ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 237 ยั่วยวน

ท้ายที่สุดแล้ว ฮูหยินหลี่ที่ต่อสู้กับคุณชายหลี่มาหลายปี ก็ไม่ได้ทำผิดพลาดแม้แต่น้อยในการจัดการให้คนมาที่สวนดอกไม้

อวิ๋นเถียนเถียนไม่ได้คิดจะหาเรื่องต่อหน้าบรรดาข้ารับใช้เหล่านี้ เพราะถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาจริง ๆ ก็แค่มีแพะรับบาปเพิ่มอีกคนเท่านั้นเอง

ฮูหยินหลี่มั่นใจในเสน่ห์อันยั่วยวนของตน กลับยังดูถูกอวิ๋นเถียนเถียนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่นผงสีเทา

ดังนั้นนางจึงรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ไม่พอใจว่าทำไมนายพรานหนุ่มรูปงามคนนั้นถึงได้เห็นหญิงชาวนาธรรมดา ๆ คนนี้เป็นสมบัติล้ำค่า

นางไม่สามารถได้สูตรมาจากเด็กสาวคนนั้น แต่ไม่น่าจะมีชายใดปฏิเสธเสน่ห์ของนางได้

แผนการยั่วยวนอวิ๋นเคอกำลังก่อตัวขึ้น!

แม้อวิ๋นเคอจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในสวนเล็ก ๆ แต่บางครั้งเมื่อมีเวลาว่างก็ต้องพาเฉินเฉินออกไปเดินเล่นบ้าง

ฮูหยินหลี่ผู้งดงามคิดถึงโอกาสเช่นนี้พอดี

อวิ๋นเคอส่งเฉินเฉินไปที่ร้านหนังสือข้างนอก ขณะที่เขากำลังเดินกลับมา บังเอิญพบกับฮูหยินหลี่พอดี

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้นางจะเป็นเจ้าของบ้าน แต่ชายหญิงก็ต้องรักษาระยะห่าง เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา อวิ๋นเคอจึงตัดสินใจเลี่ยงไปทางอื่น

เขาเดินไปทางทะเลสาบเล็ก ๆ ด้านซ้าย ฮูหยินหลี่เห็นจากไกล ๆ ดวงตาฉายแววผิดหวัง นางบิดกายอย่างยั่วยวนเดินมาทางอื่นเพื่อสกัดหน้าเขา

สีหน้าของอวิ๋นเคอเคร่งขรึมลง ร่างกายแผ่รังสีเย็นเยียบออกมา แต่เมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็ต้องเผชิญหน้า

“ฮูหยินหลี่ ขอทางด้วย ข้ามีธุระด่วนต้องรีบกลับ”

ฮูหยินหลี่หัวเราะคิกคักอย่างเย้ายวน “ท่านอวิ๋นมีธุระอันใดกัน มาเป็นเพื่อนข้าที่ศาลาริมน้ำสักครู่เถิด จะได้ไม่ให้สามีของข้าว่าข้าเป็นเจ้าบ้านที่ไม่ดูแลแขก”

รังสีเย็นเยียบจากร่างของอวิ๋นเคอยิ่งแผ่ออกมามากขึ้น สาวใช้สองคนถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ฮูหยินหลี่กลับไม่ยอมแพ้ หลายปีมานี้ เสน่ห์ของนางมักจะได้ผลเสมอ ชายหนุ่มที่ยังไม่เคยลิ้มรสหญิงเช่นนี้ จะหนีพ้นเงื้อมมือของนางได้อย่างไร

“เรื่องที่ฮูหยินดูแลแขกหรือไม่ เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ข้าไม่อาจทำให้ชื่อเสียงของฮูหยินเสียหายได้ ภรรยาของข้ายังรออยู่ที่เรือน ข้ามีธุระจริง ๆ ขอให้ฮูหยินหลีกทางด้วย”

