุโสสี่มากเจ้าค่ะ เงินสิบตำลึงนี้ เป็นของที่เฉินเฉินมอบให้เป็นการแสดงความกตัญญูเจ้าค่ะ”

พูดจบก็วางเงินสิบตำลึงลงบนโต๊ะอย่างนอบน้อม แล้วจูงมือเฉินเฉินเดินออกจากศาลบรรพชนท่ามกลางสายตาของทุกคน

ตั้งแต่ต้นจนจบ เฉินเฉินหน้าตาเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ไม่พูดอะไรเลย นอกจากเรียกผู้อาวุโสสี่ว่า ‘ท่านปู่’ คำเดียวเท่านั้น

เมื่อเดินออกจากศาลบรรพชนแล้ว อวิ๋นเถียนเถียนก็หยุดฝีเท้า “เฉินผิงอัน คราวหน้าถ้าเจ้าเจอเฉินเฉิน เจ้าต้องเรียกเขาว่าอาแล้วล่ะ เจ้าจะยอมหรือไม่ยอมก็เรื่องของเจ้า แต่เจ้าจะเรียกหรือไม่ นั่นเป็นปัญหาของเจ้าแล้ว”

คำพูดนี้ทำให้ชาวบ้านทั้งหมดหัวเราะลั่น

เมื่อครู่พวกเขาสนใจแค่ว่าลูกชายคนเดียวของเฉินผิงอันถูกรับเป็นบุตรบุญธรรม แต่ไม่ได้สนใจว่าถูกรับไปเป็นลูกของใคร ตอนนี้ได้ยินอวิ๋นเถียนเถียนพูดเช่นนี้ ประกอบกับเฉินเฉินเรียกผู้อาวุโสสี่ว่า ‘ท่านปู่’ ตอนนี้ยังมีใครไม่เข้าใจอีกล่ะ

เฉินเฉินถูกรับเป็นบุตรบุญธรรมของลูกชายคนโตของผู้อาวุโสสี่ที่เสียชีวิตไปแล้ว ตามลำดับอาวุโส เฉินผิงอันเรียกว่าอาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

หลังจากทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ อวิ๋นเถียนเถียนก็เดินจากไป

ดวงตาขุ่นมัวของเฉินผิงอันจ้องมองร่างเล็ก ๆ ของเฉินเฉินอย่างแน่วแน่ เห็นได้ชัดว่าชีวิตของเด็กคนนี้ดีขึ้นมากในช่วงที่ผ่านมา เสียงของเขาดูโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้จะยังไม่เทียบเท่ากับเด็กในวัยเดียวกัน แต่ก็แข็งแรงขึ้นมากทีเดียว

สิ่งที่ทำให้เฉินผิงอันเจ็บปวดที่สุดคือ เฉินเฉินไม่มองเขาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ แม้แต่เหลือบมองสักแวบก็ไม่มี

ผู้คนที่เพิ่งหัวเราะกันอย่างครื้นเครง เมื่อเห็นเฉินผิงอันที่ดูน่าสงสารในตอนนี้ หลังจากผ่านความผิดหวังมา แม้อายุยังไม่ถึงสี่สิบ เฉินผิงอันก็มีผมขาวขึ้นแล้ว