ฮูหยินหลี่ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้อวิ๋นเคอมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมจากร่างของนางทำให้อวิ๋นเคอรู้สึกระคายจมูก

“ดูสิ คำพูดของท่านอวิ๋นช่างทำให้ข้าเสียใจเหลือเกิน ข้าไม่ใช่เสือร้ายที่กินคนเสียหน่อย แล้วทำไมท่านอวิ๋นถึงต้องหนีไปไกลด้วยเล่า”

อวิ๋นเคอตั้งแต่ยังมีชื่อเสียงโด่งดัง ก็ได้พบเจอหญิงสาวมากมายที่พยายามเข้าหาเขา แต่ไม่เคยพบใครที่หน้าด้านไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน ทั้งที่แต่งงานแล้ว ยังกล้ามายั่วยวนเขาอีก!

“ฮูหยินหลี่ ข้าขอให้ท่านหลีกทางด้วย ข้าไม่มีเวลามาวุ่นวายกับท่านจริง ๆ หากท่านไม่หลีกทาง อย่าโทษว่าข้าไม่สุภาพ!”

แต่ฮูหยินหลี่กลับไม่รู้จักถอย ยังค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้

“ท่านอวิ๋นช่างไม่เข้าใจน้ำใจหญิงเสียจริง เด็กสาวบ้านนอกนั่นหน้าตาก็ธรรมดา ท่านอวิ๋นไม่รู้สึกว่าต่ำต้อยเกินไปหรือ”

พูดพลางฮูหยินหลี่ก็แกล้งสะดุด ทิ้งตัวล้มเข้าหาอวิ๋นเคอ

“อ๊ะ! ท่านอวิ๋น!”

อวิ๋นเคอขมวดคิ้วแน่น หลบไปอย่างรวดเร็ว ฮูหยินหลี่จึงล้มลงกับพื้น เสียงร้องเรียกท่านอวิ๋นนั้นช่างอ่อนหวานน่าสงสาร หากเป็นคนใจอ่อนคงทนปฏิเสธไม่ได้

“ฮูหยินหลี่ก็เป็นสตรีที่มีสามีแล้ว ท่านหลี่ก็ปฏิบัติต่อท่านอย่างดี ท่านยังทำเรื่องหน้าด้านไร้ยางอายเช่นนี้ได้ สมกับที่ภรรยาข้าพูดไว้ คนยิ่งต่ำยิ่งไร้เทียมทาน!”

ฮูหยินหลี่น้ำตาคลอ นอนอยู่บนพื้นอย่างน่าสงสาร จ้องมองอวิ๋นเคอที่ใบหน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธ

“พวกสาวใช้ตายกันหมดแล้วหรือ ฮูหยินของพวกเจ้าล้มยังไม่รู้จักเข้าไปช่วย ฮูหยิน เรื่องวันนี้ขอยุติแค่นี้เถอะ ข้าเป็นเพียงแขกผู้มาเยือน คงไม่มีโอกาสพบฮูหยินอีก หากฮูหยินต้องการหาบุรุษมารับใช้ คุณชายหลี่ก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวทีเดียว”

อวิ๋นเคอพูดจบก็ก้าวข้ามร่างฮูหยินหลี่ที่นอนอยู่บนพื้น เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ตอนนี้สาวใช้ทั้งสองคนจึงได้สติ รีบเข้าไปช่วยพยุงฮูหยินของตน

สาวใช้ทั้งสองที่อ่อนแอพอดีมาเจอฮูหยินในช่วงที่อับอายที่สุด ฮูหยินหลี่จึงจ้องพวกนางอย่างดุร้าย แถมยังยื่นมือไปหยิกพวกนางอย่างแรง

“พวกเจ้าสองคนนี่ช่างต่ำช้า กำลังหัวเราะเยาะข้าใช่ไหม! ข้าบอกให้รู้ สัญญาขายตัวของพวกเจ้ายังอยู่ในมือข้า! พวกเจ้ามีสิทธิ์มาหัวเราะเยาะข้าหรือ!”

สาวใช้น้ำตาคลอ แต่ไม่กล้าขัดขืน ก้มหน้านิ่งไม่ขยับ ปล่อยให้ฮูหยินของพวกนางระบายความโกรธใส่

ส่วนอวิ๋นเคอแม้จะกลับมาถึงสวนดอกไม้เล็ก ๆ แล้ว แต่สีหน้าก็ยังบึ้งตึงไม่คลาย

ในตอนนั้นเขารู้สึกขยะแขยงอย่างที่สุด พวกสตรีในเมืองหลวงก็เป็นเช่นนี้ แม้แต่สตรีที่แต่งงานแล้วก็ยังกล้ามายั่วยวนเขา!

แต่พอเปิดประตูสวนดอกไม้เล็ก ๆ ก็เห็นอวิ๋นเถียนเถียน ที่ต่างจากพวกสตรีที่อ่อนช้อยแกล้งทำ เด็กสาวคนนี้ร่าเริงเป็นธรรมชาติ ไม่สนใจรูปโฉมของตัวเอง ถึงขั้นโรยฝุ่นสีเทาบนใบหน้า

“ท่านเป็นอะไรไป ไปกินขี้หมาบนถนนมาหรือ”

อวิ๋นเคอเมื่อนึกถึงหญิงคนนั้นกับการกระทำอันน่าขยะแขยง เขารู้สึกว่าคำว่ากินขี้หมาที่นางพูดมานั้นยังดูอ่อนไปเสียด้วยซ้ำ

“ครั้งนี้ข้ารู้สึกขยะแขยงยิ่งกว่ากินขี้หมาเสียอีก แต่เจ้าต้องช่วยข้าระบายความแค้นนี้ด้วย อีกอย่างหญิงคนนั้นก็หมายปองคู่หมั้นของเจ้านะ”

ใบหน้าอวิ๋นเถียนเถียนค่อย ๆ มีรอยยิ้มปรากฏ ตอนแรกนางยังพยายามกลั้นไว้ แต่น่าเสียดายที่ไม่มีกำลังพอ ใบหน้าจึงค่อย ๆ บิดเบี้ยว

ในที่สุดก็ทนไม่ไหวหัวเราะออกมาดังลั่น “ฮูหยินหลี่คนนั้นหรือ นางมายั่วยวนท่าน? สายตาไม่ดีเสียจริง ฮ่า ๆ ๆ…”

อวิ๋นเคอหน้าบึ้งทันที อะไรกัน บอกว่าการยั่วยวนเขาเพราะสายตาไม่ดีงั้นหรือ! ในสายตาของเด็กสาวคนนี้ เขาแย่ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงหัวเราะจึงหยุดลง

“หญิงคนนั้นทั้งข่มขู่ทั้งหว่านล้อมข้าแล้วก็ยังไม่ได้สูตรเนื้อ ตอนนี้คงคิดจะมาทางท่านแล้วล่ะ ข้านึกภาพออกเลยว่าหญิงคนนั้นต้องเจออะไรมาบ้าง”

อวิ๋นเคอลุกขึ้นเข้าไปใกล้ จ้องตาอวิ๋นเถียนเถียนในระยะประชิด “มีคนหมายปองคู่หมั้นของเจ้า เจ้าดีใจหรือ?”

อวิ๋นเถียนเถียนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอันร้อนผ่าวที่ส่งมาจากอวิ๋นเคอ นางรู้สึกใจสั่นขึ้นมาทันที ทั้งตัวร้อนผ่าวไปหมด

ลมหายใจของอวิ๋นเคอเป่ารดใบหน้าของอวิ๋นเถียนเถียน ราวกับถูกไฟลวก อวิ๋นเถียนเถียนสะดุ้งถอยหลังออกไปราวกับกระต่าย